We rijden naar het allerzuidelijkste punt van Nieuw Zeeland. Er is gelukkig een berg, dus we hebben een prachtig uitzicht.

Beneden staat de bekende paal met hoe ver het nog is naar verre plaatsen.

Er ligt ook een gaaf kunstwerk: een schakelketting. Verbindt ie alle landen met elkaar?

Hier zie je de lengte en breedtegraad waar we nu zijn. Dit is het zuidelijkste punt van onze reis en waarschijnlijk het zuidelijkste punt dat we ooit zullen bereiken. Het zijn van die dingen.

Het Stadhuis en het Theater van Invercargill. De schotten kwamen hier als eerste.

We gaan weer paardrijden. Dit keer met Suzi. Zij heeft twee mooie Golden Retrievers. Eén ervan doet ons erg denken aan onze oude Sander.

Hanneke mag op Rua en Pim klimt op Black Jack. Zo gaan we tussen de lupine in de richting vam de rivier.

We rijden een poosje langs deze brede rivier en duiken dan het bos in.

Het gaat omhoog en omlaag, stappend en in draf rakelings langs de bomen en we zitten te genieten.

Uiteindelijk belanden we op het strand, waar we een flink eind gaan draven. Het galopperen gaat Hanneke goed af, maar ligt voor Pim hier net buiten zijn comfort zone. Op de terugweg gaat dat al veel beter.

We gaan onderweg naar het noorden een kopje thee drinken bij een oude mijn. Hij is nu omgetoverd in een klein paradijsje vol mooie bloemen en planten en eenden.

Zo zag het er vroeger uit.

Dit alles hebben ze in elf jaar voor elkaar gekregen!

Invercargill is de hoofdstad van Southland en Southland gaat vooral om landbouw en veeteelt. Verder is er in de buurt geen echte stad meer te vinden. Dat betekent dat er in Invercargill dealers zijn voor alle landbouwmachines en tractoren. Alle bekende merken zitten er aan de hoofdweg. Voor auto’s gaan de Southlanders ook naar Invercargill. Het is een aaneenschakeling van showrooms van erkende merken en er is een levendige handel in gebruikte auto’s, motoren, quads en alle soorten golfkarretjes en dat soort handige karretjes. Het is een stad voor Petrolheads, en het heeft zelfs een mooi circuit:Terretonga. Daar kwamen in vroeger tijden voor de Tasman Series grote namen op af zoals Stirling Moss, Jim Clark, Graham Hill, Jack Brabham en nog een heel rijdje van die halfgoden. In Europa was het dan winter en hier en in Australie was er een perfecte serie om de heren ook in die tijd van de straat te houden.
Verder is de stad bij petrolheads op de kaart gezet door Burt Munro en zijn akties in Bonneville, en daarom is het niet eens echt gek dat Dave Brown, een van de beste replica bouwers van oude sportwagens, hier zijn workshop heeft. Dat kan, omdat hij hier gek genoeg ook de toeleveranciers heeft, zoals de man die voor hem de carosserie delen kan maken met ‘The Wheel’, een veelal vergeten stukje vakmanschap. Dave maakt alles wat hij niet meer origineel kan kopen helemaal nieuw.

Dave Brown, een autobouwer van het speciale soort. Hier staat hij voor een Jaguar D-type in een twee persoons uitvoering. Daar zijn er oorsponkelijk maar weinig van gemaakt, omdat het eigenlijk echt een auto voor het circuit was. De tweepersoons versie is lang niet zo stijf als de eenzitter, omdat er een veel groter gat in de carrosserie zit, maar je kunt in ieder geval met zijn tweeën op reis (Zonder baggage en alleen met mooi weer).

Dit is een uniele auto. Het wordt een Ford GT40 spider, waar er oorspronkelijk maar één van gebouwd is, die op Sebring heeft gewonnen. De auto moet eigenlijk helemaal opnieuw bedacht worden, omdat constructie in die tijd niet gebeurde aan de hand van volledig geengineerde ontwerptekeningen. Problemen werden tijdens de bouw opgelost. Paul is een specialist op dit gebied en is vrij snel na de start van het project zeven jaar geleden (!)  erbij betrokken geraakt. Hij is nu een paar weken overgekomen om enkele knelpunten op te lossen. Het wordt een schoonheid.

Dit moet het worden.

