Verhalen

We zijn weer terug in Blackpoint. Leuker hier en rustiger ook, in ieder geval aan land. Op het water was het alles behalve rustig. De wind draaide naar het westen en hoewel het nooit echt meer dan 15 knopen was, lig je hier dan helemaal niet rustig. De baai is volledig open naar het Westen en omdat het hier ondiep is krijg je dan korte steile IJsselmeer golven en werden we door elkaar gehusseld, dat het een lust was. Aan de Oostkant, de Atlantische kant, kun je dan ook geen beschutting vinden. Daar is het tot dicht bij de kant te diep om te ankeren en de Atlantische deining blijft, ongeacht de wind, gewoon toch uit het noorden komen. De Exuma’s zijn niet echt ideaal bij westenwind.
Gisteren dachten we dat het voorbij was met de westenwind. De wind ruimde naar het noorden en viel vervolgens helemaal weg. Het water lag er weer als een spiegel bij, maar nu hadden de muggen vrij spel. Normaal heb je daar voor anker geen last van, maar nu vlogen er wel 10 muggen als F-16’s heen en weer. Dat was lastiger slapen dan met de golven. Die kwamen overigens om een uur of vijf ook weer terug. De wind kromp weer naar het westen en trok aan tot 15 knoop en het hele theater begon opnieuw.
In dat soort deining ben je beter af met een boot, die niet voor een of andere wedstrijdformule is ontworpen, zoals de Nelly Rose. Vanwege de meetformule is de echte waterlijn lengte zo kort mogelijk gehouden en heeft de boot aan de achterkant een lange overhang, die bovendien behoorlijk plat en breed is. Op de korte golven komt de boot dan af en toe knel te zitten tussen twee golftoppen en knalt die platte achterkant tegen het water aan en trilt de hele boot. De boot kan het allemaal prima hebben, maar comfortabel is anders. Toch wen je er redelijk aan en hebben we best goed geslapen.

Dit is de wasserette, waar we nu vlakbij liggen en het internet van oppikken. De bovenste verdieping verhuurd Ida. Het zijn 3 appartementen, waarvan één nu verhuurd is aan een stel Amerikanen, die zelfs niet meer op hun boot wilden slapen vanwege het gestamp.

We liggen echt met onze neus naar het Westen. Vrijwel nergens op de Exuma Cays kun je dan beschut liggen.

Langzaam draaien we weer naar het noorden gelukkig en konden we weer naar de kant. Gisteren en eergisteren zou dat strikt genomen met Klontje wel kunnen, maar je wordt drijfnat en het in en uitstappen wordt ook een avontuur, net als het aanleggen. Je kunt de dinghy dan niet rustig bij een steiger achterlaten.

We doen boodschappen bij Adderley’s. De kaas wordt nog op ouderwetse manier gewogen. Het brood was niet meegekomen met de postboot net als het fruit en de melk. De boodschappen waren makkelijk te tillen. We haalden uiteindelijk een brood bij Corinna, die zelf bakt. Dat blijft iets minder lang goed, maar is extra lekker.

Altijd leuk zo’n doorkijkje naar Nelly Rose.

Dit is de Bar to Be, maar ze zitten er wel al te kaarten en kletsen. Het zal voorlopig een Bar to Be blijven, als hij al ooit afgebouwd wordt.

Black Point is een heerlijk oord. De mensen zeggen ons allemaal vriendelijk goedendag en noemen Hanneke “The Rose girl” vanwege de boot.

Een van de 3 kerkjes in Blackpoint. De Getsemaneh kerk. De meeste mensen die wij hebben leren kennen kerken hier en zingen ook allemaal in het koor. We kennen vooral de vrouwen. Die runnen de zaken hier op het eiland, met uitzondering van Scorpio’s, waar een man de kroeg runt, en Adderly’s, de food market. Formeel lijkt Adderly de baas, maar zijn vrouw doet serieus mee. De meeste mannen van het eiland verdwijnen ‘s morgens met een dory naar Staniel, Sampson of Compass cay, waar ze werken. Daar zijn meer faciliteiten dan hier en die moeten bemand worden.

Deze boom was het slachtoffer van de laatste hurricane. Gelukkig begint hij het weer een beetje te doen.

