Onderwaterbewegwijzering!

Blauwe visjes, Blue Tang?

Pim says Hi

i

Stoplight parrotfish met rode buik.

Parrotfish

Barracuda!

Terugklimmen in de dinghy was ondanks een speciaal touwladdertje nog niet zo eenvoudig. Je benen schieten iedere keer onder de bodem.

We worden uitgenodigd voor sundowners op het eiland en we ontmoeten een stel leuke amerikanen.

Dit brutale vogeltje landde op een gegeven moment op tafel om eens te kijken of er voor hem ook nog iets overbleef.

Vanochtend hoorde Hanneke ineens een paard proesten. Dat is vreemd in deze omgeving, dus even goed rondkijken en ja hoor het klopte. Er was een mijnheer met zijn paard door de baai aan het zwemmen. Niet zo maar een stukje, maar een echte oversteek.

Een koele manier om je paard te oefenen!

Bij de steiger gaat het stel het water weer uit, klaar met het ochtendrondje.

Deze Mongoose zijn door een niet kinderachtige artiest op de muur geschilderd en wijzen de weg naar Angry Nate, onze stamkroeg voor deze dagen. Het is een originele manier om de weg naar je kroeg te wijzen, maar misschien is het eerbetoon aan de mongoose wel de reden, dat Nate Angry is. Nate is namelijk een kat.

“Angry Nates” is de plek waar de Yachties komen. Het voelt een beetje als de “Jachtclub Veere”, waar we veel goede herinneringen aan hebben. Zo’n plaats waar de locals aan de bar hangen en de laatste nieuwtjes uitwisselen en de toeristen een hapje komen eten.

Op aanraden van Keimpe en Ank hebben we een permit gehaald en gekregen om naar Buck Island te gaan. Het is nog geen 5 mijl varen, er is nauwelijks wind en het beetje wat er is, staat recht op de neus. Op zich al nauwelijks de moeite om alle hoezen van de zeilen af te halen. Bovendien willen we water en stroom maken en we gaan dus op de motor naar een natuurreservaat.
Daar aangekomen zien we Keimpe en Ank net het anker ophalen. Op de Nelly Rose staat bij die manoeuvre Hanneke aan het roer en Pim doet het anker. Dat gaat elektrisch. Op de Gaia is de rolverdeling andersom. Daar gaat het anker nog ouderwets met mankracht naar boven. Die van Ank welteverstaan, heel stoer. Ank geeft hier met de vrije hand even een aanwijzing aan Keimpe om te zorgen dat hij de boot recht achter het anker houdt. Anders wordt het helemaal sleuren.

Overdag komen er wat bootjes, maar s’avonds liggen er nog maar 4 boten voor anker. We gaan met de dinghy door de lagoon binnen het rif naar een plekje, waar een snorkeltrail is uitgezet door Elkhorn-coral. Wel apart die bewegwijzering onder water met verklarende teksten van wat je te zien krijgt. Wat die teksten niet laten zien, is hoeveel het rif geleden heeft. Van een bedekking van 80% voor orkaan Hugo is nu nog 5% overgebleven. De stress veroorzaakt door de orkaan is zeker een van de hoofdredenen van alle dode koraalresten waar je nu vooral naar kijkt. Toch wordt in de tentoonstelling in het fort ook gewezen op de nauwe marges waarbinnen koraal kan gedijen en de verstoring, die daarin heeft plaats gevonden. Daar waar we gisteren nog dachten, dat het mogelijk de roze bril was, waarmee we naar onze herinneringen keken, weten we het nu wel zeker. Het koraal en de visstand daaromheen is geen schaduw meer van wat het 25 jaar geleden was. De zee is ziek en wij zijn daar verantwoordelijk voor. Of de raffinaderij op St. Croix, die recent geleden gesloten is (3000 man op straat op een eiland met 60.000 inwoners) mede veroorzaker was van de milieuschade is door ons niet vast te stellen. Je kunt je echter wel voorstellen, dat zulke marginale installaties niet voorop hebben gelopen in de milieu vriendelijkheid.

Toch blijft dat snorkelen leuk, maar wel met een onderwater shirt aan, anders verbrand je levend, omdat het water als een soort vergrootglas werkt.
.

Er blijft natuurlijk toch veel moois te zien, maar de overdaad is weg. We zien maar weinig echte scholen.

Yellowtail snapper boven een brain-coral.