Alle onderdelen, zoals de hoge druk slangen en zelfs de carburateurs, worden nieuw gemaakt. De kostprijs van dit soort replica’s loopt dan ook erg in de papieren en je praat over meerdere hondedduizenden dollars. De originelen van dit soort auto’s zijn echter vele miljoenen waard, dus als je die niet hebt, dan moet je wat anders….

Voor de carroseriedelen worden houte mallen gemaakt die als hulpmiddel dienen voor de man die de panelen dan met ‘The Wheel’ moet maken.

Deze mooie ronde vormen zijn het resultaat van ongelooflijk vakmanschap

Hij maakt vrijwel alles zelf, want een ander houdt zich volgens hem nooit exact aan de bijzondere maten.

Hij heeft ook een projekt lopen met de wielen van een Sulky voor de paardenraces.

de GT40 hieronder is het oorspronkelijke bodywork van de auto van Sid Taylor en Denny Hulme. Er moet een nieuwe auto ‘onder’ komen

Het is vandaag erg warm, 29*. Een mooie dag om door het park te wandelen. Een park met vrijwel uitsluitend geimporteerde schoonheid. Niet omdat de Nieuwzeeuwse flora niet mooi zou zijn, maar omdat de immigranten zich gewoon thuis wilden voelen.

Het lijkt herfst, maar deze boom heeft gewoon deze kleur bladeren.

Voorjaar dus.

Middenin de kassen staat dan ineens weer een boot rechtovereind?

Hele kleurrijke plantjes.

Het is wel bijna Kerstmis, volop kerstrozen.

Er is ook een dierenafdeling. Dit is een Merino schaap. Oorspronkelijk door Britten meegenomen uit Wales. Ze blijken niet erg sterk te zijn of eigenlijk zijn het slechte moeders. Bij het minste of geringest excuus laten ze hun lam aan het lot over. Er wordt onder meer gekruist met Texelaars in de hoop die eigenschap te verbeteren en kwaliteit van de wol toch te behouden.

Konijn voor Pampus.

We drinken een kopje in het theehuis achter de beelden.

Een van die verdomd aardige dingen in Nieuw Zeeland: Bij de speeltuin staat deze schommel voor rolstoelen. Brillant!

Grappig hoe de boom ineens gaat vertakken.

Reuzen-Rhododendrons!
We bezoeken ook het Museum en komen er achter dat morgenavond hier een film wordt vertoond. Een live-vertolking van  ‘Hamlet’ van het National Theatre in London met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol. Daar gaan we naar toe.

Het is een gebied met grote rotsblokken. Duidelijk een overblijfsel uit de ijstijd, toen de gletscher nog tot hier kwam.

Er staan een paar vervallen en onbewoonde huisjes in de buurt, maar verder is het hier leeg.

Dit huis is wel bewoond en het heeft een bloemrijk voortuintje met witte aronskelken.

Dit zie je in Nederland bijna nooit meer. Een kalf dat bij haar moeder drinkt. Nieuw Zeeland is het land van de Campina koeien. Ze hebben hier geen stallen. Het vee staat altijd buiten, ook het melkvee.

Mooie vissersboot.

We gaan in Invercargill (zuidelijkste stad van NZ) naar de Hardware Store van E.Hayes, waar tussen de te verkopen spullen allerlei auto’s tentoongesteld staan.

Kast vol cylinders uit de garage van Burt Munro, de lokale held die op de Saltflats in Bonneville (Utah) met zijn opgevoerde Indian uit 1920 harder dan 200 mijl per uur reed. Zie de film: ‘The Fastest Indian’ met in de hoofdrol Anthony Hopkins.

In de Fastest Indian.    Dit is de Mock Up, waar Anthony in reed. De originele staat hier ook. Het is een waargebeurd verhaal en het heeft Invercargill op de kaart gezet!

Zo zag een Indian uit 1920 er standaard uit, voordat Burt er mee aan de slag ging.

Maar je kunt in deze winkel ook gewoon alle denkbare en ondenkbare hardware kopen zoals deze pikhouwelen. Hoe kun je zonder?

Hoefijzers in alle soorten en maten.

Middenin Invercargill ligt een groot park met een golf ernaast. We gaan een kijkje nemen.

Pim zit in de stam van een Sequoia. De hoed is geen overbodige luxe. De zon brandt hier zo heftig, dat je binnen de twintig minuten fors kunt verbranden.

De rozentuin ziet er prachtig uit en we zijn weer net in het goede seizoen om schitterende, heerlijk geurende rozen te zien en te ruiken.

NELLY?

Er staan weer nieuwe filmpjes op www.nellyrose/video.

