Verhalen

Dat was een beetje een tegenvaller. We dachten voor een schappelijke prijs
een luxe marina gevonden te hebben op een mooi en rustig eiland en wie weet,
wordt het dat ooit nog eens. We hadden telefonisch contact gehad en een
plaats gereserveerd. Vandaag belden we een uur voor aankomst nog even om te
vragen naar de manier van aanleggen. “Oh, you’re a little boat. Don’t worry,
just come in and there will be someone on the dock to help you”. Vragen over
vingerpontons of “stern to from the bow anchor” werden allemaal niet
beantwoord. We begonnen al licht schichtig te worden.
Eenmaal dichterbij konden we eigenlijk de haveningang tussen de brekende
golven nog steeds niet zien. Pas op het laatste moment zagen we een klein
motorbootje naar buiten dansen en realiseerden we ons dat het inderdaad bij
die grote zandhopen moest zijn; een smalle ingang met de branding mee. Dat
is echt niet wat je wilt, maar het lukte zonder problemen. Eenmaal binnen
was onze verrassing groot. Er lagen inderdaad een aantal grote “Big game
fishing boats”, maar geen enkel zeiljacht. We werden naar een rotsmuur
gewezen, waar we aan zouden moeten gaan liggen. We hebben hier een redelijk
tijverschil en dat is zonder drijvende steiger aan een gladde stenen muur al
een onrustige zaak. Dit is niet waar we op gehoopt hadden en we hebben geen
zin om Nelly Rose en haar fenders tegen rotsmuur aan te leggen. Dat is op
zijn best een onrustige nacht en alle andere scenario’s zijn veel slechter.
We hebben er nog even over gedacht om voor Cockburn Town op de rede te gaan
liggen, maar diezelfde deining, die de branding voor de haven veroorzaakt,
maakte dat een weinig aantrekkelijk alternatief. We besloten nog maar een
nachtje door te varen en naar Great Exuma te gaan. Op die rede lag wel een
superjacht te slingeren, dat ons vanochtend in alle vroegte al voorbij was
gevaren. We hadden visueel contact, maar op de AIS was ze niet te zien. Ze
wilden kennelijk niet gezien worden. Zij brachten met een dinghy mensen naar
de wal.
Het is jammer, dat we San Salvador niet gaan zien. Het ziet er vanaf het
water aantrekkelijk uit. Er vliegen grote verkeersvliegtuigen naartoe, dus
er zal redelijk ontwikkeld toerisme zijn. Het is eerste eiland waar Columbus
in 1492, zijn eerste reis, voet aan wal zette. Die claim begint ons
overigens wel steeds bekender voor te komen. Het jaartal is daarbij
doorslaggevend. Columbus heeft vier reizen deze kant op gemaakt en is op
vier verschillende eilanden uitgekomen. Lang leve de moderne navigatie
technieken.
Uiteindelijk betekent dit, dat we een ommetje maken van een mijl of 50-60.
Helemaal geen probleem bij deze voortreffelijke condities. Vannacht werd de
wind wel een beetje erg licht. Bij minder dan 5 knoop wind wordt de deining
dominant en begint de boel te klapperen en te slaan. Dat kunnen we allemaal
wel opvangen en vastzetten, maar iets meer wind is toch wel prettig. Nu
hebben we een bakstag wind van een knoop of tien (windkracht drie) en
snijden dan heerlijk met 7,5 knoop door het water heen. Dat is te snel. Dan
komen we in het pikkedonker bij Exuma aan. We gaan straks dus maar een
beetje reven…..

Eerst nog de beloofde foto’s:

De “Vango” kwam naast ons liggen, maar de helicopter bleef ingepakt.

Besto heeft slechte kwaliteit geleverd. Pim moet weer aan de klus.

Je kunt aan het kleurverschil goed zien, dat we weer naar de diepe zee overgaan!

De Settlement op Mayaguana, een van de Out Islands van de Bahama’s, die bestaan uit 750 eilanden, waarvan 14 grote.

