Je hebt eigenlijk nooit enig idee waar je nu weer gaat belanden. Je hoort er over van andere mensen en je leest erover in de gidsen en dan ben je toch weer verrast. In St. Augustine blij verrast.

We gaan naar de wal langs de toeristenschoeners. Die voorspellen op zich nog niet veel goeds.

Eerst een kopje vieze Amerikaanse koffie. Dat is het althans volgens Hanneke, maar het is Amerikaanse koffie. Die is gewoon anders. We zijn nog steeds neutraal in onze ideeën over St. Augustine.

De enige hoogbouw in de stad.

Natuurlijk een Midgetgolf, maar wel een leuke. We besluiten, dat we dit gaan doen. Gewoon voor de gein. Het is wel het soort plannen dat als eerste sneuvelt, omdat er andere dingen zijn, maar – in principe – we gaan het doen.

Dit is een standbeeld van Ponce de Leon, hij was gouverneur van Puerto Rico en claimde dit gebied – zo ging dat nog in die tijd – voor de Spaanse kroon. In 1565 stichtte admiraal Pedro Menéndez de stad, die daarmee de oudste continue bewoonde stad van de VS is.

De oude markt, nu een plek om souvenirs te verkopen, we zijn nog steeds niet verbaasd en blijven redelijk neutraal, maar het is wel lekker weer.

Het geheel ademt wel een heel andere stijl. Het is immers oorspronkelijk Spaans.

De wereldse hoogbouw overschaduwd de ‘Cathedral Basilica of St. Augustine’ een beetje.

De kathedraal werd gebouwd van 1793 tot 1797 ter vervanging van de eerdere kathedraal die door Sir Francis Drake werd verwoest.

De historie van de cathedraal, het is nog allemaal redelijk zoals het hoort, maar dan…

…..komen we binnen in de kathedraal en klinkt daar de Pacherbell canon en niet zomaar. Het komt levend uit het orgel. Het moge een wat platgetreden muziekstuk zijn, maar dat komt, omdat het hele mooie harmonieuze toegankelijke muziek is, die kan ontroeren en zeker als je totaal onverwacht ermee geconfronteerd wordt en het goed wordt gespeeld; als het mooi wordt gespeeld. We gaan er maar even voor zitten. Na Pacherbell speelde de mevrouw een paar losse frases; kennelijk om knelpunten van haar repertoire even door te nemen. Vervolgens een stuk dat we niet kennen, maar dat begon met een enthousiaste wandeling over het voetklavier, een wandeling over een terrein waar de organist kennelijk heel vertrouwd mee was. Er kwamen natuurlijk ook geëxalteerde hogere tonen bij en werden alle registers opengetrokken. Temidden van dit muzikaal absoluut verantwoorde geweld kwam een andere mevrouw binnenlopen en zei “Hi Janet” tegen de organiste, die zich daardoor geheel niet uit het veld liet slaan, maar enthousiast doorspeelde. Toen het stuk ten einde was applaudisseerden wij en zwaaide de mevrouw van achter het orgel ten dank. Vervolgens deed ze weer een paar losse frases en Pim liep ondertussen naar de andere mevrouw, die waarschijnlijk de kosteres is. Pim vroeg hoopvol of deze organist ook concerten gaf in de kerk en dat werd bevestigd. Ze had net afgelopen vrijdag een concert gegeven. Het zou wel weer even duren voordat ze weer hier zou spelen. Dat was jammer dus. Vandaag was Janet zich aan het voorbereiden voor een huwelijk, dat om twee uur zou gaan beginnen. Het was inmiddels half twee en de repetitie was dan ook helaas ten einde.

Het is overigens ook een mooie kerk met prachtig glas in lood.

Een van de vele goed bewaarde oude huizen in de stad. Het bouwmateriaal is een lokale mergelsteen.

We duiken de toeristische massa in en genieten er van meet af aan van. Het ziet er gezellig uit, gezellig druk onder de palmbomen en het heeft een eigen gezicht, geen eenheidsworst met Gucci en de andere merken en winkelketens, maar eigen lokaal vermaak.

Gezellige straatjes in het Colonial Quarter.

Leuke pleintjes.

Alligators zijn in principe beschermd, maar ze gaan natuurlijk toch soms dood en dan komen hun kopjes hier op de tafel te liggen.

Pim heeft geen nieuwe zonnebril gekocht?

Binnenlopen in St. Augustine is geen sinecure. Dat wil je echt alleen bij daglicht doen en ook dan moet je nog gewoon goed opletten. Op de kaart staat de hele doorvaart de haven in als ondiep aangegeven. We vroegen ons dan ook af of we er binnen zouden kunnen komen. De havenmeester verzekerde ons, dat dit geen probleem zou mogen zijn, als we de betonning zouden volgen. Vergeet je kaart, let op de tonnen.

