Het ziet er naar uit, dat we de situatie redelijk gestabiliseerd hebben. We
hebben allerlei lijnen van de mast naar de voetrails gebracht om de krachten
zoveel mogelijk te verdelen. Zo hebben we ook een dynema lijn over de eerste
zaling naar twee punten op de voet rail gespannen, die veel werk doet. We
hebben een markering gemaakt op het hoofdspant daar waar het dek daar
tegenaan komt. We zien, dat het dek momenteel niet beweegt.
We varen met een gereefde fok, omdat de zee woelig is en de wind 16-19
knoop. We houden de snelheid op 5-5,5 knoop. Dat betekent dat dit een lange
reis gaat worden. Het is nu dag vijf en we hebben we zeker nog 20 te gaan.
Zolang het goed gaat genieten we daar dan maar zoveel mogelijk van, maar het
betekent ook wel dat we lang in spanning zullen zitten. Het is niet anders.
We hebben veel morele steun van allerlei jachten die in of meer in de buurt zijn of dezelfde route varen. Zij hebben een SSB radio aan boord waar we kennelijk geregeld besproken worden. Een van hen heeft zelfs hun weer goeroe gevraagd om zijn adviezen voor ons naar aanleiding van onze specifieke situatie. Die adviezen kwamen overeen met onze keuzes, maar hij nam in ieder geval voorlopig ook wat van onze zorgen over squalls en draaiende winden weg. Het blijft het weer en dat kan altijd verrassen, maar voorlopig ziet het er goed uit.

We hebben serieuze zorgen aan boord.
Eergisterenmorgen om acht uur werden we opgeschrikt door een luide, en dan
bedoel ik echt een hele harde, knal. Het moest iets met de tuigage zijn,
maar we konden niet echt iets vinden. We dachten uiteindelijk dat het blok
op de overloop van positie was veranderd (naar voren was verschoven) onder
de grote druk van de genua schoot. Een uitgebreide inspectie bovendeks
leverde niets anders op.
Gisterenavond zagen we echter dat er iets heel anders is gebeurd. De bevestiging
van de wanten aan het hoofdspant, een trekstang van ongeveer 110 cm lang en
23 mm diameter, is bij het gietstuk waarmee die stang aan het schot vast
zit, afgebroken. Dat betekent, dat het gehele stuurboordwant alleen door het
dek op zijn plaats wordt gehouden. De breuk is net onder de moer en er is
een verkleuring tot op de helft van het breukvlak te zien.
De romp-dek verbinding wordt nu natuurlijk extra zwaar belast. Daar hangt
de mast nu aan. Het grootzeil is naar beneden. We varen verder op de fok.
We hebben met een kevlar lijn de trekstang met het gietstuk verbonden en
hopen dat dat iets helpt. Verder hebben we een dynema lijn van de masttop
naar de voet rail gezet en de checkstay, een soort bakstag, aan stuurboord
strak vastgezet.
Op dit moment is de zee redelijk rustig en we varen met de passaatwinden
ruime wind met de golven mee. We denken, dat we het beste gehandicapt door
kunnen varen met de beste kans op een goede afloop. Beter dan tegen wind en golven in
naar Ecuador of Peru. Dat is bovendien ook heel erg ver, maar goede raad is echt duur. Ook
terugvaren naar de Galapagos zou gevaarlijk kunnen zijn. We varen ook door,
omdat we dan de Toccata in de buurt hebben en hopelijk kunnen
houden. De laatste keer dat we hen op de AIS zagen waren die nog redelijk in de
buurt.
Het zal op zijn best een trage tocht worden.

We zijn lekker op weg. Het gaat niet erg hard en dat is juist wel comfortabel.
Vannacht viel de wind behoorlijk weg en moesten we de koers aanpassen om de
gang er in te houden. Dat bracht ons weer wat sneller in de buurt van de
passaatwinden dus dat kan nooit kwaad. We steken eigenlijk een stuk af. De
wind lijkt dat toe te staan. Normaal vaar je, soms zelfs op de motor, pal
zuid om die passaat op te pikken, maar het lijkt erop dat wij mazzel hebben.
Het loopt nu goed en als we zo nog een kleine honderd mijl zuidelijker
kunnen komen, dan zitten we goed.
Het is onze derde dag op zee en we zijn inmiddels lekker in geslingerd. We
hebben gisteren gekookt voor vandaag en de komende twee dagen. Het was
onmogelijk om op Isabella vlees te kopen, maar we konden een dealtje maken
met Jim van de Booby Trap, het cafetaria waar we een aantal keren hebben
zitten internetten. Jim verkocht ons 6 van zijn Hamburgers. Twee daarvan
hebben we gisteren gegeten, saxen met verse boontjes, drie ervan zijn als
gehakt basis in de Bolognaise saus verdwenen en de laatste is straks een
goddelijk lunchhapje. Daarna zijn we voor verse proteïne afhankelijk van de
visvangst. Het zal wel veel tonijn, uit blik, worden.
Na de avonturen met de marine schepen is het erg rustig geworden. Behalve
hele zweren vliegende vissen hebben we alleen water, wat wolken, een klein
schijfje maan en een heleboel sterren gezien. Die sterrenhemel is bij het
ontbreken van een lichtgevende maan onvoorstelbaar indrukwekkend. 

