Verhalen

We zijn aan de vooravond van de serieuze laatste voorbereidingen voor de grote oversteek en een heleboel feestjes en feesten op weg daar naartoe. Het doet Pim een beetje denken aan de keer dat hij ging parachute springen. Alles en iedereen om hem heen was toen maar met één ding bezig, die sprong uit het vliegtuig. Hier zijn we met honderden mensen bezig met wat voor velen van ons de eerste grote oversteek is. We hebben het er allemaal over en we zijn er allemaal mee bezig. Net als het toen logisch was om op 5 kilometer hoogte uit een vliegtuig te stappen zal het straks logisch zijn om de trossen los te gooien en koers te zetten naar een land duizenden kilometers ver weg. Goed, we hebben tegenwoordig alles wat zo’n trip makkelijk en overzichtelijk maakt, maar het blijft een groot onoverzichtelijk avontuur.
Naast de serieuze kant van de voorbereidingen blijft er een heleboel tijd over voor een hoop flauwekul. Sofie, de dochter van onze Noorse vriend Eirik, komt over uit Noorwegen om een week bij haar vader door te brengen. Sofie is 14 en ze is enerzijds heel wijs en voelt zich op haar gemak met ons als volwassenen, terwijl ze ook nog heel gezellig kan spelen met kinderen die een paar jaar jonger zijn. Als de fotografe van de ARC langs komt om van die kinderen een foto te maken zakt ze als vanzelf een stukje naar beneden om te verbergen dat ze eigenlijk al een hoofd groter is. Ze krijgt ook de volwassenen mee in haar gezellige geestdrift en zo zie je opeens drie blonde vrouwen, die met vlechten aan elkaar verbonden zijn.

De dochter van Eirik, Sofie, vlecht haar haren en die van Hanneke en Lynn aan elkaar.

Overdag wordt er serieus gewerkt. We hebben gezien, dat ons grootzeil te lijden zou kunnen hebben van de lange rakken voordewind die we verwachten op de oversteek. We willen versterkingen laten aanbrengen op de plekken waar het grootzeil de zalingen raakt. Die plekken moeten worden gemarkeerd in het grootzeil. We wachten al dagen op de juiste weersomstandigheden om dat te doen, maar het gaat ons niet lukken met zijn tweetjes. Er is steeds teveel wind. We vragen Eirin, die vaak in de mast van zo’n groot Noors zeil trainingsschip is geklommen om de zeilen op te doeken, om ons te komen helpen. Onverdroten laat zij zich de ruim 15 meter omhoog hijsen om stukken tape in het zeil te plakken waar de patches moeten komen. Wij doen samen het werk aan dek wat nodig is om haar omhoog en het zeil bij de zalingen te krijgen.

Eirin heeft plezier in deze klauter partij. Ze is volkomen op haar gemak op weg naar boven. Haar ervaring op het tall ship gevaren is veel extremer dan deze eenvoudige rit in een stoeltje naar boven. Vroeger stond ze regelmatig boven op een ra en is daardoor totaal gewend aan grote hoogtes en wiebelen in een mast. Het duurt niet lang of de klus is geklaard en het zeil kan op de steiger opgevouwen worden en naar de zeilmaker gebracht.

Pim haalt de karretjes, waarmee het grootzeil in de mast vastzit, en de zeillatten uit het zeil. Beter om het met zo min mogelijk dingen die kwijt kunnen raken naar de zeilmaker te brengen.

