Het is voorjaar. De brem staat in bloei en de bergen kleuren geel, zo mooi!

Er worden herten gefokt.

Er loopt een Weka op het parkeerterrein waar we even stoppen om het visitor’s centre te bezoeken. Meestal hebben ze daar een leuke tentoonstelling over wat er daar in de buurt interressant is.

Er lopen 4 pluizige kuikens achteraan.

De rivieren hebben meestal brede beddingen. Helemaal links zie je de weg uitgehakt in de rotsen waar wij straks over rijden. De bocht om naar weer zo’n adembenemend schouwspel.

We maken een lekkere strandwandeling en er is helemaal niemand!

Als we later naar de werkhaven rijden, zien we nog wel een strandzeiler.

Stoere vissersboten, maar dat moet ook wel hier aan de ruige westkust.

Dit moderne  patrouille vaartuig ligt hier ook in de haven.

We gaan een pizza eten in de lokale tent. Er zijn maar twee kroegen, de ene is voor de biljarters en de andere voor de mensen die een wedje komen leggen op honden- of paardenraces. De allervriendelijkste oma, die de pizza gaat maken, vraagt of we er bestek bij willen. Ja , dat willen we wel.

Toch weer heerlijk om de zee te zien en dan zeker met van die mooie rotsformaties.

We zijn nu bij de ‘Pannekoekenrotsen’, ziet er inderdaad bizar uit al die pannekoeken bovenop elkaar gestapeld.
Iedereen loopt er hier heel casual bij, meestal in lange broeken of erg korte broekjes. Niet deze Engelse meisjes, die hebben rokjes aan!

Het geweld van water zorgt voor een binnenpoel.

Met de ferry InterIslander varen we bij aankomst van het zuideiland door de fjord naar Picton. Met 16 knoop varen we wel met een andere snelheid dan wij gewend zijn. We slapen de eerste nacht in Picton, waar Pim een verhaal schrijft om uiting te geven aan zijn grote zorgen over de escalatie van de strijd tegen Isis. Na drie en een half jaar redelijk afstandelijk over de geo-politieke ontwikkelingen gehoord te hebben zitten we er ineens weer middenin. Pim schrijft er over op de facebbook tijdlijnpagina van ‘de Macht van Tien’.

We gaan weer onderweg in de richting van Marlborough, de wijnregio op het Zuid Eiland met als centrale stad Blenheim. Het oude station van Blenheim is opgeknapt en doet nu dienst als café.

Eigenlijk hoopten we dat er in Blenheim een centrale coöperatie zou zijn, waar we verschillende wijnen zouden kunnen proeven. Die kunnen we niet vinden en we hebben geen zin om veel geld uit te geven aan een van de wijntouren met een gids. We brengen dus een bezoek aan een gerenomeerde winery, die van Allan Scott. Hij is sinds de eerste dagen in het begin van de zeventiger jaren bij het verbouwen van wijn in de regio betrokken geweest en hij begon in 1990 met zijn eigen label.

Het ziet er allemaal zeer verzorgd uit en er zit ook een kennelijk druk bezocht restaurant bij, maar na het een en ander geproefd te hebben, vinden wij de wijn nogal dunnetjes. In ieder geval niet te vergelijken met onze favoriete wijn van www.rives-blanques.com, met hun heerlijke wijnen uit de Languedoc. Het kan zijn, dat wij geen echte fans zijn van de sauvignon blanc, maar meer van de chenin blanc en mauzac. Het kan aan het huis of de bodemgesteldheid liggen of het feit dat alle bewerkingen hier mechanisch worden uitgevoerd. We weten het niet, maar de prijs/kwaliteit verhouding is niet wat we ervan hadden verwacht.

Hier wordt de oogst machinaal binnengehaald. Het wijngebied heeft hier de vroegere abrikozen en appelbomen bijna volledig verdrongen. De industrie biedt het hele jaar door werk aan vele mensen, die ervoor zelfs worden gerekruteerd vanuit de Solomoneilanden, Fiji, Niue en Tonga.

