Nadat Pim eindeloos en vooral vruchteloos bezig is geweest met de doucheslang, gaan we diesel halen. De vervangende douche slang, die we hebben gekocht, past wel op de douchekop, maar de andere kant heeft een Amerikaanse aansluiting. Zonde van tijd en geld, maar de provisorische reparatie ziet er goed uit en houdt het misschien wel een tijdje. We gaan dus diesel halen. Met Klontje varen we onder de brug door naar het plaatselijke benzinestation waar we de jerrycans vol gooien met diesel. Het is een tankstation voor auto’s waar je wel met de dinghy maar niet met Nelly Rose of andere schepen met enige diepgang kunt komen. Zo gaat het ook.

We varen eerst naar de boot terug en gooien de inhoud van de jerry cans in de tank van de Nelly Rose. Alweer een klus geklaard. Daarna gaan nog even een paar boodschapjes doen in een echt klein buurtsupertje. Dan zie je pas echt dat dit eilandje van de Ver. Staten is! De ketchup krijgt echt de meeste meters op het schap. Hunts lijkt een volwaardige concurrent te zijn geworden van Henry John Heinz.
Op de terugweg naar de boot ontmoeten we bij het Dinghy Dock Cafe Willeke en Freek van de Indira. De Indira is een Koopmans 40 en we zagen hen vandaag binnenkomen. Het is altijd gezellig om verhalen uit te wisselen. Ze zijn ietsje later dan wij vertrokken uit Rotterdam en gaan ook naar het noorden. (svindira/wordpress.com/). We besluiten dat we nog wel meer verhalen uit te wisselen hebben en we blijven dan ook een dagje langer. We spreken voor de volgende dag af samen te borrelen.

Eenmaal aan boord zien we dat er sinds ons vertrek uit Rotterdam op 11 augustus 2012 inmiddels 40.000 “hits” zijn geweest op onze blog www.nellyrose.nl. Dat er best veel mensen kijken stimuleert ons, maar zonder Pieter Tiddens, de broer van Pim, hadden we de handdoek al lang in de ring gegooid. WordPress is voor ons best lastig, maar met een enkele mail naar Pieter zorgt hij er altijd voor, dat het snel weer voor elkaar is. Pieter verzorgt ook de positie en de informatie daarover.

De volgende dag gaan we met de bus naar Flamingo Beach aan de andere kant van het eiland. De bus moet eerst nog wat mensen ophalen bij het resort aan de andere kant van de baai. Voor ons is dat een prachtige gelegenheid om voor de prijs van een rit bijna het hele eiland te zien. Het is een krankzinnige disco bus, met luide muziek, discoverlichting en zelfs een rookmachine. Licht en rook reageren op het geluidsniveau. Als wij hard lachen begint de rookmachine. De eerste bus die reageert op lachende passagiers.

Mensen huren deze golfkarretjes op het eiland. De eerste dag dat we hier waren, zagen we een enkele elektrische golf cart. Helaas hebben we inmiddels gemerkt dat de meeste door knetterende en stinkende motortjes worden aangedreven.

Mooie boom met veel dikke wratten. Je moet niet te dicht onder de bomen staan, want dan wordt je gestoken door die onzichtbare nosseeums. Minuscuul kleine muggenachtige beestjes die gemeen steken. Dat merk je meestal pas na een dag en dan gaat het erg kriebelen. Dat gaat dan pas weer na een dag of twee over. We hebben dan ook een spuitbus “Off” bij ons tegen deze beestjes en een tube tegen de jeuk.

Het is naseizoen en het is dan ook redelijk rustig op het prachtige strand met een heerlijke branding, waar veel mensen met groot plezier in spelen.

De kleur van het water bovenop dit witte zand is spectaculair. Een mooi Caribisch kleurtje.

We zijn niet echt strandmensen en kijken liever wat in de omgeving rond terwijl we wachten op de bus terug. Er lopen een aantal kippen met hun kuikentjes rond en poezen die daar duidelijk een oogje op hebben.

Eenmaal terug bij het DDC is het licht goed om de tarpons voor de steiger te fotograferen. Ze zijn tot een meter groot en zwemmen pas weg als je de motor van de dinghy start.

Eenmaal weer aan boord willen we eigenlijk de dinghy al aan dek hijsen om klaar te zijn voor het voorgenomen vertrek de volgende dag. We besluiten echter om dat iets later te doen. Je weet immers maar nooit wat er nog kan gebeuren. We pakken lekker een boek en gaan zitten lezen en er gebeurt inderdaad wat. Ineens worden we blij verrast als we horen roepen. De Ostrea met Pieter en Sabine en de kids komen vlak langs ons gevaren! (Logboekostrea.nl). We gaan dus weer morgen niet weg…..

We gaan gezellig borrelen op de Ostrea, waar we verwend worden met sushi met tonijn. Die heeft Pieter vandaag met zijn nieuwe – gekregen – hengel gevangen. Wat een ontzettend lekkere vis is dat toch. Als ik de hengel niet toevallig gisteren alweer aan dek had gebracht, zou ik het vandaag alsnog gedaan hebben. We moeten ook weer gaan vissen.