We hebben de hele trip heerlijk gezeild. Tot het vallen van de avond voeren we ‘melkmeisje’, met de fok te loevert op de boom. Net toen het donker begon te worden draaide de wind iets verder door naar het oosten, zodat we met de laatste restjes schemerlicht de boom nog net op konden ruimen.

Rare observatiepaal midden op zee; stond niet op de kaart.

De golven op het ondiepe gedeelte naast het betonde kanaal waardoor we St.Augustines inlet binnenvaren. We naderden samen met de Sandcastle en de Aurora de inlet van St. Augustine. De Sandcastle riep Boat US ruim van te voren op en vroeg om instructies voor het binnenvaren. Die vertelden, dat we redelijk dicht tegen de rode tonnen 2, 4 en 6 vanaf de zee naar binnen moesten varen en na de 6 in zuidwestelijke richting naar de 8 moesten gaan om door de ingang te komen. Het was goed, dat ze dat deden, want wij zagen in eerste instantie de twee over het hoofd en gingen recht op de vier af. Het was duidelijk aan het golfbeeld, dat dit niet kon kloppen en gelukkig zagen we toen alsnog de nummer twee boei liggen.
Het kanaal tussen die boeien is uiteindelijk ruim diep genoeg.

Een vissersboot komt ons tegemoet.

Even later komt de plaatselijke toeristenschoener langs.

Castillo de San Marcos, dat we ongetwijfeld gaan bekijken. We blijven hier een week liggen. Dat geeft ons alle rust om het stadje te leren kennen, hoewel de kennismaking zelf niet zo rustig zal verlopen. Dit weekend is het jaarlijkse piratenfestival. Wisten wij veel…. We vallen met de neus in de boter, maar zullen ons wel als piraat moeten toetakelen om de stad in te mogen.

We hoorden over dit piratenfestival van de ‘ Aurora’ met Rachel en Jeff – en niet te vergeten hun hond Charlie Brown – waar we eerder in Block Island veel plezier mee hebben gehad. Zij zagen op de AIS dat wij op een afstand van een paar mijl naast hen voeren en riepen ons op. Ze zijn ook in Maine en zelfs in Canada geweest en we gaan morgen onze verhalen uitwisselen. Eerst gaan we lekker tot rust komen. Dat bevalt altijd na een nachtje doorzeilen.

Er zijn moorings aan de noord en zuidkant van de ‘Bridge of Lions’. Wij kiezen ervoor om aan de zuidkant te gaan liggen. Dat is net wat beschutter, als er meer wind komt. Er zijn overigens zoveel moorings, dat je hier niet eens kunt ankeren.

De zon schijnt nog even op dit mooie huis aan de wal.

Vissersboot op weg naar huis.

De lucht wordt steeds mooier, terwijl we de hoezen om de zeilen heen doen.

Welterusten.

We zijn gisteren morgen om 7 uur vertrokken uit het mooie Charleston. We zijn op weg naar St. Augustine in Florida. Georgia slaan we over. De afstand van Charleston naar St. Augustine is 200 mijl. Dat is – net als de vorige keer van Beaufort naar Charleston – een lastige afstand; ga je laat weg en doe je er twee nachten over of probeer je het met een nacht te halen.
De omstandigheden zijn dit keer heel anders dan de vorige keer. We vertrekken en kunnen al in de Cooper River de zeilen hijsen. Nog onder de beschutting van het land stond er 10-15 knoop wind uit het noord oosten. Een klein stukje is redelijk hoog aan de wind, maar voor de rest hebben we een knik in de schoot of halve wind. Eenmaal buiten trekt de wind aan tot de voorspelde windkracht vijf, maar we hebben die precies van achteren en dan kun je veel wind hebben. Wel staat er, zeker in het begin, nog een behoorlijk forse zee. Het restje van de storm, die de fok van een schip, dat gisteren de Cooper River Marina kwam binnenlopen, volledig aan flarden had gescheurd. Zij hadden voortdurend golven van meer dan 5-6 meter hoog gehad.
Wij zeilen ‘melkmeisje’, met de fok te loevert op de boom. We schommelen aardig heen en weer, maar gaan als een speer. Al na een paar uur weten we zeker,dat we ruim bijtijds bij St. Augustine zullen aankomen om met daglicht binnen te kunnen lopen. Nelly Rose heeft het voortreffelijk naar haar zin en het eerste cijfer op het log is meestal een 8. Rond middernacht zakt de wind er even helemaal uit, maar na een paar uur komt die uit het Noord Noord Westen weer terug met 10-12 knoop. De zee komt langzaamaan ook weer redelijk tot rust, zodat we heerlijk kunnen zeilen. Zo’n mooie zeiltocht hebben we al lang niet meer gehad en we genieten dan ook volop. Soms is de reis een middel om bij je doel te komen, andere keren kun je gewoon genieten van de tocht.
St. Augustine schijnt heel bijzonder te zijn. Een oorspronkelijk Spaanse stad. We gaan het beleven.

Het is springtij en bovendien stuwt de wind het water extra op. De parkeerplaats staat onder water, maar verder heeft de haven er geen last van.