Het is niet gelukt om dit met emmers te blussen.

Een van de 3 kerken, waar je mensen droog kunt afzetten door er met de auto onderdoor te rijden.

Het Politiestation met de auto , die het niet doet. De andere kwamen we op onze rondwandeling tegen.

Leuke huizen.

Zelfs één iemand, die een tuintje heeft.

Dit bootje ziet voorlopig geen water.

De tweede kerk. Toch byzonder in een dorpje met maar 80 mensen.

Zo’n veranda ziet er altijd gezellig uit.

De Abraham Bay High School, met 30 studenten in drie lokalen, waar we een rondleiding krijgen.

De principal Brian Williams

Prijzen voor Basketball en Track door de Vipers, het schoolteam.

De storageroom!

Belangrijke mensen hier.

Dit is een katoenstruik.

Het waterreservoir met het dak, waarvandaan het water direct in de kelder loopt.

Hieronder dus.

Goed drinkbaar.

Uit de bloem van deze plant wordt Sisal gemaakt.

Dit is zo’n bloem.

Deze stond in de tuin van Jule Charlston, onze zelfbenoemde gids.

Hij haalt zijn water uit een bron.

Eerst nog even een paar beelden van Mayaguana.

De schooljuffrouw maakt een praatje vanonder haar parasol.

Hier eten we een prima hamburger.

Wij besluiten onze burger aan de bar te eten, maar we hadden natuurlijk ook in het restaurant plaats kunnen nemen.

Dit is het zuidelijkste eiland van de Bahama Archipel. Zie het hoofdstukje POSITIE, dat weer prima door Pieter is verzorgd.

Aangezien er hier weinig bomen zijn, worden ze goed benut. Dit soort constructies kom je in allerlei verschillende gedaantes overal op de Bahama’s tegen. De mensen zitten met hele families graag onder de boom.

Dit zijn Conch schelpen. Vanavond gaan we ze voor het eerst eten.

Dit is die ingang van Little San Salvador, waar we al over schreven. Let op de branding die links op de rotsen slaat.

De zgn. Jachthaven. Deze grote big game fishing boats liggen met hele grote tenders tegen de muur èn hebben lijnen naar de andere kant van de haven staan. Dat is voor ons niet haalbaar.

We besluiten dat dit het niet wordt en gaan weer naar buiten de zee op nu richting Exuma. Dat betekent wel nóg een nachtje doortrekken.

Wel een prachtige kleur!