Bijna alle eilanden hebben wel een of ander fort als getuige van de Engelse, Nederlandse, Franse of in dit geval Deense tijd. De Spanjaarden zijn hier wel geweest. Columbus zette na zijn eerste oversteek hier de eerste voet aan de wal, maar zij hebben zich vooral op het vasteland van Zuid Amerika geconcentreerd.
Dit Deense fort Kristiansvaern staat op een hele handige plek. De aanvallers zouden door een smalle opening in het rif moeten varen en vanuit dit fort en twee andere kanonstellingen kon die opening onder kruisvuur worden gehouden. Het fort is dan ook nooit aangevallen. Uiteindelijk hebben de Denen de eilanden verkocht aan de Amerikanen in1917.

Het hele verdedigings gebeuren ademt dan ook een gezellige sfeer. De bankjes stammen waarschijnlijk echter wel uit later tijd. Dat maakt de vraag overbodig wie die merkwaardige partities op de driezitsbanken hebben geplaatst. Gezellig tegen elkaar aankruipen is in ieder geval niet de bedoeling.

Gezellig met de picknik mand zijn wat vriendinnen temidden van hanen en kippen een middagje uit met de kinderen. Het past helemaal in de sfeer die dit stadje ademt. Als je mensen tegen komt zegt iedereen even goedendag. Mensen kijken je aan en vragen of je het gezellig en naar je zin hebt.

We hebben het nagevraagd. De muziektent wordt regelmatig gebruikt, maar dit weekend is de muzikale activiteit in Frederikstedt, waar een jazz avond wordt gehouden. Hiervandaan lopen we door naar het fort en besluiten dit fort te gaan bekijken. Het ziet er gezellig uit.

Het is niet voor iedereen gezellig. De slaapzaal voor de manschappen is niet echt luxueus of ruim te noemen. Ook de cellen en de kerker voor de gevangenen zijn toch vooral functioneel en niet aardig. Er is geen stahoogte, de trap naar de woning van de commandant bepaalde de hoogte van de cellen, en in de kerker zaten de gevangen met ijzers aan de vloer geketend. Ook daar, maar dat stoorde gezien de ketens minder, is geen stahoogte.

Dit is de woning van de commandant gezien vanaf de binnenplaats van het fort.

De ramen hebben toch tralies. Dat is niet vanwege de angst voor de aanval vanuit zee, maar tegen de lokale bevolking en de slaven. Hoe vriendelijk ook, er is een harde ondertoon. De Denen waren de bezetters en slavernij werd ook hier pas in 1848 (15 jaar voor de VS) afgeschaft.

Gestapelde kogels

De munitieopslagplaats

Behoorlijk veel kanonnen, maar er is nooit in ernst mee geschoten.

Er zijn verschillende kalibers kanon en dus kogels in verschillende maten.

De commandant was waarschijnlijk bang voor natte voeten. Deze trap staat gewoon op het strandje.

Uitzicht vanaf het balkon van de commandant.

Het arsenaal.

Dit is wordt de officierskamer genoemd, maar werd vooral gebruikt als kantoor voor de onderofficieren. De officieren woonden meestal met hun familie in de stad.

Gewoon even bellen als je op bezoek wilde komen.

De R van Reine 1836

Coca cola

Vlak bij het fort zijn de andere overheids diensten zoals het Custom’s house en de Waag

De Waag.

Op dit eilandje staat een luxe hotel. De enige manier om er te komen is met een bootje.

Het water onder de boardwalk is helderder dan glas. Er zwemmen voor de restaurants grote tarpons, deze is een meter lang, met loodsvisjes op hun rug.
We zijn vandaag in dat heldere water gaan duiken. Het waren twee mooie duiken, maar in onze herinnering was er vroeger meer vis. Waren wij 25 jaar geleden makkelijker onder de indruk? Is ons verwachtingspatroon niet meer realistisch of is er tegenwoordig echt minder vis? Gelukkig zijn er anderen, die dat objectief in de gaten houden.
Wie weet denken we er morgen alweer heel anders over. We hebben bij het fort een cruising permit aangevraagd en gekregen om met Nelly Rose naar Buck Island te gaan. Dat schijnt het nirvana voor snorkelaars te zijn. Wij kunnen dan onze kleine camera meenemen en uit de eerste hand beelden laten zien. Hopelijk is de zon dan weer te zien. Het is vandaag behoorlijk bewolkt.

