Verhalen

Dit is nog in de haven van Caleto de Sebo op Isla Graciosa. Deze vissersboot ligt vast met lijnen van talloze aan elkaar geknoopte stukjes.

Isla Graciosa verdwijnt uit zicht als wij de noordpunt van Lanzarote omgaan.

Lanzarote is een vulkanisch eiland. Weer passeren we het schoolvoorbeeld van een krater.

We varen de 30 mijl naar Puerto Calero helemaal op de motor, want er is geen zuchtje wind. dan maar zo. We hebben er wel een lekker zonnetje erbij en de temperatuur op het water is heerlijk.

In de oude cruising guide, die we van Leonie en Adam kregen, stond in de kantlijn bij deze haven geschreven: Gouden Bolders! En inderdaad, het klopt, werkelijk nog nooit zoiets gezien. Gelukkig krijgen we ook hier korting van het liggeld, omdat we met de Atlantic Rally for Cruisers (www.worldcruising.com/arc/) meedoen.

s’Avonds is er een introductie voordracht astronomie in het auditorium van het voormalige walvismuseum, waar we ons voor inschrijven.
Twee enthousiaste amateur astronomen laten ons beelden zien van de aarde in relatie tot het heelal en geven informatie van de snelheden waarmee dat alles zich beweegt. Boeiend om te zien hoe nietig we zijn. De ene astronoom verteld uitgebreid en vol geestdrift zijn uitgebreide verhaal in nauwelijks te volgens Spaans en zijn collega vertaalt die uitgebreide betogen met een enkele zin in gebrekkig Engels. Toch is het zeker de moeite waard, ook omdat er schitterende video’s vertoond worden veelal genomen vanaf de Hubble telescoop.

Na de klassikale sessie gaan we het dak op, waar twee forse spiegel telescopen staan, waardoor we eerst naar de maan kijken. Daarna worden ze afgesteld op Andromeda. Dat is het melkwegstelsel waar ons zonnestelsel over 5000 jaar mee in aanvaring gaat komen. Daar hoeven we ons echter geen zorgen over te maken, want de kans dat harde brokken (zoals de aarde) andere planeten of sterren zullen raken is erg klein. Nou, dan maken we ons maar geen zorgen.
Het is enorm indrukwekkend allemaal! Niet iedereen kan door die spiegeltelescopen kijken, zodat deze andere sterrenkijker geplaatst wordt.

We ontmoeten s’ochtends tijdens onze morgen zwemtocht een stel Engelsen, nou ja, uit Wales, en die komen s’avonds een borreltje halen. Ze hebben net de hele Mediterrane gedaan en hebben het nu heerlijk naar hun zin hier bij Isla Graciosa. Ze zijn hier met tussenpozen al vanaf begin augustus. Ze kennen Turkije en Griekenland op hun duimpje en zijn vooral over Turkije erg enthousiast. Over Kroatië zijn ze iets minder te spreken, omdat ze daar regelmatig het idee hadden belazerd te worden.
Als je hier eenmaal ligt is er regelmatig een theater stukje van nieuwe of vertrekkende mensen. Het is interessant om te kijken hoe mensen komen ankeren in zo’n baai. Sommigen houden het wel 6 maal hardnekkig vol op één plek en als ze dan het dan uiteindelijk toch opgeven en het een klein eindje verderop gaan lukt het in een keer. We zagen ook een stel die hun anker op probeerde te halen. Kennelijk waren ze van plan te vertrekken, maar het lukte voor geen meter, omdat de ketting of het anker om een steen gewikkeld zit. Ze geven hun pogingen op en nu, drie dagen later, liggen ze er nog. En dan was er natuurlijk de Fransman, die zijn anker ongeveer bovenop ons anker legde en op 10 meter afstand van ons aan een te korte ketting wil blijven liggen. Pim suggereert een keer, dat het toch wel erg dichtbij is, maar ze gaan gewoon door met het klaarmaken van het anker voor een langer verblijf. Uiteindelijk zei Pim dat ie rustig kon blijven liggen, maar dan wel op zijn risico en dat we alles hadden genoteerd in het Logboek, inclusief deze waarschuwing. De Fransman riposteerde, dat hij zou opschrijven dat hij Pim een zeurkous vond, maar koos gelukkig toch het hazenpad. Even later kwam er een Franse catamaran, die net even op een andere plaats zijn anker liet zakken en op beschaafde afstand van de andere boten kwam te liggen.

