Verhalen

Toen we met Mike en Midge bespraken, dat we na Oxford naar Annapolis zouden gaan om daar te kijken naar de Naval Academy en de “stately old houses”, vertelden ze ons, dat er stroomopwaarts richting Easton meer “10-20 million dollar houses” te zien waren dan rondom Annapolis. Om daar een beetje een idee van te krijgen was het meer dan genoeg om een halve mijl de Tred Avon rivier op te varen. Zo gezegd, zo gedaan.

Dit huis doet zelfs een beetje hollands aan. Het zou zo ergens in een buitenwijk van een stad kunnen staan, maar dan wel op de halve schaal.

Het ligt er echt prachtig bij.

De meeste huizen zijn oud en in klassieke stijl. Dit is het enige moderne ontwerp wat we zagen. Het paste goed in het landschap en zag er gaaf uit.

Hier zitten een stelletje visarenden gezellig samen op het nest.

Hier heeft iedere generatie weer wat aangebouwd.

Mooi klassiek.

Deze man wilde erg graag laten zien dat hij succesvol is toegetreden tot die meest exclusieve club, de club der superrijken. Helaas zal dit gedrocht hem toch niet de erkenning hebben gegeven, die hij er van verwachtte. Het zal nog tientallen jaren duren, voordat de tuin de aandacht een beetje van het monstrum zal afleiden. De man zal dat niet meer meemaken.

De Chesapeake Bay is beroemd vanwege de vuurtorens. Ze zijn allemaal oud en heel verschillend. Dit is een praktisch exemplaar.

De Vuurtoren van Pisa lijkt me vooral bij nacht erg boeiend als hij een kant op het water verlicht en de andere op de sterren. Of zouden ze het mechanisme met de lens wel waterpas houden? We konden er van onze kant niet dichterbij komen. Hij ligt eigenlijk aan het hoofdvaarwater en wij kwamen uit Oxford via een zijarm.

Het Thomas Point Shoal light. In deze hexagonale contraptie woonde tot 1986 nog een vuurtoren wachter. Het is de laatste vuurtoren in America, die geautomatiseerd is. Eigenlijk wilde de overheid het geval afbreken, maar gelukkig is de bevolking toen grootschalig in het verzet gekomen.

Vissers zijn bezig om de vangst uit deze permanente netten te halen.

In de binnenbaai van Annapolis heerst een enorme drukte. Er is geen enkele mooring vrij. We varen er een rondje omheen en gaan uiteindelijk samen met nog 16 anderen buiten voor anker.

Klein rondvaartbootje komt even aapjes kijken.

Zeilschool of een jachtclub? Er wordt hier op een serieuze schaal de watersport bedreven.

s’Avonds brengt de watertaxi ons naar de vele kroegjes gezamenlijk met Andrea en Olaf van de Antares. Zij zijn inmiddels ook gearriveerd, nadat ze bij een werfje in Deale tot grote tevredenheid een aantal werkzaamheden hebben laten uitvoeren.

We zijn uitgenodigd door Midge en Mike om naar de vrijdagavondwedstrijd te komen kijken vanaf de grote veranda van de Tred Avon Yacht Club. Ze zijn er al als wij aankomen om ons te ontvangen. Het is een erg gastvrij onthaal. We worden aan allerlei mensen voorgesteld, die het allemaal reuze leuk vinden om een stel te ontmoeten, dat uit Europa is komen zeilen.

Op weg naar de club varen we eerst door de vloot boten heen. Ze staan op het punt om te gaan starten. We zijn er eindelijk achter gekomen, dat deze mooie klassiek gelijnde schepen “Shields” heten. Het is een klasse, die ooit is gestart door een mijnheer Cornelius Shields. De boot is ontwikkeld door Sparkman and Stephens en de eerste boten werden in 1962 te water gelaten. Volgens Shields was er behoefte aan een eenheidsklasse van dit type. De boten zijn gemaakt van polyester en de klasse is nog steeds heel succesvol (www.shieldsclass.com). Dit jaar worden de nationale kampioenschappen georganiseerd door de TAYC (Tred Avon Yacht Club). De verwachte deelname is 30 boten.