Een andere belangrijke bron van inkomsten is de houtindustrie. We rijden door grote gebieden vol produktiebos. Ze moeten volgens de wet na de kap weer opnieuw worden aangepoot, maar het ziet er toch raar uit. Bomen van een enkel soort, netjes in rijtjes en dan ineens grote kale vlaktes.

Vreemd gezicht, zo’n kale berg. De boomgrens ligt hier overigens ook rond de 1500 meter.

De man staat te vissen in een enorme brede rivierbedding.

Even later bezoeken we middenin de bergen een bootmuseum van een of andere liefhebber.

Mooie verzameling oude buitenboordmotoren.

Deze raceboot is door de zoon van de man gemaakt. Er is vlakbij een groot meer, waar ze races met die dingen houden.

Dit was misschien zijn eerste poging tot het bouwen van een boot.

Het zijn hele platte bootjes, wel wat anders dan de Cadetten waar wij vroeger onze trailer mee hadden volgeladen.

Er hangt ook nog een Lark zweefvliegtuig aan het plafond. Zweefvliegen is hier populair en vergelijkbaar in mogelijkheden aan de Val d’Aosta in Italië.

In de bergen lopen Chamois (geiten), maar als het weer ietsje vlakker wordt, zien we weer heel veel schapen. Wol is een grote bron van inkomsten. De lente is aangebroken!

We zijn bij Takapuna Beach op de noordkant bij Auckland, waar we met Renée ook al waren. Kopje soep aan het water in ons eigen huisje.

Geen idee dat deze planten ook bloemen krijgen. Groot en fijntjes.

Na ongeveer een uur rijden, zijn we in Hamilton. Daar bezoeken we een garage, omdat de remmen niet goed werken en er maar één gaspit goed werkt en de WC geen water doorspoelt.
Na een enorm vervelend contact met de verhuurder van onze campervan mogen we een nacht in een motel slapen, terwijl er gewacht wordt totdat hij zijn tweedehands remcylinder heeft opgestuurd. Het kost ons wel een dag, maar met slechte remmen door de bergen op het Zuideiland rijden, is geen optie. Road Runners Rental kunnen we in ieder geval bij niemand aanbevelen. De remmen zijn nu redelijk, maar de eigenaar vond het onredelijk, dat we het wc en gas probleem ook opgelost wilden zien. Sukkel.

Als we naar het motel lopen, komen we langs deze boom vol rode bloemen. Het blijkt de Nieuw Zeelandse Kerstboom te zijn. The pohutukawa tree.

Felle rode bloemen.

We komen erachter dat 10CC vanavond hier optreedt en weten kaartjes te bemachtigen. Zo hebben we toch een mooie avond!

Muzikaal gebouw! Het blijkt een grote muziekinstrumentenwinkel te zijn.

De brem staat in bloei, maar bovenop de bergen verderop ligt nog sneeuw.

Leuk om op zo’n plek je boterham te kunnen eten in je eigen campervan.

We hebben al heel lang geen sneeuw meer gezien en dan kun je van zo’n uitzicht echt genieten.

Even later rijden we langs ‘ white cliffs’. Over grote afstand afgesleten door de rivier die er onder langs loopt.

We eindigen de dag in Foxton, waar we verrast worden door deze molen. Het is totale decorbouw, maar toch doet het ons goed. Hanneke is tenslotte geboren in Kinderdijk, waar er 36 staan. Er schijnt ook een dutch market te zijn.

Er staat ook een leuke houten kerk.

We vertrekken de volgende dag pas nadat we een portie poffertjes hebben gegeten in ‘The Dutch Oven’. De poffertjes waren echt goed en de kokkin was blij toen we zeiden ‘You nailed making poffertjes’.

In de supermarkt staat deze kar klaar om donaties in te doen voor mensen, die het met kerst niet breed hebben. Mooi gebruik.

