Op deze plek, the petrified forest, zijn resten van fossiele bomen te zien van 180 miljoen jaar geleden.

Het is even zoeken, maar dan begin je er oog voor te krijgen en zie je ze ineens overal. Waanzinnig dat ie al zó oud is!

Zo ligt hier dus een heel bos!

We komen door prachtige valleien met kleine dorpjes.

Deze mevrouw verzamelt theepotten in alle soorten en maten. Of je maar 2 $ in een potje wilt stoppen als je een foto neemt. Je krijgt je eigen gevoel voor humor en doet er iets mee als je geïsoleerd en afgelegen woont. Er was ook nog een poppentuin.

De meeste huizen zijn vrij saaie bungalows, maar soms staat er nog een leuk oud huis tussen. In het stalletje ervóór verkoopt ze zelfgekweekte planten met een doos met een gleuf erin voor de betaling.

We stoppen om even een boterham te eten bij een meer met veel zwarte zwanen. Bij ons een dierentuindier en hier de norm.

Deze twee paarden hebben net 2 uur op het strand gereden en mogen nu even uitrusten en grazen, vlak naast ons.

In Dunedin, waar we dwarsdoor heen rijden, komen we deze muurschildering tegen. Het is een erg leuke stad en iedereen die over highway one rijdt moet er doorheen. Er is geen rondweg om de stad. Er zijn hier sowieso nauwelijks grote wegen. Alles is enkelbaans met af en toe een inhaalstrook die van te voren wordt aangekomdigd, zodat je meteen goed gas kunt geven om langs de vrachtauto’s en de grotere campers te komen. Die mogen maar 90 km/u en staan hier bekend als mobile roadblock.

We rijden naar de peninsula van Dunedin. Helemaal aan het einde ervan (24km) zit het Royal Albatros centre.

De koeien staan op steile hellingen te grazen.

We zijn verbaasd dat een Albatros zó groot is. We hebben ze natuurlijk op de oceaan zien vliegen, maar dan is er geen referentiekader als ze boven je langs komen. Het zijn wel heel elegant vliegende vogels, maar dat ze tot ruim drie meter spanwijdte kunnen hebben zie je er op zee niet aan af.

Albatrossen worden in hun voortbestaan bedreigt door de visserij, vooral door het long line fishing. Ook de Petrel en andere meeuwen komen vaak in de haken van deze industriele vissers terecht, die met kilometers lange lijnen met meer dan 2500 haken met aas verantwoordelijk zijn voor de bijvangst van wel 100.000 vogels per jaar (https://nl.wikipedia.org/wiki/Langelijnvisserij). Ook zeeschildpadden en bedreigde haaiensoorten zijn het slachtoffer. Dat is nog eens bovenop de gevaren van de enorme overbevissing.

We lopen over een meeuwenscheitpaadje naar de rand van de klif om te kijken of we ze nu ook weer kunnen zien.

We zien ze inderdaad hoog in de lucht langzaam zien zeilen door de lucht. Foto maken heeft geen zin helaas, Maar hier vliegen ze met andere meeuwen met normale grootte, zodat je ineens ziet hoe veel groter de albatros is. Het is overigens uniek, dat ze hier op het vaste land van Nieuw Zeeland nesten en broeden. Verder wonen ze op afgelegen eilanden.  In het albatros centrum leren we weer veel over deze gigantische vogels.

We rijden naar het allerzuidelijkste punt van Nieuw Zeeland. Er is gelukkig een berg, dus we hebben een prachtig uitzicht.

Beneden staat de bekende paal met hoe ver het nog is naar verre plaatsen.

Er ligt ook een gaaf kunstwerk: een schakelketting. Verbindt ie alle landen met elkaar?

Hier zie je de lengte en breedtegraad waar we nu zijn. Dit is het zuidelijkste punt van onze reis en waarschijnlijk het zuidelijkste punt dat we ooit zullen bereiken. Het zijn van die dingen.

Het Stadhuis en het Theater van Invercargill. De schotten kwamen hier als eerste.

We gaan weer paardrijden. Dit keer met Suzi. Zij heeft twee mooie Golden Retrievers. Eén ervan doet ons erg denken aan onze oude Sander.

Hanneke mag op Rua en Pim klimt op Black Jack. Zo gaan we tussen de lupine in de richting vam de rivier.

We rijden een poosje langs deze brede rivier en duiken dan het bos in.

