Verhalen

We zoeken een watersportwinkel en de plaatselijke VVV vertelt waar we moeten zijn.

Monument voor de Confederate soldiers, die hun leven hebben gegeven.

Het stikt hier van de kerken. 5 vlakbij elkaar.

De boot van Robert en Kerstin is ook aanwezig : Trinity

Norfolk gezien vanuit Portsmouth.

Dukdalven: Daar gaat aardig wat hout inzitten.

s’Avonds, als we een borrel drinken op de Trinity, komt deze bak met veel lawaai van de motoren en met bijpassend publiek om even wat te gaan drinken bij Hooters.

Hanneke bestijgt de trappen om ons te melden bij het imposante Custom’s House voor de bootpapieren. Dit blikt echter de personeelsingang te zijn.

De klanten moeten door de zij-ingang.

We hadden nogal wat zorgen over de toestand van ons onderwaterschip en waren eigenlijk van plan om Nelly Rose op de kant te zetten en er nieuwe anti fouling op te doen. Eigenlijk hadden we dat pas in augustus willen doen. Dan gaan we naar Nederland en zetten we de boot toch op de kant, maar we hadden het idee, dat het echt niet meer ging. Robert stelde voor om er eerst voor de zekerheid een duiker naar te laten kijken. Dus kwam Jake, een vriendje van de havenmeester, die gespecialiseerd is in het schoonmaken van onderwaterschepen.

Hij heeft een Hookah- slang aan zijn gewone duikfles bevestigd en kan dus zonder het gewicht van de fles en met veel meer bewegingsvrijheid de boot afkrabben.

Hij heeft een volledig gezicht masker. Dat is hier in de smerige haven een groot goed, want je krijgt geen water in je mond en je hoeft niet steeds je mondstuk tussen de kaken geklemd te houden.

Hij is al met al een dik half uur bezig voor een zeer redelijk bedrag. Hij heeft een aantal ‘barnacles’ van roer en kiel verwijderd, maar alles bij elkaar zag het er volgens hem nog goed uit. Hij dacht dat we het echt nog wel een paar maanden zouden kunnen volhouden. Daarbij helpt het, dat vanaf hier het water ook steeds kouder zal worden. We hoeven niet nog een extra keer de kant op en dat scheelt een hoop tijd, moeite en geld.

In de Caribbean deed Pim dit nog zelf. Hier is dat lastig. Nog niet vanwege de temperatuur van het water, die valt nog wel mee, maar het zicht is maar heel beperkt en dan wordt het werk voor de professional.

We zijn in Amerika en de Zeemeermin heeft dan ook een BH aan.

Het is vanavond Prom night. Er lopen overal enorm opgedirkte middelbare scholieren rond, die zich vervolgens met zoiets als deze Stretch Hummer naar het bal laten vervoeren. De bals waren in het Marriot en Sheraton en meer van dat soort gelegenheden. Waarschijnlijk was dat ook de reden, dat de stad op zaterdagavond zo goed als uitgestorven was.

Oud en jong naast elkaar.

We imiteren de prom gangers zoals die links en rechts op de foto gingen.

In Ned. rijden de pizzabezorgers op scooters. Hier hebben ze ook nog een dak boven hun hoofd. Er was zelfs een electrische.

Olav en Andrea besloten een pizza te delen en bestelden daarom dit 18″ wagenwiel. Een groot deel ging uiteindelijk mee in een doggy bag en werd de volgende dag koud voor de lunch gegeten.

Aan de overkant in Portsmouth zijn 3 marinedocks waar het weekend gewoon wordt doorgewerkt. Even verderop lag ook nog weer een vliegdekschip in een droogdok.

Dit flatgebouw van Carnival heeft hier maar een paar uur gelegen.

We liggen hier in een kleine en rustige jachthaven aan een parkje. Hanneke heeft deze foto gemaakt vanuit de stuurhut van de ferry waarmee we overstaken naar Portsmouth.

Dit is zo’n ferry. Het is een kopie van een oude riverboat.