Meeuwen op het steigertje voor de Laundermat, zoals Ida het op haar uithangbord heeft staan.

Ida maakt kleine vlechtjes in Hanneke’s haar. Het is lekker koel en misschien heeft ze wel een halfuurtje lang krulletjes, als ze er over een poosje uitgehaald worden. Dan mag ze dat halve uurtje niet zwemmen.
‘s Middags gaan we op dinghy safari naar het volgende eiland aan de andere kant van Dotham’s Cut. Het water, behalve in de Cut zelf, is als een spiegel, zodat we er met een mooie snelheid naartoe varen. Het eiland is het thuis van de Exuma Island Iguana, een van de drie soorten van de Northern Bahamian Rock Iguana; een diersoort waarvan de populatie terugloopt en die met uitsterven wordt bedreigt. Ze worden bejaagd door mensen, die ze eten, door de varkens die we eerder zagen en door verwilderde honden. De varkens eten de eieren, die de Iguanas in mierenhopen leggen. Een andere reden voor de achteruitgang is het ontwikkelen van de eilanden, waardoor hun natuurlijke habitat kleiner wordt.

Pim neemt dit keer de foto’s voor zijn rekening met het andere toestel is het mogelijk om “up close and personal” bij de Iguanas te komen.

Echt schuw zijn ze niet. We denken niet, dat ze op dit eiland bejaagd worden, maar wel verwend worden door de bezoekers. Ze houden nauwelijks afstand.

Ze zijn ongeveer 70/80 cm groot, de mannetjes misschien nog iets groter.

Ze laten grappige sporen na. Ze gaan echter het water nooit in, schijnbaar te zout, dit in tegenstelling tot de marine Iguanas die we op Culebra tegenkwamen.

We hadden een paar blaadjes witte kool voor ze meegenomen en een wortel. Hoewel ze misschien liever fruit en bloemen eten, was het allemaal schoon op toen we weer weggingen. Op het drukste moment voerden we ongeveer 15 Iguanas.

Hanneke gooide het voer naar ze toe, want ze schijnen anders wel in je vingers te bijten. Waarschijnlijk doen ze dat niet expres, maar zien ze gewoon slecht vlak voor hun neus, omdat hun ogen naast hun hoofd staan. We hebben niet echt kunnen zien of de ogen onafhankelijk van elkaar bewegen.

De geschubde dieren hebben een prachtige tekening in schitterende kleuren.

Als ze opgewonden zijn, gaat hun staart omhoog.

In Blackpoint hebben ze nooit een watertekort, want ze hebben een ontziltingsmachine, die net als onze watermaker aan boord, zoet water maakt, dat in deze vaten wordt opgeslagen.

Op sommige plaatsen in de wereld kalk je de naam van je schip en wat dies meer zij op een kademuur. In Compass Cay maak je een schilderij op een stuk wrakhout en spijkert dat tegen de muur van de kroeg. Hier plak je gewoon je kaartje op het bord in de kroeg.

De barman van Scorpio’s (hij heet Zhivago) geeft een flesje aan zijn dochtertje van 8 maanden. Zijn vrouw werkt de hele dag op een ander eiland. Een nichtje helpt met de opvang als hij veel klanten in de bar krijgt.
Als de kinderen een jaar of 4/5 zijn, moeten ze eigenlijk naar preschool, maar die hebben ze hier niet op het eiland. Vaak gaan de peuters dan naar Nassau op het eiland Providence, 80 NM verderop. Ze worden daar, zo als dat hier de gewoonte is, door familie opgevangen, tot ze weer terug mogen om hier naar de lagere school te gaan. Zhivago weet niet, of hij dat over zijn hart zal kunnen verkrijgen. Hij mag er nog een paar jaar over nadenken.

Geen idee waar deze mast vandaan komt, maar hij staat in de tuin van het winkeltje.

De vrouw van Adderley, van het winkeltje, is achter in de tuin in haar prieeltje druk bezig om de kalkoenstukken, die vandaag met de postboot aankwamen, te hergroeperen om ze in haar diepvries te doen. Ze heeft gelukkig eindelijk brood gekregen en eieren, maar helaas geen melk. Wij drinken al sinds we Europa hebben verlaten lang houdbare melk en zijn daar aan gewend, maar poedermelk vinden we het nog niet helemaal. Gelukkig hebben we in de voorraadkast onder de bank nog 8 pakken staan, dus we halen het hopelijk tot de volgende winkel. Meestal hebben we toch wel drie keer die hoeveelheid aan boord. Je weet immers nooit.

