Verhalen

Na een laatste week van nog even dit en nog even dat, het heerlijke weerzien met Adam, Leonie en Mees en Pieter zijn we bijna zover dat we kunnen vertrekken.
We houden nog een keer een familiedagje, waarop we naar het Scheeps Maritiem Museum gaan en een rondvaart maken met de pannekoekenboot, die een gigantistische ballenbak in het ruim heeft. De auto’s zijn verkocht en nu krijgen we dus geen bekeuringen meer.
Pim legt eindelijk zijn ei wat betreft de energievoorziening, het worden flexibele zonnepanelen bovenop de Bimini.
Dat betekent wel dat ze vanuit Italie moeten worden opgestuurd, want dat zijn de beste. Ons italiaanse schoonzusje Rosaria wordt volop ingeschakeld en verdraaid ze zijn de volgende dag in Rotterdam, waar Thomas van Zinschitz Yacht Service (Zie de links) ze komt ophalen om ze in het zeildoek te naaien. Groot respect voor de manier waarop hij dat doet ondanks allerlei tegenslag. De laatste avond klust hij er de elektrische verbinding nog even bij, terwijl wij van ons laatste avondmaal met de kinderen en kleinkinderen genieten.
Zaterdagochtend versiert Pim de boot en tankt het water nog even af.
Walter en Hanneke komen nog een notariële akte passeren en daarna volgt een prachtig vertrekfeest op “De Maas”.
Het is heerlijk weer met oostenwind, perfect!
Mees en Pieter delen onze visitekaartjes uit , het zijn statische stickers, die je op alle gladde ondergronden kunt plakken zonder dat ze sporen achterlaten! (www.partystickers.nl)
Bijna iedereen is in het rood gekleed, wat een zeer feestelijk accent geeft.
Zelf krijg ik alleen een laatste boterham met hagelslag door mijn keel. Aan boord verder alleen nutella, want die rotzooi wil je niet op hoeven te ruimen.
Leonie zingt samen met een onvoorbereidde en verkouden Pim het prachtige duet van de zeemeermin uit de musical “Aspects of Love” van A. Loydd Webber.
Fantastisch om iedereen nog even te zien! Klolslag 12.00 uur lopen we de deur uit en nemen op het steiger afscheid van onze naasten. Hoe zal het zijn als we de volgende keer Michieltje zien? Dan kan ie al zitten, oh, wat gaan we veel missen.
Harm helpt met het losgooien van de trossen en ‘ze zijn weg’ onder luid getoeter van alle boten in de veerhaven, indrukwekkend!
Terwijl de tranen over onze wangen biggelen, varen we al zwaaiend met Jelle onze opstapneef, die achter het roer staat langs al die lieve mensen.
Ik houd me vast aan de gedachte dat we in februari al weer terug zijn, maar dat duurt toch nog best een hele tijd.
Jelle stuurt de Waterweg af, terwijl wij het boek bekijken dat we hebben gekregen.
Plotseling komt er een watertaxi keihard aanscheuren met daarin Floor, Harm, Adam, Leonie, Walter, Bendel en de kleintjes! Een laatste vaar wel en zelfs Michiel zwaait mee, top is dit!
Eerst nog een poosje motoren en dan trekt langzaam de wind aan en kunnen we de zeilen bijzetten. Na een poosje wordt Jelle zeeziek en gaat de vissen voeren. Wij draaien wachten van 3 uur op en 3 uur af. De hoeveelheid sterren is echt ongelofelijk op zee.
De volgende ochtend is het weer lekker weer en als we net Dover voorbij zijn, doemt er op ramkoers een vissersbootje op om 10.00 uur. We varen er voor langs om niet in zijn netten te komen en zien dan ineens iemand zwemmen. Een badmuts met de Union Jack erop en enorme spierballen eronder! Helemaal geen vissersbootje, maar de begeleidingsboot van een kanaalzwemmer, die al 4 NM vanaf Dover is, maar nog een teringeind te gaan heeft. We geven hem een staande ovatie.
De wind is op en we motoren verder. Om 17.30 liggen we in het sluisje van Eastbourne, waar Jelle weer van boord gaat. Het was een schitterend begin van ons avontuur!
De volgende dag heerlijk gezeild naar Chichester en s’avonds nog een shandy en pint gedronken in de Yachtclub.
Iedereen hartelijk dank voor al jullie goede wensen en ook natuurlijk voor jullie bijdragen aan de buitenboordmotor!!

