Verhalen

Uitzicht vanaf ons appartement in Breda. We hebben genoten van ons verblijf in het vaderland. We hebben veel mensen wel en ook veel mensen niet gezien. We zijn zelfs nog een paar dagen er tussenuit geweest naar Frankrijk, in de buurt van Le Touquet. De dokters-en tandartsafspraken zijn allemaal goed verlopen en nu zijn we weer terug bij Nelly Rose in Rockland, Maine.

Het was even merkwaardig om Nelly Rose te zien na haar metamorfose. Het onderwaterschip was altijd licht, maar die blauw/witte kleur is niet meer verkrijgbaar in Micron 66.

De propeller is behandeld met propspeed. Het voelt raar en sticky aan, maar dat is kennelijk bedoeling. Propspeed is een productbuit Nieuw Zeeland, dat aangroei van de schroef moet voorkomen. Als dat zo is, dan geeft dat heel veel voordelen. We houden het in de gaten.

We inspecteren het onderwaterschip voordat ze weer te water gaat.

Raar, als je huis daar in de banden hangt.

Blij dat ze weer natte voeten heeft. Pim vaart haar met iemand van de werf naar de steiger. We zijn níet echt erg enthousiast over het werk van de werf. Vrijwel alle klusjes verdienen maar net een voldoende. Onze ervaringen met X-Yachts en Ship Shape in Muiderzand hebben ons kennelijk verwend.

En nu naar de winkel om alles in te slaan voor de komende tijd.

Pim spuit alle viezigheden van het dek af en vult de watertank en Hanneke ruimt de boodschappen op.
We zijn blij dat we weer aan boord wonen, maar zullen iedereen wel missen. Hopelijk krijgen we van iedereen updates via de Mail/Facebook/Skype/Facetime, zodat we toch een beetje op de hoogte blijven. Leve het Internet.
We gaan nog niet weg. De hydraulische achterstagspanner is tijdens het verblijf op de wal naar de vaantjes gegaan en het werk aan de elektriek is niet goed gedaan. Morgen om 7 uur staat de verantwoordelijke man weer voor ons klaar. We hopen donderdag te kunnen varen.

Lieve mensen, we zijn wegens dentale zorg een weekje vertraagd en vliegen pas op 23 sept. weer terug naar Rockland.
Ondertussen hebben we in Nederland een heerlijke tijd met veel ontmoetingen en gezelligheid. We kunnen nu ook de verjaardag van onze oudste kleinzoon Mees (7) meevieren en hebben de jongste kleinzoon Michiel (1) zijn eerste onafhankelijke pasjes zien maken! Pieter (5) fietst inmiddels op zijn eigen fiets naar school, dus er zijn nogal wat ontwikkelingen geweest!

Er is een klein meningsverschil bij uw bloggers. We zouden op blogvakantie gaan, maar we hebben het nog even zo leuk, dat we dat toch nog even moeten schrijven.

We zijn nog in Rockland, waar we Nelly Rose van binnen en buiten een grote schoonmaakbeurt geven, met steun van de werf. De schade aan de kiel na onze dreun op Swan’s Island valt gelukkig erg mee en wordt door de werf opgeknapt. Onder de vloer is het schoon dus die ging er vandaag weer in. Daardoor hebben we de ruimte om alles leeg te halen, schoon te maken en weer in te ruimen.

‘s Avonds eten we nog gauw een keer kreeft. Dat zal straks in Nederland niet meer gebeuren.

Deze mooie oude foto van een Rocklandse zesmaster hangt in het eetcafeetje.

Dit zijn kleintjes en volgens Pim onder de maat, maar wel lekker.

Kreeften Klauwen Kunst.

Nog meer Kreeften Klauwen Kunst

IJsje toe. Dat is nog moeilijk kiezen met al die vreemde namen.

Kunst gemaakt met schelpen in een van de talrijke gallerietjes hier, die de groenteman en bakkers winkels hebben overgenomen nadat die waren verdreven door de grote supermarkten. Dat heeft het aanzien van dit soort stadjes heel ingrijpend veranderd.

Er is vanavond (maandag) Bluesnight in deze bar.