Het is de laatste avond van Sofie voordat ze weer terug gaat naar haar moeder in Noorwegen. Ze heeft onze boot nog niet gezien en daarom komt het hele spul voor ‘Sundowners’ – het dagelijkse happy hour – nog even bij ons een glaasje fris drinken. De gitaar wordt er bij gehaald en onder begeleiding van vader Eirik zingen Sofie en Pim het mooie Noorse volkslied Tir na Noir. Daarna vertolkt Sofie nog een solo. Ze kan werkelijk prachtig zingen (14 jr.). Ze vertolkt het lied.
Aansluitend gaan we door naar Sundowners in het Dinghypark. Dan moet je wel je ARC- pasje bij je hebben, anders kom je er niet in. Dus als we op pad gaan is het net als in de wintersport: “Pas bij je?”
Je maakt voortdurend kennis met allerlei mensen uit alle windstreken. De Nederlanders kennen elkaar snel allemaal, maar je ziet ze ook voortdurend praten met Engelsen, Australiërs, Duitsers, Scandinaviërs en ga zo maar door. Het gaat overal en nergens over. Over de voorbereidingen en de a.s. oversteek, stoere verhalen over de reis tot nu toe en over alles wat er te zien is geweest. Het gonst allemaal van die zelfde begeestering. Leuk om al die malle mensen, die net zo gek zijn als wij te ontmoeten.
Aansluitend aan de Sundowners lopen we naar de welkomstparty, die wordt gesponsord door de lokale watersportwinkel, die hier natuurlijk een fortuin aan ons allemaal verdient. Als we daar gaan winkelen moeten we nummertjes trekken, net zoals bij de bakker op zaterdagmorgen. Menigeen moet een uur wachten voor ze aan de beurt zijn. Onbegrijpelijk wat mensen zo op het laatste moment nog nodig kunnen hebben.
Het is een fantastische partij met een echte topband. De leadgitarist is een echt karakter. Hij kwam op zijn Harley net op tijd voor het optreden aanknallen.

De mannen zijn goede showmasters en de zanger is een kei. Ze zouden een goede Deep Purple coverband kunnen zijn. We genieten en ook aan de inwendige mens wordt gedacht. Dat is maar goed ook, want de drank is gratis en ‘plentifull’.

Dit is Oliver (Engels) met zijn echtgenote Carlotta (Spaans). Wij hebben hen eerder ontmoet in St. Catherines Haven in London op een van onze proefvaarten. Zij varen met de kleinste boot die meedoet, een Rival 32.

Mooie partij! Wij genieten tot en met de laatste toegift van de band en de rode wijn. Morgen een verjaardagspartij, maar vanaf donderdag wordt het allemaal wat serieuzer. Dan komt Thomas om te helpen met de laatste technische problemen en beginnen de workshops. Sundowners blijft er wel bij horen, maar een alkoholluwe dag mag ook wel eens.

Note van de webmaster. De website heeft inmiddels meer dan 100.000 hits. Natuurlijk zitten daar zoekmachines bij maar ook vooral een heel trouwe schare bezoekers die dagelijks even langskomen. Dat is toch fijn. Ik zou zeggen: In Cuba een keer een sigaar opsteken.

We hebben genoten in St.Augustine en we hadden er best nog wel even willen blijven, maar we moeten eind van de maand echt in. Miami zijn, omdat Hanneke daarvandaan naar het huwelijk van haar nichtje Ellen gaat. Als je weet dat je ergens moet zijn, dan is het zinvol om voorsprong op je planning te houden, want anders riskeer je, dat je met onaangenaam weer moet gaan varen. Dus, met gemengde gevoelens nemen we afscheid van St. Augustine en de uitgebreide groep cruisers die we daar ontmoet hebben. We hadden best nog wel een paar biertjes met hen willen drinken.

St. Augustine is gezellig, klein en toegankelijk. Het is een geliefde plaats voor cruisers. Er is niet heel veel ruimte om te ankeren, maar er zijn wel een heleboel moorings beschikbaar voor een alleszins redelijke prijs van $20 per nacht. Aangezien de stroom met 2-3 knoop de haven in of uit loopt met het getij, vinden we ankeren, zeker als het hard gaat waaien, risicovol en slapen we beter aan een mooring. Er is ook een cruisersnetje (marifoon aanzetten s’morgens om 09.00, dan hoor je nog eens wat). Daar horen we dat er ‘s avonds een Happy Hour is georganiseerd.

Op weg naar de kant voor dat Happy Hour komen we deze scharrige reiger tegen op zijn paal. Hij vindt het niks waard.

Het is erg gezellig op het Happy Hour. We komen er een stel tegen, dat al 20 jaar de wereldzeeën bevaart. Uiteindelijk belanden we met hen in de Ierse Pub, waar Jeff en Rachel muziek zitten te maken met iedereen die er zin in heeft

Teruglopend door de winkelstraat komen we deze winkel tegen met alleen maar glitterjurken. Je moet je tegenwoordig wel ergens in specialiseren!

Rachel stuurde nog een paar foto’s die ze heeft genomen, toen we nog op weg waren naar St. Augustine. Deze foto maakte ze met een 300 mm lens toen ze ons net op de AIS zagen en wij anderhalve zeemijl van hen verwijderd waren. Samen op weg naar St.Augustine. Wij zeilden een stuk langer door, omdat Nelly Rose met veel minder wind toe kan, dan hun Island Packet ‘Aurora’.