Huiselijk tafereeltje

Volgens de weerberichten komt er boos weer aan. Op zich zouden we op deze ankerplaats veel kunnen hebben, maar net niet als het uit het westen komt. Dan krijgen we zowel de wind als de hele oceaan deining erachter aan. De voorspelling is dat er harde wind uit het westen gaat komen en dus moeten we hier weg. Hanneke regelt een ligplaats in de haven en de volgende dag laten we Klontje leeglopen en binden haar weer op het dek. Daarna verhuizen we naar Caleta de Sebo. Het is een hele goedkope haven, maar we zien het niet zitten om er ‘s morgens in te duiken. Jammer, want we genoten van dat ritueel.

De groenste straat van Graciosa

Nu liggen we hier, er staan wel electriciteitspaaltjes op de steiger, maar er is geen aansluiting. Het hoeft ook niet, onze zonnepanelen doen het prima, al regende het gisteren een poosje. Iedereen blij, want dat is hier al 14 maanden geleden voor het laatst gebeurd, maar wij hadden een luik openstaan met als gevolg een natte plek op ons bed. Geeft niks, is hier zo weer droog, zolang het maar zoet water is.

Dit schip is door een jonge kerel in Canada gebouwd met hout dat hij gedoneerd kreeg. Het is een behoorlijk eenvoudig lijnenplan en de boot heeft zijzwaarden. Het zou niet onze eerste keuze zijn om er mee over te steken. Hij is vertrokken uit de Great Lakes en hier naar toe gezeild. Het apparaat zal niet meer dan een knoop of 3-4 kunnen varen en hij had zich dan ook verkeken op de duur van de oversteek. Hij had geen watervoorziening of een voorziening om regenwater mee op te vangen en hij had onvoldoende water meegenomen. Uiteindelijk moest hij ‘s morgens de dauw van het dek aflikken om toch nog een beetje vocht binnen te krijgen. Hij wilde naar de Canarische Eilanden, maar kwam terecht in Marokko. Daarvandaan is het hem uiteindelijk toch gelukt om hier naartoe te komen. De boot staat hier nu al 6 jaar op de kant en niemand weet waar die jongen gebleven is.
Dit is een van die verhalen, die je te horen krijgt als je in de rij staat bij de lokale havenambtenaar om je liggeld te betalen. Dat is hier overigens maar een tientje per nacht. Er zijn dan ook geen douches, geen elektriciteit en water alleen als je je eigen slang gebruikt. Dat water wordt hier per schip aangevoerd vanaf Lanzarote, waar een ontziltingsfabriek staat. Je kunt je voorstellen hoeveel chloor er nodig is om dat water een beetje goed te houden. Niet echt lekker.
Wij zijn vanochtend gaan douchen op de wildkampeerplek van het eiland. Die is nogal primitief met 3 gemeenschappelijke douches met alleen koud water.

Dit is ons kantoor waar je heerlijke tonijnsandwiches kunt krijgen. Overdag internetcafé, waar alle yachties met elkaar verlengstekkers delen en s’avonds is het een Karaoketent.
We naderen overigens het einde van ons verblijf op dit heerlijke eiland. Als je nog niet alles over dit eiland weet van onze verhalen, vergeet dan vooral niet even naar het hoofdstukje ‘positie’ te gaan. Daar geeft onze webmaster Pieter altijd een uitstekende toelichting over onze verblijfplaats. wij hebben daar zelf ook veel aan.
We gaan morgen naar Lanzarote om Benédicte op te halen. Zij komt een weekje met ons meevaren. We denken erover om naar Gomera te gaan. Dat schijnt heel mooi en begroeid te zijn. Weer iets anders dan de woestijn hier.

Vandaag is er zeevlam en ineens is het een stuk kouder. Verderop in het land trekt het langzaam op, een mooi gezicht.

We lopen langs een scheepswerfje, waar ze de traditionele rivierscheepjes bouwen, die vroeger de vaten met wijn vervoerden vanuit het binnenland. De gangen zijn aan elkaar verbonden, zodat de boten geen kielbalk hebben.

We klimmen de nauwe straatjes naar boven en bij Taylor’s krijgen we een rondleiding door de kelders en natuurlijk ook nog 3 glaasjes om de verschillende soorten te proeven.

Mooie ontvangsthal met een rozentuin ernaast.

De rondleiding wordt door een enthousiaste dame gegeven en we leren er echt wat van, heel leuk.

We besluiten om over de brug heen naar het station te lopen, want dat schijnt ook de moeite waard te zijn.

En dat is helemaal waar. Tegeltableaus met voorstellingen uit de Portugese historie.

Bij de boot aangekomen blijken er honderden visjes op bezoek te zijn in de Marina, grappig.