We komen aan in Wellington op het zuidelijkste punt van het Noordeiland. Ze noemen het Windy Wellington, want het is de meest winderige stad van de wereld.

We zijn een uur te vroeg en kunnen nog wat rondwandelen voor we straks deze open mond in rijden en drie uur lang aan boord zitten.

We halen onze campervan op. Dit wordt ons huisje voor de volgende 6 weken. Nog véél kleiner dan de boot.

Onderweg terug naar Whangarei komen we langs Sheep World, waar we een kijkje gaan nemen. Ze hebben er ook deze Emu-kuikens. Wist niet dat die gestreept zijn als ze nog zo klein zijn.

Er wordt een demonstratie gegeven hoe de Border Collie de kleine kudde bij elkaar drijft in het weiland en ze vervolgens door een hek heen stuurt, waar ze straks geschoren zullen worden.

Dit is een ander soort hond, die speciaal gefokt is om met zijn voortdurende geblaf de schapen aan te sporen om door een sorteerhek te lopen. Een schapenboerderij heeft gemiddeld zo’n 3500 schapen en er moet door de honden hard gewerkt worden. Ze zijn totaal onmisbaar voor Nieuw Zeeland.

Hij klemt het schaap tussen zijn knieën en begint na nog meer uitleg over hoe en wat eindelijk met het scheren. Hij ziet het als topsport, want een beroeps-schapenscheerder doet er zo’n 800 per dag. Als het seizoen hier voorbij is, gaat ie naar Wales of Schotland. Ze verdienen per geschoren schaap.

Pim mag een handje meehelpen.

Hanneke mag een van de lammetjes een flesje geven.

We raken in gesprek met een Opa en Oma, die met hun twee kleindochters een dagje op stap zijn. Het zijn ook yachties, maar zijn er nu te oud voor. Opa is al 87 en zijn knieën willen niet meer zo erg.

We komen nog langs een Dutch Deli en kunnen het niet laten. We moeten stoppen. Even later vertrekken we met een doos vol lekkere lang gemiste dingen. Hagelslag, paprikachips (niet te krijgen hier) speculaasjes, Rotterdamse oude kaas enz..

In Whangarei staat Nelly Rose er prachtig bij. We praten nog wat met mensen van de yachtbroker en halen nog een paar tassen met spullen op, die op de heenweg niet in de bus mee konden.

Gelikt!

Als we de volgende dag een toeristische route rijden, worden we aangehouden. Iemand heeft ons schijnbaar aan de verkeerde kant van de weg zien rijden en de politie gebeld, die ons hier aanhield. Het is absolute onzin, maar toch moet Pim om 11.00 am nog even de blaastest doen. Daar is natuurlijk niks mis mee en na een vriendelijk gesprek mogen we onze weg vervolgen.

New Zealand heeft niet alleen een belangrijke maritieme traditie, maar ook zeilen als sport is heel erg belangrijk in het land. Het Maritieme Museum geeft van beide kanten een prachtig overzicht. Het ziet er goed uit van buiten, met traditionele schepen in het water, en een van de Steinlagers aan de muur.

Nooit geweten dat onze Abel Tasman uit Lutjegast kwam. Hij was het die deze hoek van de aarde ontdekte in de zeventiende eeuw. Hij rapporteerde er over aan de VOC, maar die zag er niet veel in. Pas honderd jaar later kwam Cook, die voor de Engelsen beslag legde op Australië en Nieuw Zeeland.

Altijd stoer zo’n mooie oude sleepboot.