Zij lagen dan ook al voor anker vóór de brug, toen wij binnenkwamen, en konden ons rustig fotograferen.

We overlegden even waar we zouden gaan bijpraten.

Aurora lag aan de noordkant van de brug, maar wij hadden, met het oog op het weerbericht, een plekje aan de zuidkant gereserveerd. Twee dagen later kwamen zij daar ook. Vanwege het slechte weer hebben ze enorm liggen dansen en konden bijna niet meer vanuit hun dinghy de boot inklimmen.

Na een dikke week vertrekken we weer en net als we door de brug heen willen komt dit vaartuig eronder door. We hadden voor vertrek al veel commotie gehoord op de marifoon. Zinnen zoals “it looks as if they’re chasing that boat” en “we’re gonna shoot you!” Ze hebben de poppen en de motor doorzeefd met kogels, dus kennelijk was de oefening geslaagd.

Spannend naar buiten varen tussen de hoge golven vanwege het ondiepe water vlak naast ons. Als we net op weg zijn komt deze boot van Boat US langs scheuren. Even later zagen we hem op de terugweg met een zeiljacht op sleeptouw.

Het waait lekker en we schieten goed op. Het doel is Fort Pierce. Het regent wel zachtjes de hele tijd, maar dat stoort niet echt. Er is niet veel wind en de golven van het heftige weer van de afgelopen dagen komen nog enthousiast aanrollen. Uiteindelijk zakt de wind er helemaal uit als we in de buurt van Cape Canaveral komen. Dat is een uitstekende punt, waaromheen ook de stroom harder tegen gaat staan. We starten de motor en komen slechts langzaam vooruit tegen de nog steeds forse zeeën. Het wordt een enorm gepriegel voordat we de Cape voorbij zijn, want uiteindelijk trekt de wind weer aan tot meer dan 20 knoop pal uit het zuiden en hebben we geen andere keuze dan te gaan kruisen. Nelly Rose is een briljant schip, maar hoog aan de wind met hoge zeeën mis je de bemanning van een stuk of zes goed doorvoede studenten op de loefrails wel behoorlijk. We hebben bovendien niet veel ruimte om lange slagen te maken. Langs de hele kust van Florida wordt je geacht een mijl of vijf uit de kust te blijven, omdat de bijna uitgestorven Right Whales daar hun winterverblijf hebben. Ze zijn net aangekomen en de kustwacht roept voortdurend op om te zorgen dat deze zone gerespecteerd wordt. Aan de oostkant van het vaarwater, waar het snel veel dieper wordt, komt de warme golfstroom voorbij, die met een knoop of vier – zoals we eind mei op weg naar het noorden hebben kunnen vaststellen – de verkeerde kant op gaat. We moeten dus op de smalle ondiepe strook voor de kust blijven en gaan ieder uur overstag.
Eenmaal bij Cape Canaveral doemt het volgende gevaar op. Op de kaart staan allerlei waarschuwingen, dat je nu door het gebied vaart, waar de verschillende onderdelen van de raketten na een lancering kunnen vallen. We besluiten ons daar niet al teveel van aan te trekken. Het risico, dat we net op het verkeerde moment precies op de verkeerde plaats zouden zijn, lijkt ons klein.

Inmiddels is het duidelijk, dat we pas in het donker bij onze oorspronkelijke bestemming, Fort Pierce, zullen aankomen. Deze inlet is een absolute afrader in het donker. Dat gaan we niet proberen, ook niet bij de prachtige volle maan, die best veel licht verspreidt. Vertragen heeft nu ook geen zin en we besluiten om er een extra nachtje aan te plakken en in een keer door te varen naar Palm Beach. Alsof de wind dat geroken heeft, krimpt die onmiddellijk naar pal oost. Hij neemt wel af tot rond de 15 knoop, maar dan gaat Nelly Rose als de brandweer. Ze legt zichzelf op één oor en snijdt door de golven. (Je kunt aan het schuinhangende fornuis zien hoe het is om te leven op één oor. Zelfs naar de W.C. gaan wordt een acrobatische tour.) Maar, met snelheden van meestal boven de 8 knoop, dreigen we ook in het donker bij Palm Beach aan te komen.

Klontje ligt voorop. Slepen is met deze golven en snelheden echt geen optie. Voorop is niet ideaal, maar het kan. Het liefst hebben we haar opgevouwen onder de giek, waar nu het brandstof-tankje ligt vastgebonden.