We hebben ons anker laten vallen in de baai voor Christiansted op St. Croix. Het eiland voelt meteen goed aan. Terwijl we aan dek een biertje zitten te drinken met Keimpe en Ank, die hier een paar dagen eerder aan zijn gekomen, komt deze mooie schoener langs. Ze leggen haar zonder motor aan de wal. In de winter vaart de schoener hier en in de zomer gaat ze naar Boston, waar ze met schoolkinderen vaart en ‘sundowner’ cruises verzorgt.

Dit is het eerste beeld dat we van het stadje krijgen. Het wordt alleen maar leuker.

Deze toren, waar vroeger rietsuiker tot suiker werd verwerkt, staat aan de boardwalk. Een houten steiger langs de hele oever van Christiansted.

De boardwalk is net een beetje aan de hoge kant, zodat de dinghies er onder zouden kunnen drijven. Iedereen legt dan ook een hekanker uit. Wij hadden nog zo’n ankertje uit de tijd, dat onze kinderen in de Internationale Cadet klasse zeilden. Zij voeren dan vaak op getijde water en moesten zo’n ankertje als standaard uitrusting bij zich hebben. Klein en licht was belangrijker dan praktische waarde. De kinderen hebben het voor zover ik weet nooit gebruikt. De lijn die erbij zat was ook zo licht mogelijk. Na een minuut of tien hadden we hem uit de knoop.

Voordat we bij Rum Runners aan de drank mogen moeten we natuurlijk eerst het stadje verkennen. Overigens zijn we daar uiteindelijk niet beland, want er niemand kende het password voor de WiFi.

De architectuur wordt voor een deel aan de Nederlandse tropische traditie toegeschreven, hoewel het allemaal gebouwd is door de Denen. Een van die Denen zou Scholten hebben geheten. Dat doet denken aan de Groningse Scholtens, die over de hele wereld actief waren. De bogen zien er erg gezellig uit en bovendien is het erg plezierig om er onder te lopen.

Onder de bogen zien we ineens deze wortels, die ook op andere bogen hun sporen hebben achtergelaten.

Aan de andere kant ziet het er spectaculair uit.

Er zijn twee kerken in het centrum.
De straten zijn smal en het risico dat het huidige verkeer schade aanricht is groot. Dat is nogal drastisch opgelost. Op iedere hoek staat een oud kanon in de grond. Daar had men er genoeg van. De auto’s passen nu wel op.

Het zijn eigenlijk allemaal leuke gebouwtjes.

Dit is het Governer’s house, meteen naast het oude regeringsgebouw. Dat is oorspronkelijk gebouwd door de handelaar Scholten en later door de Denen gekocht en omgebouwd tot de zetel van het gouvernement.

De stad heeft overal uitzicht op de zee. Dat kan hier. Er is nauwelijks tijverschil en het rif beschermd de stad tegen golfslag. Dat ging goed tot 1989, toen hurricane Hugo de Maagdeneilanden overviel. De vloedgolf is toen honderden meters de stad in gedonderd. De gevolgen daarvan zijn nog steeds te zien. Een aantal gebouwen, sommigen echt de moeite waard, zijn nog niet opgeknapt.

Allemaal gezellige pasteltinten

Pim op de flipflops wandelend onder de gele bogen

Het is vandaag rustig in de stad. later op de dag komt de rechtstreekse vlucht uit Denemarken aan en zullen deze taxi chauffeurs het drukker krijgen. Vrijdag kom in Frederiksted een cruise schip. Dat brengt ook extra verkeer. Veel mensen gaan dan ook naar Buck Island. Daar gaan wij ook nog naartoe. Het schijnt een bizar mooie snorkel plaats te zijn.

Geel en blauw

De andere kerk. Omdat we deze truck aan het werk zagen realiseerden we ons ineens, dat alle leidingen ook hier nog boven de grond liggen. Dat is op alle eilanden zo, maar je went eraan en gaat er omheen kijken.