Het gaat omhoog en omlaag, stappend en in draf rakelings langs de bomen en we zitten te genieten.

Uiteindelijk belanden we op het strand, waar we een flink eind gaan draven. Het galopperen gaat Hanneke goed af, maar ligt voor Pim hier net buiten zijn comfort zone. Op de terugweg gaat dat al veel beter.

We gaan onderweg naar het noorden een kopje thee drinken bij een oude mijn. Hij is nu omgetoverd in een klein paradijsje vol mooie bloemen en planten en eenden.

Zo zag het er vroeger uit.

Dit alles hebben ze in elf jaar voor elkaar gekregen!

Invercargill is de hoofdstad van Southland en Southland gaat vooral om landbouw en veeteelt. Verder is er in de buurt geen echte stad meer te vinden. Dat betekent dat er in Invercargill dealers zijn voor alle landbouwmachines en tractoren. Alle bekende merken zitten er aan de hoofdweg. Voor auto’s gaan de Southlanders ook naar Invercargill. Het is een aaneenschakeling van showrooms van erkende merken en er is een levendige handel in gebruikte auto’s, motoren, quads en alle soorten golfkarretjes en dat soort handige karretjes. Het is een stad voor Petrolheads, en het heeft zelfs een mooi circuit:Terretonga. Daar kwamen in vroeger tijden voor de Tasman Series grote namen op af zoals Stirling Moss, Jim Clark, Graham Hill, Jack Brabham en nog een heel rijdje van die halfgoden. In Europa was het dan winter en hier en in Australie was er een perfecte serie om de heren ook in die tijd van de straat te houden.
Verder is de stad bij petrolheads op de kaart gezet door Burt Munro en zijn akties in Bonneville, en daarom is het niet eens echt gek dat Dave Brown, een van de beste replica bouwers van oude sportwagens, hier zijn workshop heeft. Dat kan, omdat hij hier gek genoeg ook de toeleveranciers heeft, zoals de man die voor hem de carosserie delen kan maken met ‘The Wheel’, een veelal vergeten stukje vakmanschap. Dave maakt alles wat hij niet meer origineel kan kopen helemaal nieuw.

Dave Brown, een autobouwer van het speciale soort. Hier staat hij voor een Jaguar D-type in een twee persoons uitvoering. Daar zijn er oorsponkelijk maar weinig van gemaakt, omdat het eigenlijk echt een auto voor het circuit was. De tweepersoons versie is lang niet zo stijf als de eenzitter, omdat er een veel groter gat in de carrosserie zit, maar je kunt in ieder geval met zijn tweeën op reis (Zonder baggage en alleen met mooi weer).

Dit is een uniele auto. Het wordt een Ford GT40 spider, waar er oorspronkelijk maar één van gebouwd is, die op Sebring heeft gewonnen. De auto moet eigenlijk helemaal opnieuw bedacht worden, omdat constructie in die tijd niet gebeurde aan de hand van volledig geengineerde ontwerptekeningen. Problemen werden tijdens de bouw opgelost. Paul is een specialist op dit gebied en is vrij snel na de start van het project zeven jaar geleden (!)  erbij betrokken geraakt. Hij is nu een paar weken overgekomen om enkele knelpunten op te lossen. Het wordt een schoonheid.

Dit moet het worden.

Alle onderdelen, zoals de hoge druk slangen en zelfs de carburateurs, worden nieuw gemaakt. De kostprijs van dit soort replica’s loopt dan ook erg in de papieren en je praat over meerdere hondedduizenden dollars. De originelen van dit soort auto’s zijn echter vele miljoenen waard, dus als je die niet hebt, dan moet je wat anders….

Voor de carroseriedelen worden houte mallen gemaakt die als hulpmiddel dienen voor de man die de panelen dan met ‘The Wheel’ moet maken.

Deze mooie ronde vormen zijn het resultaat van ongelooflijk vakmanschap

Hij maakt vrijwel alles zelf, want een ander houdt zich volgens hem nooit exact aan de bijzondere maten.

Hij heeft ook een projekt lopen met de wielen van een Sulky voor de paardenraces.

de GT40 hieronder is het oorspronkelijke bodywork van de auto van Sid Taylor en Denny Hulme. Er moet een nieuwe auto ‘onder’ komen

Het is vandaag erg warm, 29*. Een mooie dag om door het park te wandelen. Een park met vrijwel uitsluitend geimporteerde schoonheid. Niet omdat de Nieuwzeeuwse flora niet mooi zou zijn, maar omdat de immigranten zich gewoon thuis wilden voelen.