Familiefoto.

Nelly Rose, 23 juli

Woensdag 9 mei is onze Nelly Rose gedoopt door Floor. Zij wenste het schip en haar bemanning een behouden vaart en we hebben het evenement, evenals de boot, goed begoten. Daarmee is de volgende fase van ons leven definitief begonnen. We zijn met de voorbereidingen al geruime tijd bezig en er is behoorlijk wat geweest om mee bezig te zijn sinds wij rond de jaarwisseling onze nieuwjaarsbrief verzonden.
We hadden het huisje in Veere al verkocht en ons erbij neergelegd dat we Buggenum in handen zouden geven van een zeer gewaardeerde vriendin, die op het huis zou gaan passen. Alles was eigenlijk al geregeld, toen zich plotseling een jong stel met twee kleine kindjes aandienden, die belangstelling hadden voor het huis. Een leuk stel dat prima bij huis en dorp past. Begin februari werd de koop gesloten.
Dat plaatste ons voor een geheel nieuwe extra uitdaging. Waar zouden we gaan wonen? We hadden al bedacht, dat we in een portiek flat zouden willen wonen, omdat we daar het makkelijkste de deur achter ons dicht kunnen trekken als we op reis zijn. We wilden ook een wijds uitzicht, dus redelijk hoog. Makkelijk te bereiken voor kinderen en kleinkinderen en dicht in de buurt van openbaar vervoer, omdat we vanaf half augustus geen auto meer zullen hebben. We wilden niet overhaast beslissen, maar we hadden er ook geen zin in om de timing van het master plan aan te passen. Medio augustus willen we vertrekken en voor die tijd moet er nog veel gebeuren. De druk was dus groot om in korte tijd de onroerend goed markt door te spitten en de vele verschillende mogelijkheden met elkaar te vergelijken.

Een vaste telefoon hebben we niet meer, maar onze mobieltjes blijven bereikbaar. Ons gemeenschappelijke email adres blijft tiddens@home.nl
Wie ons iets wil sturen kan dat doen naar Pieter Tiddens. Theemsstraat 56. 2014 RZ Haarlem. Hij zal dan zorgen dat het op de juiste plek komt.

Natuurlijk moest er ook nog veel aan de boot gebeuren. We hebben ons deels opgesplitst, zodat het werk aan boot en flat door kon gaan, maar kort na de verhuizing konden we ons weer helemaal concentreren op de Nelly Rose. De flat is wel al gezellig, maar er staan nog ongeveer 25 van de 150 dozen ongeopend te wachten tot de maand juli. Die maand ga ik de laatste klussen op de Nelly Rose uitvoeren en gaat Hanneke het in Breda echt gezellig maken. Ik kom af en toe een dag voor het boren van gaten, maar zal me vooral wijden aan de kluslijst, die het leven van iedere zeiler schijnt te bepalen.

Vanaf 13 mei wonen we inmiddels aan boord. Tot eind juni zijn we aan het varen om de boot goed leren kennen. We voeren eerst een stukje lokaal in de buurt van Muiderzand om te kijken of alles functioneerde. Vrij snel daarna zijn we via de Six Haven naar IJmuiden gegaan vanwaar we de Noordzee zijn overgestoken naar Pin Mill aan de rivier de Orwell. Daar troffen we nog een stuk of 20 andere boten van ‘De Maas’, die ook meededen aan deze jaarlijkse zeiltocht. Met de bemanning van die schepen dineerden we ’s avonds op de Royal Harwich Yacht Club. We reisden ook nog naar Ipswich, voeren de rivier de Deben op naar Woodbridge.