Anthony Gomes (Dat spreken ze hier uit als Kooms, met een zacht K, zeg maar Guooms) treedt op met een superdrummer en basgitarist. Hij speelt de sterren van de hemel en is helemaal bezeten van zijn muziek. Een nummer van Jimi Hendrix speelt hij, als rechtshandige, op een linkshandige Fender Stratocaster, zoals de linkshandige Hendrix het op een ‘normale’ gitaar speelde. Hij vertelt Pim een heel verhaal daarover. Het heeft echt zin om het zo te doen. De knoppen zitten dan anders onder je handen en als je dan langs de fader gaat met je handen is de actie volgens hem logischer. Onder zijn voeten heeft hij een orgie van voetpedalen, waar hij echt van alles mee kan.

Er is hier iedere maandag bluesnight. Dat is natuurlijk normaal een avond waarop er weinig gebeurd en daarom kan een man als Anthony hier voor een man of honderd vaste fans komen spelen. Hij komt graag vanwege het enthousiaste publiek en die maken dat helemaal waar. Het is een allegaartje, maar met gemiddeld een hoge leeftijd. Deze overgrootmoeder heeft de avond van haar leven. Er loopt ook een Schot rond met een kilt aan.

We hebben een briljante avond en iedereen gaat uit zijn dak bij dit schitterende optreden!

Je kunt met de Windjammers cruises boeken van 3 tot 5 dagen, aanbevelingswaardig!

Vanavond gaan we nog naar een concert van John Hyatt, die hier in The Strand komt spelen, maar morgen nemen we echt afscheid van lobsterland!

Het blog www.nellyrose.nl gaat bijna een maand met vakantie. Het eerste deel van onze reis zit er op. Vandaag precies een jaar geleden voeren we de Veerhaven in Rotterdam uit. We wilden naar Maine en daar zijn we aangekomen. De reis was de moeite waard en de bestemming ook. Wat kun je nog meer wensen. Nelly Rose heeft het voortreffelijk gedaan. We hebben nauwelijks technische problemen gehad. De anti fouling was wel een beetje aan zijn laatste eindje. We hadden maar twee lagen anti fouling aangebracht en we merkten na de lange stop in St. Maarten, dat de boot begon aan te groeien. Het stilliggen in het warme en alles behalve schone water in de lagoon was daar debet aan. Pim heeft toen twee keer het onderwaterschip gereinigd en in Norfolk heeft een professionele duiker dat nog een keer gedaan. Iedere keer dat je dat doet, haal je ook weer anti fouling weg en er zat nu dan ook nog maar weinig op. Als vrouw met baard zou Nelly Rose het op de kermis goed hebben gedaan. Het werd echt tijd om haar een keer op het droge te zetten. Nelly Rose heeft een rustperiode verdiend.

Pim vaart haar met iemand van de werf naar de juiste plek.

Daar gaat ze in de hangbanden.

Op de zijkant van de boot zitten kleine merktekentjes, zodat ze precies weten waar die banden bevestigd moeten worden. Je wilt niet, dat de banden de saildrive raken.

Je kunt nog net de giek zien, ze is helemaal verstopt.

2 mnd. geleden in Norfolk Virginia is ze nog helemaal schoon gemaakt. Daar is niks meer van te zien.

Na een minuut of 20 is ze al weer schoon. Er zaten geen harde schelpen en dat soort dingen op, alleen maar wier.

Ze wordt naar de plek toegereden, waar ze 4 weken zal blijven staan tot wij weer terug zijn uit Nederland.

Toch best spannend allemaal als ze met je huis gaan slepen.

Ze zetten de steunpilaren er tegenaan en een ladder, zodat we erin kunnen klimmen.

Hanneke gaat de was in de machine proppen en ziet dit merkwaardige transport langskomen.

We lopen later naar ons motel aan de rand van de stad en zien, dat er hier deco-bouw wordt gepleegd. De gevel moet net wat indrukwekkender zijn dan wat er achter schuil gaat. Helaas werkt dat niet, als het huis er naast niet wordt gebouwd.
We moeten wel in een hotel, want er gaat aan de boot gewerkt worden en de vloer moet eruit. Dan kun je niet meer goed aan boord wonen. Ook is er geen water meer en kun je niet meer naar de WC.

Rockland is een oud stadje met bakstenen huizen. Dat hebben we lang niet meer gezien.

Snelle hap in een oud café met een tinnen plafond, zoals je hier wel vaker ziet. Dat tin wordt zowel als wand versiering als aan de plafonds aangebracht.

De First National Bank. De gebouwen stammen uit het midden van de 19e eeuw.