Ook Freek en Willeke schuiven aan bij de borrel. Morgen gaan we weer plannen maken.

We binden Klontje goed vast bij het Dinghy Dock Restaurant en gaan met de ferry naar Fajardo op het vasteland van Puerto Rico o.a. om naar de watersportwinkel te gaan voor een nieuwe buitendouche-slang.

Als we na een uurtje aankomen, zie je dat het niet altijd goed gaat.

Grote terminal hier, ze varen ook naar Vieques, een groter eiland. Met de vrachtboot aan de rechterkant gaan we vanavond terug.

Custom’s House, zo ongeveer het enige aardige gebouw in de hele buurt. De woonhuizen zijn allemaal erg basic. Eén verdieping hoog en vier prefab betonnen platen als muren. Het ziet er allemaal niet echt gezellig uit.

We vragen aan de locals wat we hier echt zouden moeten zien. Ze stellen ons voor naar de Fajardo Inn te gaan, een hotel. Als we daar niet erg enthousiast op reageren, wordt er een luxer hotel voorgesteld, maar meer variaties hebben ze niet. Alleen San Juan schijnt nog een echt leuk oud stadsdeel met wat historie te hebben. Verder is de natuur op het eiland heel mooi, maar dat komt later. Nu besluiten we met ons boek en een Bacardi (de nationale trots) Cola op een terrasje te gaan zitten. Na een paar slokken dansen de letters al voor de ogen. Het is een BAAco.

Deze foto zouden we moeten verkopen aan Kenworth. De kraanwagen is een Kenworth en hij heeft een Mack in de takels hangen. Het zijn toch wel indrukwekkende monsters.

We zien allerlei kinderen geüniformeerd uit school komen. Dit is een leuk schooluniform van een of andere meisjesschool.

We eten een slice Pizza, want aan boord krijg je niks. We zitten immers op de terugweg op de vrachtboot. Er is een klein gedeelte gereserveerd voor passagiers. Het is er ijskoud, de airco draait volle toeren. Gelukkig waren we gewaarschuwd en heeft Hanneke een trui meegenomen. Er wordt een afschuwelijke film (the wrath of the Titans) vertoond om iedereen te amuseren. De film is in het Spaans nagesynchroniseerd. Helaas gaat het licht in “de zaal” uit, zodat we niet eens kunnen lezen.
Er wordt wel goed op ons gepast. Het gaat er op zee nogal ruw aan toe. Tegen de wind in met flinke golven, en plankgas. Halverwege de film gaat dan ook ineens even het licht weer aan en loopt de matroos/steward even langs om te controleren of er niemand ziek wordt. Het zou eerder door de film dan door de zeegang kunnen komen, maar vreemd genoeg houdt iedereen zich haaks.

We gaan ondanks het smerige weer op dinghy safari. De zon komt er af en toe wel door, maar het waait in de baai nog steeds hard en er staat een korte steile golfslag. Met de wind en de golven mee gaat het nog, maar de terugweg gaat een natte ervaring worden. Niets mee te maken, we gaan er op uit.

We varen met ‘Klontje’ onder de brug door. Hier is het water mooi vlak.

In het kanaal komen we kort na de brug langs dit kleine mangrove-eilandje. De hele oever bestaat uit dit soort begroeiing.

Mamacita’s is hier een beroemd restaurant aan het kanaal. We moeten daar nog een keer naartoe, maar voorlopig varen we door. De dinghy aanlegsteiger vinden we iets te basic voor ons Klontje.

Terwijl we langs Mammacita’s varen, zien we een Iguana op het randje zitten. De vorige iguana’s zetten het meteen op een holletje, toen wij er met de camera aankwamen, maar deze is de mensen gewend, ze/hij/het wordt door de mensen verwend.
We varen een rondje door de baai aan de andere kant van het kanaal, met vage plannen om te gaan zwemmen, maar daar zien we vanaf. We zien nu wel waar de ferry’s naar het vasteland vertrekken en besluiten daar informatie te gaan halen voor onze expeditie naar Fajardo (zeg: FaGardo met een fors harde G) op Puerto Rico. Daar is een West Marine en hopelijk hebben die een douche slang voor ons. De onze staat op ontploffen, niet bestand tegen de constante druk van het watersysteem. Het is al de tweede slang die het gaat begeven. We hopen dan ook twee slangen te kunnen kopen. Bij Island Water World op St. Maarten hadden ze de slang, maar toen dachten we dat het nog wel mee zou vallen. Niet dus. Wij gaan morgen op reis met de ferry naar Fajardo.
We meren de dinghy af bij the Dinghy Dock Café en wandelen door Culebra eerst naar Mammacita’s

Ja hoor, de Iguana zit ie er nog steeds. Wat een prachtig dier. Hij beweegt zich uitermate gracieus.

Als we te lang of te dichtbij komen, drukt hij zich plat op de muur, maar verder laat hij het zich allemaal rustig welgevallen.