Vriendelijke kapitein.

Het geheel is gelukkig wel totale kitsch. Het wiel is een licht aangedreven decorstuk. Eronder zitten twee normale scheepsschroeven, zodat de ferry prima kan manoeuvreren.

Dit is de oever aan de Hampton kant. Het ziet er allemaal heel vriendelijk uit.

Groen met lage gebouwen

Ook indrukwekkende gebouwen in de neo classicistische stijl, waar de States zolang zo dol op waren.

Alles wat hier de klok slaat lijkt Navy te zijn. Norfolk is een van de drie grote Navy bases van de States. Hier heeft de Atlantische vloot haar thuisbasis. Het barst hier van de vliegdekschepen, die hier zo te zien voor onderhoud liggen. We mogen natuurlijk niet precies zeggen hoeveel er liggen, maar het zijn er meer dan vier en minder dan zes.

De omvang van de vloot is indrukwekkend. We zien van allerlei soorten maritiem geweld en dit is pas de ingang van de Elisabeth rivier. De schepen liggen aan de kade of in een van de talrijke droogdokken die hier zijn.

Niet alleen de grijze kleur van de schepen herinnert ons aan het karakter van het materiaal. Het hospitaalschip onderstreept dat nog even fijntjes.

Bijna alles heeft hier met de marine te maken. Pim probeert later op Google wat informatie over de schepen te vinden en komt op de website van de US Navy terecht, waar heel veel te vinden is. Die website vraagt wel meteen of ze de lokatie van de computer in mogen inschakelen. Ze houden toch nog steeds een oogje in het zeil.

Los van de marine is Norfolk ook een hele grote container haven. aan beide zijden van de rivier staan hoeveelheden container kranen. Deze blauwe Maersk boot uit Hong Kong is maar een kleintje. Zij gaat met al haar Maersk containers bij de blauwe kranen liggen, die dan ook wel weer van Maersk zullen zijn. Wat een gigantisch bedrijf is dat toch.

In al dat maritieme geweld verdwijnt het leven aan de oever een beetje naar de achtergrond. Pas als we om de bocht heen zijn, zien we Norfolk aan de noordelijke oever liggen. Aan de andere kant ligt Portsmouth.

We zijn in de Waterside Marina aan een park in downtown Norfolk. Zodra de Customs and Boarder Protection is langs geweest mogen we aan wal.

Het doel: Norfolk, Virginia

Kort na ons vertrek, afgelopen maandag, komt deze merkwaardige contraptie op ons afvaren. Het blijkt een vissersboot te zijn, die 4 bootjes voort sleept. In die bootjes zitten mensen te vissen. We hebben nooit eerder zoiets gezien, maar het lijkt een beetje op een poging om ook het vissen met een lijn te industrialiseren.

Hier is het nog redelijk rustig, terwijl we de beschutting van de eilandjes rondom Nassau verlaten.

Het wordt steeds ruiger en schuiner. De eerste twee dagen was het redelijk sportief. De wind was meestal rond de windkracht 6 en we voeren redelijk hoog aan de wind.

We liepen als een trein!

Dag drie kon je alleen maar als een ideale zeildag kwalificeren. Het is slecht zichtbaar, maar we gingen met de golfstroom mee 11,6 knoop over de grond en 6 knoop door het water. Ruim 5 knoop stroom mee!

Deze foto is van dag vier, toen de wind wat erg licht werd. De Trinity en de Antares voeren onder ons met ons mee.

Morning has broken……(Cat Stevens)

Er worden meerdere rondjes over ons heen gevlogen. Wie zijn die drie boten daar voor de kust van Amerika?

Ochtendgloren

We varen de Chesapeake Bay binnen

De hoezen gaan er vast overheen en het gele vlaggetje wordt gehesen.

De containerschepen varen vlak langs door het diepe kanaal.

Dit is voor het eerst sinds we Nassau verlaten hebben, dat we stroom tegen hebben.

Nog 5 mijl tot de jachthaven in Norfolk. Pim is gebiologeerd door het boek ‘der Schwarm’ van Frank Schätzing. Een absolute aanrader.