Ook in het rood is de Shields een mooi schip.

Op de veranda later kijken we wel tegen de zon in.
Het is een gezellige club en we voelen ons er dan ook meteen thuis. We maken kennis met een vrouwelijke majoor uit het leger. Ze heeft een paar jaar in Stuttgart gewoond, maar is blij dat ze weer terug is in Oxford. Stoer type en bijzonder hartelijk. Haar vader was bij de Navy, maar door een probleem met haar leeftijd kon zij daar niet meer terecht en belandde ze bij de army.

De temperatuur is aangenaam en het gezelschap ook.

Er wordt in 2 divisies gevaren; met en zonder Spinnaker. Alles vaart door elkaar heen en op basis van een club handicap systeem wordt er een resultaat berekend. Dat doet er niet heel erg veel toe. Het is vooral gezellig.

Als we later aan tafel zitten voor de CrabCakes, hebben we een interessante discussie met onze gastheer en gastvrouw. Nederland heeft een reputatie nogal liberaal te zijn en de gastheer zegt, dat hij aards conservatief is, maar zijn vrouw prikt daar met veel humor grote gaten in. Het thema “same sex marriage” staat hier hoog op de agenda, zeker nu er op de militaire academy van West Point een lesbisch echtpaar getrouwd is. Een hele stap sinds de “don’t ask, don’t tell policy” is opgeheven. Dit soort gesprekken kan leuk zijn, en was het ook, als ze geen dogmatisch karakter hebben. Kortom het was een leuk bezoek!

We gaan nog even naar Schooners voor een nightcap.

Lange vissersboot met ernaast kooien vol aas in het water. We krijgen een hele uitleg, maar die is helaas boven onze pet. We zullen nooit echte vissers worden.

Verderop wacht Nelly Rose op ons, verlicht door de ondergaande zon. Het toplicht staat aan, dus we vinden haar wel.

We lopen even het kleine museumpje met tuintje binnen.

De geschiedenis van dit plekje.

Zo’n lokaal museum staat vol met van alles en vooral nog wat, zoals deze oude lens voor een vuurtoren.

De post mevrouw was een icoon gedurende lange jaren. Ze droeg een pistool en werd dan ook Pistol Molly genoemd.

Deze aparte klok is gemaakt van grote oesterschelpen. Oesters werden hier veel gevangen en verpakt in de Packinghouses, waarvan er hier zeker 50 waren. Ze waren een grote werkverschaffer. Zie de lijst die naast de klok hangt. Nu proberen ze de oesterstand weer een beetje op peil te krijgen. De Shellfish Research hebben we al laten zien. De lokale bewoners hopen, dat het allemaal wat uitmaakt, maar ze maken zich grote zorgen.

Dit museum was vroeger een ijssalon en dit is nog de oude kassa ervan. Hij wordt nog gebruikt als Hanneke een sticker koopt voor op de buitenboordmotor.

Het curriculum op de Military Academy was uitgebreid en intensief. Je vraagt je af, wat ze bedoelden met training Gentlemen “in the Southern Sence”. Daar ligt mogelijk de reden in besloten, dat na de brand het geheel nooit meer is geopend.

Let op de tekst: bewoond door alleen of vooral Indianen.

Delftsch Blauw is ook vertegenwoordigd.

Tijd Voor de lunch. We kopen een sandwich bij de Deli en picknicken in het parkje aan het water.

Een saaie wand is omgetoverd in een muurschilderij met de oestervissersbootjes.

Dit ziet er uit als een oud kerkje, maar is waarschijnlijk toch altijd een huis geweest. Het is nu een kapper, maar ze had geen tijd om Pim te knippen. Dat wordt langzamerhand wel weer nodig, maar de nood is wat minder, sinds hij met een grote schaar de lok boven zijn voorhoofd heeft verwijderd.