Het land moest bevolkt worden en er werden veel ideeën ontwikkeld om het aantrekkelijk te maken voor mensen om hier naartoe te gaan. Sommigen gingen gratis naar hun beloofde land en soms kregen er zelfs een heel stuk land bij. Het museum geeft een mooi beeld van die hele periode; van de eerste immigranten die op de oude zeilschepen kwamen, van de mensen die met stoomschepen werden gebracht en uiteindelijk van de luxe passagiersschepen, die in de vijftiger jaren nog grote aantallen mensen vervoerden.
Het winnen van de America’s Cup was voor Nieuw Zeeland waarschijnlijk een nog grotere gebeurtenis dan het winnen van de Rugby World Cup. De gekte in de straten daarna was totaal. Dit is een kopie van de Cup. De beker zelf is een zilveren cup, die ook wel de Auld Mug wordt genoemd. In 1995 werd de schaal ernstig beschadigd door een politiek activist die streed voor volledige rechten voor Maori’s in Nieuw-Zeeland. De cup werd (gratis) gerepareerd door de oorspronkelijke zilversmid, Garrard’s uit Londen.

De eerste zeilboot die de cup won kwam daarvoor naar Engeland. Het was de schoener America, waarnaar de one guinea cup is vernoemd. Het is de oudste sport trofee waar nog steeds om wordt gestreden.

Dit is de boot waar de Kiwi’s de Cup mee wonnen! De Black Magic.

De sokken hangen een eindje verderop.

Er is tegelijkertijd een expositie van historische badpakken in het museum.

Grappig om te zien al die oude badpakken.

Eenmaal weer buiten drinken we een biertje in het café aan het water waar nog meer moois ligt.

Prins Charles en Camilla liepen daarachter rond. Ze zijn op werkbezoek in NZ en regelmatig op de TV.

Dit is een van de eerste schepen die hier in Nieuw Zeeland speciaal werd gebouwd om wedstrijden mee te varen. Het schip is inmiddels meer dan honderd jaar oud.

De heren zitten lekker een biertje te drinken.

Terwijl de dames zich suf kletsen..

Het was een leuke dag in dit mooie Maritieme Museum. Als je in de buurt bent, moet je zeker even gaan kijken!

Als we eindelijk klaar zijn met klussen aan de boot, pakken we de bus naar Auckland. Na drie uur komen we over de brug vanwaar deze foto is genomen.

We slapen in een B&B middenin de stad en in de parkeergarage eronder staat deze aparte auto, een Lamborghini.

De kamer is piepklein, maar het uitzicht vanaf de 28-ste verdieping is grandioos.

Het is nu niet druk op dit belangrijke kruispunt van Queenstreet. Alle verkeerslichten gaan tegelijkertijd op rood en dan mogen alle voetgangers oversteken; ook diagonaal. Dat kan er voor onze ogen raar uitzien, maar in Tokyo doen ze dat al decennia lang.

De beroemde Sky Tower van Auckland is nog net te zien tussen de glazen reuzen van banken en verzekeringsmaatschappijen.

Er zijn vooral veel moderne gebouwen in deze stad, maar een enkel element laat zien dat Auckland ook een historie heeft. Die gaat niet veel verder terug dan de tweede helft van de negentiende eeuw. In tegenstelling tot Australië is er in Nieuw Zeeland sinds die tijd over het algemeen een goede verstandhouding geweest met de oorspronkelijke bevolking. Die stammen oorspronkelijk van het Aziatische vaste land en van Indonesie en de Philippijnen. Vandaar zijn mensen ongeveer 3000 jaar voor het begin van onze jaartelling over zee getrokken naar Polynesië. Toen de Markiezen overvol raakten zijn de mensen van daaruit uitgewaaierd naar de Paaseilanden, Hawaii en naar Nieuw Zeeland. Het zijn dus mensen met een andere achtergrond dan de oorspronkelijke bewoners van Australië. De Maoris en de van oorsprong Europese bevolking leefden goed naast en met elkaar en dat is vermoedelijk ook de reden, dat er niet moeilijk wordt gedaan over de grote influx van Aziaten. De verwachting is, dat zij over een jaar of twintig net zo talrijk zullen zijn als de mensen met een Europese oorsprong. Als je het straatbeeld vandaag bekijkt lijkt het alsof dat nu al het geval is. Er lopen heel veel vooral jonge mensen van Aziatische oorsprong door de stad.