Onze Duitse vrienden zijn vandaag een jaar onderweg. Dat moet gevierd worden en dus gaan we bij Spinnakers een hapje eten.

Omdat het zaterdag avond is, speelt in het restaurant een Blue Grass band; typische Amerikaanse volksmuziek. De mannen zijn echt goed. De lead zanger is minstens 70, maar hij heeft een geweldig repertoire. Hij komt uit het dorp. De andere bandleden zijn echt vaklui. De banjospeler, de gitarist en de bassist zijn allemaal virtuoos op hun instrument. We genieten van hen, maar evenzeer van het publiek, dat helemaal opgaat in hun muziek.

Pim raakt in gesprek met Cathy en Jay, die opgegroeid zijn met deze muziek. Ze kennen wijs en woorden van heel veel nummers. Jay komt uit Wyoming, maar heeft het cowboy leven verruild voor het zeilersbestaan. Hij vaart nu met Cathy door de Chesapeake Bay. De Bay heeft meer kilometers kustlijn dan de hele westkust van de VS. Toch wil hij graag met Cathy naar de Bahama’s en hij is dan ook erg blij met onze enthousiaste verhalen daarover.
Hoewel we het erg leuk vinden, wordt het toch niet echt laat. De band houdt er om half 10 mee op. Dat is een half uur later dan normaal, want het publiek was zo enthousiast. Dat is maar goed ook, want we willen de volgende dag weer verder.

We varen om half elf uit en komen eerst langs de zwaar beschadigde A-stijger, die gekaapt is door een stelletje visarenden. Die visarenden maken onvoorstelbaar slordige nesten. Wel redelijk veilig aan het einde van zo’n totaal vergane steiger en de andere nesten zijn meestal op de bebakening van het vaarwater en dus ook redelijk veilig. Toch is het niet meer dan een slordige verzameling takken. Een zwaluw zou het niet eens als nest herkennen.

Hier zit het vrouwtje nog te broeden en als we in de buurt komen laat pa zich van het nest afvallen. Hij vliegt weg in de hoop onze aandacht van het nest af te leiden, terwijl ma een en ander rustig gade slaat. Hij laat zich van zo van het baken afvallen.

Hier wordt het nuttige met het aangename verbonden. De vissersboot haalt de krabbenpotten op terwijl de juffrouw voorop ligt te zonnen.

Dit is een meetboei, die gegevens over wind, stroom en temperatuur doorgeeft. Je kunt hier in de baai niet genoeg meten, want wij kunnen er geen peil op trekken. Ook vandaag hadden we de hele dag weer stroom mee, terwijl we eigenlijk al dagen de rivier stroomopwaarts bevaren.

Vroeger waren deze vuurtorens echt bewoond. Er staat er bij ieder riviermonding minstens een. Deze heet Point No Point, omdat hij de ondiepte voor een inham markeert.

We proberen altijd foto’s van onze passagiers te maken. Meestal zijn dat vogeltjes, maar dit keer zit deze gouden Libelle op een draad van de zeereling.

We varen de Patuxent rivier op en zijn meteen weer in de bewoonde wereld.

Twee helgele ogen, die keken de fotograaf aan.

Bij Solomon’s Island gaan we de Mill Creek op. Het eiland zelf is een groot watersport centrum. We gaan daar morgen met de dinghy nog naartoe.

Dit is niet de M van Mullersleepboten, maar van de familie Moran.

Het is hier echt prachtig!

De meeste huizen met bijbehorende speeltjes zijn groot.

Als zomerhuis niet gek toch?

En zo zijn er nog velen! De meesten mooi om te zien en met mooie goed onderhouden tuinen er omheen.

We vonden het anker gisteren al vies, maar toen we vandaag om 10 uur anker op gingen, kwam het echt met zoveel modder er omheen omhoog, dat de individuele schakels niet meer te herkennen waren.