Dit lijkt een rijke familie : 2 golfkarretjes! De mevrouw, die hier woont is wel de hele dag bezig om te vlechten met palmblaadjes. Ze maken daar van alles van, manden, hoeden, tasjes enz…

Het ziet er allemaal gezellig en verzorgd uit.

Als we een stuk oud brood overboord gooien, komt onmiddelijk onze huishaai voor de camera. Het is een ander soort dan de knuffelhaaien (de nurse sharks). Hij is ongeveer 1 meter en zwemt eigenlijk altijd op zijn rug. Kennelijk makkelijker om zijn prooi ( piepkleine visjes) naar binnen te werken.

Voordat Hanneke gaat zwemmen kijkt ze eerst zorgvuldig uit of hij in de buurt is. Ze vertrouwd het voor geen meter!

We gaan op dinghy-safari naar een kasteel, waarvan ze in het dorp zeggen, dat het mooi is, maar we vinden het behoorlijk bizar,dat mensen zoiets in zo’n omgeving neerzetten. Het staat op een onbewoond deel van het eiland aan Little Bay. Voor zover we weten is er geen weg naartoe. Bij het kasteel staat ook nog een grote Nissen hut. Misschien dat daar een helikopter in kan, want een steiger om een boot aan te leggen is er ook niet.

Het is schijnbaar gebouwd door een echtpaar, dat uit California komt en dit is hun winter residentie.
Het woongedeelte is op de eerste verdieping.

Vandaag is het precies één jaar geleden, dat we aan boord van Nelly Rose gingen wonen. Het is toen allemaal razendsnel gegaan. In December 2011 hebben we haar gekocht en in febr.2012 verkochten we het huis in Buggenum. Vlak daarna hebben we de flat in Breda aangeschaft. Kort daarna zijn we gaan verhuizen met geweldige hulp van Pieter, de broer van Pim. Daarna is Hanneke de flat gaan inrichten, terwijl Pim, die logeerde bij Claudia en Robert Jan, ondertussen de boot klaarmaakte. Op 12 mei waren al die projecten zover afgerond, dat we aan boord konden gaan wonen. We zijn toen een paar keer op en neer gevaren naar Engeland om het schip een beetje te leren kennen en nu ligt ze hier in de Bahama’s bij Black Point op Great Guana Cay, een van de vele Exuma Cays. Naast de Nelly Rose ligt ons dagelijkse vervoermiddel Klontje, dat we bij ons vertrek cadeau kregen.

Een jaar aan boord. Dat vieren we vandaag!

We hebben het zelf maar een enkele keer meegemaakt, dat hij uitviel, maar we hadden het al van meerdere mensen gehoord, de oude diesel generator moest hoognodig vervangen worden. Zondag ochtend was het zover. We werden aan boord van de Nelly Rose gewekt door het geluid van een zware scheepsdiesel.

Dit is een heel ander schip, dan de postboot die iedere donderdag hoort te komen. Dit schip kan dan ook niet aanleggen bij het government dock, maar moet gewoon met de laadklep op de rotsen. De witte container waar CAT op staat, met de grote uitlaat bovenop, is de reden, dat de boot hier komt, het is de nieuwe generator. Niet echt nieuw, maar niet meer nodig of goed genoeg voor een ander eiland en een stap vooruit voor Great Guana Cay.

De man die op de laadklep staat, heeft een dunne lijn in de hand, waar ze straks de zware tros mee aan de wal kunnen trekken.

Maar eerst moet die dory uit de weg.

De eigenaar is nergens te vinden – er was gisterenavond een grote partij in het dorp – dus klimt iemand anders aan boord, die echter geen sleutel van de buitenboordmotor heeft.

Hij pakt het anker waarmee het hek van de dory van de kant wordt gehouden en gooit dat een aantal keren ver van de boot weg en haalt het dan weer binnen. Het anker vliegt linksboven op de foto. In de kortste keren is het obstakel verdwenen en kan de vrachtboot de klep op de rotsen leggen. De tros wordt om een grote rots gelegd en het afladen kan beginnen.