Vandaar voeren we naar Oostende. Op die rit bleek dat Nelly Rose ook met veel wind een heerlijk schip blijft. Vanuit Oostende staken we de Noordzee weer over naar Ramsgate, vanwaar we vervolgens de Thames op voeren tot St. Katharine’s Haven, de marina bij de Tower bridge. We genoten een paar dagen van het heerlijke weer in London en voeren toen via Nieuwpoort en Blankenberge weer terug naar Nederland.
Daar toeren we nu wat rond om meer en meer vertrouwd te raken met het leven aan boord. We doen dit zonder al te veel vaste plannen. We laten ons leven door de wind, maar we willen wel mijlen maken. Dat bracht on vrijdag 8 juli in de Veerhaven in Rotterdam. Dat was een uitermate gelukkige keuze. Harm en ik keken zondag avond naar de Grand Prix van Canada terwijl Hanneke en Floor bezig waren om de laatste voorbereidingen te treffen voor de aanstaande bevalling van “Flopje”. We vertrokken redelijk vroeg weer naar huis, zodat het jonge stel bijtijds te kooi kon gaan voor de volgende werkweek van Harm. Wat een verrassing toen we de volgende dag gebeld werden en Harm en Floor ons vertelden dat Michiel Willem Robert die ochtend was geboren.
Dat geeft ons een heleboel extra tijd om te genieten van onze derde kleinzoon. Tot 28 juli kunnen we ons geheel concentreren op Michiel, maar we verheugen ons tegelijkertijd natuurlijk enorm op 28 juli. Die dag keren Leonie, Adam, Mees en Pieter met de Elena terug in Rotterdam na hun circumnavigatie. Van hun terugkomst in Nederland willen we een paar weken genieten alvorens op zaterdag 11 augustus 2012 om 12.00 uur zelf te vertrekken vanuit de Veerhaven in Rotterdam.
Leonie gaat ons helpen met het bevoorraden van de boot voor de eerste grote etappe, die ons zo snel mogelijk naar de Spaanse en Portugese kust zal brengen. Vandaar varen we via Madeira naar Las Palmas op de Canarische Eilanden. We willen daar rond 1 november aankomen. Op 25 november klinkt dan het startschot van de Atlantic Rally for Cruisers, waar wij aan deelnemen. Voor onze eerste grote oversteek vinden we het een prettig idee om die in dit los-vast georganiseerde verband te doen. De finish van de ARC is in St. Lucia. We gaan er van uit, dat we ongeveer 3 weken nodig zullen hebben voor de oversteek. We zullen dit spannende jaar besluiten op Dominica, een parel in het Caribisch gebied. Tegen de tijd dat we daar zijn hebben we vast ook een concreter beeld van onze plannen voor 2013.

Diegenen, die ons uit willen zwaaien zijn van harte welkom om met ons te
brunchen op zaterdag 11 augustus om 10 uur op de sociëteit van de KR&ZV de Maas, Veerhaven 1 te Rotterdam.

Wij zullen gesterkt door een voedzame en gezellige brunch exact om 12.00 uur de trossen losgooien. Graag voor 25 juli een mailtje aan tiddens@home.nl als u van plan bent om te komen.

Hartelijke groet,
Hanneke en Pim Tiddens
www.nellyrose.nl

Ik ben zo trots als een aap in een bananenrepubliek. Heb met de Nelly Rose mogen varen van 16 tot en met 22 mei 2012  naar de Wolverstone Marina voor een bezoek aan de Butt & Oyster waar we een enkel engels biertje gedronken hebben.

Vervolgens ‘s avonds in de Royal Harwich Yachtclub met de Rotterdamse Roei en Zeilvereniging een enkel glaasje genuttigd met wat engelse zetmelen onder het genot van bijvoorbeeld een aardige anekdote van een uroloog. Daags daarna naar Ipswich. Waar we een zwaan geschut hebben zien worden, of eigenlijk net niet want de sluismeester wachtte met de sluiten van de deuren tot de witte diva naar buiten was gespurt.