Een oude jachtwerf, die naam maakte in de tijd van de houten jachtbouw. Daar hadden ze een patent voor de double planking. We moeten er nog met een camera naar binnen. Er staan juweeltjes.

Hier kun je goed zien, hoe ze met nietpistolen de cedar shingles bevestigen. Houten huizen bouwen gaat heel snel. Onder deze afwerking zitten allemaal grote platen.

‘s Avonds trakteren we onszelf op een etentje in de befaamde Robert Morris Inn, waar ook George Washington aan tafel heeft gezeten. Het is curry night. Het eten smaakt voortreffelijk, de bediening reuze vriendelijk en het geheel ademt een hele prettige sfeer.

Als we later terug lopen naar Klontje over het terrein van de Tred Avon Yacht Club, worden we uitgenodigd om vrijdag avond langs te komen. Er worden dan wedstrijden gevaren in de verschillende klassen, die door de club worden ondersteund. We zijn benieuwd.

Moet je hebben hier: Veranda, boven of onder.

De oude boom heeft het hekje al een beetje verdrongen.

Geschiedenisles.

Pim kijkt naar het bord, waarop staat, dat hiervandaan de oudste privé veerboot in de States over de Tred Avon rivier gaat. De veerdienst wordt al sinds het begin van de 19e eeuw onafgebroken uitgevoerd.

Bij de Tred Avon Yacht Club staan een stuk of 6 van deze beeldige bootjes op de kant. Ze hebben wat weg van Draken, maar zijn het niet. Morgen gaan we naar de jachtclub. Dan wordt er wedstrijd gezeild en we zijn uitgenodigd voor het buffet (crabcakes and all). Dan zullen we wel meer uitvinden over deze scheepjes.

Dit is het oude douanehuisje.

We gaan even een kijkje nemen in de Robert Morris Inn. Het is gebouwd vóór 1710 door scheepstimmermannen. Met materialen voor de scheepsbouw. Het werd gekocht voor Robert Morris Sr. De vader van een van de belangrijkste mannen uit de eerste dagen van de VS. Robert Jr. woonde hier vanaf zijn 13e jaar. Hij was een vriendje van George Washington en was een van de Founding Fathers, vooral verantwoordelijk voor de financiering van de revolutie en mede ondertekenaar van de Declaration of Independence, the Articles of the Confederation en grondwet van de VS. De hele plaats hier ademt die historie.

Zeer stijlvol ingericht van binnen en nog immer in gebruik als een van de beste Country Classic Inns in de USA.

De blauwe kleur is ook bijzonder.

Overal hangen mooie tableaux aan de muren. Het blijken later stukken van een behang te zijn met historische momenten uit de geschiedenis van Amerika. Jacky Kennedy heeft, nadat ze hier had gelogeerd, het huis opgezocht, waar het behang origineel hing en het laten strippen om de verbouwing van het Witte Huis een beetje op te leuken.

Aan ieder hoekje wordt aandacht besteedt.

Ze hebben hier voetpaden langs de wegen. Dat zie je niet overal in de States.

Porch met swingchair en natuurlijk de amerikaanse vlag, die hier veelvuldig wordt uitgehangen.

Mooie huizen. We hebben nog even bij de makelaar gekeken. De prijzen varieerden nogal van het betaalbare tot “op aanvraag”. Dat betaalbare bleek een one-bedroom condo te zijn en dus ook weer onbetaalbaar. Er staat niet veel te koop in deze omgeving die door oud geld gedomineerd lijkt te worden.

Het is niet de goedkoopste buurt om te wonen, maar wel gezellig.

Alles keurig in de verf.

Regelmatig staan er stukjes picketfence, beschildert door lokale kunstenaars, verspreid door het hele stadje.