We zijn gisteren om drie uur lokale tijd uit de Galapagos vertrokken. Daar
te mogen zijn was een onvergetelijke ervaring. We hadden nog langer kunnen
blijven, en dat was zeker ook aantrekkelijk geweest, maar het is er duur en
we hebben eigenlijk alles gezien en beleefd waar we op hoopten. Toen we
bovendien zagen, dat er een front aankwam waardoor we goede wind zouden
hebben door de doldrums was de beslissing snel genomen. Dat blijkt tot nu
toe in ieder geval een goede beslissing te zijn, want we lopen gemiddeld
ruim 7 knoop in een gebied waar menig zeiler dagen ligt te dobberen. We
duimen dat het zo blijft tot we aansluiting vinden met de passaatwinden.
Het is een bizarre gedachte, dat je begint aan een reis die wel eens een
maand zou kunnen duren. We gaan ervan uit, dat het sneller kan, maar het is
de langste oversteek die we ooit zullen maken en vier weken zou niets
bijzonders zijn. We hebben erop ingekocht zullen we maar zeggen.
We  varen hier op een van de meest verlaten stukjes water van de wereld.
Toch blijft het oppassen geblazen. Leonie en Adam met de Elena kwamen hier
ooit de halve Japanse vissersvloot tegen, die met aan elkaar gekoppelde
netten de oceaan trachtten leeg te vissen. Toen hadden die vissersboten hun
AIS nog aan staan, maar dat is ook niet meer vanzelfsprekend. Wij kwamen
vannacht in ieder geval grote schepen tegen, die niet op de AIS te zien
waren en die keihard voeren. We gaan er van uit dat het een marine eskader
was met vliegdekschepen. Die hebben we ooit voor de Amerikaanse kust in het
donker bezig gezien en daar leek het wel op. Wij voeren op dat moment een
koers van 230 graden en moesten helemaal west gaan sturen om er omheen te
komen.
We hopen het vannacht rustiger te hebben. Onze positie ox 12.00 uur lokale tijd (18.00 UTC) is 2:37,65′ S en 92:34,24′ W 

Meneer staat keurig rechtop. Het is toch echt een prachtig mannetje. Later begon hij te dansen.
Deze staat zijn paringsdans te doen. Kennelijk vinden de vrouwen dat zeer aantrekkelijk. Als ze nog jong zijn, zijn hun voeten minder blauw en moeten ze zich veel meer uitsloven om in het gevlij te komen bij de meisjes.
Bedoelt u mij?
Het blijft een raar gezicht die blauwe voeten. Aliens?
En nu de andere voet omhoog!
We mogen weer heel dichtbij komen.
Swimming pinguin.
Daar ben ik.
Swimming sealion. Een zeeleeuw heeft kleine oren en flippers, waarmee hij kan lopen. Dat heeft een zeehond niet en die lopen dus ook niet over een strand.
Krabben zijn hier ook in grote getalen. Maar deze was wel heel mooi rood. Gisteren zat er een kleine in Klontje. Die hebben we er toch maar uitgehaald, want je weet niet hoeveel schade ze aan een rubberboot kunnen doen…

We hebben de laatste verse groenten gehaald, een laatste hamburger gegeten en nu gaan we terug aan boord om alles voor vertrek klaar te maken. Klontje leeg laten lopen, alles zeevast zetten enz. De volgende paar weken zijn we op zee en houden jullie op de hoogte via de sateliettelefoon. Foto’s komen pas weer als we in de Marquesas een internetcafé hebben gevonden.
Het was fantastisch op deze bijzondere eilanden en we nemen met pijn in het hart afscheid. Op naar volgende horizonten!