In Ipswich kwam Brian aan boord. Hij gaat meevaren bij de Atlantische oversteek. Een man met pijp die echt vloekt op het scheepje als het stormt. Een verteller in hart en nieren. Mooi gezelschap. Hier zie je hem staan in de Woodbridge Marina helemaal aan het eind van de rivier de Deben. Daar zijn we heen gevaren met Brian als loods. En dat was nodig. Twee uur voor hoog water de ingang nemen van de rivier, dan precies de vaargeul volgen en al gauw waren we met het grootste schip daar… Hanneke, Pim en Brian werden helemaal MMS meisje achting bij het zien van een wedstrijd van de Kadetten. Om precies op hoogtij bij de Woodbridge Marina aan te komen. De schipper nam de beslissing dat er genoeg water onder kiel zou zijn om over de betonnen muur te varen die bij eb het water in de haven ging houden. En alles klopte.

Vervolgens naar de Pub. Een bezoek aan de mooi gerestaureerde waterkrachtmolen en om de eigen biomachine op gang te houden ‘s avonds curry. Zeer Brits allemaal.

En nu komen de sterke verhalen. Maar het zijn geen sterke verhalen. Daags hierna richting Oostende. Alleen op de genua. Niet onder de 7 knopen geweest. Ging allemaal prima. Maar het ging wel steeds harder waaien. Al ras zaten we op 25 knopen. En niet veel later naar 30. Met uitschieters naar 35. 12 knopen hebben we gehaald. En Brian nam het roer in handen. Om te kijken of ie vriendjes met de Rose was. Dat vloeken kwam er af en toe uit als we van een golf de verkeerde kant op rolden. Of dat nou een manier is om vriendjes te worden… Maar dat werd dan weer gecompenseerd door zijn openhartige liefdesverklaring dat het een prachtschip is. De genua nog gereefd. Maar het bleef surfen naar Oostende. Na veertien uur zaten we daar het aankomstbiertje te nuttigen. En heb ik tot ieders schaamte het dek gekust. Want ik moest toch gepast afscheid nemen na zoveel genieten.

Voorgoed een Nelly Rose junk. Pieter Tiddens.

Het brood is uitstekend gelukt, je eet er dan alleen natuurlijk te veel van.
Het probleem is nog niet opgelost. Pim is er druk mee en ik ga de was doen en naar de Chandler (watersportwinkel) op zoek.

Eindelijk werkt alles weer en we ruimen de onvermijdelijke rotzooi weer op en gaan jerrycans scoren.

Hier naar beneden, tja, dat moet je wel even weten.

Falmouth is echt een havenstadje en dat is aan het stadje te zien. Er is vertier voor zeelui en in sommige kroegen kom je elkaar dan tegen. The Chain Locker and Shipwrights bar is zo’n kroeg. I
k stond in de rij bij de bar waar twee zeelieden, die kennelijk al een tijdje aan het passagieren waren, stonden te overleggen wat ze zouden gaan drinken. Ze lieten hun beurt een aantal malen voorbijgaan voordat ze een besluit namen. Ze wilden een RedBull-Jägermeister. De barjuffrouw zei, dat ze dan een heel blik RedBull zou moeten openmaken en als ze dat over de twee glazen zou verdelen, dat er dan weinig ruimte voor de RedBull over zou blijven.
De twee “stellar pillars of society”, in goed Nederlands: deze twee hoekstenen van de maatschappij – nou, zeg maar zwerfkeien – overlegden nogmaals met elkaar en besloten dat ze dan allebei twee RedBulls met Jägermeister wilden drinken. Daarbij wilden ze dan ook nog een pint van het goedkoopste bier. Dat werd een Carlsberg.
De eerste helft van het blik Redbull werd verdeeld over twee glazen en daar kwamen twee borrelglazen Jägermeister naast te staan. Die borrelglazen zonken de heren vervolgens af in de grotere glazen om vervolgens dit setje in een keer achterover te slaan. Dit gehele proces werd nogmaals herhaald en daarna waggelden de heren met bijna kaarsrechte rug naar de kade waar ze op de grond gingen zitten om de pint te nuttigen.
Eindelijk was ik aan de beurt om onze drankjes te bestellen. Hanneke had inmiddels buiten een tafel voor ons gevonden, die – net zoals alle andere tafels van de Chain Locker – zo schuin staan, dat je een forse slok van je drankje moet drinken voordat je het neer kunt zetten. Geen probleem, het was een heerlijke pint.
Toch kozen we de volgende keer voor het horizontale terras van de Quayside Inn, direct boven de chainlocker. Het extra comfort woog niet op tegen de sfeer en het bier van de Chain Locker. De volgende keer gaan we weer daarnaartoe.