Foto’s van het scheepswerfje van Vaughn komen later nog. Hij staat niet meer in de weg sinds de hoge kant van de rots wordt gebruikt.

Het afladen gaat helaas niet helemaal goed. De truck komt vast te zitten en kan er met de trailer niet uitkomen. Hij staat nu schuin tegen een paar palmbomen aan. De generator is op het eiland, maar er moet nu nog een keer een kraan of een grote heftruck gebracht worden om hem op de weg te krijgen. De nederzetting is teleurgesteld, maar niet terneergeslagen.

Toch een beetje onverrichter zaken vaart de vrachtboot weer weg. Niemand weet, wanneer hij weer terug kan komen met de oplossing van het nieuwe probleem.

Dit is Smashie, de Bahamian Class C Work Boat. Het is de boot van Vaughn, hij is bezig met de totale restauratie van zijn classic. De boot heeft in de loop van zijn carrière de nodige klappen opgelopen. Met bakboord-stuurboord schijnt men het niet zo nauw te nemen en verder loopt het gewoon regelmatig gewoon uit de hand met deze boten, die een giek hebben die bijna net zo lang is als de mast en waar een gestoorde hoeveelheid zeil op gevaren wordt. Het aantal bemanningsleden is afhankelijk van de wind. Soms zijn ze maar met een man of drie of vier aan boord, maar als het gaat waaien wordt dat ineens veel meer. Die zitten dan op uitschuifbare planken buitenboord. Het is een krankzinnig gezicht.
http://earwigoagin.blogspot.com/2013/03/header-photo-bahamian-c-class-work-boat.html

Vaughn werkt overdag op Sampson Cay en kan alleen in de avonduren aan de boot werken. Toch denkt hij de boot eind volgende week klaar te hebben. Dat lijkt ons een tikkie optimistisch.
Bij de laatste regatta in Georgetown deed Vaughn mee met de boot van zijn zoon. Ze lagen 4e overall van de 34 deelnemende boten, maar helaas brak toen de mast en hebben ze de serie niet uit kunnen varen. Hij nodigde ons uit om naar zijn huis te gaan (“it’s opposite from Lorraine’s”) om daar de vele trofeeën te bekijken, die hij gewonnen had.

Het volgende project ligt al klaar! Let op de naam : Slaughter.

Dit zijn de masten en gieken, die erbij horen. Ze liggen gewoon op een veldje naast zijn huis. De mast en de giek zijn bijna even lang (8-9 meter). We hoopten, dat de vrouw van Vaughn buiten zou zitten, zodat we niet hoefden aan te kloppen, want daar waren we te verlegen voor. Helaas was ze daar niet. We waren sowieso natuurlijk best nieuwsgierig naar het interieur.

Toen we wat later een biertje gingen drinken, zagen we foto’s van een wedstrijd. In dat café kwamen we ook in gesprek met een stel Frans Canadezen. Een echt gesprek kon dat niet worden. Hun accent is ongelooflijk. We konden soms nauwelijks herkennen dat het Frans was, maar ze begrepen ons zonder problemen. Dat kunnen we dan van de Fransen weer niet altijd zeggen.

Ze zitten op planken, die door eenvoudige ijzeren beugels geschoven worden om zo veel mogelijk gewicht naar buiten te brengen. Er staat behoorlijk veel zeil op.

Deze rog woont hier vlakbij de Laundermat. Eindelijk krijgen we hem een beetje voor de camera. Hij is echt groot, een Southern Stingray en zeker een goede meter breed. Net een zwemmend tapijtje!

Zijn maat zien we even verder op de bodem liggen. Die heeft zich al half verstopt onder het zand.

We zijn net na zonsondergang weer terug bij Nelly Rose. Morgen gaan we naar Staniel Cay terug om het pakketje, waar we op gewacht hebben, op te halen bij het vliegveldje aldaar. Woensdag zal het rotweer zijn en blijven we liggen, maar donderdag gaan we verder naar het natuurpark in het noorden. Daar is iedereen razend enthousiast over. We zijn benieuwd.

We gaan naar het vliegveld van Staniel Cay om het langverwachte pakketje op te halen.

Wel even wat anders dan Blackpoint, ze hebben hier paleizen gebouwd. Het eiland heeft minder eigen inwoners dan Great Guana Cay, maar meer toerisme. Personeel forenst met de dory dagelijks vanaf Blackpoint.