We dachten, dat dit de ferry naar het vasteland van Puerto Rico zou zijn. alle auto’s moeten er achteruit oprijden, zodat ze er aan de overkant snel afkunnen. We hebben niet kunnen zien of ze in Fajardo ook achteruit erop rijden of dat ze er hier ook achteruit afrijden. We houden het in de gaten. Het schijnt anderhalf uur varen te zijn, maar niet met dit apparaat. Voor voetpassagiers blijkt er een fastferry te zijn.

Die ferry komt net aan juist als wij bij het info hokje worden geïnformeerd over de tariefstructuur voor onze reis naar het vasteland. Het gaat ons per overtocht een hele dollar per persoon kosten. Het wordt bevestigd op dit informatie bord. We horen officieel bij de wat oudere bevolkingslaag.Het duurt nog wel een paar jaar voordat we helemaal voor niets mogen. Wel mooi dat het er ook in Braille staat.

Hanneke valt helemaal voor deze mooie prullenmand. Ze staan hier overal langs de straat. De meesten zijn gewoon wit, maar soms hebben ze dit soort gekke kleurtjes.
We zijn op weg naar onze uitvalsbasis, het DDC.

Opa zit op zijn terras aan de straat te freubelen. Hij maakt een fokje voor zijn model zeilbootjes. Leuke bijverdienste.

Dit zijn de bootjes die wachten op hun tuigage.

Zo ziet de handel er in de etalage een paar deuren verder uit.

Nog even een drankje in de Dinghy Dock Bar met uitzicht op Nelly Rose (en Anita achter de bar) voor we vlak vóór de volgende hoosbui weer aan boord gaan. De terugweg is een kleine teleurstelling. We wilden nog een foto gaan maken van een mooi traditioneel zeilschip wat in de baai voor anker ligt, maar we worden te nat. Hopen dat ie er morgen nog ligt.

Het stortregent zo erg dat je de camera niet buiten de dektent kunt houden. Normaal helpt de zonnetent ook tegen de regen, maar die hebben we wegens gebrek aan noodzaak en vanwege de wind niet opgezet. Een beeld door de buiskap dan maar.

Het was echt rotweer dus en dan kunnen er rare en nare dingen gebeuren. Laten we beginnen met een lesje in de Nederlandse taal:
Schavielen
 : Het doorschuren van touwwerk door het voortdurend ergens langs schuren. Het kan voorkomen worden door een smarting aan te brengen.

Sommige avonturen kun je beter voorkomen en van je fouten moet je leren. Toen ik gisteren onder de wol (nou, onder een enkel lakentje) dook, dacht ik bij mezelf, ik zou eigenlijk de dinghy met een tweede lijn vast moeten zetten. Dat doen we eigenlijk altijd. Meestal is die tweede lijn zelfs een stalen kabel met een slot tegen mogelijke diefstal. Ik lag echter al te lekker en sliep vrijwel onmiddellijk. Vannacht begon het steeds harder te waaien en toen ik om een uur of twee wakker werd gemaakt omdat het hard regende en er wat luiken dicht moesten, voelde ik al nattigheid. Ik liep naar de achterkant van de boot en zag….. niets. De dinghy, Klontje genaamd, had alleen een stuk lijn achtergelaten en was er vandoor. Dat is een uitermate nare ervaring als er door je eigen onachtzaamheid iets zo fout gaat. Op zo’n moment schiet het door je heen hoe belangrijk de dinghy voor je is. Het is bovendien een kostbaar bezit. Het is als de auto op het vasteland.

Ik heb meteen de kustwacht geïnformeerd, want het was niet ondenkbaar, dat de dinghy met de stroom mee, door het kanaal onder de brug door naar de andere kant van het eiland de open zee op zou drijven. Het ronddrijven van een lege dinghy kan voor heel veel paniek zorgen.
Slapen lukte daarna niet al te best meer en ik stond om 6 uur vanochtend al in het klereweer met de verrekijker de oever van de baai af te speuren. Ik zag recht achter ons, vastgebonden aan een vissersboot, een dinghy liggen, die op onze nogal herkenbare Klontje leek. Het zou kunnen dat dit goed ging aflopen, maar het zou nog even duren voor dat bevestigd kon worden. Iedereen sliep nog en het was niet alleen te ver om er naartoe te zwemmen, maar het weer werd ook nog steeds onstuimiger.

Rond een uur of acht kwam er een man langs, die een probleem had met zijn buitenboordmotor. Hij was een proefvaart aan het maken en voer doelloos rondjes met een motor, die niet op toeren wilde komen. Hij was graag bereid om even te gaan kijken en kwam terug met de mededeling, dat de beschrijving, die ik had gegeven, helemaal klopte. Ik riep de kustwacht weer op en meldde dat de dinghy terecht was. Inmiddels waren de omstandigheden echter dusdanig beroerd, dat we er voorlopig niet naar toe zouden kunnen varen. Ik wilde toch al wachten, omdat ik er van uit ging, dat er mensen in de buurt zouden zijn, die een beloning hadden verdiend, maar op dat moment was er nog geen enkele beweging te zien in de buurt van vissersboot of het huis, waar de steiger van die boot bij hoorde.