Tot nu toe hebben wij geluk en zijn we gespaard gebleven van de beruchte Sandflies, verderop in het seizoen zullen we hem en zijn maten wel tegen komen.

Een echt Espresso apparaat achterin de bus.

Mooi doorkijkje over het meer naar de imposante bergen.

De vrij smalle rivier heeft de berg toch behoorlijk uitgesleten.

Je ziet in de verte één van de logging trucks naar bakboord gaan met een flink zandspoor er achteraan. Overduidelijk een productiebos.

Er zijn 20 miljoen schapen in NZ. De weilanden staan vol met deze nu nog ongeschoren beesten.

De langste houten brug in NZ. Aangelegd in 1899 voor paard en wagen.

De rivier hieronder kan soms zeer snel aanzwellen tot een hele brede rivier, vanwege de sluizen, die ze een eindje terug hebben geplaatst.

De brug hangt aan een stel stevige kabels.

We wandelen even naar de andere kant en vervolgen daarna weer onze weg.

We lunchen in het YesterYears Café, waar volop rariteiten te vinden zijn. We ontmoeten een meneer, die ons allerlei tips voor de rest van de reis geeft. Hij heeft ook in de papierindustrie gezeten en in no time vliegen technische uitdrukkingen over de tafel over drukprocessen, machinebreeedtes enz…

Pim is vooral épris van de oude grammofoon en zingt enthousiast mee met Peter Paul and Mary.

We komen langs de ‘Windswept Trees’. We zijn weer bij de kust aan de zuid-westkant en de bomen hebben nogal te lijden onder de zuid-westenwinden en de zoute luchten.

Nog een voorbeeld van WindSwept Trees.

We rijden naar Cosy Nook over een gravelweggetje op aanraden van het lokaal advies.

We rijden over de 9 km lange pas naar Queenstown over een weg met schitterende vergezichten.

Brievenbussen tegen de hemel.

We gaan vanaf een brug kijken naar Shotover Canyon’. Je kunt met Jetboats door die canyon scheuren. Wij doen dat niet. Je betaalt dan zodat de piloot van de boot plezier heeft, terwijl je zelf peultjes zweet. Het is een beetje hetzelfde als op de Nurbürgring een fortuin betalen om met de ‘Ringtaxi’ rondgescheurd te worden. Heel leuk voor de coureur.

Het is smal en het gaat hard, dicht langs de kant en dwars over de stroomversnellingen. Dat kan omdat de boot wordt aangedreven door een waterjet.

Aan het einde worden de mensen met een bus weer opgehaald. Wel een duur uitje.

Wel wat anders dan kayakken.

Zó geel!

Er is zoveel te zien.

De hele dag zien we een bergketen met besneeuwde toppen, terwijl we langs langerekte meren rijden.

Er zijn grote vlaktes met schapen, koeien en herten in de weilanden. Daarnaast rijzen ineens enorme bergen omhoog.

Grappige bank.

Mooie lijnen over de Eucalyptusboom.

Langs de waterkant.

Zeilen met sneeuw op de achtergrond.

Kapel met uitzicht op het water en vanaf buiten inzicht?

Met het watervliegtuig kun je een tour maken.

We sluiten de dag af met een heerlijke pasta in dit chaotische restaurant, waar voortdurend enorme verwarring heerst over alles, erg grappig. Het doet ons denken aan een van onze favoriete films Big Night, over een Italiaans restaurant.

Binnenkort  staan er weer nieuwe filmpjes op de site van deze Shotover.

Zie www.nellyrose.nl/video

Back Country Saddle Experience.

De Appaloosas zijn er in vele kleuren met allerlei vlekken of stippen. Ze komen oorspronkelijk uit Amerika, waar ze werden gefokt door de Nez Perce Indianen.

Debs haalt er vier tegelijk op.

We helpen met borstelen en opzadelen en willen eigenlijk zó graag mee met de groep die vanmiddag gaat rijden. Debs besluit om er dan nog maar een paar op te zadelen, zodat we toch mee kunnen! De ruin verheugt zich ook, maar waarop?

We zijn helemaal blij! Lekker buitenrijden!

Het is een mooi stelletje, lieve paarden.

Die waar Hanneke op gaat rijden heeft blauwe doorschijnende ogen, net als sommige Border Collies.

Door de brem naar boven.

De groep is vrij groot met 5 Saoudi Arabiërs erbij. Ze hadden maar twee Abduls bij zich, vertelde Ahmad. Normaal rijden ze op Arabieren zei hij, maar later bleek dat het niet echt nomaden waren zullen we maar zeggen.