Deze bui was alleen op het vasteland gelukkig.

We gaan naar de brug in de veronderstelling, dat we eronder door kunnen om naar onze ankerplaats te gaan. Dat bleek een misrekening te zijn. Hoewel de doorvaarthoogte bij hoogwater hier 65 voet zou moeten zijn, geeft de meter naast de brug aan, dat er 62 voet beschikbaar is. Met 63 voet durven we het te proberen, maar bij 62 voet weet je vrijwel zeker, dat de windex er af zou gaan. Dat doen we dus niet. Op weg naar de brug ligt dit huis op een bok; gek gezicht.

We vinden een andere ankerplaats, maar die is ver weg van downtown Palm Beach. Waarschijnlijk zullen we daar niet veel aan missen. Wel doet de plaats zijn naam eer aan. Overal zie je palmbomen en het is heerlijk warm. Eindelijk kan het dekbed uit het laken worden gehaald en slapen we alleen nog onder het laken.

We liggen verwaaid in St. Augustine. Vannacht om half een stak ineens een heftige wind op. Op de Facebook pagina van Nelly Rose staat een link naar het weerrapport. Daar kun je zien waarom we het ene moment nog lekker lagen te slapen en we het volgende moment recht overeind zaten, terwijl de wind door het wand gierde. We wisten dat het zou komen en gisteren bij het laatste daglicht hadden we de lijnen naar de mooring nog gecontroleerd, maar we waren toch nog verrast door de heftigheid. Het was ineens windkracht acht en dus ging Pim toch maar even aan dek om alles nog een keer na te lopen. De rijglijn van de fokkehoes kon wat strakker, maar verder was er niets te doen. De boei van de mooring werd bijna helemaal onder water getrokken door de combinatie van de twee tot drie knoop stroom en de wind, die eensgezind vanuit het noorden hun krachten op Nelly Rose uitoefenden. We sliepen wat onrustig en toen het tij rond een uur of vijf begon te draaien, werd het helemaal een wat onrustige dans aan de mooring. De wind bleef de tuigage van de boot hardnekkig naar het zuiden duwen, terwijl de eb stroom probeerde het onderwaterschip naar het noorden te duwen. Meestal won de wind, maar als die even afzwakte begon de boot meteen op de stroom te draaien. Het duurde nooit lang tot de volgende vlaag kwam en we weer terug werden gezet met de neus min of meer op de wind. We waren blij, dat we niet op zee zaten en ook met de kwaliteit van de mooring waar we aan liggen.
We komen vandaag niet van boord. Er staan redelijk hoge golven in de rivier en als we met Klontje naar de kant zouden gaan, dan zouden we zeker als een stel verzopen katten aan de kant komen en waar kun je dan nog naartoe? We schrijven daarom ons laatste blog over St. Augustine en wachten op beter weer, voordat we weer verder zullen varen. Misschien morgen al, maar vrijdag lijkt waarschijnlijker. Op dit moment staan er nog golven van 5 meter hoog buiten en daar hebben we geen zin in. Het duurt meestal een uur of twaalf voordat die golven zich weer hebben aangepast aan een afgezwakte wind en dat afzwakken verwachten we niet voor het begin van de avond.

We hebben gisteren als laatste bezienswaardigheid het uitermate succesvolle fort van St. Augustine bekeken. Het is een aantal malen door vredesonderhandelingen in andere handen gekomen, maar nooit door gevechtshandelingen. Vanaf de zeekant ziet het er al imposant uit, maar als je er dan overheen loopt, raak je pas echt onder de indruk van dit Fort.

Merkwaardig om te zien hoe wapentuig in 1740 nog mooi versierd werd.

De stad werd goed beschermd, maar men kon toch niet voorkomen, dat de Britten alles tot de grond toe afbrandden in 1702. De bevolking trok zich tijdens de belegering, die toen volgde, terug in het fort, zodat ze daar met 1500 man zaten te wachten op de versterking, die uit Cuba kwam. De Engelsen zijn toen meteen zonder verdere slag of stoot afgedropen naar St. John’s River.

Hier stond iemand op wacht zonder zelf gezien te worden en goed beschermd tegen vuurgeweld.

Op het water komt ondertussen dit zelfgeconstrueerde vervoermiddel voorbij. 2 surfplanken aangevoerd door een buitenboordmotor. Je moet er maar op komen!