We halen het anker meter voor meter omhoog en spuiten de blubber er zoveel mogelijk van af. Dat koste een klein half uur meer dan gepland.

We varen de kreek uit langs prachtige zomerhuizen met de bijbehorende speeltjes. Boten, die soms groter zijn dan de Nelly Rose, liggen hier bij het ‘zomerhuisje’. What crisis? Het ziet er allemaal wel mooi en goed verzorgd uit; heel welvarend.

Dit stond eigenlijk niet duidelijk op de kaart. We waren eerst bang dat er hier naar olie geboord zou gaan worden, maar de spaarzame commentaren op de kaart hebben het over een tunnel. Misschien dat het een brug-tunnel verbinding over de Chesapeake Bay moet worden. We zullen het in de buurt navragen.

Na een uitermate nat dagje is het nu weer heerlijk weer en we genieten van een voortreffelijke zeildag. We zijn eigenlijk best een beetje lui met al die korte stukjes van 25-30 mijl. De accu’s vinden het af en toe ook lekker om stevige doorgeladen te worden, maar halve wind, met 12 knoop wind is gewoon verwennerij. Daar moeten we van genieten.

We krijgen niet echt genoeg van de visarenden. Ze broeden werkelijk op iedere vast baken met die rommelige nesten. Sommigen zijn al aan het voeren en we varen er ook ieder keer (erg) dicht langs in de hoop de jongen te kunnen zien. De volgende passage, maar dat is pas over een dag of drie, gaat Pim ervoor op de giek staan. Dit is nog staande op de opgerolde dinghy.

Cove Point Lighthouse is weer een van de bijzonder vuurtorens van Maryland. Er is echt een hele verzameling van mooie en/of merkwaardige vuurtorens. Sommige staan scheef, anderen staan op poten, er zijn gemetselde en geklonken ijzeren exemplaren; heel bijzonder. Op de website: www.unc.edu/~rowlett/lighthouse/md.htm krijg je er een aardig idee van.
Deze heeft wel wat van een schilderij van Edward Hopper, maar die staan vooral in Maine. Daar komen we nog op terug.

Vandaag hadden we voor het eerst een paar uur stroom tegen. Volgens de getijden informatie zouden we pas om 3 uur ‘s middags stroom mee krijgen, maar dat was al kort na twaalven het geval. Daardoor halen we gelukkig de vertraging van het ophalen van het anker weer in, zodat we toch voor de borrel in Oxford kunnen zijn.

Dit is een trainingsschip voor de koopvaardij. Het is State of Maine. We vonden dat ze weinig respect hadden voor ons als zeilend schip. Minder dan menig Cruise ship of containerschip dat voor ons de koers heeft aangepast. We zjjn zelf maar een graadje hoger gaan sturen. Wie weet deed zo’n jongen (of meisje) net examen.
Even na het passeren van de State of Maine gaan we richting Oxford en dus stuurboord uit de Covy Creek in. De wind wordt minder en we gaan bovendien bijna voor de wind, zodat de snelheid ernstig terug loopt. Om drie uur besluiten we toch maar om de zeilspullen op te bergen en op de motor verder te gaan. Niet zozeer vanwege die borrel, maar ook voor de accu’s. We hebben vandaag zeilend een heerlijk bruin brood gebakken (elektrisch) en ruim een uur lang water gemaakt. Een paar extra ampères kan dan geen kwaad.

De Tred Avon Yachtclub ziet er deftig uit, maar wij gaan ankeren.

Ook hier barst het weer van de mooie huizen. Mooi, maar vooral ook groot.

Dit is de beroemde Robert Morris Inn. Een leuke herberg waar George Washington met zijn maatjes nog heeft getafeld. Daar gaan we zeker nog een kijkje nemen.

Sommige huizen lijken wel hotels, zoó groot.

Huis met torentje. Ook weer strak in de lak.

Na het eten zitten we nog even op het terras te genieten van de stilte en het licht van de ondergaande zon.