Om 12.00 uur gaan we anker op en varen we richting St.John op de U.S. Virgin Islands. Onderweg worden we opgeroepen door de Ostrea van Pieter en Sabine. Zij zijn een paar dagen bij Cooper Island blijven plakken om te snorkelen. Pieter heeft onder de boot zijn anodes gecheckt en werd daarbij gadegeslagen op anderhalve meter afstand door 3 barracuda’s. Ze gaan nu naar Soper’s Hole en komen straks ook naar de U.S.V.I..
We krijgen voor het eerst sinds lange tijd een klein regenbuitje over ons heen. We varen naar de St.Cruz baai op St.John in de verwachting dat we daar kunnen ankeren en inklaren. De baai is veel kleiner dan we dachten en bovendien helemaal vol met lokale boten. Alleen aan noordkant van de vaargeul is plaats om te ankeren. Het is er heel ondiep. Volgens de kaart staat er niet veel meer dan twee meter water. Er ligt een ander schip voor anker, maar we hebben geen idee wat de diepgang van dat schip is. Wij redden het in ieder geval niet. Als we willen ankeren lopen we vast. Dat is ook een manier om op zijn plaats te blijven, maar niet wat we willen. Gelukkig is het zandgrond, anders hadden we het niet eens durven proberen, en Pim heeft haar zo weer los. Een Frans jacht geeft het niet zomaar op en ankert net voor de vaargeul. Dat wordt een nachtje dansen aan het anker. Geen gezellige slow, maar rock and roll. Wij besluiten om dan maar in te gaan klaren bij St.Thomas. Dat is nog 10 Nm verderop.
Als we St.Thomas Harbour binnenvaren valt het verschil met de BVI meteen op.

We zien iemand, die met twee waterjetstreams aan een apparaat de lucht in vliegt, vreemd gezicht. De contraptie is met een leiding verbonden met een superjacht, waar een joekel van een pomp op moet staan om voldoende druk op te bouwen om de man vliegend te houden.
Terwijl we doorvaren naar het grenskantoor komt er een watervliegtuig, dat aan het starten is, onze kant op. De piloot moet ons gezien hebben realiseren we ons (hopen we) en het gaat inderdaad net op tijd omhoog. De piloot maakt wel meteen een bocht naar rechts om van ons vrij te blijven en niet veel boven masttop hoogte buldert het voorbij. Het water stroomt nog van de drijvers.
Na al deze commotie gaan we voor anker in de westhoek van de haven tegenover de aanlegsteiger van de watervliegtuigjes, want daar is ook het douanekantoor.

Gelukkig zijn ze op zondag open tot 17.30. Helaas is dat ook de reden dat we $35 moeten betalen. Door de week zijn de formaliteiten gratis, maar op zondag en op officiële Amerikaanse feestdagen moet je die overtijd vergoeding betalen. Pim loopt gauw ergens naar een flappentap en ontdekt tot zijn grote schrik, dat ze hier in de Verenigde Staten links rijden! Hanneke worstelt zich ondertussen door de berg formulieren heen. Zij is door de douane ambtenaar aangewezen, omdat zij wel het betere handschrift zal hebben. Alles moet in een keer goed en zonder een enkele doorhaling.
We worden keurig geholpen en na een dik uur staan we weer buiten met een mooi stempel in ons paspoort. Uitklaren zullen we op een zaterdag of een maandag doen. Die $35 besparen we de volgende keer.
De volgende dag regent het flink om de haverklap, dus dat betekent de hele tijd: luiken dicht en weer opendoen.

De watervliegtuigjes komen ieder half uur binnen, mooi gezicht. We blijven rustig liggen en Hanneke smeert allerlei ritsen in met een soort vet en poetst wat schoenen en laarzen. Ze drogen nogal uit hier. We lezen weer eens een boek uit en kijken naar de laatste afleveringen van de Big Bang Theory.

Dit is een varend restaurant dat mensen gaat ophalen van de cruiseships. Voor diegenen die daar nog niet genoeg gegeten hebben!
Om 08.00 gaan we anker op richting St. Croix, nog een U.S.V.I., maar 35 Nm. zuidelijker.
Deze eilanden zijn in 1917 door de Denen voor $25 millioen verkocht aan de United States.
Om 15.00 uur ligt het anker er weer in na een werkelijk prachtige zeiltocht! Morgen het stadje bekijken, nu eerst een amerikaans courtesyvlaggetje gaan scoren in de watersportwinkel.

We varen op de motor naar de volgende baai. Ook hier waren we 25 jaar geleden en is er veel veranderd.

Bij de strandtent “Rhymers” zijn de roze geverfde palmbomen door een hurricane geveld en het is intussen ook een hotel geworden. We laten het voor wat het is en gaan voor de Pina Colada naar “Quito’s”.

Er zijn hier een stuk of 4 pelikanen, die onafgebroken naar vis duiken. Het is zo fascinerend om naar te kijken, we krijgen er geen genoeg van.
Er liggen ongeveer 30 boten aan moorings, wij zijn de enigen voor anker.