Kennelijk zat Dennis van de Magic mee te luisteren naar mijn conversatie met de kustwacht, want hij riep meteen daarna op 16 op, dat hij me graag een lift zou geven, zodra de omstandigheden dat toelieten. We bleven natuurlijk nog in spanning, want we wisten nog niet of de dinghy schade opgelopen zou hebben. Rond een uur of twaalf ging de wind even wat liggen. Dennis had het over ” a lull in the wind”, zoals dat in goed Engels heet. (Hoewel dat eigenlijk een pleonasme is. ‘A lull’ is letterlijk vertaald windstilte, maar het woord ‘lull’ wordt in het Engels inmiddels bij van alles gebruikt wat even minder wordt, vandaar dat het een zinvol pleonasme is.) In ieder geval kwam Dennis mij met zijn dinghy ophalen. We troffen Klontje in goede conditie aan. Er was niemand aanwezig, die ik kon bedanken, maar ik ga er zeker nog een keer langs. Het is een heerlijk opgelucht gevoel de dinghy – aan dubbele lijnen – weer achter de Nelly Rose te zien liggen.

Pim komt terug met onze dinghy na een goed afgelopen avontuur.
Dit is wel een goed voorbeeld van de eisen die het leven op een boot aan je stelt. Je kunt nooit helemaal ontspannen, want je moet alert blijven. Het is een beetje te vergelijken met het rijden op 2 of op 4 wielen. Als je met een auto een keer te hard moet remmen, blokkeert er misschien een wiel of glij je wat, maar als dat op een motor gebeurd ga je meteen onderuit. Het was weer een goede les, waar ik goed buiten had gekund. Als je denkt dat je eigenlijk iets moet doen, dan ben je al aan de late kant.

Culebra geeft een heerlijke eerste indruk. Het eiland wordt niet gedomineerd door een cruise terminal en het gemakkelijke geld dat daar door eindeloze winkelcentra aan verdiend wordt. Het vliegveld is lekker kleinschalig en dat vind je overal terug waar we tot nu toe kijken.

Zo’n Omaatje past er hier nog gewoon helemaal bij.

De huizen hebben hier allemaal gezellige kleurtjes en de meesten hebben een tuintje. In twee van die tuinen zien we grote hagedissen of leguanen of iets dergelijks. We komen er dit keer met de camera niet aan te pas, maar dat geven we nog niet op. Door dit doorkijkje zien we Nelly Rose daar beneden mooi liggen.

Deze foto is genomen vanaf de niet meer heffende hefbrug. Het is het kanaaltje, dat de baai, de Ensenada Honda, verbind met de zee aan de zuidkant van Culebra. Het kan er behoorlijk stromen, maar we gaan er op dinghy safari zeker nog een keer doorheen.

Open some days, closed some others. een ideale uiting van “Island Time mon”….

Indrukwekkende Amerikaanse brandweerauto’s vlak naast de brug.

Onze wandeling van en naar het vliegveld, waar we zijn gaan inklaren eindigt bij het Dinghy Dock Restaurant. Daar staat Bill achter de bar. Een Amerikaan, die op zijn ‘Kimuh Saby’ rond vaart en dan af en toe een paar maanden ergens blijft liggen en werkt als bartender. Hij was nu al weer drie maanden hier en vond dat het wel weer tijd werd om verder te reizen. Er kan veel tijd vergaan tussen het opkomen van dat idee en het uitvoeren ervan.

Het DDR ziet er van binnen zeer verzorgd uit. Je zit er fantastisch en je kunt er kennelijk prima eten. Dat gaan wij niet meemaken, want we hebben nog voor drie dagen vlees en dat moet op.

Noem het maar behang. Er hangt in ieder geval één plaat bij van een auto die belastingvrij in Duitsland is gekocht. Of die hier ook op het eiland rondrijdt lijkt twijfelachtig.

We gaan op weg naar het vliegveld om daar bij de Customs in te klaren.

Santiago is ook hier belangrijk.

Gezellig picknicken samen.

Dit is de vertrekhal van het vliegveldje. De mevrouw, die ons inklaart woont op het vasteland en vliegt iedere dag in12 min. naar huis.

Interessant restaurant……

Vreemde blaadjes aan de bomen.

En ook vreemde vruchten.

Aan de achterkant ligt het wel aan het water met een eigen steigertje.

Eerst dachten we dat het blauwe regen was, maar het is toch iets anders met bloemetjes in de vorm van sterretjes.