Nu begrijpen we eindelijk, waar de ietwat vreemde carrillon-geluiden vandaan komen. Bovenin de toren van het kerkje hangt gewoon een luidspreker. Om 12.00 uur en om 18.00 uur gaat het CD-tje aan! Die van 07.00 uur is er kennelijk al een keer uitgestemd.

Bij de opgaande zon is het licht, nu op de andere oever, weer prachtig. De verstilde schoonheid over het vlakke water is rustgevend.

Het gashandel van de buitenboordmotor blijft hangen. Pim lost het op met WD 40.

De totale rust wordt alleen een paar keer verstoord door een man, die krabben aan het vangen is.

Hij heeft kippenbotjes in een lijn geknoopt, die hij op de grond heeft laten zakken. Aan beide kanten houdt een boei het einde boven water. Dat legt hij over een groot wiel en vlak voor dat wiel schept hij de blue crab met een schepnet van het botje af. Hij komt een keer of tien langs en daarna zijn de botjes kennelijk kaal gegeten en houdt hij er mee op. Hij had een goede vangst vandaag. Het seizoen was laat op gang gekomen, maar nu liep het lekker.

Er zit een plastic Uil op een paal om de meeuwen af te schrikken, zodat het privé steiger niet wordt onder gepoept. De meeuwen houden hem gezelschap.

Shellfish Research, wat een lastig woord om snel te zeggen. Zij zetten hele bakken vol oesters uit in een poging de teruggang in de oesterstand tegen te gaan. Oesters worden begroeid door allerlei micro organismen, die heel belangrijk zijn om het water te zuiveren. Dit wordt ons uitgelegd door de biologen, die dit project uitvoeren. Ze kweken de oesters op het land op en zetten ze nu uit.

Zo kweken ze nieuwe oesters, op oude dragers. Hier zitten een stuk of vijf jonkies op.

Historisch huisje

Het doet allemaal erg engels aan. Oxford is een van de eerste plaatsen waar de Engelsen zich gevestigd hebben. Het is nu meer een plaats waar mensen een weekend huis hebben of waar ze met pensioen gaan. Mensen met gevoel voor cultuur, die het historische karakter van het plaatsje cultiveren.

Rood vogeltje

Misschien toch een soort musje? Hanneke denkt, dat het een mannelijke mus is en dat het vrouwtje boven hem zit.

Doorkijkje over donkerrode lelies.

Regelmatig golfpatroon over het smalle strand.
Dit is slechts een eerste indruk van dit karakteristieke stadje. Er komt nog een hele serie foto’s aan. Het is een luxe oord, maar niet buitensporig, niet brallerig.