Gelukkig hoeven we niet door het water te waden om bij de auto te komen. Pim wordt door een van de havenmeesters naar de auto gebracht en kan met behulp van wat gymnastiek droog vanuit de buggy in de auto klauteren.

Een fontein bij net Charleston museum. We wilden dat graag nog zien, omdat er veel over de slavernij te zien zou zijn. Eigenlijk gaat het museum over de gehele bewoonde geschiedenis van het gebied, te beginnen met de indianencultuur, de kolonisatie, de slavernij, de revolutie tegen de Engelsen en de burgeroorlog.

Bij de ingang van het museum staat de eerste onderzeeër. Het was het derde prototype en zelf ook al twee keer gezonken, waarbij de bouwer om het leven was gekomen. Toch werd hij een keer ingezet om de blokkade door de Union marine te breken. Op de lange harpoen zat een explosief, dat onder de waterlijn door de romp van het vijandelijke schip werd geramd en tot ontploffing gebracht. Dat slaagde, en het schip zonk na een serie krachtige explosies in enkele minuten. De door de bemanning met de hand aangedreven propeller was krachtig genoeg om dat te bereiken, maar zij slaagden er niet in om naar de veilige haven terug te keren. Het schip is pas enkele jaren geleden terug gevonden.

Deze cijfers zijn schokkend. In korte tijd werden de indianen uitgeroeid, terwijl de slavenpopulatie explosief groeide.

Nog een paar andere ontwerpen van onderzeeërs.

Nog een voorbeeld van een oude apotheek. Daar kijken we altijd graag naar. Het zijn mooie winkels, die iets van hun tijd laten zien.

Het museum heeft ook een natuurhistorische afdeling met onder andere dit Skelet van een bijzonder grote krokodil die inmiddels is uitgestorven.
.

Gershwin zocht de rust in het zuiden en vond die op een strand hier in de buurt, waar hij in een hele eenvoudige hut, zonder elektriciteit en communicatie de rust vond om op deze piano Gershwin de muziek voor “Porgy and Bess” te componeren.

Ze droegen best gezellige jurkjes in die tijd.

De oudste kerk. Religie was en is heel belangrijk in Charleston. Alleen de katholieken waren oorspronkelijk niet erg geliefd, maar die mogen nu ook mee doen. De burgemeester is al jarenlang een katholiek van Ierse afkomst. Charleston heeft zijn bijnaam ‘the Holy City’ te danken aan de ongeveer 180 kerken in de stad.

Meestal hebben de kerken een hele lange en scherpe torenspits.

Nog zo’n needle.

We lopen door de City Market, waar net weer een lading cruiseschip passagiers op is losgelaten.

Dit zijn het soort biezen mandjes die ze terplekke zitten te vlechten, ook mannen kennen de kunst nog, overlevert door hun voorouders.

De bioscoop stamt uit de twintiger en dertiger jaren.

Als we in de winkel nog even wat vergeten mandarijnen halen, zien we deze ijskast met bloemen. De verkoper meldt dat ze precies op 36*Fahrenheit veel langer goed blijven.
Morgenvroeg vertrekken we naar St.Augustine in Florida. We slaan Georgia over en varen een nacht door.

Alles is groter in de VS; ook de rommelmarkt. Wij waren bij binnenkomst van de stad naar het North Carolina naar het visitor’s centre gegaan. Vrijwel elke Amerikaanse staat heeft zo’n centrum als je via een van de Interstate wegen de staat binnenrijdt. Je weet dan in ieder geval zeker, dat je op de hoogte bent van de belangrijkste of, misschien beter, de bekendste attracties. Zo vertelden de mensen ons daar, dat er ieder eerste weekend van de maand een grote rommelmarkt wordt georganiseerd in Charlotte. Twee keer per jaar is die super groot, “The Extravaganza”. Die was toevallig net dit weekend. Chase en Melanie kenden dit nog niet, ze wonen pas twee maanden in de stad, en zo’n rommelmarkt kan best wel aardig zijn als je net een nieuw en veel groter huis hebt in te richten.
Voor ons is het leuk, omdat je weer een heel ander beeld krijgt van het Amerikaanse leven.

Voordat we echter kunnen vertrekken moet Rocky verwend en verzorgd worden. Rocky moet iedere 2 uur eten en warm gehouden worden, want hij is veel te jong om zonder moeder door het leven te gaan. We amuseren ons er kostelijk mee, ook de honden vinden het interessant en likken zijn snuitje af.

Baasje komt zó terug……. Is de standaard leugen als je er vandoor gaat. Honden hebben geen benul van tijd. Die vinden het prima zo. Voor katten weten we dat niet. De maag zal in beide gevallen wel de belangrijkste graadmeter voor tijd zijn.

We zijn op de rommelmarkt. Het is echt een megasupergrote! We hebben nog geen kwart van de kramen, tenten en stalletjes kunnen bekijken. Toen waren we echt helemaal gaar.