Nog één keer het leuke Christiansted.
We varen rustig weg en kunnen meteen het zeil hijsen als we buiten de betonning zijn. Eerst nog even de motor erbij zodat we de accu’s goed kunnen opladen, terwijl we ook nog water maken. Er is niemand in zicht. St. Croix ligt een beetje achteraf en bovendien is het goede vrijdag. Zodra de motor uitgaat, schalt de Mattheus Passion door de buitenspeakers en de zon schijnt stralend. We gaan op weg naar Culebra, samen met Puerto Rico onderdeel van wat vroeger de Spaanse Maagdeneilanden waren. Nu is het onderdeel van de Verenigde Staten. Geen echte staat maar deel van ‘the commonwealth of the USA.

We lezen lekker in onze E-readers tot na een paar uur de wind begint op te steken. Het waait uiteindelijk 20-22 knoop, een echte windkracht 5. Dat is op zich redelijk normaal voor de Caribbean.

Pim zet er een rif in, maar we gaan nog steeds lekker hard. De zon is inmiddels achter de wolken verdwenen en dan lijkt die wind toch ineens wat harder te worden. Nelly Rose kan het goed aan en we kennen haar inmiddels zo goed, dat we lekker kunnen doorlezen.

Als we aankomen bij Culebra zien we een hele vloot game-fishing boten liggen. Ze noemen dat hier de Puerto Rican Navy. Sommige van die boten zijn wel vier verdiepingen hoog. Het blijft hard waaien als we de baai, de Ensenada Honda, binnenvaren. De beschutting zorgt wel voor vlak water, maar de heuvels om ons heen houden de wind niet echt tegen. Het poeiert de hele nacht door. Als we net willen gaan slapen is er om ons heen commotie. Een grote Malö is van haar anker afgeslagen. Gelukkig heeft het echtpaar aan boord snel de boot in de hand zonder iets te raken, maar het duurt even voordat ze weer rustig liggen. Wij slapen er uiteindelijk niet minder om, maar zien de volgende ochtend dat de Malö vertrokken is.

De volgende morgen schijnt de zon weer en laten we het bijbootje te water om bij het Dinghy Dock Restaurant aan de kant te gaan. Dat is een hele gezellige kroeg, maar voordat we daarvan kunnen genieten, moeten we eerst naar het vliegveld om in te klaren en onze Amerikaanse Cruising Permit te gaan halen. Morgen verder….

Net nu we besloten hebben om eindelijk St. Croix, en dan met tegenzin, te verlaten, kregen we een email van onze Noorse vrienden met de vraag of we nog in de buurt zijn en een uitnodiging van Chris en Anne voor de Paasbrunch aanstaande zondag. We zouden dolgraag beide kansen aangrijpen, maar we liggen hier nu vanwege het oog van Pim (gaat helemaal de goede kant op) al een dag of 5 langer dan we hadden gedacht, we hebben al uitgeklaard en de dinghy ligt alweer op het dek. Dat zijn eerlijk gezegd allemaal omkeerbare dingen, maar we moeten gewoon door. We willen nog zoveel zien. Het gaat niet om een enkele dag, maar om een halve week. We doen het niet, we gaan morgen naar Culebra.

Omdat we gaan vertrekken hebben we vandaag nog een keer de eiland taxi genomen om een betere indruk te krijgen over het achterland. Het is wel erg duidelijk, dat we hier op een heel mooi plekje liggen, maar de realiteit ziet er een paar honderd meter verder landinwaarts al heel anders uit. Het is net of we een laagje vernis van het eiland afkrabben. Het eiland is heel Amerikaans. Er zijn grote shopping centres met Wendy Burger, Mc Donalds, IHOP en meer fast food. Er zijn een paar grote K-Marts en dergelijke chain stores op het eiland en de hardware store is voortreffelijk gesorteerd. Toch ziet het eiland er behoorlijk onderkomen uit. Er staan nog veel zwaar beschadigde gebouwen en dat is voor een deel nog steeds terug te voeren op hurricane Hugo in 1989. Na hurricane Hugo zijn op het eiland grote onlusten uitgebroken, die pas na geruime tijd onder controle zijn gebracht, toen het leger troepen hier naartoe heeft gestuurd. Dat is de harde kant van het eiland waar ik eerder over sprak.

Deze truck geperforeerd met kogelgaten komen we tegen als we gaan uitklaren.

Het is paasvakantie en de schoolbussen staan prachtig met tientallen bij elkaar geparkeerd. Nu is het even jammer, dat we in een bustaxi zitten, want dan kun je niet zomaar even stoppen. Eigenlijk kan dat wel. Je zou dan gewoon $2,50 de man betalen en kunnen wachten op de volgende. Die komt meestal binnen de 10 minuten, maar daar zijn we dan natuurlijk toch net even te krenterig voor. Het komt eigenlijk pas nu bij ons op, want het had ongetwijfeld een leuk plaatje opgeleverd.

We stappen uiteindelijk pas uit in Frederiksted, waar we eerst een hapje gaan eten. De architectuur is hier in principe echt de moeite waard en de bloemenpracht is evident. Dit is het huis dat we zien vanuit de kroeg, waar we vooral het glas waar we water in geserveerd krijgen echt de moeite waard vinden.

Als ik om een glas water vraag bij de lunch krijg ik deze jampot met een rietje.