Dit is een mortier. Dat was de grootste bedreiging voor een fort, omdat het in een boogje over de muren zou kunnen schieten, als ze dichtbij genoeg in stelling gebracht zouden worden. De vijf tot zes meter dikke muren kapot schieten lukte niet, omdat de poreuze Coquina steen, waarmee het fort was gebouwd, de kanonskogels als het ware absorbeerde. De kogels drongen soms wel een meter in de muur door, maar dat was het dan. De structuur bleef onaangetast.
De Engelse elite troepen die belast waren met het plaatsen van de mortieren werden verrast en uitgeschakeld.

In 1845 werd Florida de 27e staat van de Verenigde Staten. Daardoor kwam het fort in Amerikaanse handen en werd het onderdeel van een minder eervol programma. Tussen 1875 en1878 werden hier Indianen vastgezet, die uit de Great Plains en het Zuidwesten verbannen werden .

Het was natuurlijk niet erg ruim, als je hier met 1500 mensen bivakkeert. Gelukkig was er een natuurlijke bron, dus water was er genoeg. Ook in 1740 beschoten en belegerden de Britten het fort nog een keer. Die keer gaven ze na 27 dagen op.

Het fort is gebouwd volgens dezelfde richtlijnen als Naarden Vesting en Leusden, met bastions in de vorm van pijlpunten en – in dit geval – slechts één ravelijn.

We luisterden naar de uitleg en geschiedenisles van deze zeer enthousiaste gids. Leuk!

We krijgen net het bericht dat het boek van Adam en Leonie volgende week klaar is. Je kunt het al bestellen op : www.elenaopreis.nl
Of de Facebookpagina: Vijftig tinten Blauw

Nog even wat beelden van het piratenfestijn. De outfits zijn echt behoorlijk serieus. Met een enkele bandana en een ooglapje red je het hier echt niet.

Terug in de tijd!

De oude watermolen.

Piratenvrouwen konden ook dik zijn…, of achter een rollator lopen. Het mag de pret niet drukken.

De vrouwen op zo’n piratenfeest zijn eigenlijk veroordeeld om zich als hoer te verkleden en zo gedragen ze zich ook. We belandden op een terras en deze mevrouw stortte zich enthousiast op Pim

In veel kroegen wordt live gemusiceerd. In deze kroeg is een heus piratenfeest aan de gang en er is een band die hun muzikale talenten geheel ten dienste van deze wijze van feesten inzet. Het niveau van het talent is minder belangrijk dan de getrouwheid aan het thema. We houden het vrij snel voor gezien.

De volgende middag gaan we naar de kroeg Mi Casa, waar gitaristen Dewey Via, Chris McVey iedere zondag vanaf 15.00 uur voor een, in onze ogen, veel te klein publiek hun niet geringe talenten ten toon spreiden. Een live concert waar we tot 7 uur van genieten.

Ze speelden de sterren van de hemel en we hebben voor het genot van vier biertjes een topconcert gekregen.

We hebben een hond aan boord! Charlie Brown komt mee met de baasjes Jeff en Rachel, die een hapje komen mee-eten.

De volgende dag maken we een wandeling door de stad en komen in een tuin deze bronzen beelden tegen van beroemde zonen van deze stad; een arts en een hoogleraar waar ze trots op zijn.

Een echte chromen Mercedes staat voor het dure hotel geparkeerd. Dit is een van de hotels die Henry Flagler heeft gebouwd en het enige wat nog steeds als hotel dienst doet.

Henry Flagler was een olie tycoon en spoorweg baron, die het in de 19e eeuw tot miljardair had geschopt. Hij benutte dit fortuin onder andere voor het bouwen van extreem luxe hotels waar de groten van die tijd zich graag lieten zien. In dit ‘winter Newport’ lieten ook presidenten zich graag verwennen. Dit gebouw is inmiddels een museum en city hall. Net als de andere gebouwen is het opgetrokken uit gestort cement, waardoor ze een beetje het uiterlijk van een bunker krijgen.

Dit was het meest luxe Flagler Hotel. Het opende in 1888 als Hotel Ponce de Leon, en was een van de aller eerste gebouwen – nog voor het Witte Huis – dat elektrisch licht had. Het is ontworpen door de architecten John Carrere en Thomas Hastings, die daarmee hun naam vestigden, zodat ze later opdrachten kregen voor de uitbreiding van het Capitool met de gebouwen voor het huis van afgevaardigden en de Senaat en de Public Library in New York. In 1968 werd het hotel het tehuis voor Flagler College, een privé school voor de vrije kunsten. Het gebouw is beroemd vanwege het houtsnijwerk, glas in lood en de hele afwerking. Je moet er van houden.