Sommige aanbieders zijn super gespecialiseerd. Roze bordjes zijn erg in.

Maar ook blauwe wekpotjes.

Deze kraam heeft buttons uit de 70er jaren op een originele manier gepresenteerd.

Iemand nog een ketting nodig?

Dit zie je toch niet vaak op een Nederlandse vlooienmarkt. Het zijn volgens de mevrouw echt goede instrumenten. Er ligt een viool tussen uit 1700, maar dat is niet de duurste. De duurste kost $ 7500,00. Er is ook een zilveren klarinet en meer van dat soort rariteiten.

De Geldbiljetten, die werden gedrukt tijdens de burgeroorlog aan beide kanten, waren aanleiding tot een boeiende geschiedenisles van de verkoper. Tijdens de burgeroorlog was alle metaal nodig voor wapens en munitie en er werden dus ook biljetten van een kwartje en vijftig cent gedrukt. Daarmee werden ook de salarissen uitbetaald. De mensen vertrouwden dat voor geen meter en gingen er meteen iets mee kopen. Dat betekende een grote opleving voor de economie. Het werd wegens groot succes lang geprolongeerd. De laatste serie ‘halfjes en kwartjes’ werden een jaar of tien na het einde van de burgeroorlog gedrukt.
In het agrarische zuiden hadden ze geen industriële apparatuur om te drukken en af te werken. Dat gebeurde immers allemaal in het industriële noorden. Toch hadden de. Confederates ook geld nodig. Dat werd met de hand gedrukt, genummerd en getekend en vervolgens met een schaar geknipt.

Mooi in lelijkheid.

We hebben genoten van een paar dagen met Melanie en Chase!

Tijd om weer naar Nelly Rose te gaan en alles klaar te maken voor het volgende stuk richting zuiden. We gaan uitgebreid boodschappen doen bij een grote supermarkt nu we de beschikking over de auto nog hebben. Deze haven heeft geen dieselpomp en we gaan met de Jerrycans diesel halen. Tot onze grote verbazing hebben lang niet alle tankstations in de States dieselpompen. Personenauto’s met diesel zijn hier dan ook een zeldzaamheid. Ook nog langs WestMarine om kaarten van Florida te halen. Alles aan boord brengen is één, maar alles opbergen is twee……

We waren net van North Carolina naar South Carolina gevaren, maar daar hebben we meteen een auto gehuurd om naar Charlotte in North Carolina te rijden. Het lijkt merkwaardig, maar vanuit Beaufort zou het een kleine vijf uur rijden zijn geweest naar Charlotte en vanuit Charleston was het maar drie uur rijden.
Het werd een hele mooie reis, want naarmate we verder landinwaarts kwamen kon je zien, dat de herfst daar verder gevorderd was en konden we genieten van het prachtige kleurenspel dat de bomen hier dan te bieden hebben.

We rijden 3 uur naar het noord westen en zijn nu in Charlotte, de 17e grootste stad van de VS. Wegens ‘BreastcancerAwareness’ maand spuiten de fonteinen hier roze water.

We hadden geen enkel idee van Charleston en wat we daar moesten verwachten. Eigenlijk hadden we het een beetje te doen met Melanie, de dochter van Hanneke’s broer en haar man Chase, dat ze Palo Alto in Californië hadden moeten verruilen voor het hartje van North Carolina; wat kon dat nou zijn? Dat weten we nu. Het is hier prachtig. Dit is natuurlijke een spectaculaire tijd van het jaar, maar dat is dan ook echt besteed aan deze mooie stad. Prachtige herfstkleuren in deze normaal heel groene stad. Het was een gezellig weerzien met Melanie en Chase, twee jaar na hun huwelijk.

De verschillen in de kosten van het leven tussen California en hier zijn indrukwekkend. Melanie en Chase hebben hier een mooi groot huis met een lekkere tuin gevonden. Het ligt in een gezellige, landschappelijk en architectonisch mooie buurt en aan de rand van een bos. In Palo Alto zou dit soort luxe echt alleen weggelegd zijn voor topmanagers uit Silicon Valley.

Chase had net de dag voor onze komst een katje van 3 weken oud van een gewisse dood gered door het van de straat, waar het halfdood lag, op te rapen. Hij had Melanie vanaf zijn werk gebeld om het katje te komen halen. Die is er meteen mee naar de dierenarts gereden die het voor $30 weer helemaal opknapte. Een dag later was het beestje alweer springlevend en erg gezellig om te vertroetelen.

Charlotte is geen erg bekende stad en doet ook weinig om de trom te roeren. Het is de hoofdstad van Nascar, de Bank of America heeft haar hoofdkantoor hier en het oostelijke hoofdkantoor van de Wells Fargo bank zetelt hier ook.