We blijven grote fan van de golfstroom. Zelfs zo groot, dat we er vandaag bijna niet uit konden komen.
Vrij snel na de enthousiaste melding van gisteren liep de wind nog verder terug en waren al heel gauw alle illusies, om vanavond bij daglicht nog binnen te lopen in Norfolk, geheel vervlogen. De strategie moest meteen bijgesteld worden, zodat we niet midden in de nacht zouden aankomen. We vroegen nieuwe weerkaarten aan via de satelliet telefoon, maar het weerbericht bleek ineens minder betrouwbaar, dan het de afgelopen dagen is geweest. De wind zou naar het zuiden ruimen en daarna nog verder doordraaien naar het westen. Zowel de drukverdeling, de isobaren, als de GRIB-files kondigden dat aan. De wind zou bovendien aantrekken tot vijftien knoop. We verheugden ons al op een prachtige zeiltocht en maakten ons druk over een aankomst in het donker. Uiteindelijk draaide de wind uren later dan verwacht en van die toename kwam helemaal niets terecht. We zeilden volgens het log de afgelopen 24 uur maar 104 zeemijlen. Volgens onze koerslijn op de kaart legden we 175 zeemijlen af; 71 mijl cadeau van de golfstroom. Een steuntje in de rug van bijna 3 mijl per uur.
We waren door iedereen in alle toonaarden gewaarschuwd voor Cape Hatteras. Zelfs bij windstilte zou het daar spoken, omdat de koude Labrador golfstroom daar de warme golfstroom wegdrukt. Je wilt dan niet eigenwijs zijn en niets riskeren. We passeerden de kaap dan ook op 30 mijl afstand, conform de adviezen. Dat betekent echter ook, dat je dan nog midden in de golfstroom zit. We wilden eigenlijk meteen na de kaap naar het noorden sturen, maar de golfstroom wilde ons niet loslaten. We loefden op met de westenwind en konden naar het noorden sturen, maar onze koers bleef gewoon met de golfstroom mee naar het noordoosten! Wij zijn meteen overstag gegaan en hebben een westelijke koers (270 graden) gestuurd, die ons in werkelijkheid een koers van 20 graden opleverde. Zo waren wij toch nog vrij snel uit de golfstroom. De vrienden vonden onze actie kennelijk wat extreem en hebben wat langer over dezelfde boeg doorgevaren. Zij moesten zich uiteindelijk met behulp van de motor aan de golfstroom onttrekken. Tijdens onze ontsnappingspoging kwamen wij in het vaarwater van het 300 meter lange containerschip YM Great. We riepen de brug op en vroegen naar zijn intenties. “Are you the sailing vessel off our port bow?” vroeg de stuurman. We bevestigden dat en hij antwoorde dat we ons geen zorgen moesten maken. Hij zou achter ons langs gaan en zijn koers naar bakboord aanpassen. Vervolgens zagen we het schip overhellen terwijl het die bocht naar bakboord maakte, zodat hij ruim vrij bleef. Geweldig, dat zo’n professional kennelijk genoeg plezier heeft in onze avonturen, om ons ter wille te zijn.
Niet veel later viel de wind helemaal weg en moest bij ons de motor ook aan. Leuk voor de accu’s, maar we zeilen liever. We houden het in de gaten en varen ongeveer 4 mijl per uur, zodat we morgen ergens in de ochtend Norfolk binnen zullen varen.

Wat een regen hier. Het duurde echt even voor Pim Klontje droog had. Dat moet, anders krijgt Hanneke natte billen.

We kregen bezoek van de havenmeester. Vandaag had men ineens bedacht, dat we in de vaargeul zouden liggen. We discussiëren in Amerika niet met de autoriteiten. Dat vinden ze niet prettig. Bovendien had de man een vrije mooring. Aangezien we de hele dag op de kant zijn, vonden we dat een schone zaak. De achterbuurman lag echt in de vaargeul. Ook hij moest verkassen op last van de havenmeester.

We zijn nog op dinghysafari onder de brug door geweest en dan zie je dit aan een steiger achter een huis liggen.

Lekker rustig idee.

Het is snertweer en alleen de echte fanaten zijn gekomen. Dat zijn er nog genoeg. Je moet er niet aan denken, dat het een mooie zonnige dag zou zijn. Dan wordt het erger dan de Bijenkorf voor de feestdagen. Schuifelen over steigers in de hoop dat je er niet afvalt. Er liggen veel van de Usual Suspects zoals Jeanneau, Beneteau, Bavaria, Hanse en ook Amerikaanse ‘volume boatbuilders’ maar ook heel mooi spul wat we in Nederland of Dusseldorf niet zo vaak te zien krijgen. Wij kijken eigenlijk vooral bij de kleine accessoire standjes. Vooral de kaarten van de Intra Coastal Waterway en de kustwateren van hier naar Florida. We neigen er steeds meer toe dat te doen. De Amerikanen zeggen dat het echt een leuke ervaring is.
We wilden naar een lezing over de ICW, maar die was uitverkocht. We proberen nu voor zondag een plaatsje te krijgen.

Heerlijke band erbij. Dat zouden ze op de Hiswa ook best kunnen gebruiken.

Hamburgertje erbij in de absolute stortregen.