Nog even een fotootje van gisteren, waar we de avond besluiten bij onze stamkroeg San Pedro. Het is zo’n eettentje waar je geen menukaart krijgt en er alleen gevraagd wordt of je vlees of vis wilt. Pim heeft inmiddels een goede relatie opgebouwd met de dochter des huizes, die altijd glimlacht. Mama grilled zelf de vissen, terwijl Papa het overzicht houdt. Natuurlijk zijn er ook nog een stel neven en aanverwanten, die gezamenlijk zorgen dat we een heerlijke avond hebben.

De volgende ochtend ben ik dan toch echt weer eens jarig en Pim heeft de kajuit volgehangen met slingers! Ik kruip eronderdoor om op het achterdek te kunnen douchen met de heerlijke Portugese zeepjes, die we cadeau kregen van de Marina. Als we dan net met een kopje koffie achter de I-pad zitten hoor ik Noors gezang. De buren komen me verrassen met een aubade van Noorse verjaardagsliedjes, vlaggen, zelfgemaakte verjaardagskaarten en een mooi gastenboek met daarin een prachtige limmerick van hen.Het heeft op de voorkant zelfs ons rooslogo!

Natuurlijk is er ook een taartje.

Wat heel erg leuk is, zijn alle berichtjes, die binnenkomen via sms, telefoon, mail en facebook. Ik ben toch zo blij dat we deze reis in deze tijd maken. Zo heb je toch het gevoel, dat iedereen dichtbij is! We skypen en facetimen met de kinderen en kleinkinderen en dat is heel fijn, zo zien we toch kleine Michieltje een beetje opgroeien en kunnen we volgen hoe het Mees en Pieter vergaat nu ze weer in Nederland zijn.
Wat later lopen we over het lokale marktje langs de was-staketsels.

Ik moet lachen als we langs deze BH’s komen, maar als ik er een foto van maak, wordt de mevrouw, die ze verkoopt een beetje boos. Pim loopt erachter en heft zijn handen op met een gebaar van: zo is mijn vrouw nou eenmaal en ach, t’is toch haar maat niet. Ha ha !

s’Avonds gaan we naar het Port-Festival aan onze kant van de rivier de Douro.

Er wordt behoorlijk wat geproefd en het is heerlijk.

Gelukkig kun je ook nog ergens zitten, want het hakt erin.

Wat een onvergetelijke verjaardag was dit!

We werden ‘s morgens wakker en vonden bij het plaatsen van de vlag broodjes bij ons in de kuip. Dit keer niet door de Noren verzorgd, maar als attentie van de marina als compensatie voor de overlast van de bouwactiviteiten. Het is hier nog lang niet klaar, maar het wordt uiteindelijk erg mooi. Zo mooi, dat het uiteindelijk wel erg duur zal gaan worden. Wij nemen de geringe overlast graag voor lief.
Na het ontbijt lopen wij langs de gemeenschappelijke wasplaats van het dorp. Als die in bedrijf is klinkt het net als het Sportfondsebad van al het gekeuvel van de dames.

De was wordt te drogen gehangen aan een prachtige puzzel van draden en palen, die te complex is om door ons goed op de foto te worden vastgelegd.

Even verderop is de visserijhaven, waar de mannen netten zitten te boeten. Een beeld dat al honderden jaren oud is, maar de maat van de netten is wel wat groter geworden.

We maken samen met een aantal meeuwen jacht op deze meeuw. Wij om een foto van hem (m/v) te maken met, zijn soortgenoten om het krabbetje afhandig te maken. We vragen ons af wanneer en waar zij deze prachtige prooi in alle rust op zal kunnen peuzelen.

Rechts voor de brug is de steiger waar de watertaxi zal komen om ons naar de andere kant te brengen. De kleurrijke huizen zijn niet in die kleur geschilderd, maar betegeld. Tegels met een motief, waardoor het er heel levendig uitziet.
Porto ligt aan de noordkant van de rivier en Gaia, waar alle port gemaakt wordt, aan de zuidkant. We gaan eerst Porto bezoeken. Een stad, die we misschien nooit zouden hebben ontdekt als we deze reis niet zouden zijn gaan maken. We zijn er eigenlijk best tevreden mee, dat we hier nu op eigen kiel zijn beland. We hebben nog geen idee wat ons om de bocht in de rivier te wachten staat, maar we zijn uiteindelijk enorm onder de indruk.

De watertaxi die ons naar de overkant brengt.

Het dorpje aan de overkant van de marina. Ook hier een kleurrijk tafereel.