We kopen een stekker met plug voor NZ voor onze Apple spullen. We zien voor het eerst accessoires voor de Applewatch.

“Oud” gebouw naast de glanzende nieuwe. Oud is natuurlijk relatief in zo’n vrij nieuw land.

In onze koffie zit een Silver Fern ; het nationale symbool van Nieuw Zeeland.

Ferrybuilding, hiervandaan vertrekken omder andere  de ferry’s naar de noordkant.

Naast het scheepvaartmuseum ligt deze reuze outrigger. Ze zijn met 10 van die dingen gaan varen vanuit Frans Polynesië via Hawaï naar San Francisco en nog heelhuids aangekomen ook. Ze zijn gebouwd naar de overgeleverde vorm van de schepen waarmee de Polynesiers tussen de eilanden voeren en waarmee Nieuw Zeeland als laatste land ter aarde uiteindelijk door mensen werd bevolkt.

Ze vertrekken zometeen voor een toeristentochtje.

Eerst nog een stuk door het bos vóór we de rivier weer gaan oversteken.

Schitterend uitzicht. Je ziet de rivier mooi meanderen. Het was afgaand water, zodat we op de terugweg niet meer zo diep door het water hoefden te waden.

De eigenaar Stewart heeft al een poosje niet meer gezwommen, want zijn zwembad is overgenomen door een groot aantal kikkers. Het bankje met paardenhoofden op de voorgrond heeft ie zelf gemaakt.

Toen wij afspraken dat we zouden komen rijden, vertelde hij, dat we bij hem geen lunch konden krijgen en dat we zelf sandwiches mee moesten nemen Toen we er echter eenmaal waren, stond ie erop dat we mee zouden tafelen en van zijn overheerlijke eenvoudige boerenhap mee zouden eten.

Hij heeft ook nog een poosje in India gewoond en uit die tijd getuigd dit beeld.

De woonkamer is één grote teringzooi, maar daar letten we niet op, want de man is reuze onderhoudend met grote verhalen.

Voor een gewone boerenlunch krijgen wij toch een heerlijk voorafje met een goed sausje erbij. Stewart kweekt zelf artichokken, die hij op de markt verkoopt.

Er hangt een Hollandse koffiemolen aan de muur. Toen hij hier 30 jaar geleden kwam, was er geen electriciteit. De bonen werden met de hand gemalen. Er was ook nog geen weg, zodat de bonen te paard bij de winkel gehaald moesten worden. Stewart geniet wel van deze vereenvoudiging van zijn leven, van de vierwiel aangedreven auto en de vacuum verpakte gemalen koffie. We ontmoetten echter ook een Liechtensteiner, die zichzelf daar in de buurt Zwitser noemt, want niemand heeft ooit van Liechtenstein gehoord. Hij weigert om naar de supermarkt te gaan. Hij bedruipt zichzelf al 12 jaar helemaal zelf. De eerste tien jaar deed hij dat samen met zijn vrouw, maar die is na tien jaar teruggegaan naar Europa. Ze vond dat ze bewezen hadden, dat het mogelijk was om zo te leven, maar dat het wel welletjes was geweest. Hij is echter helemaal verslingerd aan zijn manier van leven. Hij ziet er super gezond uit, dus het bekomt hem kennelijk goed.

De dorst wordt gelaafd.

Dit is onze gids Victor. Hij is moeilijk te verstaan met plat NZ-accent, maar aardige kerel.

In de garage hangen alle hoofdstellen, de zadels en nog veel meer…

Mooie kop met veel historie.

We rijden in een uur naar de plek waar we gaan paardrijden. Het is overal lekker rustig. Het is zondag en de mensen zitten in de kerk. Het is een religieus volk. We passeren nogal wat van deze enorme varens; het zijn eigenlijk meer varenbomen.