We gaan naar Nascar Hall of Fame. Een indrukwekkend nieuw gebouw. Nascar is een raceserie die eigenlijk uitsluitend in de Verenigde Staten heel populair is, en dan vooral in de zuidelijk staten. Nascar heeft zijn bestaan te danken aan de drooglegging, toen de stokers van ‘moonshine’ hun producten met snelle auto’s aan de man brachten om uit de handen van de politie te kunnen blijven. In het zeer christelijke zuiden werd er in de weekends natuurlijk niet gestookt, afgeleverd en gedronken (in North Carolina is pas na de olympische spelen in Atlanta de verkoop en consumptie van gedestilleerd vrijgegeven), maar werd er wel geracet tussen de verschillende auto’s om te kijken welke ‘bootlegger‘ de best opgevoerde auto had.

Nascar entrance

In het begin van Nascar waren de auto’s echt afgeleid van de standaard auto’s van Ford, Chevrolet, Hudson en andere merken.

Op deze overzichtsfoto zijn de verschillende types auto nog duidelijk herkenbaar. Herbie had er niet veel mee te maken, maar de film blijft leuk en de Hall of Fame is er voor jong en oud. Tegenwoordig zijn alle auto’s op dezelfde leest geschoeid, en worden ze met stickers aangekleed om te lijken op een Ford, Chevy of een Toyota. Het racen is er niet minder spannend om,

Maar dit soort auto’s hadden toch wel hun hele eigen charme. Er waren twee redenen om op de standaard auto over te stappen. Ten eerste de veiligheid, er zijn nogal wat zware ongelukken bij Nascar geweest met dodelijke afloop, en het indammen van het voortdurende valsspelen. Met alle verschillende modellen was het handhaven van de regels een bijna onbegonnen werk en de belangen in deze hele grote sport werden steeds groter.

Nascar heeft vrijwel ieder weekend een race en dat gaat bijna het hele jaar door. Ze zijn er trots op, dat ze het langste seizoen van welke sport dan ook in de VS hebben. Dat betekent dat ieder raceteam minstens twee volledige racecrews heeft. Die rijden vanuit de werkplaatsen, die vrijwel allemaal in Charlotte zijn, naar de races en terug. De auto’s worden in Charlotte voorbereid voor de volgende race. De trucks zijn rijdende garages voorzien van alles wat er nodig kan zijn.

Pim voelt zich als een kleuter in een speelgoedwinkel en doet natuurlijk aan alle spelletjes mee. Er wordt een race georganiseerd in mooie simulatoren. Voor de race is er een ‘drivers briefing’.

Klaar voor de start….

Chase en Pim vonden het leuk, ondanks dat ze gecrasht zijn.

Overal kun je filmpjes bekijken en actief meedoen. Dit is een van de auto’s uit de tijd van de drooglegging in de dertiger jaren.

Charlotte is een wijds opgezette stad met weinig hoge maar wel mooie gebouwen en met veel groen er tussen.

De city

Stanley had het ons in Annapolis op het hart gedrukt. “Als je in Charleston bent moet je echt in een paardenkar stappen om de stad te verkennen.” We zijn blij, dat we zijn advies hebben gevolgd, want anders hadden we dit zeker niet gedaan en zouden we de stad nooit zo goed hebben gezien.

Onze gids, Philip heeft geschiedenis en filosofie gestudeerd, maar zit nu al acht en een half jaar op de bok. Hij geniet van het buiten rondrijden boven een of andere carrière.

De hoeven zijn normaal beslagen, maar hebben op last van de gemeente ook nog rubberen onderzetters ter bescherming van hun gewrichten en ook is het beter voor het asfalt.

De herberg

De medewerkers van het beroemde Seafood restaurant ‘Hanks’.

Straat in het centrum

Het ene huis is hier nog mooier dan het andere. Hoewel de stad na de oorlog in verval dreigde te raken is de opleving net op tijd gekomen om er voor te zorgen, dat al deze huizen in goede staat bewaard zijn gebleven. Het is ondoenlijk om hier in een enkel blog een goed overzicht van te geven. De stad is een bezoek van iedereen,die daar de gelegenheid voor heeft, meer dan waard.

In de zomers wordt het hier erg warm en dat met een hoge luchtvochtigheid. De veranda’s zijn daarom gebouwd in de richting van de zee, zodat de zeewind die ‘s middags opsteekt wat verfrissing kan brengen.
Het is niet aan te bevelen de stad in juli en augustus te bezoeken. Voor de bloemen en bloeiende bomen is waarschijnlijk april-mei ideaal en nu is de temperatuur erg aangenaam.

Dit is een privé-koets. Veel van de karren hebben een of twee muilezels ervoor gespannen; die kunnen beter tegen de hitte in de zomer.

Er hangen vanwege Halloween grote spinnenwebben in het hek.

Een Crêpe Myrtle Tree, ooit geïmporteerd vanuit Maleisië en nu een van de meest geliefde bomen in de straten, omdat ze heel lang heel mooi bloeien.