Detail

‘s Avonds gaan we naar het oude theater. Er draait een film met een moderne versie van Shakespeare’s Much ado about nothing. We zijn helemaal aangestoken, sinds onze avond met Peter, Lucybelle, Jimmer en Alicia. Het was uitstekend gespeeld met hele goede acteurs, maar toch moeilijk te verstaan dat oude engels. Jammer dat er geen Engelse ondertitels waren. Pim is het verhaal nu aan het lezen op de E-reader, waar we voor $4 de complete werken van Shakespeare op hebben kunnen downloaden. De reis mag nog véél langer duren, maar nu gaat het blog met vakantie.
We vliegen woensdag naar Nederland en zijn op 15 september weer terug bij de boot. Tegen die tijd kunt u een volgende aflevering van onze avonturen verwachten. Tot dan!!!

We hebben gisteren een gezellige avond gehad met Amerikaanse vrienden, die deze schitterende baai hadden uitgezocht. Eigenlijk had er nog een stel bij zullen zijn, maar die hebben in een uitermate angstig avontuur zware schade gevaren en hebben hun boot naar Camden moeten brengen om gerepareerd te worden. Voor hen is het – in Maine toch al korte seizoen – vroegtijdig ten einde. Bij het incident is zij overboord gevallen in het koude water. Het geheel was een traumatische ervaring en onderstreepte eens te meer, dat Maine mooi, maar moeilijk varen is.

Vanochtend regende het flink. We hoopten, dat het in de loop van de ochtend zou afnemen en hebben het lekker rustig aan gedaan. Rond een uur of elf werd het inderdaad even droog en hebben we de buitenboordmotor van Klontje afgehaald. We waren net weer binnen om alles klaar te maken om te vertrekken, toen we herhaald getoeter hoorden. Hanneke ging kijken wat er aan de hand was. Het bleek een achterbuurman te zijn. Hij vroeg ons om onze marifoon even aan te zetten. Dat hadden we net gedaan, we gingen immers vertrekken, maar toen stond hij inmiddels aan dek te schreeuwen. Toen dit eenmaal was kortgesloten, konden we met elkaar via de marifoon communiceren. Hij meldde, dat zijn dinghy los was gebroken en tegen de rotsige kust was gedreven. Hij had wel gezien, dat we net onze buitenboordmotor aan boord hadden gehesen, maar hij zag geen andere oplossing. Geen probleem. We hebben de motor er weer achter gehangen en hebben hun dinghy opgehaald. Dat voelde goed. Op Culebra heeft iemand anders onze dinghy voor ons kunnen redden en nu gaf dit ons de gelegenheid “to pay it forward”. (Fantastische film met Kevin Spacey en Helen Hunt. Gaan we weer eens bekijken als we volgende maand in Nederland zijn).

We voelen ons erg beperkt in onze fotografische vermogens. Ook al werkte het weer niet echt mee, toch was dit een van de mooiste baaien die we op onze reis zijn tegengekomen. We lagen rechts achteraan op deze foto. We zijn goed in het maken van kiekjes, maar een echte fotograaf zou hier veel meer van kunnen maken. Dat past bij onze reis. We doen overal een vluchtige indruk van op, we maken een kiekje, maar veel van die indrukken zou je graag willen verdiepen. De kennismaking met de wereld van de kreeftenvangst zouden we graag veel intensiever willen beleven, maar we willen ook doorgaan.
Maine heeft onze harten gestolen, maar we zullen de kreeftenfuiken ook met een groot genoegen vaarwel zeggen. Wat kunnen die dingen in de weg liggen!

Maar goed, we hebben toch gewoon moeite om dit prachtige gebied te verlaten.

Deze vuurtoren hebben we op de heenweg gemist vanwege de mist en ook nu wordt de wereld steeds onzichtbaarder.

Het nationalisme viert weer hoogtij zellfs op een totaal verlaten rots.

Als we in de inmiddels stromende regen de baai van Rockland binnenvaren, komt deze schoener ons tegemoet varen, terwijl de zeilen nog worden gehesen. Als we net voor anker liggen komt de Stephen Taber, ook zo’n mooie schoener, weer aanvaren. Hij passeert ons aan stuurboord, gaat overstag, vaart voor ons langs en stuurt dan in de wind. Ze laten de vaart er uitlopen en het anker zakken. Net zoals dat 150 jaar geleden ook gebeurde. Deze lieden kunnen wel varen.