Het was een goede beslissing om San Salvador maar te vergeten, maar we hadden daar op ons gemak willen uitzoeken wat de volgende bestemming zou kunnen zijn en daar dan ons reisplan op aanpassen. De afstand naar Great Exuma zou ongeveer 50 mijl zijn en daar zouden we dan kort na middernacht aankomen. Dat is geen optie met alle riffen en andere ondieptes. Hanneke ging op zoek en vond een bestemming, die een uur of 6 verder zou zijn, zodat we daar rond negen uur in de ochtend zouden aankomen. Dat leek er meer op. We besloten op weg te gaan naar de Farmer’s Cay Yacht Club and Marina. Het werd een goede tocht daar naar toe, hoewel de zee wel behoorlijk knobbelig was. We voerden alleen het grootzeil, en dan nog met een rif er in, zodat de snelheid tussen de 5 en de 6 knoop bleef. We hebben allebei goed geslapen.
We zijn duidelijk wat meer in de bewoonde wereld beland. Er is af en toe weer verkeer op de marifoon en vanmorgen zagen we een boot, die we ook al in Porto Santo en Las Palmas waren tegengekomen. Zij moesten weg bij Exuma, omdat de diepgang van hun 60 voet lange Amel zeilboot 2,7 meter is en dat is hier net niet comfortabel. Toen wij Nelly Rose kochten, waren we eigenlijk een beetje onzeker over het feit, dat we de ondiepe kiel hadden met 1,85 m diepgang en niet de 2,25 meter diepe kiel. Aan de wind is dat werkelijk een nadeel, maar we varen bijna nooit aan de wind (niet als we het kunnen vermijden) en dat verschil in diepgang maakt een groot verschil in ankerplaatsen en vaargebieden, waar we zonder zorgen kunnen komen.
En toen kwamen we bij de Dotham Cut tussen het eiland, waar we naar op weg waren, Great Guana Cay en Gaulin Cay. Wij kwamen van de Atlantische Oceaan, waar het al laag water was, en we gingen het rif op, waar het nog laag water aan het worden was. Dat betekende, dat er 3-4 knoop stroom het gat uit stond en wij er dus met een snelheid van ongeveer 2 knoop, over de grond gemeten, doorheen zouden gaan. Wij hadden bovendien de wind mee, en dat betekent, dat de wind tegen de stroom in stond, wat de golven altijd hoger opklopt. Het water was dan ook erg onrustig. Het klotste alle kanten op. In dat gat zouden wij bovendien moeten gijpen. Gijpen is iets, waar je nauwelijks over nadenkt, als je een weekend gaat zeilen in Zeeland. Dat hoort erbij, maar voor ons is dat een avontuur. “We moeten morgen wel een keer gijpen” is de mededing bij de dagelijkse route bespreking. Voor de zekerheid startten we wel de motor. Je weet maar nooit wat er allemaal kan gebeuren, maar verder gingen we er gewoon voor.
Vanuit de toch al knobbelige zee gingen we echt de wasmachine in en we kropen met 2 knoop per uur op weg naar het gat dat nog geen 80 meter breed was. De golven kwamen van alle kanten en voor één echte valse konden we allebei net op tijd wegduiken, want anders hadden we geen droge draad meer aan het lijf gehad. Hanneke stond aan het roer en Pim stond klaar om de grootschoot te behandelen voor de gijp. Net toen we op het hoogtepunt van deze uitbundige dans waren, ging de telefoon. Die hebben we toen toch maar even laten rinkelen. Nog geen 50 meter later is het contrast enorm. De zee is zo glad en comfortabel, als we hem in geen maanden gehad hebben. Wij dus meteen achter dat telefoontje aan. Dat bleek van kleinzoon Pieter (5) te zijn, die ons wilde vertellen , dat hij met zwemmen naar badje 3 mocht, dat hij helemaal los op de eigen fiets naar school èn naar de voetbal was gegaan en dat hij voor mamma iets heel moois had gemaakt voor moederdag, maar wat, dat mocht hij nog niet zeggen.
Nu liggen we in de baai van de Farmer’s Cay Yacht Club and Marina. Een Marina is hier nergens te zien, maar dat hoeft ook echt niet. We laten veel liever ons anker zakken, dan dat we al die ingewikkelde handelingen met landvasten en stootwillen uitvoeren, terwijl we achterwaarts een box invaren. Na het ankeren maken we de dinghy weer bedrijfsklaar en varen naar de kant, waar we belande in een geweldig vriendelijk dorpje met mensen, jong en oud, die je aankijken en vriendelijk goedendag zeggen en zelfs nog tijd hebben voor een kletsje. In de Scorpio Inn hebben ze fantastisch internet, een lekker biertje en een goede hap: Conch.

Aankomstbiertje in Grand Guana Cay na een spectaculaire doorgang naar het rif met veel stroom tegen.

Het vissen blijft een redelijk vruchteloos avontuur voor ons. We hebben wel de zee wat kunnen opschonen toen we een pallethoes vingen. Een hoop plastic afval aan boord, maar niet echt eetbaar. Vervolgens vingen we nog wat wier, maar uiteindelijk was het toch raak. Een grote. Pim zag hem boven het water uitspringen in een poging los te komen. Waarschijnlijk werd hij toen wat te opgewonden en te ongeduldig en zette hij de rem er te snel en te hard op. Resultaat was een gebroken vishaak. Helaas is nu ook de houder voor de hengel afgebroken en het zal even duren voor we een vervanging kunnen vinden.