Het gebouw kent veel verzorgde details.

Het is in ieder geval een uniek schoolgebouw.

Wij zijn meer onder de indruk van de oorspronkelijke stukken van St. Augustine. De oude gebouwen daar zijn gemaakt met behulp van coquina, een mergel van schelpen vermengd met zand. Je kunt de schelpen structuur daar nog altijd goed in herkennen.

We gaan een kijkje nemen in het oudste nog bestaande houten schooltje van de VS.

Ze laten de leraar praten en geven een aardig beeld van de Dickensiaanse onderwijsinstelling.

De kinderen moesten wel hun eigen eten meenemen, dat dan in deze keuken werd klaargemaakt

We lopen door de tuin aan de achterkant en…..

Ineens is daar deze eekhoorn!

Dit is de toegangspoort naar het Castillo, maar we gaan linksaf naar het piratenterrein.

In dit gebouw zit de VVV gevestigd.

Het loopt tegen het einde vandaag, dus we mogen voor niks het terrein op.

Creatief gebruik van de handicap.

Er treedt een band op, die Ierse drinkliederen speelt.

Het is echt een community, die elkaar op dit soort festivals ontmoeten. Geestig om een keer te zien allemaal.

Ook de hond van Jeff , Charley Brown, een Portugese waterhond, is verkleedt.

Wij hadden we nog nooit van gehoord, totdat we kort voor St. Augustine werden opgeroepen door de Aurora. Jeff vertelde ons, dat zij de kust langsvaren en daarbij zoveel mogelijk piraten feesten bezoeken. Hij treedt daar samen met zijn Rachel op als muzikanten. Zij op de trekzak en hij op de mandoline en de tin whistle. Op de reis vanuit Maine zijn ze al op drie piratenfeesten geweest. Dit wordt het vierde partijtje. We hadden nog geen idee hoe het er uit ziet, maar dat ging snel veranderen.

De straatjes worden smaller.

We zien ineens een piraat voor ons lopen en duiken van schrik een kroeg in; Mi Casa. Daar speelt een prima folk zanger voor het zuidelijke publiek.

Deze man, die zich ‘Cowboy’ noemt, staat naast ons een sigaar te roken en vraagt of wij daar bezwaar tegen hebben. Pim zegt van niet en zegt dat hij het zelf ook lekker vindt. Zonder aarzelen bukt de man en trekt uit zijn laars een zak met voortreffelijke sigaren.

Pim is blij!

We lopen langzaam verder. Er is veel te zien.

We komen weer wat piraten tegen.

Er wordt veel aandacht aan de hele verkleedpartij gegeven. Er zijn hier zelfs speciale piratenwinkels, waar je de mooiste kostuums kunt kopen, ook voor kinderen.

Een zijstraat.

Er hangt weer Spanish Moss in deze mooie tak.

De dames hebben allemaal wat hoerigs over zich. Deze dame is geen uitzondering. Je vraagt je af waar haar boezem uitkomt als ze ontdaan wordt van de constructie die hem nu vooruit houdt.

Overal door de stad lopen piraten.

Tja, dit kon niet uitblijven natuurlijk.

Je hebt eigenlijk nooit enig idee waar je nu weer gaat belanden. Je hoort er over van andere mensen en je leest erover in de gidsen en dan ben je toch weer verrast. In St. Augustine blij verrast.

We gaan naar de wal langs de toeristenschoeners. Die voorspellen op zich nog niet veel goeds.

Eerst een kopje vieze Amerikaanse koffie. Dat is het althans volgens Hanneke, maar het is Amerikaanse koffie. Die is gewoon anders. We zijn nog steeds neutraal in onze ideeën over St. Augustine.

De enige hoogbouw in de stad.

Natuurlijk een Midgetgolf, maar wel een leuke. We besluiten, dat we dit gaan doen. Gewoon voor de gein. Het is wel het soort plannen dat als eerste sneuvelt, omdat er andere dingen zijn, maar – in principe – we gaan het doen.