Naast het café staat ook een boom, waar iemand in 1946 even een vliegwiel tegenaan heeft gezet. Het was het vliegwiel van de dieselgenerator waarmee de stroom tot dat jaar werd opgewekt. Kennelijk heeft men vergeten het op te halen en het is volledig vergroeid met de boom.

Frederiksted heeft een serieus probleem. Er komen maar zelden cruiseschepen langs, soms maar één in de week. Als er geen cruise schip is, dan is vrijwel alles dicht. De musea, het fort, de winkeltjes, de bezichtiging van de distilleerderij. Dat doet de rest van het toerisme op het eiland natuurlijk geen goed.

Gesloten winkels en bouwvallen doen veel afbreuk aan de potentie van Frederiksted.
Dit stadje heeft behoorlijk geleden onder de orkaan Hugo in 1989 en het is niet zo mooi opgeknapt als Christiansted.

Er staan echt wel mooie gebouwen in het stadje met leuke doorkijkjes.
Dit was wel recent gebouwd in 1902 met de stenen , die waren overgebleven van gebouwen die de vorige orkaan had verwoest.

Aan deze pier leggen de cruise schepen aan. De mensen lopen dan door een leuk parkje met een muziektent.
Na de muziektent gaat het eigenlijk rap bergafwaarts. Het fort zou net als in Christiansted een publiekstrekker moeten zijn.

Maar het fort is in deplorabele staat.

Omdat het fort gesloten is klimt Hanneke op een muur om toch nog iets van het interieur te zien te krijgen.

De muur laat mooie schakering van kleuren zien, zoals het fort er in vredestijd wel vaker uitgezien zal hebben. Op zich is dat mooi en wij lopen er best met plezier rond, maar toch gaan we ervan uit, dat de cruise passagiers iets anders willen zien. Het is dan ook eigenlijk gek, dat Christiansted, waar geen cruiseschepen binnen kunnen lopen, er vanaf het water prachtig uitziet en Frederiksted ouwe meuk is. De politiek heeft hier echt een steekje laten vallen. Veel van de cruise passagiers komen nu niet eens in Christiansted en gaan alleen voor een dagje naar het strand.

Ook bij dit fort “a bridge to nowhere”, net als de trap in Christiansted. Maar vroeger kon hier misschien een sloep voor de admiraal aanleggen bij hoog water.

WIJ noemen dit een kapokboom, maar dat is geen garantie dat het er ook echt een is. Die hebben in ieder geval ook zulke indrukwekkende wortels, met prachtige kleuren.

Het lokale café is wel open, maar helaas zitten er geen andere mensen. We besluiten daarom maar weer met de bustaxi naar de Pueblo supermarkt te rijden om nog wat laatste dingen in te slaan voor de tocht naar Culebra. Daar schijnt weinig te winkelen te zijn. Op zich iets waar we ook wel weer eens naar uitkijken.

Dit is slechts een klein kerkje. Het is er een van de vele tientallen, die ook op dit eiland overal te vinden zijn. Overigens zien een aantal van die kerken en kerkjes er ook heel vervallen en zelfs verlaten, opgegeven, uit. De scholen zijn daarentegen prachtig. Goed onderhouden, ruime sportaccommodatie, speelplaatsen en grote borden met waarschuwingen tegen drugs en tips zoals “THINK, FOCUS and CONCENTRATE.

Bij Pueblo halen we nog even de laatste boodschappen. De lang houdbare melk is in de aanbieding. Vier liter voor $5,- Eenmaal aan boord ontdekken we helaas, dat het in de aanbieding is, omdat de houdbaarheidsdatum begint te naderen. We hebben daar overigens geen slechte ervaring mee. Een maandje meer of minder doet er bij die longlife niet zo toe. De Albert Heyn tassen doen het nog steeds goed. Ook met 8 liter melk er in.

Voor de winkel is er ook nog een levendige handel in DVD’s. Wij hebben daar geen behoefte aan, want wij hebben via Leonie de Harddrive van Kent en Jim gekregen met 1100 speelfilms erop. Daar zijn we voorlopig nog niet doorheen. We doen er gemiddeld hooguit 1 per week.

Vanuit de winkel bellen we met Laren Williams (74), onze favoriete taxichauffeur hier op het eiland. Dat is begrijpelijk, want hij komt aanrijden met een Deens mevrouw en haar kindje, die hij aan het rondrijden was. Maar ja, hij kon William en Johanna toch niet zomaar laten staan? We werden gewoon even onderdeel van haar tour.

Bye Bye St. Croix (uitgesproken Seent Croj).

www.nellyrose.nl

De borrel aan boord van de Celebration van Steve en Lynn’s Hallberg Rassy was geweldig verzorgd. We werden eigenlijk verwend op een hele maaltijd. Deze tapas met de verschillende gerechten waren helemaal fantastisch. Terwijl we er van zaten te genieten zwommen er voortdurend schildpadden langs! Op een gegeven moment zagen we minstens 4 kopjes tegelijkertijd boven water komen. Een schildpad komt normaal 3-4 keer boven water om lucht te happen en gaat dan weer voor geruime tijd onderwater.