Pim gaat nu met veel meer vertrouwen op een paard zitten, leuk om te zien. Hij geniet er van.

Erg leuk om dit zo samen te kunnen doen.

Debs stapt af om foto’s te maken van de toeristen.

Gewoon voor het eigen plakboek.

We zijn alweer bijna terug op honk.

Selfservice. Naast de paarden staan als je de zak omhangt, want ze hebben er zoveel zin in dat ze het hoofd omlaag doen zodat je erbij kunt, maar dan gooien ze het hoofd hard omhoog uit gulzigheid. Als je er dan als man nog middenvoor zou staan….

Na afloop gaan we een biertje drinken in de pub van het oude Cardrona Hotel. Op de WC’s liggen nog houten brillen.

De tuin ligt er mooi bij.

Men kruipt gezellig bij de openhaard.

Geen huis te zien. Op Zuid Eiland wonen iets meer dan een miljoen Nieuw Zeeuwen en die wonen bijna allemaal in Christchurch. Er zijn best wel wat stadjes, zodat er voor het land heel weinig volk overblijft. De ongeschonden schoonheid is dan ook een lust voor het oog.

Uitzicht bij het koken! We staan nu in Wanaka op een prachtige kampeerplek met niemand naast, achter of voor ons. Het seizoen barst pas echt los als de schoolvakanties beginnen de week voor kerstmis; het begin van hun zomer.

We gaan eerst naar het Transport en Toy Museum, waar deze ambulance staat. Hij is gebruikt in de Eerste Wereldoorlog. The War to end all wars!…. Was dat maar waar.
Er staan nog heel veel antieke auto’s, maar ze staan niet zo goed geëxposeerd en eigenlijk is het gewoon een hele grote verzameling van een liefhebber. Bij sommige prachtstukken staan bordjes bij om uit te leggen wat het is en uit welk jaar het komt. Er staat ook een oude Fokker Friendship, daar heeft Hanneke nog in gewerkt als stess.

Theelepeltjes galore…

Pim gaat nog even kleiduiven schieten en hij mist maar de helft. Volgens de eigenaar heel goed met deze straffe wind.

Daarna gaan we naar de Lavendel Farm. Eigenlijk zijn we te vroeg, ze bloeien pas eind december begin januari. Deze soort doet het gelukkig al wel.

Er zit natuurlijk een winkel bij en een tearoom. Je kunt er allerlei crêmes, zeep en geurtjes krijgen. Wij kopen alleen een minipotje honing, gewoon om eens te proberen.

Dit veldje is bijna klaar voor de oogst.

Wanaka ligt aan een meer met de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond levert het een mooi plaatje op.

We nemen afscheid van Wanaka. Eigenlijk zouden we gaan paardrijden, maar het weer was te miserabel voor woorden. Het begon in de nacht keihard te waaien, zodat de camper er helemaal van ging schudden. Pim stond half verdwaasd op om het anker te gaan controleren, maar kwam vrij snel gerustgesteld weer terug in bed. We rijden op weg naar Cardrona en we besluiten om toch even daar naar de paarden te gaan kijken. Het zijn Apaloosas, Amerikaanse paarden en die hebben we eigenlijk nog nooit in het echt gezien. De weg ernaartoe is weer aardig geel van de brem.

In Cardrona worden we verwelkomd door een paar honderd bh’s. Het is een oproep tot borstkanker bewustheid.

Er hangen er genoeg!

We drinken een kop koffie in authentiek historisch hotel. Het stamt uit 1865, de tijd dat er hier goud opgegraven werd uit de mijnen. Er staat een mooie oude Chrysler voor de deur.

Het hout voor de openhaard wordt alvast klaargelegd.

Kiwi humor.

Wat een gezellig hotel met prachtige tuin erbij ook nog.

Het regent al twee dagen volcontinu!

Ook hier is weer een visitors centre. Ze hebben een uitgebreide expositie over alles wat relevant is in de buurt. Zowel over de historie,  vandaar deze Maori-jurk, als over de omgeving en de lokale nijverheid. Een van de dingen waar we over leren is het vangen van White bait in de rivieren. Een lokale delicatesse, die we in het dorp moeten gaan proeven.

De Kiwi hier is opgezet. Het lijkt of ze haren hebben, maar het zijn toch echt hele fijne veertjes die aan de onderkant donzig zijn, maar aan de tip zijn het harde puntjes.