Huis in de verte, waar een hele deftige heer vandaan kwam. Gekleed in een navy short sleeve shirt en een off-white, ruim zittende, knie lange korte broek vervoerde hij zijn in het rose gehulde dame langzaam met zijn 150 PK van en naar de jachtclub voor de borrel. Ze wuifden heel vriendelijk. (Wij zijn meer zwaaiers.)

Deze is ook mooi!

Toen we nog voor anker lagen naast het oefenterrein van de Naval Academy, kwam dit mooie jacht s’avonds nog langs.

Reünie met de Duitsers van Antares en Trinity. Het is een reünie en tegelijkertijd – in ieder geval voorlopig – ook een afscheid. Trinity blijft in Annapolis om aan de boot te werken en Antares, die nog wel mee gaat tot Baltimore, vliegt van daaruit naar Duitsland voor een korte reis van twee weken.

We hebben ons echt een beetje laten verwennen op zijn Italiaans.

De volgende dag zouden we eigenlijk vertrekken, maar het weer is verschrikkelijk. Er wordt gewaarschuwd voor onweer, met hagel, windstoten en grote hoeveelheden neerslag. We komen vandaag alleen buiten om de havenmeester te betalen, als hij langs komt om zijn geld op te halen.
Woensdag is al dat slechte weer vergeten en maken we ons klaar voor het vertrek naar Baltimore. Klontje wordt weer uit het water gehaald. Er is wel een watertaxi in Annapolis, maar dat kost je per keer naar de stad, als je met zijn tweeën bent, toch bijna tien dollar. De eerste dag waren we nog onzeker over de faciliteiten voor de dinghy aan de wal, maar dat bleek voortreffelijk voor elkaar te zijn. Dus ging Klontje te water. Bij het uit het water halen bleek wel, dat het water, en dus ook de dinghy, hier behoorlijk smerig is. We hebben behoorlijk moeten poetsen.
In Baltimore kunnen we niet echt ankeren, maar hebben we een redelijke deal kunnen maken met een jachthaven. Vanaf Baltimore tot New York komen we in principe niet meer aan de wal. We ankeren ‘s nachts wel een paar keer, maar blijven dan aan boord, tot Atlantic Highlands, vlakbij Manhattan, waar we waarschijnlijk weer kunnen ankeren. Voorlopig hebben we de dinghy dus niet meer nodig en hebben we haar weer leeg laten lopen en op het dek gebonden.

‘t Is treurig weer. De echte storm passeert over Washington en Baltimore en ook bij ons onweert het, maar niet echt extreem. Gelukkig hebben we de voorspelde hagel niet gezien, maar de hoosbuien daarom niet minder.

De eerste brug is de imposante Chesapeake Bay Bridge. Het zijn twee bruggen en imposant is het enige wat je er van kunt zeggen. Deze aanvoerwegen zijn nog wel mooi, maar de bruggen zelf zijn een ratjetoe van stijlen en reparaties en aanpassingen. Niet de moeite om te fotograferen.

We kunnen er wel makkelijk onderdoor. De doorvaarhoogte is ruim 50 meter en de overspanning is 500 meter.

Als we ergens niet dichtbij kunnen komen, haalt de lens het gewoon naar ons toe.

Twee vuurtorens op een lijn.

Dit is Sandy Point Shoal Light uit 1883. Nog steeds actief. Op een veiling verkocht voor $ 250,000
aan een anonieme koper.

Nog zo’n historische vuurtoren. Wij varen aan de noordkant van de vaargeul voor de grote vaart en deze vuurtoren markeert een obstakel aan de zuidkant. Redelijk ver weg dus.

Deze constructie is geplaatst ter vervanging van een prachtige vuurtoren, die is verplaatst is naar pier 5 in de stad, waar hij nu als museum dienst doet. Morgen gaan we daar een foto van maken. Het is echt een hele bijzondere constructie.

Dit is de brug voor Baltimore. Ook weer hoog en breed genoeg, maar bovendien ook een mooie constructie.

Niet meer nodig…..