Het was erg leuk om Steve en Lynn van de Celebration (www.sailcelebration.blogspot.com ) en Chris en Anne van de Mr.Mac (www.sailmrmac.blogspot.com )te ontmoeten.
Steve werkte vroeger bij de Amerikaanse Luchtmacht. Toen zij tien jaar geleden naar Florida werden verplaatst was het erg lastig en vooral kostbaar om daar een geschikt huis te vinden. Zeker omdat ze in de buurt van de zee wilden wonen. Ze besloten toen op een boot te gaan wonen en kochten een Halsberg Rassy 41 uit 1977. Het was een project, maar Steve is een echte ‘tinkerer’. Hij vindt het heerlijk om te klussen.
In de eerste jaren was er geen sprake van om met de boot te gaan zeilen en bovendien hadden ze nog nooit gezeild. Ze besloten wel zeillessen te nemen en inmiddels zijn ze al weer 4 jaar aan het cruisen. In zijn jeugd heeft Steve snowmobiles geracet en hij was van plan om de overstap naar auto’s te gaan maken, maar daar heeft zijn vader een stokje voor gestoken. Jammer, want het is een klein pezig mannetje met behoorlijk wat drive.
Chris komt uit Oregon, waar zijn vader visser was. Hij had genoeg met zijn vader gevist om te weten dat het niet het soort bestaan zou zijn dat hij ambieerde. Zijn ‘day-job’ was ook niet zijn echte roeping. Hij schrijft science fiction. De meesten zullen nooit van hem gehoord hebben, maar hij wordt uitgegeven en verkocht. Een deel is self publishing via Kindle. In januari heeft hij op die manier 3000 boeken verkocht. Hij is erg blij met zijn Anne, die kennelijk een echte computer wizz is en die fungeert als zijn editor en publisher. Hij heeft het dan ook consequent over ‘wij’ als het gaat over de boeken.
Chris heeft net een trilogie geschreven over de Cheese Runners. Dat is een boek over aliens die op aarde komen waar blijkt, dat kaas op hen dezelfde gevolgen heeft als drugs op de mensen. Het gevolg is natuurlijk dat kaas verboden wordt. Chris vond het heerlijk om die analogie te volgen. Het geeft hem een vrijbrief om precies te vertellen wat hij van politici, orde handhavers en andere organen vindt.
De achterliggende gedachte is dat het eigenlijk waanzin is, dat de gehele maatschappij de prijs betaald van de ‘war on drugs’ ten behoeve van de bescherming van een hele kleine minderheid. Wij hebben net het eerste deel van de trilogie op onze Kindle gezet en zijn benieuwd wat we ervan zullen vinden. Dit soort zelf gepubliceerde boeken kost $3,60 en voor dat bedrag kunnen we er niet echt een buil aan vallen.

De volgende ochtend lezen we over de aanhoudende winter in Nederland en gaan dan weer lekker snorkelen. We zien eerst een spiny lobster, vervolgens een stingray en daarna nog een grote Hawksbill schildpad. Hij trok zich geen moer van ons aan, zodat we een hele tijd achter hem aan konden zwemmen. Kolossale elegantie. Het was echt Te gek voor een gemiddelde zondagochtend.
Als Hanneke s’middags in haar eentje nog even gaat snorkelen, ziet ze de bedreigde Hawksbill schildpad nog eens en ook mr. Barracuda. Tijd om weer aan boord te klauteren……
Steve en Lynn komen hier een borrel drinken. Zij namen zoals dat dan hoort hun eigen drank mee en een borrel hapje. Zo leer je weer een nieuw borrelhapje kennen: crackers met humus, heerlijk.

We genoten van een spectaculaire zonsondergang. Heel vaak wordt die toch door wat laaghangende bewolking op, de horizon verstoord, maar niet dit keer

Pim nam deze foto en een paar seconden na deze opname verdrinkt de zon. Ongelofelijk hoe snel dat proces verloopt. Je ziet de zon dalen. Dit keer zagen we ook voor het eerst hoe de oranje bal in de laatste seconde ineens fel groen wordt. Een volgende keer proberen we dat te fotograferen, maar dit keer wilde Pim het niet missen.

Uit solidariteit met Nederland, waar iedereen de aanhoudende winter moet trotseren, eten wij vanavond erwtensoep.

Op ons snorkelrondje s’ochtends kwamen we deze barracuda tegen. Hanneke had gelukkig haar horloge afgedaan, want glinsterende dingen vinden ze erg interessant.