Dit soort gezellige constructies vind je bij veel huizen onder de bomen.

De boom is niet dood. Het is lente en hij was gewoon niet helemaal kaal geworden. De eigenaar verzekerde ons, dat hij over een paar weken weer een volledig bebladerde kroon zal hebben.

Er wordt hier onder de bomen een heleboel afgekletst

Hotelhuiskamers aan zee

Barman bij Scorpio’s

Als ze er morgen weer zit maken we er een video filmpje van. Het tempo waarmee ze zit te vlechten is indrukwekkend.

Dit is Nelly Rose in de heerlijke baai,waar we perfect voor anker liggen. Onder de boot zwom een haaitje van 50 centimeter, die wel de sneden brood, die we overboord gooiden in één hap wegslikte. Het was vanochtend toch even lastig om Hanneke ervan te overtuigen, dat ze zonder gevaar zou kunnen gaan zwemmen.
Aan de wal zijn alle benodigde faciliteiten, zoals douches (waar we geen gebruik van maken), een wasserij, een boekenruil beurs en een eenvoudige kruidenier. Brood halen we bij oma thuis. Hanneke was emotioneel zo gegrepen door dit huiselijke tafereel, dat ze vergat een foto te maken. Maandag gaan we weer een brood halen, dan komt er een foto.

Klontje ligt aan het Government Dock. Als we aankomen is het nog laag water, maar tegen de tijd dat we terugvaren kunnen we van de steiger zo instappen. Het is springtij.

Drie negers bij de molensteen voor Scorpio’s, onze stamkroeg. De heren zitten in de schaduw, want ze willen niet verbranden. Voor het geval u het niet wist, negers kunnen niet alleen verbranden, maar ook blozen. Het kost alleen iets meer moeite om het te zien. Vaak vinden we het erg moeilijk om met de lokale bevolking te praten, vanwege het zware accent, maar misschien wennen we er langzaam aan of het is hier minder. Als ze overigens overschakelen op het Creools is enige kans om iets te verstaan meteen voorbij.

Vanavond drinken we bij Lorraine’s Café. Scorpio’s is dicht, want de baas is met het vliegtuig naar Georgetown, waar het de laatste dag van de Regatta week is. Een week wedstrijd zeilen met traditionele zeilboten. Lorraine is druk in de keuken en heeft ons gewezen waar de drankjes staan. Het is zelfbediening. Ze heeft perfecte WiFi en ook een internet – afdeling, waar je een PC kunt huren. Morgen is het buffet en gaan we misschien bij haar eten.

Bij Lorraine kun je ook eieren en tomaten enz. kopen uit de Coca Cola ijskast. Ernaast staat een tafel met ruilboeken.

Kunst aan de muur

Op haar gloednieuwe fiets komt ze nog even een lekker kokosbrood halen.

Aan bakboord: de baai en aan stuurboord de atlantische oceaan.

Deze vakantiehuizen hebben schitterend uitzicht op beide kanten.

Nelly Rose ligt rustig,

De andere kant is heftiger.

Mooie rotsformaties, waar de golven al eeuwen op beuken.

Er ontstaan door het geweld grotten.

Deze grot heeft een opening, waardoor het water omhoog spuit. Ze noemen dat een” blowhole”.
Spectaculair gezicht als dat zo de grond uit komt stuiven.

Kleurtje hè!

Mooi gevormd door de eeuwen heen.

De wekelijkse postboot is er. Nu niet met de post, maar op de terugweg van de Regatta in Georgetown om wat mensen af te zetten op de terugweg. Dit is echt een groot evenement hier op de Out Islands.

Beetje bijkletsen op de zondagochtend.

Er valt niet veel te beleven op het vliegveldje.