We gaan met een toeristenboot naar Los Tuneles. Onderweg stoppen we even bij Union Rock. Het is het laatste stukje van een vulkaan, die langzaam onder water verdwijnt. Bovenop de rots zitten een paar boobies : masked en bluefooted. Allebei alleen te vinden op de Galápagos.
Normaal plaatsen we alleen de redelijk goede foto’s, maar dit is een waardige uitzondering. Op weg naar de volgende snorkelplek roept de kapitein : Manta rays! We laten ons overboord vallen met snorkelspullen aan en zien een stuk of 5 Manta Rays langskomen. Wat een enorme grote, elegante dieren zijn dat : 4 meter breed! We zwemmen op minder dan twee meter afstand
We varen naar een andere plek, waar we deze pinguins zien. Ook zij zijn niet onder de indruk van mensen.
Wat een leuke beesten zijn het toch.
Even laten drogen.
Pim kan erg dichtbij komen zonder dat ze zich er iets van aantrekken.
Er zijn allerlei vreemde lavaconstructies, bruggen, tunnels etc.
Er groeien alleen wat cactussen in dit vreemde landschap.

Hij balanceert op het randje.
Samen in de zon, heerlijk.
We gaan met een hoop cruisers gezamenlijk een dagje uit. Het lijkt wel een schoolreisje.
We rijden naar boven door het dorp dat bovenop de lava is gebouwd. We zien waar een recente stroom (1979) is gestold.
Nog zeker een uur rijden en ineens is alles groen.
Hanneke loopt door het poortje het terrein van de boerderij op. Geen idee wat die constructie binnen of buiten moet houden.
Natuurlijk zijn er bananenbomen. Dit zijn hun bloemen.
Zeer vruchtbaar hier.
Vlijtige liesjes in het wild. Er zijn honden, katten, ganzen en ook deze eenden, die lekker in de schaduw zitten.
De sinasappels worden één voor één uit de boom geplukt met een lange stok. Ze zijn nog helemaal groen en pas over 14 dagen rijp volgens de boer. Dat komt goed uit. Morgen gaan we vertrekken voor onze langste oversteek : vier weken op zee richting Marquesas. Tegen die tijd zijn we inmiddels aangewezen op blikgroente en zal het lekker zijn om een sinasappel te eten tegen scheurbuik.
We plukken ook nog wat groene tomaten.
We gaan lunchen bij de Hausers, een Oostenrijker, die een mooie plek heeft gevonden en soms voor feesten en  partijen kookt. Hij komt eigenlijk rond van het verkopen van opgevangen regenwater, dat hier met bakken uit de hemel komt.
Erg chique eten voor de gemiddelde cruiser. Het is een hele tijd geleden dat we tafellinnen op tafel zagen en iets anders dan papieren servetten. En dan al die messen en vorken! Het ziet er duur uit, maar het schoolreisje krijgt het gelukkig tegen een zeer schappelijke prijs.
Het pad terug naar het dinghydock ligt weer vol Iguana’s.
Arie maakt het nu wel heel bont! De volgende ochtend ligt hij er weer en het blijkt, dat hij niet zindelijk is. Dat is lastig, want de zeeleeuwtjes eten vissen met grote schubben, die slechts gedeeltelijk verteerd worden. Eenmaal weer buiten zijn ze heel dun en moeilijk van het dek te poetsen.

Pim is dol op deze Marine Iguana.
Ze liggen heerlijk te zonnen.
Aparte muurschildering.
Het kan niet echt rustig zitten zijn op dit terras met zo’n boze vogel op de muur.
Er wordt gesurfd op de grote golven die hier tegen de kust aanslaan. Helemaal rechts zie je de baai waar Nelly Rose ligt.
Overal wordt je eraan herrinnerd dat we hier op een vulkaan zijn. Alleen dit eiland heeft er al zes.
Als we terug aan boord komen ligt Arie lekker te dutten op de sugarscoop.
Hoezo moet ik eraf?
We zetten de douche erop en uiteindelijk vertrekt hij.
Niet lang daarna is ie weer terug, nu met zijn vriendinnetje.

We zijn dus in opdracht van de autoriteiten 40 NM buiten het Nationale park gevaren op de motor. Via de AIS kan men zien of we inderdaad de 40 Mijl hebben gevaren.