Veel Jeanneaux.
Er lag ook een X-44XP. Een prachtig schip, maar met alle liefde voor de X jachten, zou ik hier niet met een XP willen varen. Die hebben een torpedovormige bulb, die uitsteekt voor de kiel. Dat is een echte lobsterpotcatcher.

Heerlijke dag.

Mooi systeem om je zeilen netjes te bergen.

Die balletjes heten : kloten. Daar komt het woord echt vandaan.

Weer aan boord en extra donkere wolken pakken zich samen boven de tentoonstelling…..

De foto’s, die bij Pim’s verhaal horen zijn per ongeluk eronder terecht gekomen, dus je moet even terug scrollen om die te zien.

We varen weer vroeg weg; de zon doet verwoede pogingen om door te komen. Maine blijft verrassen met allerlei prachtige luchten en vergezichten.

Twee vuurtorens in één shot; oud en nieuw. Ook de nieuwe is nu geautomatiseerd.

The Indian summer gaat hier al een klein beetje beginnen. Als de vergezichten hier nu al spectaculair zijn, dan is dat eigenlijk nog kinderspel vergeleken bij wat de natuur hier in de komende weken te bieden heeft. Werkelijk met pijn in het hart moeten we besluiten, dat we daar niet op kunnen wachten. Indian Summer is onvergetelijk mooi, maar het wordt te koud en het weer te instabiel.

De collectie vuurtorens wordt rap groter. Er zijn er genoeg hier en dan hebben we er nog een paar overgeslagen, omdat ze echt niet mooi waren.

Het wordt uiteindelijk heerlijk weer en zelfs soort van warm. Dat komt ook, omdat we dat beetje wind wat er is op de motor, doodvaren. We bakken lekker in de zon.

We komen aan bij ons doel voor vandaag na 7 uur varen. “Isles of shoal” zijn kleine privé eilandjes, waarvan sommigen door een dijkje van rotsen aan elkaar verbonden zijn. Zo vormen ze een hoefijzervorm waar je lekker rustig kunt liggen. Dat doen boten hier al sinds 1614. Op het ‘Star Island’ staan heel wat gebouwen. Vroeger was het een hotel, waar mensen vanuit Portsmouth ( Hier aan de overkant op het vasteland) kwamen voor weekenden en vakanties. Een beetje van het soort zoals we dat kennen uit de film ‘Dirty Dancing’. Veel meer dan dirty dancing is hier ook niet te beleven. Het hotel heeft het in deze tijden dan ook niet overleefd. Nu is het gebouw in gebruik door een religieuze gemeenschap met veel regels waar je aan moet voldoen als je ze wilt bezoeken. We laten het er bij . Ons Klontje ligt nog opgevouwen op het voordek, dus we kunnen toch niet weg.

Deze meeuw heeft Hanneke’s hart gestolen. Zijn (of haar) blik zegt: ‘Als ik nou heel lief kijk, dan krijg ik vast nog een stukje brood’. Pim wordt naar beneden gestuurd om brood te halen, dat Hanneke daarna grootmoedig aan de meeuw voert.

Vannacht hebben we onder 2 dekbedden geslapen. Het heeft gevroren. Zonder verwarming moet je hier niet langer blijven. Echt tijd om naar warmere streken te vertrekken. We ruimen nog wat op en maken nog wat schoon. De meeuwenschijt is verwijderd en de talloze veertjes zitten in de vuilnisbak. De Jonbuoy ( safety-equipment) is weer voor een jaar gecertificeerd. De buitenboordmotor heeft een beurt gekregen. Kortom we kunnen weg!

We vertrekken uit Rockland langs de breakwater vuurtoren.

Sommige Windjammers vertrekken rond deze tijd naar het Caribisch gebied, anderen gaan nu de wal op. Wij zullen ze niet veel meer zien, maar we hebben er van genoten.

Owl’s head vuurtoren.

Dit zal voorlopig wel de laatste zijn die we zien.

Typisch Maine.

Zonsopgang nabij Portland.

Witte vuurtoren met bijgebouwen.

Er wordt hard gewerkt hier.