Dit gaan we o.a. vanavond eten bij het buffet van het eetcafé van Lorraine.

Het hospitaaltje.

Eigenlijk voor het eerst dat we weer meeuwen zien en vooral horen schreeuwen. Hiervoor waren het fregatvogels en pelikanen.

Deze lieve man had ze niet allemaal op een rijtje en wilde graag zijn schelpencollectie verkopen. Na uitgebreid vertellen, dat we daar aan boord geen plek voor hebben, vertelde hij vol trots, dat hij uit Blackpoint kwam! Nederland was natuurlijk een volkomen onbekend iets.

Weer een mooi bomenbankje.

Er wordt een touwtje van de step naar de fiets gebonden, maar gelukkig breekt het vrij snel.

Dit heet de Garden of Eden, gejut hout, mooi opgesteld als een beeldentuin!

Nu rustig, maar in het hoogseizoen is dit een drukke dinghy-
aanlegplek.

Opa zit te genieten van zijn zondag. Hij is nu met pensioen. Vroeger werkte hij voor de Telefoonmaatschappij.

Het ziet er allemaal goed verzorgd uit en de mensen zijn supervriendelijk.

Zo woonden ze vroeger, maar inmiddels is er veel verbeterd hier. Dit was een van de weinigen, die er nog stonden en aan oude tijden herinnerden.

Ook hier, in dit dorp met 150 permanente bewoners, zijn er weer drie kerken. Het is religieus, maar je mag hier op zondag gewoon de was ophangen. Dat was vroeger in Krimpen aan de Lek ( zwarte kousenkerk) wel anders.

Lorraine had voortreffelijk gekookt en iedereen viel aan op het buffet.

Plastic bestek, want anders moet ze teveel afwassen.

Hanneke op weg naar de wasserette.

Dit noemen ze boatwife’s paradise. Je ontmoet er andere boatwife’s en er is de gebruikelijke boekenruilkast en zelfs WiFi. Alles is bovendien in een dik uur klaar. Die amerikaanse machines zijn sneller en groter, maar niet schoner.

We zijn uitgenodigd door Blaine en Danna om in hun vakantiehuisje Jambolaya te komen eten en het wordt een reuze gezellige avond in de airco.
De volgende dag varen we anderhalf uur verder naar het noorden naar Staniel Cay in de hoop daar gas te kunnen tanken. Wij zijn vertrokken met butagas en dat is een slecht idee als je deze kant opgaat. Hier is het propaan, wat de klok slaat.
Spannend ankeren in een kanaaltje tussen allerlei ondieptes. Het gaat goed en dankzij de hulp van “Renegade”, onze oude buren uit Blackpoint, komen we op een voortreffelijk plekje. Ze vertellen door de marifoon precies, hoe we bij hun kunnen komen. Het anker graaft zich niet echt in en ligt bovenop het zand, maar 25 kg Delta en 30 meter ketting is genoeg om Nelly Rose op haar plaats te houden. Het is hier mooi, we liggen in een soort hoefijzer gevormd door kleine eilandjes aan de zuidkant en wat grotere aan de noordkant.

Hier worden we nog wat opgewonden van als we aanleggen bij de Isles General Store om te kijken of ze misschien eieren hebben. We zijn er zelfs voor teruggevaren om deze foto te maken.

De camera mag onderwater en dan zie je deze Nurse Shark, die best groot is. Hij zal net geen twee meter zijn.

Het is een vrijwel windstille dag, ideaal voor een dinghy-safari samen met Blaine en Danna naar Compass Cay. Bij Sampson Cay gaan we tanken, want alles bij elkaar is het daarnaartoe zeker een 3 kwartier varen

Danna en Blaine in de boot die ze van Uriah, hun huisbaas, hebben gehuurd. We noemen de boot Uriah’s Heep en dat is een verheven naam voor deze schroothoop. Het is Danna’s verjaardag en toevallig zingt ze Uriah Heep’s Birthday Song (niet echt van haar generatie). Met veel beleid en gevoel kan Blaine hun boot aan het planeren houden, maar het zou kansloos zijn om met zijn vieren in één boot te gaan.