De Antares lag al hier en nam deze foto van 2 verzopen mensen.

Het is weer erg rustig in de baai. Nauwelijks wind en wolken. Het levert een prachtige zonsondergang op.

Er staat eindelijk een klein beetje wind. het is nog steeds maar 5-7 knopen en uit de richting waar we naartoe willen, maar we gaan toch lekker zeilen. We hoeven maar 17 mijl en we hebben geen haast. Het is best lang geleden, dat we meer aandacht konden hebben voor de reis op zich, dan voor het doel; heerlijk. We varen de hele dag langs dit soort eilanden. Op de meesten staat wel een of andere bebouwing, maar vrijwel altijd onopvallend tussen de bomen en beschaafd uitgevoerd.

Het is wel weer oppassen geblazen. Blij dat er geen mist is.

Al zeilend heb je minder last van de vissersboeitjes. De lijn kan behoorlijk vast komen te zitten in een draaiende scheepsschroef, maar al zeilend glijden ze meestal zonder ernstige gevolgen onder de boot door. De kreeftenkooi is zwaar genoeg om het boeitje onder water door te trekken. Desondanks blijft er een keer een stelletje van twee, die kennelijk in elkaar verstrengeld zitten, lang achter de kiel, vervolgens achter de saildrive (met een klapschroef) en daarna achter het roer hangen. Pas als het weer wat dieper wordt, zakken ze er onder uit. We hopen, dat de visser ze weer terug kan vinden, want een paar honderd meter hebben we het zooitje wel verlegd.

Verderop zeilt weer een beauty.

Dit gebied is gevormd door de ijstijd. mooie grote ronde keien, gletscher-morenen, bedekt met dennenbomen.

En dan ziet Pim door de verrekijker zeehonden. Hanneke denkt eerst nog, dat het rotsen zijn, maar we varen dichterbij en het blijken inderdaad zeehonden te zijn.

Ze kijken verstoord op als we in de buurt komen.

Ze lagen te slapen, maar er komt beweging in de groep.

We hebben begrepen, dat we naar de Galapagos moeten, als we ze van dichtbij willen zien.

Hier zijn ze zo bang voor ons, dat ze uiteindelijk allemaal te water gaan. Dat is waardeloos, want dat kunnen we een volgende keer dus niet meer doen.

Soms is er een heuvel, maar de meeste eilanden komen maar net boven het water uit. We varen naar een nauwelijks zichtbare onderbreking in de kustlijn, inmiddels hebben we de zeilen wel gestreken, naar een smalle opening. Een haakse bocht naar bakboord en dan weer naar stuurboord en dan wordt het ineens weer breed. We zijn in een prachtige baai terecht gekomen, waar we morgen foto’s van zullen maken.
Als we goed en wel liggen komt er een stel met hun dinghy naar ons toe. Ze hadden onze Nederlandse vlag herkend ( niet veel Amerikanen kennen onze nationale driekleur, tenzij er OPEN in het witte gedeelte staat). Ze hebben in 1970 de staande mast route gevaren van Delfzijl door Amsterdam naar Breskens. Ze nodigen ons uit om als we straks in Woods Hole komen, om bij hun op bezoek te komen. Gaan we doen.

Vroeg opstaan heeft veel voordelen. Zo’n zonsopgang bij Smutty Nose Island is er een van.

De sekte/klooster maar nu met het mooie ochtendlicht.

Deze vuurtoren staat op een ander eilandje dan het huis van de vuurtorenwachter. Als het regent of stormt was dat kennelijk toch wat bruut om van het een naar het ander te gaan. Er is dan ook een overdekte gang die huis en vuurtoren verbindt.

Het is heerlijk weer en we zitten weer te genieten.

2 vuurtorens, allebei op hun eigen eilandje.

Wij krijgen er geen genoeg van al die vuurtorens. De woonhuizen erbij zijn behoorlijk prettig. Toch zijn de meesten nu geautomatiseerd.

In de verte doemt de skyline van Boston op.

We naderen de baai van Marblehead, de thuishaven van de Boston Yacht Club. Vandaag gaan nog veel mensen een klein stukje zeilen. Het is hier echt een zeilersgemeenschap. Je ziet veel minder motorboten dan verder naar het zuiden.

Langs de kant van de baai in Marblehead staan grote huizen. Marblehead is het Laren van Boston.