Het lijkt herfst, maar deze boom heeft gewoon deze kleur bladeren.

Voorjaar dus.

Middenin de kassen staat dan ineens weer een boot rechtovereind?

Hele kleurrijke plantjes.

Het is wel bijna Kerstmis, volop kerstrozen.

Er is ook een dierenafdeling. Dit is een Merino schaap. Oorspronkelijk door Britten meegenomen uit Wales. Ze blijken niet erg sterk te zijn of eigenlijk zijn het slechte moeders. Bij het minste of geringest excuus laten ze hun lam aan het lot over. Er wordt onder meer gekruist met Texelaars in de hoop die eigenschap te verbeteren en kwaliteit van de wol toch te behouden.

Konijn voor Pampus.

We drinken een kopje in het theehuis achter de beelden.

Een van die verdomd aardige dingen in Nieuw Zeeland: Bij de speeltuin staat deze schommel voor rolstoelen. Brillant!

Grappig hoe de boom ineens gaat vertakken.

Reuzen-Rhododendrons!
We bezoeken ook het Museum en komen er achter dat morgenavond hier een film wordt vertoond. Een live-vertolking van  ‘Hamlet’ van het National Theatre in London met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol. Daar gaan we naar toe.

Het is een gebied met grote rotsblokken. Duidelijk een overblijfsel uit de ijstijd, toen de gletscher nog tot hier kwam.

Er staan een paar vervallen en onbewoonde huisjes in de buurt, maar verder is het hier leeg.

Dit huis is wel bewoond en het heeft een bloemrijk voortuintje met witte aronskelken.

Dit zie je in Nederland bijna nooit meer. Een kalf dat bij haar moeder drinkt. Nieuw Zeeland is het land van de Campina koeien. Ze hebben hier geen stallen. Het vee staat altijd buiten, ook het melkvee.

Mooie vissersboot.

We gaan in Invercargill (zuidelijkste stad van NZ) naar de Hardware Store van E.Hayes, waar tussen de te verkopen spullen allerlei auto’s tentoongesteld staan.

Kast vol cylinders uit de garage van Burt Munro, de lokale held die op de Saltflats in Bonneville (Utah) met zijn opgevoerde Indian uit 1920 harder dan 200 mijl per uur reed. Zie de film: ‘The Fastest Indian’ met in de hoofdrol Anthony Hopkins.

In de Fastest Indian.    Dit is de Mock Up, waar Anthony in reed. De originele staat hier ook. Het is een waargebeurd verhaal en het heeft Invercargill op de kaart gezet!

Zo zag een Indian uit 1920 er standaard uit, voordat Burt er mee aan de slag ging.

Maar je kunt in deze winkel ook gewoon alle denkbare en ondenkbare hardware kopen zoals deze pikhouwelen. Hoe kun je zonder?

Hoefijzers in alle soorten en maten.

Middenin Invercargill ligt een groot park met een golf ernaast. We gaan een kijkje nemen.

Pim zit in de stam van een Sequoia. De hoed is geen overbodige luxe. De zon brandt hier zo heftig, dat je binnen de twintig minuten fors kunt verbranden.

De rozentuin ziet er prachtig uit en we zijn weer net in het goede seizoen om schitterende, heerlijk geurende rozen te zien en te ruiken.

NELLY?

Er staan weer nieuwe filmpjes op www.nellyrose/video.

Tot nu toe hebben wij geluk en zijn we gespaard gebleven van de beruchte Sandflies, verderop in het seizoen zullen we hem en zijn maten wel tegen komen.

Een echt Espresso apparaat achterin de bus.

Mooi doorkijkje over het meer naar de imposante bergen.

De vrij smalle rivier heeft de berg toch behoorlijk uitgesleten.

Je ziet in de verte één van de logging trucks naar bakboord gaan met een flink zandspoor er achteraan. Overduidelijk een productiebos.

Er zijn 20 miljoen schapen in NZ. De weilanden staan vol met deze nu nog ongeschoren beesten.

De langste houten brug in NZ. Aangelegd in 1899 voor paard en wagen.

De rivier hieronder kan soms zeer snel aanzwellen tot een hele brede rivier, vanwege de sluizen, die ze een eindje terug hebben geplaatst.