Het vliegveld is veel kleiner dan Blackpoint. Dit is de aankomst / vertrekhal, maar alleen voor binnenlandse vluchten. Er is geen customs and immigration. Iedereen komt altijd via een ander eiland, ook de fancy zakenjet.

De tweemotorige Piper was er speciaal om een hele mooie, lange zwarte mevrouw op te halen. Zij werd door de politieman naar het vliegveld gebracht.

Eerst kwam Flamingo Air uit Nassau met een lading passagiers aan. Er zijn geen taxi’s hier, dus rijdt iedereen met elkaar mee.

De vertrekkenden passagiers zijn weer ingestapt en de piloot klimt door het raam weer naar binnen.

Iemand had zijn tas vergeten. Ach ze komen hem wel een keertje halen.

Er is hier 1 politieman, Copper Ferguson. Hij kwam kennis maken en gaf wat achtergrond informatie zoals over de customs. Hij vertelde wel, dat er de vorige week een (super) jacht rechtstreeks naar Staniel Cay was gekomen en daarvoor was geregeld, dat er een customs official vanuit Georgetown was overgekomen. Copper Ferguson woont ook in Georgetown. Hij heeft 4 weken dienst hier, voor hij wordt afgelost.

De veiligheid wordt hier uitermate serieus genomen. Er is een brandblusser. Verder is er geen verkeersleiding of verkeerstoren. Iedereen moet gewoon goed opletten en passagiers wordt vriendelijk verzocht om niet op de startbaan te lopen.


Pim, wachtend in de aankomst/vertrekhal. De vertrekkende passagiers kwamen pas aan op het moment, dat het vliegtuig aan het landen was.

Hebbes!

Deze boot had Hanneke in het Klontje over het hoofd gezien. Gelukkig stond Pim op de kant. Hij riep naar de schipper, dat hij achteruit moest slaan, maar die reageerde daar niet op. Pim nam het landvast van de vrouw van de schipper aan, gooide die om een paal en kon daarmee de 20 ton Island Packet net op tijd afremmen. Het ging gelukkig net goed.

De steigers zijn hier eigenlijk alleen berekend op megayachts met hoge gangboorden. De ladders naar boven zijn steil en hoog, zodat we de jerrycans met een touw aan elkaar door moeten geven.
We gaan vandaag naar het Exuma Cays Land and Sea park. Daar is niets en waarschijnlijk dus ook geen WiFi. We gaan dus even uit beeld, tot we zondag of maandag in Nassau aankomen. Dat, en ook omdat we getankt hadden, is een goede reden om de motor even een goede inspectie te geven en de brandstof voorfilters te vervangen. Pim begon aan stuurboord en vond daar een losliggend moertje. Het is niet leuk als je een losliggend moertje vindt, want je hebt geen idee waar dat aan vast gezeten heeft en welk cruciaal onderdeel daardoor op zijn plaats werd gehouden. Licht erbij en zorgvuldig kijken, maar er was niets te zien.

Toen de motor bekisting aan de andere kant werd losgemaakt was de oorsprong van het moertje al snel duidelijk. De wierpot hing niet meer aan schroeven, maar stond te zwieren op zijn slangen. Gelukkig is dat op de 412 allemaal zo krap ingebouwd, dat het eigenlijk geen enkele kant op kan, maar toch, je weet maar nooit.

Na enig geduldig wroeten en frutten, het is niet het meest duidelijk geengineerde ontwerp detail van de 412 (oh ja, de wierpot, hoe zetten we die vast), zit het weer op zijn plek. Dit keer met zelf borgende moertjes.
Nog even de olie gecontroleerd en de spanning van de V-snaren gecheckt en de technische know how van Pim is weer uitgeput. We kunnen weer vertrekken.

We vertrekken uit Staniel Cay langs de ondersneden eilandjes. Het zijn koraal eilanden en dat is toch zacht spul. Tot de vloedlijn viert de erosie hoogtij. We gaan op weg naar het Exuma Cays Land and Sea Park

De gewone werkverdeling. Pim verzorgt het anker en Hanneke vaart. Hier loodst zij Nelly Rose tussen de eilandjes en de ondieptes door.