Pim doet zijn duikspullen aan en maakt de boot van onderen schoon. De laatste keer dat we daar serieus naar hadden gekeken was op Las Palmas en daarna heeft de boot wekenlang stil gelegen in de lagune van St. Maarten. Er heeft zich een heel koraalrif onder de boot gevestigd. Er groeiden inmiddels allerlei schelpen en mosselen op. Een volgende keer dat we de boot langere tijd achterlaten is het misschien toch een beter idee om de boot ‘on the hard’, op het droge, achter te laten. Van al dat poetsen wordt de anti fouling ook niet beter.

Hanneke houdt zich ondertussen bezig met het chroomwerk, dat ook wel een opknapbeurt verdient.
Er is hier nu ook een supermarkt en ja hoor, echte yoghurt zonder smaakje!

Gelukt en kennelijk lekker.

Hier mag je met merkstiften je naam of in ons geval ons logo: de roos op de bar schrijven.

Leuke tent!

Sundowners smaken goed.

Goed, er klonk iets of wat teleurstelling door in ons bericht over de BVI 25 jaar na ons vorige bezoek. We hadden ons onvoldoende gerealiseerd, dat wij hier toch op een ander soort reis zijn, dan de mensen die hier een boot komen charteren. De publicaties zijn er trots op, dat hier de grootste chartervloot van de Caribbean vaart. Dat is volstrekt begrijpelijk, want het is hier briljant als je maar een paar weken de tijd hebt.

Wij hebben iets meer tijd en we zijn op zoek naar iets meer authenticiteit. Dat bestaat hier gelukkig ook nog, maar dan moet je wel een straatje verder dan de jachthaven en het plein waar de cruise schepen hun ladingen lossen. Dat straatje verder kom je bij Kelly’s Bar, Restaurette and Superette.

Daar legt de lokale visser zijn bootje even aan de wal voor een snelle lunch, een biertje en wat kletsen met een andere dorpeling.

Het terras is natuurlijk minder design dan in de jachthaven of in Soper’s Hole, maar we genieten wel van de pelikaan, die hier zijn privé jachtgebied van heeft gemaakt. Hij heeft kennelijk een gezonde honger, want hij blijft vlak voor het terras het water induiken. De camera komt natuurlijk iedere keer te laat.

Voldaan gaat hij uiteindelijk poseren.

Als we gaan afrekenen bljkt de kassière uit Roseau op Dominíca te komen. De rest van het personeel is lokaal.
We wandelen door naar een klein resort op Frenchman’s Cay. Hier zie je wat we bedoelen met design.

De stoelen geven het ‘elegant dining’ extra allure. Ook de ligstoelen aan het zwembad zijn byzonder.

Het oog voor detail valt op bij het koperen buizenwerk waar de glazen aan hangen.
Dit prachtige plekje is ver weg van het gewone toerisme en echt een verademing!

Tussen de huizen een landje, waar de mensen worden begraven.

we varen met prachtig weer langs Nanny Cay en daar kun je goedzien hoe druk het tegenwoordig is.

Soper’s Hole is een prachtige baai, omsloten door bergen. We ontmoeten er Bas en Monique van de Selena. Bas is in zijn eentje overgestoken van Las Palmas naar St.Maarten met een eierwekker om iedere 20 min. even rond te kijken en weer verder te slapen. Respect! Monique is hiernaar toe gevlogen en zij gaan ook de oostkust van de VS doen, dus we komen ze vast nog wel eens tegen.

We hebben eindelijk zelf ons favoriete Carribean Spices kunnen scoren. De laatste jaren voorzag Saskia ons van dit onmisbare zout op ons zachtgekookte eitje.

Even sjouwen met de servetten en tafellakens van het restaurant in de hoop dat zij voor mij die schaarse muntjes op dit piepeilandje hebben om de wasmachine aan te kunnen zetten.