Hier komen we aan bij Compass Cay; een heuse marina met veel grote big game fishing boten. Ze worden ook wel Tuna-towers genoemd.

Compass Cay is beroemd, omdat ze hier Pet-Sharks hebben.

Ze zijn echt heel vriendelijk, maar ook wel serieus groot. Deze is ruim 2 meter.

Het zijn nurse sharks. Dat zijn absoluut lieve beesten, die graag verwend worden. Ze worden hier regelmatig gevoerd en blijven dus plakken in de omgeving. Het is een ongelofelijk gezicht al die haaien op een hoopje.

Je kunt ze echt aaien. Het voelt een beetje als redelijk grof schuurpapier; zeg maar grofheid 80.

Als we de camera onder water op hun hoogte houden, kun je goed de voelsprietjes zien.

Pim aan het dansen met mevr.Haai

Het is eigenlijk niet meer dan een hutje bovenop een steiger, maar ze serveren geweldige hamburgers hier. Zoals je bij de Azoren je naam met symbolen op de muur van de kade schildert, zo schilderen de mensen hier op wrakhout.

Iedereen die hier geweest is, laat een souvenir achter in de vorm van gejut hout of gevonden vissersboeitjes enz.

Top, zo’n strand voor ons alleen, lijkt wel een brochure.

Modelstrand

Compass Cay is een van onze favorieten tot nu toe in de Bahama’s.

Het wordt hoog water en de steiger staat bijna onder. Een haai legt zijn kop er vast op en wil graag geaaid worden!

Als we weer in Staniel Cay zijn, gaan we informeren hoe het zit met het propaangas en de connectors. Het kerkje ligt aan het water en doet Hanneke aan Krimpen denken.

Deze rog zwemt langs Klontje.

We hebben de meeste Bond films wel gezien, maar om nou te zeggen, dat we weten waar Thunderball ook al weer over ging, zou teveel gezegd zijn. Het was nog een Sean Connery Bond en Claudine Auger was de Bond girl. Er zijn een aantal scènes gefilmd in de Bahamas, onder andere in Nassau en op Paradise Island. Een belangrijke engerd in de film was graaf Lippe, een geintje naar Prins Bernhard van zijn vriendje Ian Fleming. Thunderball cave was een van de plaatsen voor de onderwater opnames.

Het bordje laat zien, dat we de goede rots gevonden hebben. Het is de derde van een serie van drie werkelijk kleine rotsen.

We varen met Klontje naar de grot en pikken de enige mooring die er ligt. We hadden het anker voor de dinghy klaar, maar dit voelde wel zo veilig.

De beste tijd om de grot te bezoeken is met laag water.Je kunt dan makkelijk naar binnen zwemmen en je hebt ook nog wat ruimte voor je snorkel boven je hoofd.

Zodra je het water in gaat, begrijp je waarom dit een prachtige film scène kon opleveren. Het koraal is absoluut prachtig, het barst er van de mooie vissen en je kunt er van alle kanten met een camera bij. We worden meteen opgewacht door een school vissen.

We zijn niet echt goed als onderwater fotograaf. De camera mag tot 10 meter diep, maar heeft geen zoeker, alleen zo’n video achterkant, waar je eigenlijk een leesbril bij nodig hebt. Het is een kwestie van geluk en we zijn dan ook helemaal blij als zo’n vis echt helemaal in beeld komt.

Pim gaat aan de andere kant de grot weer uit. Het tij is inmiddels gekeerd en je moet al best fors tegen de stroom inzwemmen.

Zo helder zie je het koraal zelden.

Mr. Queen Angel Fish met ziijn prachtige neon kleuren.

Nelly Rose in de verte. We gaan echter niet meteen naar haar terug. We gaan eerst naar de Varkensbaai.