Ik ga nog een keer naar de supermarkt en Pim maakt de kotterstag klaar. Spannend, morgen gaan we de Golf van Biskaye over. Het weer ziet er goed uit, dus wegwezen hier.

Er liggen hier 2 schitterende boten, een J-class uit Nederland en nog een beeldige echte oude schoener. Moest ik nog even op de plaat vastleggen.

Nog even lekker douchen, betalen en de vuilnis weggooien, OK we gaan dan nu tanken in de andere haven. Daar roept de havenmeesteres dat de fuelbarge over een uurtje terugkomt. Dat wordt dus wachten.

Pim ziet daar een catamaran liggen en kijkt dan recht in de ogen van mijn neef Eddy, terwijl hij net de roos op onze boeg ziet en roept ” hey , Nelly Rose!” wat een idioot toeval (?). Jean en Eddy drinken een kopje koffie en het is erg leuk om ze weer te zien. Ze zijn gisteren in een ruk uit Plymouth komen scheuren.

De fuel barge ligt weer op zijn plaats en we kunnen tanken. Eddy en Jean helpen even mee. We vullen ook onze 4 jerrycans met diesel.

We varen langs de Black Rock naar buiten, terwijl Pim nog bezig is om de jerrycans goed vast te zetten.
Met een lekker windje zien we Lizard Point steeds vager worden. Voorlopig geen land meer in zicht.

Met 6 knoop door het water dankzij 6 knoop wind

We zien een vuurtoren en dat betekent dat we nu in Frankrijk zijn.
De volgende ochtend worden we bij het ontbijt verrast door een paar dolfijnen, dat is leuk wakker worden! Op een gegeven moment staat er nog maar 6 knopen wind, maar de bootsnelheid is ook 6 knopen, wat loopt ze lekker!

Pim doet zijn best
We amuseren ons prima, lezen wat en Pim doet een poging op zijn gitaar.

Ik kook met behulp van mijn Hooimadammen (hooimadam.nl), zo zijn we zuinig met het gas.

S’avonds zitten we net met een bordje op schoot als de dolfijnen zich weer laten zien.
Tijdens mijn wacht s’nachts zie ik op mijn scherm een bataljon vissersschepen aankomen van stuurboord. Ik zie er 2 oranje worden en 3 rood, ramkoers dus! Uiteindelijk zet ik de stuurautomaat op standby en stuur een beetje af. Pfoei zo in het donker in je eentje is dat best spannend ondanks een schitterende sterrenhemel met een lichtende zee.
De volgende dag is er praktisch geen wind en moeten we de motor bijzetten. Aan het eind van de middag krijgen we bezoek van een heel klein vogeltje, dat eerst 3x rond de boot vliegt en vervolgens doodmoe op de zeereling komt zitten. Hij is grijzig met een okergele buik. Na een poosje vertrekt ie weer.
En dan zien we een walvis, lange kromme rug en daarna een staart en een fontein! Hij blijkt niet alleen te zijn, er zijn er 4. Dit is nou zo’n moment waarom we vertrokken zijn, echt geweldig!
Nooit gedacht dat we ze al zo vroeg zouden zien, we zijn pas net weg. De walvissen blijven 10 min. in zicht en onze dag kan niet meer stuk!
Voordat we s’avonds wacht gaan lopen, leggen we het eerste rif erin en niet veel later het 2e, want de wind trekt aan. We vonden dat de boot harde klappen te verduren kreeg dus uiteindelijk de fok weggehaald en gaan motorzeilen. Inmiddels is het BF 7 met uitschieters boven de 30 knoop.
We worden best moe en doen hazeslaapjes. Pim slaat op een gegeven moment zijn arm om de lier en legt zijn hoofd erop en valt in slaap, ha ha!

Het wordt allengs beter en de zon gaat schijnen, dan ziet het er allemaal weer wat vriendelijker uit.

Nog wel hoge deining. Pim hijst de spaanse courtesyflag.

We passeren Cabo de Prior.