Dit is een standbeeld van Ponce de Leon, hij was gouverneur van Puerto Rico en claimde dit gebied – zo ging dat nog in die tijd – voor de Spaanse kroon. In 1565 stichtte admiraal Pedro Menéndez de stad, die daarmee de oudste continue bewoonde stad van de VS is.

De oude markt, nu een plek om souvenirs te verkopen, we zijn nog steeds niet verbaasd en blijven redelijk neutraal, maar het is wel lekker weer.

Het geheel ademt wel een heel andere stijl. Het is immers oorspronkelijk Spaans.

De wereldse hoogbouw overschaduwd de ‘Cathedral Basilica of St. Augustine’ een beetje.

De kathedraal werd gebouwd van 1793 tot 1797 ter vervanging van de eerdere kathedraal die door Sir Francis Drake werd verwoest.

De historie van de cathedraal, het is nog allemaal redelijk zoals het hoort, maar dan…

…..komen we binnen in de kathedraal en klinkt daar de Pacherbell canon en niet zomaar. Het komt levend uit het orgel. Het moge een wat platgetreden muziekstuk zijn, maar dat komt, omdat het hele mooie harmonieuze toegankelijke muziek is, die kan ontroeren en zeker als je totaal onverwacht ermee geconfronteerd wordt en het goed wordt gespeeld; als het mooi wordt gespeeld. We gaan er maar even voor zitten. Na Pacherbell speelde de mevrouw een paar losse frases; kennelijk om knelpunten van haar repertoire even door te nemen. Vervolgens een stuk dat we niet kennen, maar dat begon met een enthousiaste wandeling over het voetklavier, een wandeling over een terrein waar de organist kennelijk heel vertrouwd mee was. Er kwamen natuurlijk ook geëxalteerde hogere tonen bij en werden alle registers opengetrokken. Temidden van dit muzikaal absoluut verantwoorde geweld kwam een andere mevrouw binnenlopen en zei “Hi Janet” tegen de organiste, die zich daardoor geheel niet uit het veld liet slaan, maar enthousiast doorspeelde. Toen het stuk ten einde was applaudisseerden wij en zwaaide de mevrouw van achter het orgel ten dank. Vervolgens deed ze weer een paar losse frases en Pim liep ondertussen naar de andere mevrouw, die waarschijnlijk de kosteres is. Pim vroeg hoopvol of deze organist ook concerten gaf in de kerk en dat werd bevestigd. Ze had net afgelopen vrijdag een concert gegeven. Het zou wel weer even duren voordat ze weer hier zou spelen. Dat was jammer dus. Vandaag was Janet zich aan het voorbereiden voor een huwelijk, dat om twee uur zou gaan beginnen. Het was inmiddels half twee en de repetitie was dan ook helaas ten einde.

Het is overigens ook een mooie kerk met prachtig glas in lood.

Een van de vele goed bewaarde oude huizen in de stad. Het bouwmateriaal is een lokale mergelsteen.

We duiken de toeristische massa in en genieten er van meet af aan van. Het ziet er gezellig uit, gezellig druk onder de palmbomen en het heeft een eigen gezicht, geen eenheidsworst met Gucci en de andere merken en winkelketens, maar eigen lokaal vermaak.

Gezellige straatjes in het Colonial Quarter.

Leuke pleintjes.

Alligators zijn in principe beschermd, maar ze gaan natuurlijk toch soms dood en dan komen hun kopjes hier op de tafel te liggen.

Pim heeft geen nieuwe zonnebril gekocht?

Binnenlopen in St. Augustine is geen sinecure. Dat wil je echt alleen bij daglicht doen en ook dan moet je nog gewoon goed opletten. Op de kaart staat de hele doorvaart de haven in als ondiep aangegeven. We vroegen ons dan ook af of we er binnen zouden kunnen komen. De havenmeester verzekerde ons, dat dit geen probleem zou mogen zijn, als we de betonning zouden volgen. Vergeet je kaart, let op de tonnen.

We hebben de hele trip heerlijk gezeild. Tot het vallen van de avond voeren we ‘melkmeisje’, met de fok te loevert op de boom. Net toen het donker begon te worden draaide de wind iets verder door naar het oosten, zodat we met de laatste restjes schemerlicht de boom nog net op konden ruimen.

Rare observatiepaal midden op zee; stond niet op de kaart.