Nat, nat, nat grasland. We zijn in een van de natste plekjes van de wereld. Het regent hier 18 meter per jaar, dat is anderhalve meter per maand oftewel gemiddeld twee centimeter per uur.

Tussen de middag lunchen we in een klein café, waar ze de White Bait serveren. Het zijn visjes van zo’n 7 cm.,waar ze een ei bovenop gooien. Het smaakt heerlijk op een boterham. White Bait vrouwtjes leggen hun eitjes met springtij, die eitjes zetten zich dan op het hoogste punt van het water af in de rietkraag en laten zich dan 14 dagen door de zon verwennen tot het volgende springtij komt en ze weer losweekt. Dan komen de kleine guppies er uit.

De wolken hangen laag en het geeft een mysterieuze sfeer aan de omgeving.

We zien erg veel watervallen, die zich bijna verticaal naar beneden storten. Jon, die ons in Auckland veel heeft verteld over het Zuider Eiland, vertelde ons toen al dat we blij moesten zijn als we het gebied in de regen zagen, omdat de watervallen dan dubbel spektakulair en echt uit de bergwand wegspuiten.

Het begint iets op te knappen, maar het regent nog steeds.

Als gevolg stromen de beken hard.

Er stopt een auto achter ons om ook een foto te maken en het blijken kennissen te zijn uit Limburg, die hier ook een poosje rondtrekken. Hoe bestaat het toch dat je elkaar dan hier in de stromende regen tegenkomt!

Fantail waterfall komt hard naar beneden.

Wat een land!

Er zit ook een blowhole, waar het water door een gat omhoog wordt gestuwd. Soms wel 20 meter hoog.

Pim raakt onder de indruk van de prachtige tinten op de varens en maakt er een heleboel foto’s van. Het zijn mooie schakeringen tussen het groen en het roodbruin.

De meeuwen zijn er als de kippen bij, als je je tafeltje verlaat.

Wij rijden naar het strand en lunchen in de eigen campervan. Deze meeuw kwam kijken of we niet iets over hadden. De meeuw blijft op veilige afstand.

Er kwam ook nog een weka kijken. Die is veel minder bescheiden of voorzichtig dan de meeuw. Met een beetje geduld hadden we hem waarschijnlijk binnen kunnen krijgen, maar hij at in ieder geval van het trapje.

De bruggen zijn enkelbaans en deze moet zelfs ook met de trein worden gedeeld. We hebben een zo’n passage gehad waar verkeerslichten het verkeer regelden, maar meestal is het gewoon een verkeersbord dat zegt wie er eerst mag.

De rhododendrons staan overal volop in bloei. Deze kleur is onze favoriet.

We gaan naar een lokale natuur tentoonstelling, omdat we daar een kiwi te zien zullen krijgen. Als bonus is er ook een tank met een hele zooi grote palingen die net gevoerd worden. We mogen ze aaien. De palingen blijken héél erg zacht; fluweelachtig. Een beetje te vergelijken met de pijlstraatroggen, maar dan toch net weer anders.

Goed kijken, dan zie je een heuse Kiwi. Ze zitten in een groot hok met nachtverlichting. Het zijn nachtdieren en ze worden bedreigd. Door honden en wilde katten, maar zeker ook door de stoat (een marter) en de possum. De marter is rond 1890 uitgezet door mensen die daarmee de konijnenplaag dachten te bestrijden. Het middel bleek ruim erger dan de kwaal. De possum was een geschenk uit Australië. De bedoeling was het opzetten van een bontindustrie in Nieuw Zeeland. Dat is best wel gelukt, maar de prijs is ongelooflijk hoog. De possum wordt met man en macht bestreden. Met vallen, door ze te schieten en zelfs met 1080 – Sodium Fluoracetate. Nieuw Zeeland is een van de grootste gebruikers van dit gif in de strijd tegen de rat, de possum en de marter. Allemaal binnengebracht door de mens. De rat kwam al met de boot van Cook (waarschijnlijk ook al met die van Tasman), maar de possum is een gevolg van de ondoordachte en uitendelijk onnozele acties van de goedbedoelende mens.

Ze zijn ongeveer 40 cm. hoog .

Dit zijn Possumhuiden.

Dit is een opgezette possum. Het is een buideldier.

Stapeltje huiden, klaar om iets moois van te maken.

In deze werkplaats maken ze er plaids van en tassen en kleden enz…

Midden op het kruispunt in de stad staat deze Clocktower.

De stad heet: Hokitika