Pim moest vandaag even naar een dokter. Zijn linker oog is helemaal rood. Waarschijnlijk het gevolg van het met de hand over de romp van de boot strijken om wat aangroei te verwijderen en vervolgens het recht duwen van een contactlens. Het voelt wat suf en het betekent, dat we in ieder geval twee dagen langer dan gepland hier moeten blijven liggen om te kijken of de behandeling aanslaat.
De kliniek was perfect voor elkaar en heel betaalbaar. Uiteindelijk bepaald natuurlijk de kwaliteit van de diagnose hoe tevreden we kunnen zijn over de medische behandeling, maar het wekte in ieder geval vertrouwen.
We moesten natuurlijk vragen waar de dokter was en vroegen dat aan een hele vriendelijke Angelina, die bedient bij Angry Nate.

In het normale leven is Angelina Miss Moore. Ze heeft gewerkt bij buitenlandse zaken en gaf les op ambassades van de VS. Nu doet ze dat zelfstandig en gaat straks naar Panama om daar te onderwijzen.
Wij vroegen aan Angelina of we met de normale mini-van taxi service naar de dokter zouden gaan. Dat zijn de taxi busjes, zoals je die hier op veel eilanden ziet. Je houdt ze aan en rijdt mee tot het punt,waar je uit wilt stappen en betaald dan $2 per persoon. Angeline vertelde dat we misschien wat moeite zouden hebben om van deze service gebruik te maken, omdat we “niet de goede kleur” hadden. Dat verklaart misschien ook waarom wij – in tegenstelling tot alle andere passagiers – op Antigua ooit $3 moesten betalen.
Uiteindelijk namen we toch een eigen taxi en we werden gereden door Laren Williams. Laren kwam oorspronkelijk uit Antigua, waar hij in de bouw zat. Het bedrijf waar hij voor werkte kreeg opdracht om een resort te bouwen op St. Croix, maar net nadat hij met het hele gezin hier naartoe was verkast werden die plannen uitgesteld. Oorspronkelijk voor een korte periode, dus ging hij voor een vriend een taxi rijden. Het lijkt erop, dat uitstel uiteindelijk toch tot afstel heeft geleid, want Laren was gekomen in de periode dat hier nog suikerriet werd verbouwd, en dat is in 1966 gestopt.
Laren heeft 8 kinderen. Die mededeling verbaasde ons enigszins. Ja, 8 kinderen levend en 2 miskramen. Die miskramen telden echt volledig mee. De eerste drie kinderen waren geboren op Antigua, maar de rest hier op St. Croix. Toen begrepen we het echt even niet meer en moesten we wel vragen hoe oud Laren eigenlijk was. Hij bleek 74 te zijn, maar als hij 60 gezegd had zouden we het ook geloofd hebben. Zijn oudste kind is 51 en de jongste 36, de leeftijd van onze Leonie. “Yes, we finished when you got started” zei Laren.

Dit is even echt even mijn ding en dan vooral bijvoorbeeld voor Martijn (Pieter, waarschuw jij hem even) en Koen, die van dit soort dingen kunnen genieten. De watervliegtuigen worden hier voor het verkeer tussen Puerto Rico, St. Croix en St. Thomas nog commercieel op een lijndienst ingezet. De piloten zijn echt wel een beetje cowboys, zoals wij de eerste dag bij het binnenvaren van de baai van St. Thomas al merkten. Hij kwam echt op masthoogte op ons afvliegen en week pas op het laatste ogenblik net genoeg uit.

Voordat het watervliegtuig gaat landen “buzzen” ze de baai eerst even om te kijken of er geen obstakels te verwachten zijn. In St. Thomas lagen twee reserve drijvers en dat zal wel niet voor niets zijn.

Na de controle van de baai starten ze door om met een grote boog hun aanvliegroute op te zoeken en de landing in te zetten.


De baai is omzoomd door heuvels en gebouwen, zodat ze behoorlijk stijl binnen moeten komen duiken. Daarbij kruisen ze overigens de aanvliegroute van het reguliere vliegveld, wat ongetwijfeld weer extra complexiteiten met zich meebrengt.


Er zijn geen speciale regels voor jachten waar we ons aan moeten houden als we in de baai varen. Wel zijn er net als overal elders bepaalde plekken waar we wel en niet mogen ankeren.

Ik ga er van uit, dat de mensen in deze Jeanneau zich wel helemaal de pestpokken geschrokken zijn. De watervliegtuigen kunnen echter behoorlijk scherp sturen.


De Twin Otter heeft twee turboprop motoren, die een groot vermogen leveren.


Dit keer startte het vliegtuig in een rechte lijn, maar we zagen ook, dat het halverwege de start een bocht maakte. Handig als je niet afhankelijk bent van een toch altijd relatief smalle startbaan.


De Twin Otter is een modern vliegtuig, met twee piloten aan boord om de 15 (max. 18) passagiers veilig over te zetten.


De spray valt hier nog wel mee. Ik heb ook foto’s gemaakt toen er iets meer wind stond en de golven wat hoger waren. Dan werd het watervliegtuig helemaal aan het gezicht onttrokken.


Los van het water.


Nu nog even om dat cruise schip heen. Vanaf het dek van die schepen moet het er ook echt spectaculair uitzien.

We hadden de man bijna voor de borrel uitgenodigd, maar hij moest nog terug naar St. Croix, waar de basis is.