Aan de rechterkant zie je een stellage, waarmee ze hun boot te water laten.

Zo, we hebben er weer een paar voor de collectie.

Pim zit onderweg hard aan het manuscript van zijn boek ‘de Macht van Tien’ te werken. Het zijn de laatste puntjes op de i. Maandag as. gaat het naar de uitgever en komt hopelijk nog dit jaar uit.

Achterop zit je in de wind en is het flink koud, maar Hanneke zweert dat ze onder deze verpakking een smile van oor tot oor heeft.

Heerlijke zeildag!

Netjes op een rijtje met eidereenden op de voorgrond.

Mooie rotsformaties.

Aankomst in het mooie Diamond Cove, waar de stoelen uitnodigend klaar staan.

De ‘Island Romance’ vaart ieder uur langs om mensen naar hun eilandjes te vervoeren.

We zijn weer onderweg. Dinsdag morgen hebben we nog een paar klusjes afgewikkeld, maar toen wilden we toch echt weer weg. We kozen voor Tennant Harbour, een bestemming die maar een paar uur varen is, voor het geval er toch nog iets niet zou kloppen, maar dat bleek (afkloppen) niet het geval te zijn. Er was geen spat wind, dus gingen we op de motor. Het is hier weer uitermate mooi en inmiddels ook extreem rustig. Het seizoen is duidelijk afgelopen. Dat is logisch, want het is verdomd koud. Na de eerste nacht, toen we nog bij Journey’s End Marina lagen, stonden de bloemen op de ruiten. Nelly Rose had ooit een kachel, maar die is op weg naar de Canarisch Eilanden al gesneuveld (koolaanslag) en we hebben toen besloten om hem niet te vervangen. Meer ruimte in de bakskist en bovendien zouden we gaan varen in warme streken.
Zoals gezegd, het is hier heel erg rustig. Alle moorings in Tennant waren dan ook leeg. Het is ook vroeg donker en geholpen door onze jet lag konden we dan ook vroeg op kooi, zodat we de wekker de volgende morgen op 6 uur konden zetten. We stonden net op tijd op om te genieten van een ongelooflijk mooie zonsopgang. De foto’s komen zo gauw we weer internet hebben. Er zijn nog meer mooie foto’s, zoals van Hanneke, warm ingepakt in haar oliegoed. Je ziet niet eens haar ogen, omdat die bedekt zijn door de zonnebril, maar ze had gegarandeerd een glimlach van oor tot oor op haar gezicht. Zo lekker hebben we vandaag gezeild. We voeren naar het westen, met een noordenwind. vna rond de 12 knoop. Gelukkig niet meer, want die wind was koud! Vandaar die ingepakte Hanneke. Naarmate we verder vorderden kwamen we ook minder en minder grote velden boeien voor de kreeftenfuiken tegen. Die fuiken zijn een aspect van Maine dat we niet zullen missen.
De vangst met die fuiken wel. Onze laatste avond in Rockland zijn we nog even naar ons favoriete kreeftencafé gegaan voor een twin lobster dinner. Ook daar kon je merken, dat het kouder is geworden. Een aantal kreeftenvissers is er inmiddels mee gestopt of vist minder lang vanwege het daglicht en de koude. Betaalden we een maand geleden nog minder dan $20,- voor een paar lobsters, nu was het $25. De mensen van het café zeiden, dat het in december en januari wel eens $30 zou kunnen worden. We moeten er niet aan denken.
Onze prachtige zeildag bracht ons vandaag tot Diamond Cove. We hadden die plek gemarkeerd op aanraden van iemand. Helaas hebben we er geen idée meer van wie dat was, anders zouden we hem of haar even een bedankje hebben gestuurd. Wat een mooi plekje. En dat recht voor de deur bij Portland.
Morgen varen we naar een paar eilandjes voor de kust bij Plymouth. Hopelijk hebben we dan internet, zodat we wat foto’s kunnen laten zien. Tot dan.