Studentenhuis in de universiteitsbuurt. Veel van de grote huizen waren in handen van de disputen gevallen en werden als ‘frat-houses behoorlijk uitgewoond. Daar is een einde aan gekomen. Dit is een van de laatste huizen die nog in handen van zo’n ‘fraternity’ is.

Steppingstone. Werden gebruikt om makkelijk in een koets te kunnen klimmen; je ziet ze overal nog, er mag hier niets worden veranderd.

Nadat jarenlang huizen gebouwd waren naar oud Engels voorbeeld, begon men rond de tijd van dit huis te werken aan een eigen Amerikaanse stijl.

Prachtig spinnenweb!

Het op één na grootste privé-huis in de stad. Het is gebouwd door een ‘blockade-runner’; mensen die met speciaal daarvoor gebouwde snelle schepen er in slaagden de blokkade van Charlestown door de Union troepen te doorbreken. Zodoende konden de producten vanuit het zuiden, katoen en rijst, toch naar Engeland en andere markten vervoerd worden.

Deze ‘Italiaanse’ villa is net volledig gerestaureerd.

En ook een enkel wit(te) huis

Mooie onbekende boom.

Oude gevangenis met bijbehorende werkplaats. De galgen, die rechts ervan stonden opgesteld, zijn pas enkele tientallen jaren geleden afgebroken.

Dit zijn goedkope huizen, die zijn gebouwd als onderdeel van Roosevelt’s ‘New Deal’ programma in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Ze zien er goed uit en zijn ook vandaag nog heel geliefd.

De voorkant met mooi ijzerwerk.

Het begin van de CityMarket. Het is een behoorlijk lang complex. Misschien hebben we maandag nog tijd om te gaan kijken wat er zich binnenin afspeelt.

Einde van de tour. Morgen gaan we NellyRose achterlaten en met de gehuurde auto rijden naar Charlotte; een stad 4 uur hiervandaan, waar een nichtje van Hanneke woont.

Het landmark voor ons om terug te komen bij onze marina is de convenience store op de hoek. Daar gaan we nu maar even niet naartoe, want er staan 4 politie auto’s voor.
< />

De agent heeft er bezwaar tegen dat we een foto maken en het lijkt of de arrestant naar ons zwaait. Geen idee natuurlijk wat het allemaal te betekenen heeft.

We zijn de USS Yorktown gaan bekijken ( en.wikipedia.org/wiki/USS_Yorktown_(CV-10) ). Nadat de oorspronkelijke Yorktown in 1942 tot zinken werd gebracht, werd meteen begonnen met de bouw van deze Yorktown, die begin 1944 in de vaart werd genomen en in de resterende oorlogsmaanden nog een belangrijke bijdrage leverde.

Bij de kaartjesverkoop zitten deze vrouwen de hele dag biezen mandjes te vlechten. Een kunst, die is overgeleverd van hun voorouders uit Afrika. De manden waren van belang bij het ‘dorsen’ (geen idee of dat bij rijst ook zo heet) van de rijst.

De entrée

Een van de badkamers voor de manschappen. De officiers hadden meer ruimte, maar niet echt meer luxe.

Een van de slaapzalen. Er waren meerdere soortgelijke accomodaties aan boord, zo dicht mogelijk bij de werkomgeving van de groep die daar sliep. In totaal waren er ongeveer 3.500 mensen aan boord.

Sleutelbos van een bootsman. Hij had twee van dit soort sleutelringen.

Naast de tandarts; is er natuurlijk ook een operatiekamer en een ziekenboeg aanwezig. Alle faciliteiten van een stadje met 3.500 inwoners zijn aanwezig, zoals een kerk, die voor alle christelijke diensten werd gebruikt, een volledig uitgeruste drukkerij, bakkerij, slagerij en volledige werkplaatsen om alles aan de praat te kunnen houden.

Speciaal voor Adam nog even de Apotheek.

De keuken

Met een kaartsysteem voor de recepten. Turkey voor alle manschappen en voor 10.000 chocolate chip cookies.

We gaan eerst in de flightsimulator en klimmen daarna in een vliegtuig

Indrukwekkende hoeveelheden metertjes in de machinekamers. We zijn afgedaald tot helemaal onderin het schip en helemaal tot boven in de commando toren geweest. We hebben dit hele indrukwekkende stuk engineering van boven tot onderen en van voor tot achteren bekeken.

We hebben geluncht in de mess van de onderofficieren; rijst met draadjesvlees, dat volgens zeggen van de oud marine man echt representatief was voor de kwaliteit die aan boord werd geserveerd.

Hier zie je de kabel waarmee de vliegtuigen na de landing worden afgeremd.

Door die slurf bovenop kunnen ze bijgetankt worden in de lucht.

Wat een ruimte.

De eetkamer van de hoogste stafofficieren, met piano en TV.

De drukkerij.

De kapper is ook onontbeerlijk
Er is zijn ook 6 gevangeniscellen met ieder 3 kooien erin.

Schier eindeloze gangen.