Er liggen hier een paar duizend moorings, waar nu nog veel schepen aan liggen. Aan het einde van de week zal het al veel leger zijn. De wachtlijst voor een mooring is erg lang. Het kan tot 15 jaar duren voor je een plekje krijgt.

Ziet er gezellig uit. Gaan we ook nog verkennen, maar vanavond zijn we uitgenodigd in de Boston Yacht Club, door mensen wiens J42 we ooit hadden willen kopen. Dat ging toen niet door en daarom hebben we onze X 412 gekocht. Met die mensen zijn we echter in contact gebleven.

We liggen aan een mooring van een vriendje uit Nederland, die hier al heel lang woont.

Deze bijzonder geconstrueerde vuurtoren bewaakt de ingang van de haven van Marblehead.

Corinthian Yacht Club. Daar komen we niet. Dat is de concurrent.

Diner op de Boston Yacht Club met Bernie en Lynn. Pim voor het eerst sinds lange tijd met een stropdas om. Dat had niet gehoeven. De sfeer was heel informeel.

Iedere dinghy heeft zijn eigen genummerde vaste plek hier.

Indian summer is aan het beginnen. Lynn biedt ons aan om bij haar thuis een was te doen en rijdt ons meteen even naar een winkel.
Pim helpt daarna Bernie met het winterklaar maken van zijn boot de ‘Mystic Rose’.

Met dit industriële monument wordt Mystic Rose de volgende dag op een vrachtwagen gehesen. Die vrachtwagen rijdt vervolgens door de straatjes van Marblehead naar de winter stalling. Alle boten moeten hier op 1 november uit het water zijn.

De Boston Yacht Club van 1866.

De toren is van de Townhall van Marblehead

Vrijwel alle huizen zijn van hout en hebben allemaal een eigen kleurtje. De meeste kleuren zijn mooi. In de winter mogen er hier geen auto’s langs de straat geparkeerd worden in verband met het sneeuwruimen. Dan komt het hele stadje nog beter tot zijn recht, tenzij er natuurlijk een paar meter sneeuw ligt. Hoewel, dat is dan vast ook weer heel mooi.

Heel veel gebouwen hier, zoals deze kerk, stammen uit de 17e eeuw, toen Marblehead een belangrijke haven was.

Een van de eerste bomen in herfsttooi. Het is bijna een reden om langer hier te blijven. De herfstkleuren in deze omgeving zijn zo spectaculair.

Het is bijna Halloween.

Dit is een echt mooi stadje met hoogteverschillen en kromme straatjes, heel gezellig.

We waren gisteren toch behoorlijk geschrokken. Het is een raar gezicht,als je terug komt bij je boot en je denkt, dat hij niet meer helemaal op dezelfde plaats ligt. Ik nam een dwarspeiling op de kant en hield het in de gaten en ik kon geen beweging vaststellen. Ik nam aan, dat ik me toch vergist had en dat de wind gewoon wat gekrompen was, waardoor het leek alsof de boot, waar we eerst naast lagen, nu voor ons lag.

Het hield me toch bezig en onze reactie was dan ook snel, toen we duidelijk begonnen te krabben. Hoe was dat in hemelsnaam mogelijk? Een paar nachten geleden schreef ik nog op het blog, hoe tevreden we zijn over ons Delta anker en de ketting.

Je moet er niet aan denken, wat er zou zijn gebeurd, als we een uur later op zoek waren gegaan naar Nelly Rose. Dan hadden we haar waarschijnlijk tegen de oever terug gevonden. Vlak naast het 5-6 meter diepe plateau, waar we voor anker lagen, lag de vaargeul, die 9-13 meter diep is. Eenmaal daar zou het anker met ketting de boot niet meer echt hebben afgeremd en meteen daarna is de wal.

Toen we eenmaal opnieuw hadden geankerd, bleef ik me natuurlijk afvragen, waarom het anker losgebroken kon zijn. Zou er iemand tegen onze ketting aangevaren kunnen zijn? Dat is niet onmogelijk, maar ook niet erg waarschijnlijk. We hadden eerder in Black Point met nog meer wind en veel meer golfslag gelegen, en toen had het anker het goed gehouden. Dat was echter op een mooie compacte zandbodem en hier is het soms modder, soms klei. Toen we aankwamen woei het ook al 20 knoop en daarom had ik al extra ketting gezet. Op 5-6 meter diep met ongeveer 40 cm tijverschil moet 35 meter ketting toch genoeg zijn. Na aankomst lag de boot echt goed op haar plaats en we zijn pas na een uur of vier van boord gegaan. In die tijd was het al harder gaan waaien. Maar er leek geen reden tot ongerustheid.