Als we achterom kijken zien we de marina waar de Nelly Rose ligt.

We vervolgen de reis met dit prachtige oude trammetje, wat nog gewoon in dagelijks gebruik is. Porto heeft wel supermoderne treinstellen voor de metro, maar deze trammetjes doen het nog prima.

Op dit punt verlaten we de tram en duiken meteen de oude stad in. Een echt oude stad met allemaal smalle straatjes. Het ene doorkijkje nog mooier dan het andere. Veel terrasjes voor de vele toeristen, maar er is weinig fantasie voor nodig om je een beeld te vormen van de bedrijvigheid in vervlogen tijden. Hier is een authentiek stuk historie bewaard gebleven.

Op een pleintje maken wij ons plan de campagne. We gaan vandaag dolen. De oude stad is niet echt groot, dus gewoon wandelen is een goede manier om een indruk te krijgen. Wel is er een indrukwekkend hoogte verschil. We bekijken eerst de stad bij de oevers van de rivier en gaan daarna met de funiculaire bij de oude brug naar het hoger gelegen centrum.

Het ene doorkijkje is nog spectaculairder dan het andere.

Aan de rivier de Douro is gisteren aan de overkant in Gaia het jaarlijkse port-festival begonnen. Alle porthuizen leggen hun prachtige traditionele schepen met gehesen zeilen – zolang de wind dat toelaat – voor de deur.

De oude brug heeft twee verdiepingen. De bovenste verbindt het centrum van Porto met het hoog gelegen bewoonde deel van Gaia en het lage deel verbindt de oevers. Aan die oevers in Gaia staan de fabrieken waar de port gemaakt wordt.

Het uitzicht over Porto vanaf het bergstation van de funiculaire. De kerktoren die er uitspringt is van een smalle hoge kerk die we later in de middag bezoeken.

We bezoeken als eerste het bisschoppelijk paleis met de kathedraal, die op de top van de berg als een onderdeel van de verdedigde stadsmuur is gebouwd. Wat opvalt, is het relatief sobere interieur van de kerk.

Speciaal voor de Santiago -gangers een mooi beeld van Jacobus.

Een 18e eeuwse kerk met een redelijk barokkerig interieur. De gevel is pas in de 20e eeuw betegeld.

De smalle kerk waar die hoge toren bij hoort. Binnen is het behoorlijk goud wat er blinkt.

Morgen meer

We varen bij Poole naar buiten, de zee is nog wat hobbelig maar de zon schijnt. Na 3 kwartier spotten we onze eerste dolfijnen. Het zijn er 2 en ze zijn ook snel weer vertrokken, maar toch een mooi cadeautje voor Pim!

We varen vannacht door en behalve dat we de wind op de kop hebben en dus de motor bijzetten gaat het prima.

Mooie zonsondergang en alleen op de wereld.
Prachtig om Falmouth binnen te lopen met laaghangende bewolking en de burchttoren van St. Mawes aan de andere kant.
We hebben later een probleempje met het bijladen van de accu’s en Pim is druk met rondlopen met de multimeter, gesteund door Thomas (Zinschitz Yacht Service). Hopelijk heeft dit het gewenste resultaat. We gaan het morgenochtend uittesten met het bakken van brood in de broodmachine.

Het is de laatste dag van de Falmouthweek en het is er gezellig vol met mensen. We eten heerlijk bij Rick Stein’s Fish and Chips. Later aan boord worden we getrakteerd op een concert van een Bob Marley Coverband en na afloop vuurwerk!