De brug hangt aan een stel stevige kabels.

We wandelen even naar de andere kant en vervolgen daarna weer onze weg.

We lunchen in het YesterYears Café, waar volop rariteiten te vinden zijn. We ontmoeten een meneer, die ons allerlei tips voor de rest van de reis geeft. Hij heeft ook in de papierindustrie gezeten en in no time vliegen technische uitdrukkingen over de tafel over drukprocessen, machinebreeedtes enz…

Pim is vooral épris van de oude grammofoon en zingt enthousiast mee met Peter Paul and Mary.

We komen langs de ‘Windswept Trees’. We zijn weer bij de kust aan de zuid-westkant en de bomen hebben nogal te lijden onder de zuid-westenwinden en de zoute luchten.

Nog een voorbeeld van WindSwept Trees.

We rijden naar Cosy Nook over een gravelweggetje op aanraden van het lokaal advies.

We hebben alweer te lang niet gevaren, maar dat is niet de reden. We willen Doubtful Sound zien. Een natuurpark waar je alleen vanaf de zee of met een boot en een bus vanaf het land kunt komen. Het schijnt helemaal de moeite waard te zijn om deze reis te ondernemen en ook achteraf zijn we blij, dat we het advies om dit echt niet over te slaan gevolgd hebben.

We gaan eerst met een boot dwars over Manapouri Lake. De boot is vier jaar oud en voorzien van alle moderne apparatuur. Hier aan de steiger is het water 6.7 meter diep, maar later zien we de dieptemeter oplopen tot meer dan 400 meter.

De boot is, zoals heel veel boten in Nieuw Zeeland, gebouwd van aluminium. Dat aluminium komt van het South Island en de boot is er mee gebouwd op North Island. Vandaar is de boot naar Doubtful Sound gevaren waar hij in Deep Cove op  een trailer is gezet en over een smalle weg naar dit meer gereden.  Het moet een behoorlijk spannende uitdaging geweest zijn. De weg is gebouwd voor de Krachtcentrale. Die is indertijd gebouwd voor de aluminium smelterij. Ook alle machineriën om die te bouwen, zijn over deze weg gekomen.

Na de boottocht over het meer  stappen we in een bus, die ons over dezelfde weg waarover de boot is gekomen over de bergpas naar Deep Cove brengt. Overal staan deze prachtige met mos vegroeide bomen.

Doubtful sound. Aan het begin ligt Deep cove, daarvandaan gaan we met een volgende boot de fjord in.

Als je met dit schip gaat, blijf je een nacht aan boord slapen. Wij zijn vanmiddag weer thuis. Als je op dat schip zelf zit, zie je tenminste niet hoe lelijk het ding is. Die zeiltjes die erop staan zijn hooguit deco. Een raar geval, maar je wordt aan boord goed verwend.

Wij hebben geluk, de dolfijnen komen goeiendag zeggen. Het zijn bottle nose dolfijnen. Het ziet er anders uit dan wanneer ze in de Pacific om de boot heen springen en goedendag komen zeggen, maar het blijft altijd weer een feest. Op de terugweg zagen we ze weer en voerden ze zelfs een show op, maar ze blijven eigenlijk net uit de buurt van de camera.

Op een TV scherm kun je zien waar wij zijn.

Er staat in de hele omtrek alleen dit huis, dat gebouwd is door vissers die de wet handig wisten te omzeilen. In de wet stond dat er binnen de grenzen van het park niet gebouwd mocht worden. De vissers kwamen er achter, dat die grenzen waren vastgelegd op de vloedlijn van het park. Op palen hebben ze toen net buiten die vloedlijn prima kunnen bouwen. Daarna is er meteen een amandement toegevoegd aan de wet. Eens te meer een bewijs, dat laat zien hoe moeilijk de creativiteit van de mens door regelgeving is te kooien.

Tussen de steile bergen liggen een paar heuvels.

Een zeehond ligt een beetje te spelen in het water.

We gaan zo nu en dan 20 knoop en soms remt de kapitein af om te zorgen dat wij de penguins zien, die naast ons met zijn zessen keihard zwemmen.

Dit noemen ze een scar. Er is door welke oorzaak ook, een boom omgekiept, die in zijn val meerdere bomen mee heeft gezwiept  en de hele zooi valt dan te water, daar de ondergrond enorm dun is. Het duurt echter wel ongeveer 120 jaar, vóór zo’n scar zich weer hersteld heeft.