Baltimore in de verte is een grote stad. Zoiets hebben we al lang niet meer gezien. Norfolk is ook best wel groot, maar dit is een andere dimensie. We varen ook voor het eerst sinds Portugal langs serieuze industriële activiteit; grote fabrieken, met hoge schoorstenen, zware kranen en transportbanden.

Deze vuurtoren heeft hier natuurlijk ooit helemaal verlaten gestaan tot hij ingekapseld werd door de industrie en in de schaduw kwam te staan van een paar stevige silo’s.
Het is overigens apart hoe ze hier verschillende stijlen vuurtorens hebben. Dit is het meest conventionele model wat we tot nu toe hebben gezien, maar die staat dan ook gewoon op het land.

Nog zo’n ingeklemde standaard vuurtoren als we dichtbij onze bestemming zijn. Hier gaan we bakboord uit en komen dan in de stadshaven van Baltimore, “the Charm City”. We zijn benieuwd en we gaan het morgen ontdekken.

Een toeristisch piratenschip komt ons tegemoet varen.

Onze nieuwe achtertuin is de business school van de John Hopkins University.

We hebben vandaag tot regendag verklaard. We verwachten stevig onweer in de buurt van Baltimore en willen dat niet tegemoet varen. Dat geeft ons de gelegenheid om het blog bij te werken tot de dag van vandaag.

Stanley, de havenmeester, levert ons na een bezoek aan de supermarkt en de watersportwinkel weer af bij het steiger, waar Klontje klaar ligt. We kunnen er weer weken lang tegen.

De dinghy zit dan ook boordevol, maar Hanneke kan er nog net bij.

s’Middags gaat Pim aan het werk aan zijn “Macht van Tien” website, die over niet al te lange tijd live zal gaan. Hanneke gaat op weg naar de Laundromat met 2 overvolle tassen. Die Laundromat ligt op de heuvel dicht bij het Capitol.

Overal leuke huizen in gezellige straatjes met veel groen.

Je kunt aan de huizen zien, dat dit best een voorname buurt was en nog steeds is. Het is dan ook dicht bij het oude Capitool, uit de tijd, dat Annapolis hoofdstad van de Union was.

Het Capitool aan de achterzijde.

Een waar woord. Vermoedelijk een overblijfsel van vaderdag.

The State House Inn, waar ook George Washington nog heeft gelogeerd.

Dit was dus de eerste plek, vanwaaruit Amerika werd geregeerd.

Het gerechtsgebouw staat naast het Capitool.

De voorkant van het capitool.

Dit blijven prettige town houses van mensen, die buiten de stad ook nog wel een optrekje zullen hebben.

Dit noemen ze ‘ historic homes’.

Huizen aan de State Circle.

Straatje van de wasserette.

Prachtavond.

Het werd steeds mooier.

John Paul Jones, geboren in Schotland en een grote vijand van de Engelsen, is de Zeeheld van de U.S.A., vergelijkbaar met onze Michiel de Ruyter, Maarten Harpertszoon Tromp, Piet Heyn, van Speijk en meer van dat soort mannen. Jones heeft ook nog gevaren in Russische en Franse dienst, en is uiteindelijk overleden in Parijs. Hij is daar ook begraven, maar zijn graf belandde onder een nieuw gebouwd appartementen blok. Uiteindelijk is een Amerikaanse ambassadeur in Parijs gaan zoeken en heeft de kist met het goed gebalsemde lichaam kunnen opsporen en laten opgraven, zodat hij alsnog, met de hem verschuldigde eer, in Annapolis in de crypte onder de kapel van de Academy kon worden bijgezet. Het was op instigatie van Jones, dat de US Navy de Academy heeft opgestart. Volgens Jones voldeed het systeem van midshipsmen, een praktijk opleiding, niet. Je werd aangenomen als midshipsman door een kapitein, die dan verantwoordelijk was voor je opleiding. De jonge mannen (vanaf 13-14 jaar) waren midships ondergebracht tussen de officieren aan de achterkant en de manschappen voor de mast. Zij waren verantwoordelijk voor de communicatie van orders en ook voor het rondbrengen van kruit naar de kanonnen als er gevochten werd. Sommige kapiteins waren uitstekende opleiders, anderen lieten het leren over aan de praktijk.