Om 20.00 uur varen we La Corūna binnen. We liggen vlakbij de noren met wie we in Falmouth al kennis maakten. We eten een hapje en gaan dan 11 uur slapen!

De heren hebben lekker gekookt en het werd een erg gezellige avond met gitaar en zang.

We varen s’ochtends om 10.00 uur weer naar buiten en hebben een prachtdag: wind in de rug, zon erbij en niet te veel deining. Het is ongeveer 35 mijl varen en de reis gaat voorspoedig. Om 5 uur liggen we vast in de Marina Douro. Dat is een spiksplinternieuwe faciliteit en het is nog helemaal niet klaar, maar er wordt hard aan gewerkt. Wij krijgen 50% korting omdat we deelnemers van de ARC zijn. Naast ons liggen Engelsen met ook een ARC vlag in het want.
We doen de hoezen over de opgevouwde/opgerolde zeilen en leveren de was in. Die wordt overmorgen weer aan boord gebracht. Er is nog geen wasmachine.
Het aangrenzende vissersdorpje heeft betegelde huisjes en een paar kroegjes. Bij taberna San Pedro stappen we naar binnen, omdat er veel lokalen zitten en het er gezellig uitziet.

De sardientjes worden op straat op de grill gelegd en ze smaken fantastisch! Als toetje gaan we voor Crême Bruleé. Ze worden buiten gebrandmerkt.

We zullen een week in Porto blijven. Dat geeft ons de kans om de stad en de bijzondere streek goed te verkennen. Er is een vandaag een port-festival gestart en daar zullen we ook nog wel wat van meepakken.

We slenteren s’avonds door de mooie achterstraatjes van Bayona en drinken wat in de Strijkijzer-kroeg.

Zelfs de tafeltjes zijn strijkplanken.

We motoren recht tegen de wind in naar Viana do Castelo.

We kijken s’avonds een filmpje en gaan lekker op tijd naar bed. Jetlag, een uur tijdverschil!

Leonie had al aangeraden om dit niet over te slaan en ze heeft helemaal gelijk, we vinden het prachtig en genieten van al het moois.

Mooi kerkje/museumpje, kennelijk opgeknapt met EU geld.

Vlak vóór het altaar liggen de graven onder glas tentoongesteld.

Ik had eigenlijk nog nooit gehoord van Viana do Castelo, de eerste stad die we aandoen in Portugal. Dat zegt meer over mij dan over Viana, want dat is een stad met een rijk verleden. Een verleden, dat goed bewaard is gebleven en ook vandaag nog welvaart uitstraalt. Viana heeft een eeuwenoude handelstraditie. Ze handelden met de Engelsen, die vissersnetten naar Viana transporteerden in ruil voor Portugese ‘fortified’ wine. Portuguese wine à Port Wine. Viana is nog steeds een haventje met commerciële activiteiten en een vissersvloot, maar ook toerisme is kennelijk een belangrijke bron van inkomsten. Terecht, want het is een prachtig stadje.
We hebben de afgelopen dagen leren omgaan met onze dinghy en buitenboordmotor. Van die buitenboordmotor hebben we alle prachtige stickers afgesloopt, zodat het apparaat er niet meer zo spiksplinter uitziet. Om de motor zit een touw geknoopt. Dat is niet omdat hij kiespijn heeft, maar daaraan bevestigen we de grootzeilval, zodat we het geheel daarmee naar de dinghy kunnen laten zakken en het ook weer mee aan boord kunnen hijsen. Dat is eenvoudiger dan de handmatige benadering die we de eerste keer hebben geprobeerd en waarbij het erg weinig scheelde of we hadden hem in het water laten kieperen (altijd met een lijn geborgd, maar toch). Het touw zal uiteindelijk door een mooi tuigje worden vervangen.
We varen met veel plezier met Klontje, zoals de dinghy heet. Een paar dagen geleden voeren we door een stuk water waar duidelijk een hele school makrelen aan het dansen of aan het eten was. We voeren heel langzaam om van het spektakel te genieten. Ineens gaf ik heel even een extra beetje gas en toen sprong de hele school even een stukje uit het water. Dat leek eerst toevallig, maar ook bij herhaling reageerde de school duidelijk op de impuls van de motor.