Omdat het zulk prachtig weer is, besluit de kapitein om helemaal door te varen naar Knee Island. Dat is waar de zee van Tasmanië begint.

Vlakbij op een ander eiland huist een zeehondenkolonie. Het is natuurlijk geen Galapagos, maar altijd leuk om ze te zien.

We krijgen veel informatie te verwerken van Maddy de natuurgids, ze verteld van alles over de historie, Captain Cook, die hier in 1774 naar binnen is gevaren, en over alle bedreigde dieren. Het gaat dan voornamelijk over de loopvogels, zoals de Kiwi’s.

Het gaat vooral om de beesten, die door de Europeanen hier naar toe gebracht zijn, zoals de rat, de Stoat, de Wesel en de Fret. In de busrit tussen de twee boten in, zien we om de 200 meter een Stoat val staan. ‘De beste Stoat is een dooie Stoat’ horen we.

Soms zet de kapitein er echt de vaart in en soms gaat ie ergens stil liggen, doet de motor uit en laat ons de stilte en het ruisen van de watervallen horen.

Snelstromende beek of meer het einde van een waterval.

Van dichtbij.

We kunnen hier komen met een bus, omdat de firma Alcoa hier in de zestiger jaren een onderwaterkrachtcentrale heeft gebouwd om energie te leveren voor zijn aluminium fabriek in Invercargill, helemaal aan de zuidpunt van ZuidEiland. De oorspronkelijke plannen stuitten toen al op groot protest van de bevolking, zodat uiteindelijk bij de bouw grote concessies aan de omgeving zijn gedaan. Het geheel is ondergronds gebouwd, zodat je alleen de waterinlaten ziet en het plan om het niveau van de natuurlijke meren met dertig meter te verhogen,  is afgeschoten. Het water dat oorspronkelijk door een grote rivier naar het zuiden afgevoerd werd, gaat nu door de penstocks, waardoor de rivier vrijwel droog kwam te staan. De komende dagen laten we foto’s zien van de oplossingen, die zijn gevonden om de effekten daarvan uiteindelijk weer te minimaliseren.

We rijden over de 9 km lange pas naar Queenstown over een weg met schitterende vergezichten.

Brievenbussen tegen de hemel.

We gaan vanaf een brug kijken naar Shotover Canyon’. Je kunt met Jetboats door die canyon scheuren. Wij doen dat niet. Je betaalt dan zodat de piloot van de boot plezier heeft, terwijl je zelf peultjes zweet. Het is een beetje hetzelfde als op de Nurbürgring een fortuin betalen om met de ‘Ringtaxi’ rondgescheurd te worden. Heel leuk voor de coureur.

Het is smal en het gaat hard, dicht langs de kant en dwars over de stroomversnellingen. Dat kan omdat de boot wordt aangedreven door een waterjet.

Aan het einde worden de mensen met een bus weer opgehaald. Wel een duur uitje.

Wel wat anders dan kayakken.

Zó geel!

Er is zoveel te zien.

De hele dag zien we een bergketen met besneeuwde toppen, terwijl we langs langerekte meren rijden.

Er zijn grote vlaktes met schapen, koeien en herten in de weilanden. Daarnaast rijzen ineens enorme bergen omhoog.

Grappige bank.

Mooie lijnen over de Eucalyptusboom.

Langs de waterkant.

Zeilen met sneeuw op de achtergrond.

Kapel met uitzicht op het water en vanaf buiten inzicht?

Met het watervliegtuig kun je een tour maken.

We sluiten de dag af met een heerlijke pasta in dit chaotische restaurant, waar voortdurend enorme verwarring heerst over alles, erg grappig. Het doet ons denken aan een van onze favoriete films Big Night, over een Italiaans restaurant.

Binnenkort  staan er weer nieuwe filmpjes op de site van deze Shotover.

Zie www.nellyrose.nl/video

Back Country Saddle Experience.

De Appaloosas zijn er in vele kleuren met allerlei vlekken of stippen. Ze komen oorspronkelijk uit Amerika, waar ze werden gefokt door de Nez Perce Indianen.

Debs haalt er vier tegelijk op.

We helpen met borstelen en opzadelen en willen eigenlijk zó graag mee met de groep die vanmiddag gaat rijden. Debs besluit om er dan nog maar een paar op te zadelen, zodat we toch mee kunnen! De ruin verheugt zich ook, maar waarop?