Overal mooie details.

Mooi onderhouden tuinen.

Het hoofdgebouw met de parade ground ervoor. Hier bevindt zich ook de imposante Banquetting Hall, waar de studenten hun etiquette cursus krijgen. Een redelijk aantal van hen zullen gedurende een deel van hun loopbaan op Ambassades belanden en moeten dan leren, dat in de rest van de wereld met vork èn mes wordt gegeten. Er worden ook nog steeds danslessen gegeven.

Imposante entrée.

Overal vind je herinneringen aan heroïeke momenten uit de geschiedenis van de Navy, zoals het schilderij van het slagschip boven de entree; een van de keerpunten in de strijd tegen de Japanners.

De hal hangt vol met mooie kroonluchters.

Inauguraties worden hier ook gehouden.

Hier wonen een aantal van de marine officieren, als ze gedurende 4 jaar op Annapolis benoemd zijn. Alle huizen hebben een veranda en het is de bedoeling. Dat ze daar de midshipmen uitnodigen om hen beter te leren kennen.

Later lopen we door de gezellige winkelstraten van Annapolis.

Het is vakantie en de meeste midshipmen zijn vertrokken. Een aantal is echter gebleven, onder andere om te helpen bij het sportprogramma, dat nu loopt. Er worden gedurende 14 dagen 800 jonge sporters op de school ondergebracht, die op basis van deze dagen in aanmerking zouden kunnen komen voor een plaats op de Academy. Eindelijk komen we dan ook zo’n geüniformeerde midshipman tegen. Om door een ringetje te halen.

Overzicht van het immense terrein van de American Naval Academy in Annapolis. Daar gaan we vanmiddag een kijkje nemen.

De havenmeester Stanley komt langs en biedt aan om morgen mee te komen, als hij boodschappen gaat doen met zijn auto. Dat slaan we niet natuurlijk niet af.

We hebben Klontje nog aan dek liggen en we nemen de watertaxi samen met Olaf en Andrea naar de stad.

Het is een korte maar leuke wandeling van de burgerhaven naar het terrein van de Academy. De wandeling voert ons door rustige straatjes met oude huizen vooral uit de 18e en een enkeling zelfs nog uit de 17e eeuw.

Dit zijn de kleuren, die kenmerkend zijn voor de Navy. Op een huis wordt het nogal wild. Meestal zijn het een paar strepen als accent rond het grijs.

De nationale kleuren zijn veelvuldig aanwezig.

Het Mission Statement van de United States Naval Academy. Ieder jaar komen er 1200 nieuwe studenten aan, de plebes. Uiteindelijk zullen er 900 van hen 4 jaar later afstuderen. Er melden zich ieder jaar meer dan 10.000 mensen, die tussen de 17 en 23 jaar oud zijn, aan in de hoop op een plekje. Sommigen worden geplaatst dankzij een ‘ticket’ van een vooraanstaande Amerikaan. Zo mag de President een aantal plaatsen invullen en ook senatoren hebben dat recht. Dat helpt ze dan de deur in, maar verder ook niet. Het is een enorm strenge en competitieve omgeving. Dat blijkt ook wel uit het hoge percentage afvallers.
De studenten mogen niet getrouwd zijn, geen ‘dependants’ hebben en geen auto. Als je tijdens je studie trouwt, moet je de opleiding verlaten. Als je betrokken bent bij een auto ongeluk moet je de opleiding verlaten. Je wordt geacht om minimaal 5 jaar na je afstuderen te dienen bij de marine. Er worden heel veel verschillende opleidingen op allerlei gebied verzorgd door het 600 man sterke leraren corps. De helft daarvan zijn burgers, die meestal minstens een doctor’s titel hebben. De andere helft zijn carrière militairen, meest marine mensen, die voor een periode van 4 jaar hier geplaatst worden.