We gaan 2 uurtjes varen naar Roadtown op het eiland Tortola en ankeren naast een flatgebouw. Pim heeft een houtbewerkingsmachine nodig om een klein plankje te maken om onder de boordPC te zetten, aangezien ie door begon te zakken.Wij waren 25 jaar geleden in de BVI om ons 12 1/2 jarig huwelijk te vieren. Dat was een ongelooflijke ervaring. We voeren toen met een boot van 37 voet, wat voor ons toen het equivalent van een superjacht was. Nelly Rose is 41 voet en dat vinden we nu een hele normale en plezierige maat. Wij huurden die boot 25 jaar geleden bij ‘the Moorings’, die hier toen als eerste een basis hadden, waar misschien een stuk of 20 boten verhuurd werden. Die boten werden compleet met eten en drinken verhuurd, omdat het onmogelijk was voor de huurder om dat zelf te doen. De Moorings had een soort van eigen supermarktje van waaruit de huurboten bevoorraad werden. Roadtown was niet veel meer dan een dorpje met wat kroegen met een hoog rasta gehalte en een paar kraampjes waar groenten en fruit stuksgewijs te koop was. We hadden echt het gevoel in een andere wereld beland te zijn.
Natuurlijk is er veel veranderd sinds die tijd. Waar ter wereld niet, maar de veranderingen hier worden meteen duidelijk als je de jachthaven van de Moorings, Sunsail en nog twee andere charterbedrijven ziet, waar honderden huurboten liggen. Er liggen vandaag weer twee grote cruise schepen in de haven. Er loopt een vierbaans snelweg langs de haven, er is een uitstekende supermarkt en Roadtown is het logistieke centrum geworden van dit eilandenrijk. De haven is dan ook uitermate druk geworden en als we niet wat moesten klussen zouden we er geen nacht willen liggen. Dit paradijs biedt voldoende mogelijkheden om deze drukte te ontvluchten, maar het heeft wel al zijn oorspronkelijkheid verloren. Het blijft een volstrekt ideaal zeilgebied met veel mooie baaien en stranden op een aantal eilanden dichtbij elkaar. Ankeren is een peulenschil, want de bodem is overal zand en je kunt je anker zien vallen. Je kunt er ook fantastisch duiken en snorkelen.
Toch, als je met mensen hier in aanraking komt, valt op, dat de toeristen industrie bemenst wordt door mensen van overal, maar niet van de BVI. Pim vraagt aan iedereen waar ze vandaan komen en dan hoor je vooral Trinidad, Guyana en Dominica. De Franse bakkerij wordt bemand door mensen uit Guadeloupe. De 25.000 oorspronkelijke bewoners kom je niet of nauwelijks tegen.
Het is een economische overval, die de ooit kleine zelfstandige gemeenschap onderwerpt aan de toeristenindustrie. Het is niet makkelijk om je te onderscheiden binnen die industrie. Er lopen vandaag een kleine 4000 mensen te passagieren.
Ze vinden hier vrijwel dezelfde snuisterijen als op alle andere eilanden. Een enkeling gaat duiken of snorkelen. Dat is hier op de BVI prachtig. Het duiken naar het wrak van de Rhône trekt veel duikers. De riffen hebben mooi koraal en veel vissen. Omdat de BVI op een relatief ondiep plateau ligt, zijn dat vooral kleinere vissen. Er zijn hier geen monumentale oude panden of andere historische hoogtepunten. Prijs is dan al gauw een belangrijk concurrentie wapen en dat werkt dan alleen maar als er voldoende massa is. Zo loopt dit eens zo rustige en nog immer prachtige eilandenrijk het risico te verworden tot een soort Valkenburg.
De lokale gemeenschap kan alleen maar toekijken hoe zij ten prooi vallen van de toeristenindustrie omwille van een beloofde grotere welvaart. Juist die welvaart die de bezoekers proberen te ontvluchten op zoek naar betere oorden. Wij zijn benieuwd naar de grotere eilanden. Eilanden met een grotere bevolking, waar de invloed van een paar duizend toeristen niet zo dominant kan zijn.

Roadtown is het logistieke centrum voor dit deel van het Caribisch gebied. Containers worden dag en nacht met dit soort schepen aangevoerd en met kleinere schepen verdeeld. Die kleinere schepen liggen met de achterkant naar de kade.

De Midnight Coast heeft haar anker laten vallen en draait daaromheen om met de achterkant naar de kant te gaan.

Klaar om achteruit naar de kade te varen.

Toch maar even niet.

Er ligt nog een boot achter en het past net niet.

Even doorzwaaien, zodat die kleine kan vluchten.

Als de hazen er tussenuit.

De puzzelstukken vallen op hun plaats.

Pim aan het snorkelen om te kijken of het anker goed ligt.

Marina Cay heeft wel een fuelpump en een winkeltje.

Heerlijk kantoor. Goede plek om de mails te checken.

We gaan nog even een sundowner drinken.

We zijn de enigen niet!

Grappige manier om je te laten kiezen uit de verschillende ijsjes!
We hebben hier de was gedaan en gaan nu anker op, op weg naar Road Town op Tortola.