De golven op het ondiepe gedeelte naast het betonde kanaal waardoor we St.Augustines inlet binnenvaren. We naderden samen met de Sandcastle en de Aurora de inlet van St. Augustine. De Sandcastle riep Boat US ruim van te voren op en vroeg om instructies voor het binnenvaren. Die vertelden, dat we redelijk dicht tegen de rode tonnen 2, 4 en 6 vanaf de zee naar binnen moesten varen en na de 6 in zuidwestelijke richting naar de 8 moesten gaan om door de ingang te komen. Het was goed, dat ze dat deden, want wij zagen in eerste instantie de twee over het hoofd en gingen recht op de vier af. Het was duidelijk aan het golfbeeld, dat dit niet kon kloppen en gelukkig zagen we toen alsnog de nummer twee boei liggen.
Het kanaal tussen die boeien is uiteindelijk ruim diep genoeg.

Een vissersboot komt ons tegemoet.

Even later komt de plaatselijke toeristenschoener langs.

Castillo de San Marcos, dat we ongetwijfeld gaan bekijken. We blijven hier een week liggen. Dat geeft ons alle rust om het stadje te leren kennen, hoewel de kennismaking zelf niet zo rustig zal verlopen. Dit weekend is het jaarlijkse piratenfestival. Wisten wij veel…. We vallen met de neus in de boter, maar zullen ons wel als piraat moeten toetakelen om de stad in te mogen.

We hoorden over dit piratenfestival van de ‘ Aurora’ met Rachel en Jeff – en niet te vergeten hun hond Charlie Brown – waar we eerder in Block Island veel plezier mee hebben gehad. Zij zagen op de AIS dat wij op een afstand van een paar mijl naast hen voeren en riepen ons op. Ze zijn ook in Maine en zelfs in Canada geweest en we gaan morgen onze verhalen uitwisselen. Eerst gaan we lekker tot rust komen. Dat bevalt altijd na een nachtje doorzeilen.

Er zijn moorings aan de noord en zuidkant van de ‘Bridge of Lions’. Wij kiezen ervoor om aan de zuidkant te gaan liggen. Dat is net wat beschutter, als er meer wind komt. Er zijn overigens zoveel moorings, dat je hier niet eens kunt ankeren.

De zon schijnt nog even op dit mooie huis aan de wal.

Vissersboot op weg naar huis.

De lucht wordt steeds mooier, terwijl we de hoezen om de zeilen heen doen.

Welterusten.

We zijn gisteren morgen om 7 uur vertrokken uit het mooie Charleston. We zijn op weg naar St. Augustine in Florida. Georgia slaan we over. De afstand van Charleston naar St. Augustine is 200 mijl. Dat is – net als de vorige keer van Beaufort naar Charleston – een lastige afstand; ga je laat weg en doe je er twee nachten over of probeer je het met een nacht te halen.
De omstandigheden zijn dit keer heel anders dan de vorige keer. We vertrekken en kunnen al in de Cooper River de zeilen hijsen. Nog onder de beschutting van het land stond er 10-15 knoop wind uit het noord oosten. Een klein stukje is redelijk hoog aan de wind, maar voor de rest hebben we een knik in de schoot of halve wind. Eenmaal buiten trekt de wind aan tot de voorspelde windkracht vijf, maar we hebben die precies van achteren en dan kun je veel wind hebben. Wel staat er, zeker in het begin, nog een behoorlijk forse zee. Het restje van de storm, die de fok van een schip, dat gisteren de Cooper River Marina kwam binnenlopen, volledig aan flarden had gescheurd. Zij hadden voortdurend golven van meer dan 5-6 meter hoog gehad.
Wij zeilen ‘melkmeisje’, met de fok te loevert op de boom. We schommelen aardig heen en weer, maar gaan als een speer. Al na een paar uur weten we zeker,dat we ruim bijtijds bij St. Augustine zullen aankomen om met daglicht binnen te kunnen lopen. Nelly Rose heeft het voortreffelijk naar haar zin en het eerste cijfer op het log is meestal een 8. Rond middernacht zakt de wind er even helemaal uit, maar na een paar uur komt die uit het Noord Noord Westen weer terug met 10-12 knoop. De zee komt langzaamaan ook weer redelijk tot rust, zodat we heerlijk kunnen zeilen. Zo’n mooie zeiltocht hebben we al lang niet meer gehad en we genieten dan ook volop. Soms is de reis een middel om bij je doel te komen, andere keren kun je gewoon genieten van de tocht.
St. Augustine schijnt heel bijzonder te zijn. Een oorspronkelijk Spaanse stad. We gaan het beleven.