We liggen hier vlakbij een brug voor auto’s en treinen, die ontworpen is door Hr. Eiffel, al 150 jaar oud. 3 andere bruggen zijn inmiddels herbouwd, maar deze doet het nog goed.

Het is echt het ene mooie straatje na het andere!

Vanavond zijn we uitgenodigd door de All-Linn, waar de heren, (Marinecommandanten) voor ons gaan koken, terwijl wij de dames (Marineofficieren) zullen verpozen met ” aan de Amsterdamse Grachten” Ik vermoed tenminste dat het zo’n avond gaat worden.

We worden wakker in potdichte mist en blijven lekker hier liggen. We ontmoeten weer een paar nederlanders, die ook op de boot wonen en naar Brazilië willen. Altijd leuk om elkaars verhalen te horen. We trekken een paar baantjes in het zwembad en gaan naar ons favoriete Praza de Constitutión voor een café con lêche.

Binnen vind ik een mooie foto van hoe het hier in 1930 was, met vrouwen ,die manden op hun hoofden dragen.

Nu ziet het er zo uit:

Overal grappige details.

Jut en Jul zitten te wachten op kruimeltjes.

Het is nu nog rustig in dit prachtige straatje, dat doorloopt tot aan de haven. Later kun je over de hoofden lopen en is het heel gezellig. De volgende dag is er weer een zonnetje gelukkig.
Dik biedt aan om te helpen met de windmeter die af en toe dienst weigert en gaat de mast in om te kijken. We zijn blij met de elektrische lier!

We liggen in een gloednieuwe Marina met alles erop en eraan. Bijna tegenover de niet zo nieuwe Supermercado, dat is heerlijk, hoef je niet zo ver te sjouwen met de handel. We gaan op onderzoek door het mooie oude stadje en genieten ondertussen van het heerlijke weer.

Dit mooie ronde rode visje hebben we s’avonds in de pan gegooid, was erg lekker klaargemaakt door Pim.

De volgende dag blazen we voor het eerst onze dinghy op en dopen haar : “Klontje” en wensen haar een behouden vaart.

We gaan nog even de stad in, dit keer met fototoestel.

heel oud kerkje met dito graanopslaghuisje.

Beetje jammer van die BMW.

De oude Mercado.

Overal leuke doorkijkjes

Oma heeft het rustig.

Griezelig al die draden boven de straat, maar hier heel normaal

Deze kroeg heeft dezelfde hobby als Pim en doet ons denken aan de bijkeuken in Buggenum.

Het stadhuis is ook mooi.

We liggen hier prima, want s’nachts begint het keihard te poeieren.
De volgende dag varen we samen met de All-Linn naar twee baaien verderop en gaan daar allebei voor het eerst ankeren. Het lukt allemaal uitstekend en we hebben goed kunnen slapen, al ging Pim er natuurlijk wel 3 keer uit, omdat het nog steeds 20-25 knopen (windkracht 6) woei.

Daags daarop doorgevaren naar Islas Ons, waar Eirik naar ons toe kwam zwemmen om naar ons anker te kijken en eigenlijk ook wel voor een biertje, waarna hij door Eirin als taxi weer werd opgehaald.

Eigenlijk heb je voor dit eiland een speciale ankervergunning nodig, daar het een natuurreservaat is, maar we wagen het er op.

Het was om kwart over 8 een mooie zonsopgang, die alleen door Pim werd gezien. Ik lag nog lekker te slapen na een gezellige avond met de Noren. (www.all-linn.blogspot.com) We gaan met Klontje naar het nudistenstrand, waar gelukkig niemand te vinden is en klauteren naar de vuurtoren.

Vandaag varen we naar Vigo en Eirin vaart een dagje met ons mee.

Bij de Real Club Nautico de Vigo staat een karavaan klaar met Optimistjes om de combi Galicië te gaan zeilen dit weekend.

Mooie oude stad met van die leuke pleintjes en natuurlijk heerlijk weer!

Stelletje studenten uit Portugal komen de boel opluisteren.

Een eindje verderop wordt de Tango gedemonstreerd! Kortom weer een mooie dag!