Sport is heel belangrijk op Annapolis. Iedere student wordt geacht minimaal 2 uur per dag aan lichamelijke activiteiten te besteden. De faciliteiten – zoals hier de worstel hal – daarvoor zijn voortreffelijk. Er is een ook een olympische zwem accommodatie met een 50 meter bad en een apart waterpolo bad en een serieuze tribune. Buiten de campus is een ijshockey stadion, basketbal is belangrijk, er wordt lacrosse gespeeld en ga zo maar door.

Het Football team heet de Goats, naar hun mascotte. De Goats spelen ieder jaar een game tegen de Army. daar valt veel prestige te verdienen. bij de eerste wedstrijd ooit in West Point, werd de Navy geconfronteerd met de mascotte van de Army. zelf hadden ze er toen geen. Een paar ondernemende midshipsmen zijn toen gaan winkelen en kwamen terug met een geit. Probleem opgelost. zo’n beest paste in de vorige eeuw goed bij de Navy, want de schepen hadden toen levende have aan boord; in ieder geval geiten en kippen. American Football gebruikt een bal die vergelijkbaar is met een Rugby bal. Van elke gewonnen game wordt er een bal verguld en vol trots bewaard in deze vitrine.

Daardoor kun je de evolutie van de bal door de jaren heen goed zien. Dit is de oude soort uit 1890. De bal was toen nog behoorlijk rond en groot.

In later jaren werd de bal steeds aërodynamischer en daardoor ook wat slanker, zodat het makkelijker werd om de bal harder en verder te gooien.

Het is natuurlijk allemaal prachtig onderhouden.

En het zijn indrukwekkend grote gebouwen.

De slaapaccommodatie heeft ruimte voor alle 4000 midshipsmen. Ze slapen met zijn tweeën op een kamer. De plebes slapen op de vierde verdieping en hebben geen inspraak bij de keuze van hun kamergenoot. Vanaf het tweede jaar mogen ze hun kamergenoot uitkiezen.

Binnen met de rondleider in het geel. Hij is een oud marineman en hij vertelde mooie verhalen. In deze hal hing vroeger een zeilschip van 25 meter lang aan het plafond, dat men kon laten zakken. Op dat schip zat het totale touwwerk wat je in die vroege jaren ook op een echt schip kon vinden. Daar konden de midshipsmen hun vaardigheden op dat gebied ontwikkelen. Daar stamt de uitspraak “learning the ropes” van.
De hal wordt nu gebruikt voor grote bijeenkomsten en voor sport. Er ligt een basketbal veld in. Ook is er een hoek afgezet waar midshipsmen met hun bezoek kunnen gaan zitten.

Een Wright Flyer zoals die door de Navy al heel vroeg werd ingezet. De eerste Wright Flyer had het hoogteroer nog aan de voorkant van het vliegtuig zitten, maar dat was hier al veranderd. De eerste Flyer kon maar luttele seconden in de lucht blijven, maar dit apparaat had een actie radius van 60 mijl met een snelheid van 50 mijl per uur. Het bouwen van deze replica was een enorme opgave, omdat de gebroeders Wright erg geheimzinnig deden over alle details van de Flyer. In geen enkele bouwtekening waren de maten opgeschreven. Uiteindelijk was de enige referentie voor de bouw de maat van de motor. Daar bestonden nog exemplaren van. De Wright Flyers waren altijd wit geschilderd. Zodat alle constructie details onzichtbaar waren op de foto’s van die tijd.

De muziek kapel. Vanzelfsprekend heeft de Academy een voortreffelijke brass band.

De oecumenische kapel waar christelijke diensten allemaal gebruik van maken. Er is ook een synagoge en een islamitische gebedsruimte. Kerkbezoek is niet verplicht, maar meestal worden de diensten goed bezocht; zeker in de examentijd.

De kerk heeft een knallend groot, groter, grootst orgel. Het grootste van America met 3 klavieren voor de handen en 2 voor de voeten en een hele serie registers voor een totaal van ruim 7000 pijpen!

Belangrijke marineman.