We gaan vandaag niet zeilen, hoewel het absoluut heerlijk weer daarvoor zou zijn. We varen op de motor om stroom te laden en water te maken. De accu’s moeten gewoon soms een extra duwtje in de rug hebben.
Het is mooi om de streep turkoois langs het eiland te zien. De hele tocht is een fantastisch kleuren spel met alle tinten blauw die je kun bedenken. Wij varen aan de Caribische kant, waar het over het algemeen ondiep is, maar de diepe stukken zijn donkerder blauw en op de ondiepe stukken heb je de verschillen van de bodem; al dan niet begroeid.

We vertelden de parkwachter ‘s morgens, dat we met de boot uit Nederland waren gekomen en dat dit onze eerste bezoek aan de Bahama’s was. waarschijnlijk hebben we daarom de mooiste plek in het natuurpark gekregen. We liggen direct naast, zeg maar boven, de favoriete snorkel plekjes van het park.

Voordat we daar van gaan genieten gaan we ons eerst registreren bij het kantoor van het park. Met Klontje naar de kant. Het is op dat moment nog rustig, maar langzaam komen er toch aan alle moorings boten te liggen.

Die moorings liggen in de wat diepere geul. In het hoogseizoen moet je van te voren reserveren en dan kom je op een wachtlijst te staan, maar wij hebben ons pas vanmorgen aangemeld. Gisteren, toen het venijnig hard woei, waren er maar vier boten in het park. Het einde van het seizoen nadert. Iedereen is weer op weg, of naar het zuiden of naar het noorden.

Andrew is de parkwachter en de shopkeeper. Hij vertelt over het park en de trail. Er is natuurlijk ook een bookswap en een giftshop. Het is de tweede helft van de middag en niet meer heel erg warm. We besluiten meteen de Boo Boo hill trail te gaan lopen. We maken er dan een rondje van door ook de Hutia Highway te nemen. Een hike van anderhalf uur over limestone.

De Hutia is een knaagdier, waarvan men zegt dat het een beetje een gemiddelde is van een konijn en een rat. Het is een nachtdier en we zullen het dus niet te zien krijgen. Een of andere halve zool, vergelijkbaar met de initiatiefnemers voor het “natuurexperiment” bij de Oostvaarders plassen, heeft besloten, dat het een goed idee zou zijn om de Hutia op Warderick Wells uit te zetten. Het is een beest dat alleen in Cuba, de Dominicaanse Republiek, Haiti en op Mayaguana in de Bahama’s voorkwam. Deze man had echter bedacht, dat het vroeger waarschijnlijk op alle eilanden geleefd moest hebben. Het beest heeft geen enkele natuurlijke vijand op het eiland en het plant zich voort zoals een goed knaagdier betaamt, hoewel ze per stel niet echt veel jongeren per worp schijnen te leveren. Hoe dat ook zij, ze hebben het eiland overgenomen.
Vroeger waren deze eilanden behoorlijk bebost, maar toen de scheepvaart hier in de 16e en 17e eeuw goed op gang kwam, zijn veel eilanden volledig ontbost, voor het onderhoud en de reparatie van de zeilschepen. Daar was enorm veel hout voor nodig. (Ook Schotland is in die tijd volledig ontbost.) Aangezien er geen begroeiing meer was, kreeg de wind vrij spel en de erosie was enorm. Toch begon er weer wat loofhout te groeien. Als je de natuur de tijd geeft, kan hij zich herstellen. De introductie van de Hutia was echter teveel van het goede. Zij vraten de bast van het inmiddels manshoge loofhout aan de onderkant weg en de bomen stierven. Het barst van het witte dode hout op het eiland en er is geen blaadje gras meer te vinden.
Op een ander, kleiner, eiland was de Hutia ook uitgezet. Daar voltrok zich hetzelfde drama, maar in kortere tijd. Het samenvallen van de bevolkingsexplosie van de Hutia’s met het opvreten van de begroeiing leidde snel tot een ineenstorting van de populatie van de Hutia’s. Op dat eiland schijnt een soort evenwicht ontstaan te zijn, zodat de vegetatie zich langzaam kan gaan herstellen. Uiteindelijk zal op Warderick Wells de Hutia populatie ook ineenstorten, door ondervoeding, ziekte en onderlinge strijd, en zal de natuur zich weer een beetje kunnen gaan herstellen. Eén enkel ondoordacht besluit, heeft de klok hier ongeveer honderd jaar teruggezet.