Pim gaat overboord met duikuitrusting om de boot van onderen schoon te maken. Dat is niet makkelijk aangezien Nelly Rose voor top en takel nog steeds 1,1 knoop loopt.
We laten de boot ‘s nachts drijven en varen de volgende dag op de motor weer terug. We gaan het niet halen om voor donker in Santa Cruz te zijn, maar krijgen gelukkig toestemming om naar Isla Isabella te gaan. De laatste 6 uur hebben we heerlijk kunnen zeilen. Vlakvoor we binnenkomen in de baai halen we de zeilen weg en doen ook alvast de hoes over het grootzeil. Dat was net op tijd, want daarna barst er een enorme bui los. Het zicht verminderd zo erg dat we geen hand voor ogen kunnen zien. De UnWind heeft ons op de AIS gespot en loodst ons via de marifoon het kanaal door de baai in. Oef, gelukkig ging dat allemaal goed met dank aan Niels.
Inmiddels liggen we voor anker en kunnen Klontje opblazen om naar de kant te gaan. Toccata en Boxing Kangaroo (een jong Belgisch stel) liggen ook hier. Als we aan de kant komen, worden we verwelkomd door deze Marine Iguana’s.
Het is niet bepaald druk op het mooie strand.

De stad is een langgerekte straat vol restaurants waar bijna geen mensen te vinden zijn. Het regenseizoen is hier aangebroken. Niemand heeft haast en alles gaat relaxed.
De was hangt tussen de palmbomen.
De regen heeft zijn sporen achtergelaten. De auto’s maken golven in de straat. Er zijn grappige lantarenpalen; bomen met een bol erbovenop.

Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe, volgens ons veel te dure weg met fietspad ernaast. Zonde, het was een mooie zandweg. We zijn bang dat op dit minst toeristische eiland van de Galápagos binnenkort wel projectontwikkelaars zullen neerstrijken en dan is het ook hier gedaan met de rust. Dat zal dan zeker ook ten koste gaan van de tot nu toe onverstoorde fauna alhier. De groei van het toerisme zal ervoor zorgen dat wat wij hier nu in levende lijve zien,  straks slechts historische beelden zullen zijn op National Geographic Television. Massatoerisme en deze vorm van toegankelijkheid van de natuur gaan niet samen. De toegang is nu voor de happy few zoals wij, maar zolang dat zo blijft kunnen er mooie beelden van gemaakt worden, die voor iedereen toegankelijk zijn.

De Marine Iguana’s zijn net als de andere dieren hier absoluut niet onder de indruk van mensen.
Je kunt ze van zeer dichtbij op de foto vastleggen. Ze zijn aan het vervellen.
Dit zijn de boten, waarmee de toeristen worden rondgevaren om al het moois te bekijken. Samen met Anne en Peter van de Toccata gaan we duiken bij Isla Tortuga. We zien twee Hammerheadhaaien en een aantal schildpadden, in de verte niet goed zichtbaar een Manta Ray en een grote school met kleine Barracuda’s (ongeveer 500).
Er komt ook een zeeleeuw met ons meezwemmen. Hij daagt ons uit om net zulke mooie pirouettes te draaien en salto’s met flipflops enz.Het is werkelijk prachtig om te zien.

De boot brengt ons terug naar Nelly Rose, maar niet voordat we langs een aantal pinguins zijn gevaren. Rechts staan er twee op een rots en de anderen zijn aan het zwemmen. We hopen ze later nog wat dichterbij te kunnen zien.

We klimmen naar de krater van de hoogste vulkaan.

Er vliegen een hoop fregatvogels rond, die hier langs de rand nestelen. Deze man heeft een rood zakje onder zijn bek hangen. Als ie ‘m opblaast lijkt het wel een ballonnetje. Hij hoopt er vrouwtjes mee aan te trekken.

Ze schudden zich in de lucht uit en zien er dan war verfomfaaid uit.

Deze is bijna wit.

Mooie bloemen, die hier in bosjes volop groeien.

S’avonds eten we bij iemand thuis in de garage met nog een stel cruisers van de Wandering Dream. 3 Engelse mannen. De soep is lekker, maar het is toch een beetje raar dat ze er popcorn in gooien. Smaakt prima trouwens.

Mooi versierd huis.

Muurschildering met de volle rode zak bij de mannelijke fregatvogel.

De trap ligt weer vol.

s’Avonds komen de zeeleeuwen het strand op om te slapen. Deze ligt heerlijk op zijn rug.

Een heel kluitje bij elkaar.
Het strand is s’nachts niet meer zichtbaar, alleen maar zeeleeuwen!
In deze winkel kun je zelf met een schepje je pasta of maiskorrels pakken en in een zakje doen.

De kerk ziet er imposant uit.
Als we later op de middag alle formaliteiten om uit te klaren hebben afgerond gaan we aan boord en dan krijgen we ineens toch weer bezoek van onze agent om te zeggen dat we onmiddellijk moeten vertrekken. Zie het verhaal van enige blogs geleden. Balen, maar niks aan te doen.