We zijn helemaal blij! Lekker buitenrijden!

Het is een mooi stelletje, lieve paarden.

Die waar Hanneke op gaat rijden heeft blauwe doorschijnende ogen, net als sommige Border Collies.

Door de brem naar boven.

De groep is vrij groot met 5 Saoudi Arabiërs erbij. Ze hadden maar twee Abduls bij zich, vertelde Ahmad. Normaal rijden ze op Arabieren zei hij, maar later bleek dat het niet echt nomaden waren zullen we maar zeggen.

Pim gaat nu met veel meer vertrouwen op een paard zitten, leuk om te zien. Hij geniet er van.

Erg leuk om dit zo samen te kunnen doen.

Debs stapt af om foto’s te maken van de toeristen.

Gewoon voor het eigen plakboek.

We zijn alweer bijna terug op honk.

Selfservice. Naast de paarden staan als je de zak omhangt, want ze hebben er zoveel zin in dat ze het hoofd omlaag doen zodat je erbij kunt, maar dan gooien ze het hoofd hard omhoog uit gulzigheid. Als je er dan als man nog middenvoor zou staan….

Na afloop gaan we een biertje drinken in de pub van het oude Cardrona Hotel. Op de WC’s liggen nog houten brillen.

De tuin ligt er mooi bij.

Men kruipt gezellig bij de openhaard.

Geen huis te zien. Op Zuid Eiland wonen iets meer dan een miljoen Nieuw Zeeuwen en die wonen bijna allemaal in Christchurch. Er zijn best wel wat stadjes, zodat er voor het land heel weinig volk overblijft. De ongeschonden schoonheid is dan ook een lust voor het oog.

Uitzicht bij het koken! We staan nu in Wanaka op een prachtige kampeerplek met niemand naast, achter of voor ons. Het seizoen barst pas echt los als de schoolvakanties beginnen de week voor kerstmis; het begin van hun zomer.

We gaan eerst naar het Transport en Toy Museum, waar deze ambulance staat. Hij is gebruikt in de Eerste Wereldoorlog. The War to end all wars!…. Was dat maar waar.
Er staan nog heel veel antieke auto’s, maar ze staan niet zo goed geëxposeerd en eigenlijk is het gewoon een hele grote verzameling van een liefhebber. Bij sommige prachtstukken staan bordjes bij om uit te leggen wat het is en uit welk jaar het komt. Er staat ook een oude Fokker Friendship, daar heeft Hanneke nog in gewerkt als stess.

Theelepeltjes galore…

Pim gaat nog even kleiduiven schieten en hij mist maar de helft. Volgens de eigenaar heel goed met deze straffe wind.

Daarna gaan we naar de Lavendel Farm. Eigenlijk zijn we te vroeg, ze bloeien pas eind december begin januari. Deze soort doet het gelukkig al wel.

Er zit natuurlijk een winkel bij en een tearoom. Je kunt er allerlei crêmes, zeep en geurtjes krijgen. Wij kopen alleen een minipotje honing, gewoon om eens te proberen.

Dit veldje is bijna klaar voor de oogst.

Wanaka ligt aan een meer met de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond levert het een mooi plaatje op.

We nemen afscheid van Wanaka. Eigenlijk zouden we gaan paardrijden, maar het weer was te miserabel voor woorden. Het begon in de nacht keihard te waaien, zodat de camper er helemaal van ging schudden. Pim stond half verdwaasd op om het anker te gaan controleren, maar kwam vrij snel gerustgesteld weer terug in bed. We rijden op weg naar Cardrona en we besluiten om toch even daar naar de paarden te gaan kijken. Het zijn Apaloosas, Amerikaanse paarden en die hebben we eigenlijk nog nooit in het echt gezien. De weg ernaartoe is weer aardig geel van de brem.

In Cardrona worden we verwelkomd door een paar honderd bh’s. Het is een oproep tot borstkanker bewustheid.

Er hangen er genoeg!

We drinken een kop koffie in authentiek historisch hotel. Het stamt uit 1865, de tijd dat er hier goud opgegraven werd uit de mijnen. Er staat een mooie oude Chrysler voor de deur.

Het hout voor de openhaard wordt alvast klaargelegd.

Kiwi humor.

Wat een gezellig hotel met prachtige tuin erbij ook nog.