Zouden ze dit zijn?

Een kraal.

Ja, ze waren het inderdaad en ze zijn nieuwsgierig wie wij zijn.

Rocco krijgt Hanneke en Lopez krijgt Pim.

Ze hebben een onderonsje…

Het wordt spannend, want we gaan rivieren oversteken.

We leggen de stijgbeugels kruislings voor het zadel en houden onze benen zo hoog mogelijk als we de eerste keer de rivier oversteken, maar Pim heeft al natte voeten. Nu begrijpen we waarom de paarden een plastic hoofdstel en singel hebben. Lastig fotograferen, als je zelf moet oppassen dat je laarzen niet vollopen…

Op weg naar de brug.

We gaan onder het hoogste gedeelte door. Zeg maar door de vaargeul.

Na iets meer dan een uur komen we bij de zee. Top!

Rocco heeft een elegant hoofd. Zijn moeder liep hier nog los rond in een wilde kudde.

We halen alles weer eens uit elkaar en er wordt hard gepoetst. Nelly Rose is schoner dan ooit!

De vloerdelen gaan er ook uit en je kunt nu ook van onder de vloer eten!

Natuurlijk heeft Nieuw Zeeland een Nederlandse winkel. Die levert ook per post en Hanneke is heel blij met Hagelslag uit de Dutch Store.

Zo staat ze te koop bij de jachtmakelaar.

Bijna klaar. Nog één laag.

In het weekend huren we een auto en rijden een beetje rond om de omgeving eens te verkennen. Na drie weken wil een mens wel eens even wat anders dan inpakken en poetsen.

We belanden in een pub. Aan het water natuurlijk.

Een shandy en een lokaal biertje, het smaakt goed.

De prachtige vissen, die we voor ons 25-jarig huwelijk kochten, blijven aan boord helaas.

De volgende dag toeren we langs de waterval van Whangarei.

Dit land is spectaculair mooi. De kustlijn zullen we nog veelvuldig fotograferen.

Grote stille stranden.

Dit was alvast een voorproefje van wat ons straks te wachten staat. We verheugen ons erop om dan in een campervan een paar weken door dit land te trekken.

Town Basin is het kloppende hart van Whangarei. Er zijn kroegjes en souvenirwinkels, ziet er gezellig uit.

De rode boot in het midden is ‘Guppie’ van het zeilmeisje Laura Dekker, die hier geboren is en nu hier woont.

Overzicht van de rivier.

De gevangen vis gaat hier direkt vanuit de boot de vrachtwagen in.

Pim geniet van een ‘slider’, een kleine hamburger.

Celebrating our safe arrival in New Zealand! Needless to explain how the celebration ended. The following day was all about R&R.

Adam doing his trick.

Pool in the Irish Pub. Playing better and better as the night progresses.

Hij heeft nog niet vaak gespeeld, maar wint van Damien en Adam! Samen met Adam verslaat hij twee lokale dames. Say no more…..

Gezellige pub met open haard.

Clo en Hanneke kijken naar het spannende spel.

Maar de dag daarna was het weer werken geblazen. Hier is Damien hard aan het werk op de Rafiki.

Een vriendin van Leonie, Renee komt ons verwelkomen in Nieuw Zeeland met een zelfgebakken quiche. Het is wel 2 uur rijden vanuit Auckland en s’avonds blijft ze gezellig meeBBQen.

s’Avonds eten we meestal gezamenlijk in de tuin van het motel of we BBQen bij de Marina. Adam geniet ook tijdens het eten van het voortreffelijke internet.

Na een paar dagen uit- en opruimen wordt Nelly Rose uit het water getild om op de kant eens goed verwend te worden.

Het is toch een raar moment..

Blijf het een vreemde bloem vinden.

Pure verwennerij voor onze Nelly Rose. Morgen komt er een kijker, keep your fingers crossed!