We weten niet hoe laat de wind nog verder is opgestoken, want toen zaten we beschut in de stad en meestentijds zelfs binnen. Het anker was kennelijk pas kort voor onze terugkomst begonnen te krabben, want zover van de oorspronkelijke plaats lagen we niet. Goede raad was duur. Hoe konden we herhaling voorkomen. Uiteindelijk besloot ik om 10 meter meer ankerketting te zetten. Je kunt dat ook niet onbeperkt doen in verband met alle boten om ons heen. Waarschijnlijk belangrijker was het verminderen van de windweerstand. Onze fok is strak opgerold en de hoes er omheen wordt met een rijglijn strak en klein gehouden. Dat zal het wel niet zijn geweest, maar de huik van het grootzeil zit er alles behalve strak omheen en bolt helemaal op, als de wind er onder slaat. Ik heb daar omheen een rijglijn gebonden, zodat ook dat pakketje compact bleef. Waarschijnlijk heeft dat er toe bijgedragen, dat de nacht zonder verdere drama’s is verlopen. Geschrokken waren we wel degelijk. Zeker als je aan de mogelijke gevolgen denkt.

We hebben de afgelopen tijd eigenlijk weinig gezeild. Hoe mooi Maine ook was, we hadden er vaak erg weinig wind en voeren er korte stukjes, zodat we het makkelijke alternatief kozen. De afgelopen dagen konden we ons hard weer ophalen. Ook vandaag waren de zeilcondities weer heerlijk, ook al moesten we ons er behoorlijk voor inpakken. We zijn op weg naar Annapolis naar de boatshow. Nog even onder de brug door en dan stuurboord uit ligt Annapolis. We voeren alleen achter de genua aan. Met dat ene zeil haalden we toch een gemiddelde snelheid van bijna 7 knoop!

Het is een totaal circus in Annapolis. Het is een van de populairste boten tentoonstellingen in de USA en die neemt de stad natuurlijk over, maar dit soort gezellig straatjes blijven onaangetast leuk.

De hele middenstand leeft natuurlijk optimaal naar dit evenement toe en de etalages worden extra aangekleed. Deze luxe snoepwinkel is daarmee ook meteen klaar voor het ‘trick or treat’, de grote snoepjesjacht op 30 oktober als het Halloween is.

Binnen in deze reuze lollies zitten echte appels. De buitenkant losbandig, de binnenkant gezond.

We zien het allemaal weer met nieuwe ogen.

Deze hoedenwinkel wordt druk bezocht. Ze hebben van alles voor op het hoofd en zelfs voor op de lamp..

Als we terugkomen bij het dinghy dock zien we, dat het water hoog is opgestuwd door wind en tij.
Er is vandaag heel hard gewerkt voor de opening van de tentoonstelling. We zullen morgen proberen wat foto’s te maken om een beeld te geven van de tentoonstelling en alles wat er bij komt kijken. Het zal niet een van de beste tentoonstellingen worden, want het weer is de laatste uren behoorlijk verslechterd en het wordt de komende dagen niet beter. Het is ook fors harder gaan waaien. De dinghy tocht op de terugweg na een borreltje ter gelegenheid van het weerzien met onze Duitse vrienden en de pizza op de kant was dan ook allerminst comfortabel. Op weg naar de boot had Pim bovendien de indruk dat ons anker aan het krabben was en dat we behoorlijk naar achteren waren geschoven. Er leek echter op het eerste zicht niets aan de hand, maar we zaten nauwelijks binnen, toen Pim, die toch onrustig bleef, ineens het grote jacht dat schuin achter ons lag, naast ons zag opdoemen. We kwamen meteen in actie. Hanneke startte de motor, terwijl Pim het anker binnenhaalde. de eerste poging om opnieuw te ankeren – in het stikke donker – had niet het gewenste succes. We kwamen op te diep water te liggen en niet lekker ten opzicht van ander schepen. De tweede poging lijkt beter geslaagd, maar Pim zal vannacht waarschijnlijk niet erg rustig slapen.