Dit is een vluchtgang voor de mensen die helemaal onderin werkten. Het wordt nu vol gegooid met geld
.

De onderzeeboot hebben we overgeslagen. Hier kun je mooi zien hoe we hier naar binnen gevaren zijn.

We hebben ruim drie uur rondgewandeld door het park Middleton. Het is groot en er valt veel te zien.

Er lopen ook 2 schildpadden naast de zilverreiger.

Het grote terrasvormig grasveld ligt voor het grote huis, dat door brand en het leger van de unie zwaar beschadigd was en alleen constructief is opgeknapt. Op zich was het geen geweldig mansion, maar wel een groot huis.

Deze toch wel twee meter grote alligator lag lekker te slapen. Het is de eerste keer, dat wij zo’n beest in het wild zien. Ze houden zich niet op in echt zout water en zelfs brak water schijnt hen niet echt goed te bekomen, zodat wij er vanaf Nelly Rose niet veel mee te maken zullen krijgen. Pim is bereid lijf en leden in de waagschaal te stellen om er met onze kleine Nikon toch nog een goede foto van te kunnen maken. Toen hij in de buurt kwam en hij wilde kijken of hij achter het beest lang kon wandelen om met de zon mee te fotgraferen, stond ‘Ali’ op en waggelde het water in.

Het is bladstil en alles weerspiegelt mooi.

Voorbeeld van een rijstveld. We weten nu eindelijk hoe rijst verbouwd wordt en waarom de waterhuishouding daarbij zo’n belangrijke rol speelt.

De Plantage ligt aan de Ashley rivier. Het rijstveld is slechts door een dijkje van de rivier gescheiden, maar is hier nog te brak om de velden mee te kunnen irrigeren, dat water kwam via een stelsel van sloten en kanalen van verder landinwaarts.

Deze Live Oak is ongeveer 400 jaar oud en een Nationaal Monument. Een Live Oak wordt ook wel een Evergreen Oak genoemd, omdat hij zijn blad ook in de winter niet verliest. Hij ziet er altijd ‘live’ uit in vergelijk tot de andere soorten die hun blad verliezen.

De strikt geometrisch aangelegde kamertjes tuin biedt veel privacy. Er zijn geheime tuinen, waarin geliefden elkaar konden ontmoeten en tuinen die op grote kamers lijken. Henry Middleton, die in 1741 met de aanleg begon, had zich laten inspireren door de Fransman die de tuinen in Versailles aanlegde.

Als we terugrijden richting Charleston komen we langs een bijzonder begraafplaats.

Op ieder graf liggen de stenen, (ipv rechtopstaande grafzerken), met een bosje zijden bloemen erop.

In Charleston lopen we nog even een chocolaterie binnen, waar ze heerlijke chocoladekoekjes maken met Pecannoten. We mochten een klein stukje proeven. Later belanden we in een Ierse pub waar we de Baseballwedstrijd van de Red Sox bekijken tegen de Cardinals.

Middleton is een van de vele plantages, die in het zuiden met behulp van slaven werden gerund. Middleton zelf was het hoofdkwartier van de familie Middelton, die een groot aantal plantages runden. Ze woonden hier en het is dan ook niet vreemd, dat ze er alles aan deden om hun leven hier zo aangenaam mogelijk te maken. Hier maakten ze verschillende producten van de grondstoffen die elders werden verbouwd of gewonnen. Ze hadden hier ‘task slaves’. Slaven die een ambacht konden uitoefenen en die een beter opleidingsniveau hadden dan de slaven die werden ingezet bij het bewerken van het land. Op Middleton werkten ongeveer 150 slaven in tegenstelling tot de soms 400-500 slaven op de andere plantages. De slaven op Middleton werden niet beter of slechter behandeld dan op andere plantages, maar de vaklui hadden ook daar een beter leven. Veel van de slaven op Middleton werkten in de tuinen en maakten het mogelijk om er iets heel moois van te maken. Dat moet natuurlijk altijd in ogenschouw genomen worden bij het bekijken van al dit moois.
Het is maar net 150 jaar geleden, dat slavernij werd afgeschaft. Dat mensen werden verhandeld voor bedragen die varieerden van $200-$500, afhankelijk van de waarde die zij voor het bedrijf konden hebben. Die slaven werden door Engelsen en Nederlanders vanuit Afrika vervoerd naar deze streken. In Afrika werden ze gekocht van andere Afrikanen of van blanke milities die slaven gingen vangen. Er waren allerlei wetten die ervoor zorgden, dat de slaven controleerbaar bleven. Zo werd het na een grote opstand verboden om slaven nog langer te leren lezen.
Alles, letterlijk alles, wat we hier in South Carolina zien, en wat we niet anders als mooi kunnen beschrijven, is door dit grote menselijke drama mogelijk gemaakt. De minachting voor de zwarte medemens, die vandaag nog steeds doorklinkt bij sommige blanken is niet het enige raciale conflict waar we op attent werden gemaakt tijdens deze reis. De minachting waarmee ook de Aziaten nog in de 60’er jaren werden behandeld en die de oorzaak was van zowel de conflicten in Vietnam als in Korea en die ook nu de conflicten in het Midden Oosten nog mogelijk maakt, die minachting door de vermeende superieure blanke voor de anders denkende medemens kun je onmogelijk los zien van alles wat hier is gebouwd en gemaakt.
We zouden van deze schoonheid pas echt vrijuit van mogen genieten als we de lessen uit die tijd helemaal in ons dagelijkse denken hebben verwerkt. Als we deze schoonheid bezien in het besef van het onrecht dat we anderen hebben aangedaan en als we leren accepteren, dat verschillen in mensen en culturen bestaan, maar dat die verschillen geen enkele afbreuk mogen doen aan de gelijkwaardigheid van alle mensen ongeacht ras, nationaliteit of welke culturele achtergrond dan ook. Als we de schoonheid ervaren als levend monument van de fouten uit ons verleden en daardoor ons toekomstige handelen baseren op de erkenning daarvan, zodat de offers van al die mensen uit het verleden een waarde voor de toekomst hebben.