Pim in de wallevis. Deze waarlijk niet kinderachtige “spermwhale” is hier in de 90’er jaren aangespoeld. Pim (1.83m) kon makkelijk staan in de ribbenkast.

Hier begint de trail. Aan de linkerkant kun je zien wat een schade de Hutias aanrichten. Dit waren eens hoopvol groeiende loofbomen.

Dit zijn vetplanten en een soort palmbomen, die de Hutia’s kennelijk niet lekker vinden. Waarschijnlijk zijn ze giftig voor hen.

We maken onze wandeling met half tij. Het water is grotendeels weg uit de mangrove, die een soort van kraamkamer voor de omgeving is. Hier komen heel veel kleine visjes tot ontwikkeling, voordat ze naar buiten het rif opgaan.

Doorkijkje naar de boten.

Gekken en dwazen schrijven hun namen….. In dit geval op wrakhout. Alle andere vormen om je identiteit hier achter te laten zijn verboden. Het is een mooie stapel met soms leuke, soms bizarre en soms ook traditionele scheepsnamen. Wij houden van onze traditionele scheepsnaam Nelly Rose. Stel je voor, dat je iedere dag weer met de eens geestige scheepsnaam “Captain Sir!” geconfronteerd wordt. Een reden om een hekel aan je schip te krijgen.

Bakboord: Caribische zee, Stuurboord: Atlantische oceaan – Exuma Sound

Deze hagedis had het helemaal begrepen. Als hij doodstil zou blijven zitten, dan zouden we hem niet zien.
Om de hagedis heen, zie je op de grond de uitwerpselen van de Hutia liggen. Het eiland ligt daarmee bezaaid. Je loopt hele stukken eroverheen alsof je op aarde loopt.

Zelfportret van genietend stel.

Vroeg of laat ontkom je er niet aan, om een keer een kwalificatie te geven van de nieuwste bestemming. We kunnen met een gerust hart zeggen, dat het Exuma Cays Land and Sea Park een van de mooiste plekjes is, waar we ooit geweest zijn. Het is een natuurpark sinds de vijftiger jaren en dat merk je aan de rijkdom van het onderwater leven. Op het land heeft men het op Warderick Wells behoorlijk verziekt, door de introductie van de Hutia, maar de andere Cays zijn gewoon mooi groen. Het onderwater leven heeft dezelfde rijkdom, die wij ons nog herinneren van ons verblijf in de BVI 25 jaar geleden.
We hebben veel foto’s gemaakt, vooral ook onder water, maar die zullen we pas kunnen plaatsen als we weer decent internet hebben. De verbinding op Warderick Wells was gewoon te kostbaar. We hebben allerlei soorten vissen gezien in ruime hoeveelheden en variaties. Angelfish, triggerfish, Sergeant majors, butterfly fish, snappers, parrotfish, hogfish, groupers, barracuda’s, wrasses; eigenlijk de hele Fishwatchers Field Guide kwamen we daar tegen en hebben we op de foto. Ook een nurse shark die lekker lag te slapen en vooral veel kreeften. Kreeften die of aan het vechten of aan het vrijen waren. Wij weten niet echt het verschil, maar we hebben foto’s.
Het Park heeft een hele belangrijke functie voor de rest van de Exuma’s en misschien de Bahama’s, omdat dankzij het park de visstand op de andere eilanden gestimuleerd wordt. Dat schijnt ook voor de conch schelpen het geval te zijn. Dit is wel weer een duidelijke herinnering, hoe het er vroeger overal uitzag, en een aanwijzing dat we monumentaal veel schade aan het maritieme leven toebrengen.
We zijn nu langs de Atlantische kant doorgevaren naar Norman’s Cay, het eerste eiland ten noorden van het park. Hier ligt een DC3 in het water, die bij een drugstransport is neergestort. Hij ligt deels boven water en het schijnt een leuke snorkelplek te zijn. We nemen de camera weer mee.
Morgen gaan we door naar Nassau. Daar komen we dan weer in de beschaafde wereld, met Mac Donalds en internet, zodat we de foto’s kunnen plaatsen.