De vlaggen staan inmiddels iets minder strak aan de mast. We zitten nog even een kop koffie te drinken op de eerste verdieping van het clubgebouw van de Parkstone Yacht Club. Ik beantwoord mijn verjaardag post. We verzamelen de moed om de ongetwijfeld nog opgeklopte zee te gaan trotseren.
We zijn nu een week onder weg. Het voelt nog als vakantie. Ik heb nog lang niet het levensritme gevonden dat hoort bij ons nieuwe bestaan, maar we genieten volop. Als ik in Poole zou wonen, zou ik lid willen zijn van de Parkstone YC. Het is een gezellige bende met een hoop mensen die er komen lunchen, borrelen of eten. Op dinsdag avond organiseert de Poole YC wedstrijden met steun van Parkstone en op donderdag is Parkstone aan de beurt, met steun van de Poole YC. Die wedstrijden zijn met de grotere schepen. Zij starten in de estuary en varen dan naar buiten. De finish is weer in de buurt van het clubhuis. het is verrassend om te zien hoeveel boten er nog aan de start kwamen ondanks de Cowes week een paar uur verderop.
Op woensdag avond zijn de dinghies aan de beurt. Zij varen in het zicht van het clubhuis. Er waren nu maar een goede 20 boten aan de start vanwege de vakantie, maar normaal zijn het de 2-3 keer zoveel.
Ik stel me zo voor, dat we later op de reis veel langer zullen blijven hangen in dit soort plaatsen en dat we dan de kans krijgen een keer op te stappen. Meedoen zal er niet gauw van komen. Ons huis is daarvoor niet optimaal geschikt en we zouden dan een behoorlijke bemanning als opstappers aan boord moeten meenemen.
Onze blog wordt in principe bijgehouden door Hanneke, maar af en toe zal ik – in navolging van mijn dochter cursief geschreven – ook een bijdrage leveren. Ik wil bijvoorbeeld toch ook even laten weten, dat ik geweldig heb genoten van ons afscheid.
Ik ga echter ook een eigen blog beginnen. Daarin zal ik niet zo zeer over onze reis berichten. Ik wil daarop verhalen en verhaaltjes plaatsen uit mijn herinneringen. Ik meld me wel op deze blog als het zover is.
Voorlopig zijn we nog te intensief aan het varen. We moeten een beetje opschieten. Het wordt pas rustiger als we de golf van Biscaye over zijn, omdat we dan mogelijk iets stabieler weer krijgen. Daarna krijgen we nog een redelijke oversteek naar Madeira, die we ook in een gunstig weer ‘window’ willen plannen. Dat kan alleen als je de tijd hebt, vandaar dat we nu nog wat haast maken. Alles is relatief.

We hebben vandaag een sim-vrije telefoon gekocht. We halen nu in ieder land waar we komen een prepaid sim kaart op, zodat we niet via Nederland gebeld hoeven te worden. Ons nummer de komende weken is dan ook: +447512145834. SMS’en kun je gewoon naar onze normale nummers.
Als we niet opnemen zitten we midden op zee. We vertrekken rond het middaguur en varen een nachtje door naar ergens in de buurt van Cornwall. Dartmouth, Salcombe, Falmouth zijn allen kandidaten.

Gisteren naar het museum in Poole geweest, waar een opgetuigde Cadet lag uit 1951 van Rodney Pattison.
Het waait nog steeds de drollen van de diek.
Pim heeft alle weerkaarten goed bestudeerd en later op de dag zal de wind er waarschijnlijk uitzakken.
We vieren zijn verjaardag met slingers, telefoontjes, mails en een kopje koffie op de Parkstone Yacht Club.

Ik heb gisteren vergeten te vertellen , dat we de nulmeridiaan over voeren. Dat betekent, dat we het oostelijk halfrond verlaten hebben. Het zal lang duren voordat Nelly Rose daar weer terug is. We waren aan het luisteren naar de musical Aspects of Love en juist bij de passage van de nul meridiaan klonk hard uit de buitenluidsprekers het lied van de Mermaid, dat Leonie op het afscheid met Pim had gezongen. Even later kwamen we een vissersboeitje tegen waarop stond, dat ie van William Henry is. We vatten het op als een teken dat we op het goede pad zitten. (Pim heet eigenlijk Wilhelmus Henricus).
Vandaag zijn we vanuit Chichester de Solent opgevaren. Het is Cowes Week en we kijken onze ogen uit, overal velden met spinnakers. Cowes Week bestaat al sinds 1826 ! Een kleurrijk gezicht op deze zonnige dag. Wat een feest om hier door te varen. Als we langs The Royal Yacht Squadron varen klinkt net het kanon voor iemand , die eerste werd en zien we de rookpluim! Pas als we de Needles voorbij zijn wordt het weer rustiger en wordt de wind ook weer wat stabieler tot ie helemaal wegvalt en de motor aan moet om nog tegen de stroom in te kunnen varen.
Als we Poole naderen komt er al weer een groot veld met spinnakers achter ons aan varen. Het blijkt de dinsdagavond wedstrijd van Poole Yacht Club te zijn. Zij hebben op dinsdag wedstrijden en de Parkstone YC op donderdag avond. Zeilen is hier echt een hele populaire sport.
We meren uit sentimentele redenen af bij Parkstone Yacht Club. Onze kinderen voeren vroeger in de International Cadet Class (twee persoons jeugdbootjes) en Parkstone had toentertijd een van de meest actieve squadrons. De man achter de bar verteld dat er nu nog steeds zo’n 30 bootjes actief het hele jaar door varen.