We begonnen ons bezoek aan Middleton Place (www.middletonplace.org) bij de stallen, waar ook de ‘slave quarters’ waren.

We zagen daar bomen, behangen met parasieten, het zogenaamde Spanish moss. Dat Spanish Moss kun je voor van alles goed gebruiken als je het maar rechtstreeks uit de bomen plukt en het niet van de grond opraapt. Als je het van de grond opraapt is het inmiddels het tehuis geworden van een of ander beestje, wat je niet in je matras of vulling van de zitting van je stoel wilt hebben. Wat dat betreft is het een gevoelig goedje. De ‘bedbugs’ uit het gezegde: “Sleep well tonight, don’t let the bedbugs bite” hebben tot dat gezegde geleid.

alignnone size-full” />
Deze mijnheer vertelde ons van alles over dit Spanish Moss. Zoals het verhaal, dat Henri Ford, die een plantage had in Georgia, die met gevoel voor originaliteit en creativiteit de Ford Plantage heette, het wilde gebruiken voor de polstering van de stoelen in zijn auto’s. Dat bleek geen succes, omdat het toch teveel comprimeerde.

We liepen eerst langs deze reflecting pool.

Hanneke pakt mos uit de live oak zoals dit type boom heet. Dit was zeker niet de grootste van de honderden jaren oude eiken die hier en daar op het landgoed staan.

Beeldje in prachtige tuin

Het is een waar openlucht museum waar het leven op deze plantage uitgebreid uit de doeken werd gedaan. Omdat het ongewoon rustig is, normaal worden de mensen hier busgewijs aangevoerd, loopt een vriendelijke mevrouw met ons mee en laat ons van alles zien (zie het videofilmpje waar pim leert hoe je grits moet malen van mais).
Andere plantages in de buurt ‘Magnolia’ is beroemd vanwege de prachtige tuinen en ‘Drayton Hall’ vanwege het mooie huis.

Kleren werden in de 17e eeuw niet gewassen, maar alleen maar gelucht. De kragen en de manchetten werden wel gewassen en werden daarna in deze Manchette-kruller van hun golfpatroon voorzien.

Kaarsenhanger met kaarsen die van dierlijke was werden gemaakt. Die stinken als een oordeel als ze branden en werden alleen door de slaven gebruikt. Voor het woonhuis van de blanken werden kaarsen van bijenwas gemaakt.

Dit heet een Dutch Oven, een pan die op de hete kolen wordt gezet en waar ook op het deksel hete kolen worden gelegd.

Voorste struik is katoen en de achterste is Indigo. Dat zijn twee van de drie belangrijkste producten, die de Middletons op hun plantages verbouwden. Het derde product was rijst.

Met behulp van de indigo plant kan een hele sterke kleurstof gemaakt worden, waar onder andere Jeans mee worden gekleurd. Het Indigoblokje ligt bovenop het bewaarpotje

De Middletons hadden waterbuffels geïmporteerd vanuit India, omdat de hoeven van de waterbuffel veel beter tegen water in de rijstvelden kunnen dan alle andere beesten die je daar zou willen inzetten. Zij waren daar uniek in. Na de burgeroorlog werden de waterbuffels door het leger van de Union meegenomen naar New York.

De duiven werden gefokt als voedsel voor de veelal rijkgevulde dis.

Slaven die net waren opgepakt en in Fort Goeree op hun transport naar de grote schepen wachten, gingen met deze bootjes aan boord

Deze prenten hangen in het slavenhuis. Onvoorstelbaar!

Aan de linkerkant woonde Eliza met haar man en 3 kinderen en rechts een andere familie. Eliza was al een vrije vrouw, in zoverre als je de negers na het afschaffen van de slavernij vrij kon noemen.

Het Monetbruggetje bracht ons verder de tuin in.

Wat een schitterende vijver!