Kleine steegjes en ruime zandstraten.

Er komen 3 Nederlandse boten de ankerbaai binnenvaren s’avonds, waaronder de Drift Away. Die hebben we op de Vertrekkersdag ontmoet vorig jaar.

Hanneke gaat met Klontje naar het dorp voor wat boodschappen en hopelijk wat internetmogelijkheden en foto opportunities.

Het lokale strandje

Op deze manier proberen de bewoners van Caleta del Sebo ieder druppeltje wat valt op te vangen. Het heeft hier in 14 maanden pas 1 dag geregend.

Hij staat hier zijn dakterras te verdedigen.

De cactus middenin op het pleintje dient ook als parasol.

Heftig hoor, zo’n berg naast je als je wakker wordt!

Met gemengde gevoelens vertrekken we eerder dan gedacht uit Madeira. Een mooi eiland, maar de logistiek maakte het moeilijk voor ons om daarvan te genieten. Bovendien zien de weerberichten er erg gunstig uit om weer verder te gaan. Op naar de Canarische eilanden.

Onderweg vanuit Madeira helaas weer geen dolfijnen gezien. Tja, je moet iets te klagen hebben, want verder was het een soepele tocht. 300 NM in 44 uur, dat is niet slecht en toch ging het heel relaxed allemaal. De weersverwachting voorspelde weinig wind. We rekenden op windkracht 2 voor het grootste deel van de tocht en misschien 3 tegen het einde. Bij vertrek lag de oceaan er bij als een gladde spiegel. Windkracht 0! De motor dan maar en die bleef 22 uur lang draaien. Tegen de middag begin het een klein beetje te waaien en begon de boot wat te bewegen op een beginnende deining, maar het was nog steeds niet de moeite om het grootzeil te hijsen. Tijdens de lunch merkte Hanneke ineens dat het iets meer begon te waaien. Na de afwas bleek bovendien, dat de wind ook een beetje was gedraaid. Zeilen omhoog en fok erbij. In plaats van de 6 knoop die we op de motor varen gingen we geen 5 knoop meer, maar die rust is zo geweldig. Hanneke ging spontaan een dutje doen. Tijdens die dut liep de snelheid op tot ruim 7 knoop en dat bleef zo tot het vallen van de avond. Omdat we duidelijk meer wind hadden dan was voorspeld namen we geen risico en legden voor het ondergaan van de zon een rif in het grootzeil. De snelheid viel nauwelijks terug en in de loop van de nacht gingen we steeds harder, zodanig, dat Pim zelfs de fok voor een groot deel wegrolde. We liepen om de beurt onze wachten en Nelly Rose vergde daarbij nauwelijks aandacht terwijl ze met een kleine 8 knoop over de golven dartelde.

Ruim eerder dan verwacht komen we aan in het haventje van Isla Graciosa, maar worden door de havenmeester meteen teruggefloten. Het is vol. We moeten maar gaan ankeren in Baya Francesa. Tussen de 20 boten , die er al liggen vinden we een plekje. Eerst alles netjes opruimen en de hoezen over de zeilen doen en gauw het blog schrijven, voordat het internet tegoed op is. En dan nog even een paar rondjes om de boot zwemmen om wat op te frissen. De buitendouche heeft gelukkig warm water, zodat het zout er snel is afgespoeld.
Dat douchen betekent, dat we best wel veel zoet water verbruiken. We hebben een tank met 250 liter van dat spul aan boord. Omdat we nu niet in een marina liggen, hebben we geen walstroom en geen waterleiding. We moeten helemaal voor ons zelf zorgen. De zonnecellen (of is dat tegenwoordig zonnencellen. Oh nee, zonnecellen is natuurlijk een uitzondering op de spellingsregels die uitzonderingen….) zorgen voor onze elektriciteit en we hebben ook een watermaker. Die hebben we tot nu toe nog niet gebruikt, maar aangezien we hier tot de 20e willen blijven liggen is daar nu geen ontkomen meer aan. Pim heeft het apparaat zelf ingebouwd en dat maakt het in gebruik stellen extra spannend. De reden dat we er tot nu toe mee gewacht hebben is niet het in gebruik stellen, maar de verplichting om hem daarna regelmatig in gebruik te houden. Het is nogal bewerkelijk om hem voor meer dan een paar dagen buiten gebruik te stellen. Dat moet als je langere tijd in een jachthaven ligt. Dat zal pas in Las Palmas weer het geval zijn, dus tot 14 november maken we ons eigen water.
De zonnecellen leveren als we voor anker liggen in de praktijk met mooi weer een goede 80 ampère per dag. Daarmee kunnen we een brood bakken, 25 liter water maken en zelfs nog wel een filmpje kijken of een PC opladen, als de ijskast niet te vaak wordt opengezet, maar dan is het ook wel zo goed als op. Da’s jammer, zou je zeggen, want een beetje verlichting op zijn tijd is toch ook wel leuk. Dat klopt, maar daarvoor gebruiken we nauwelijks nog stroom. Alle halogeen lampjes zijn vervangen door LED lampjes, die nog geen tiende gebruiken van de halogeentjes die er eerder in zaten. Bovendien hebben we een klein zonnecel-schemerlampje, dat ook op de buitentafel kan staan. Toen we die LED lampjes nog niet hadden geïnstalleerd zaten we ‘s avonds te lezen met een mijnwerkers lamp op het hoofd. Dat hoeft nu niet meer.

Pim blaast “Klontje” op op het voordek, terwijl achter hem de Glass Bottom Boat zijn 1e rondje doet. Die toeristenboot komt hier een paar keer per dag voorbij. De jachten voor anker zijn een toeristische attractie. We worden steeds handiger met het te water laten van Klontje en het er aan hangen van de toch wel zware motor. We hebben veel plezier van die zware motor. Ook nu is het best een eind om vanuit de ankerbaai naar het dorp te forenzen.

Voor dat het echter zover is gaan we klussen op de boot. Zo zoekt Hanneke de zwemvinnen in het luik onder onze matras en komt ze erachter dat er 2 flessen zijn gesneuveld; een fles Port of Rotterdam (we hebben er nog één over Harm) en een fles witte wijn. Dat betekent meteen dat alles eruit gehaald moet worden en ook gelijk een schoonmaakbeurt krijgt. Zo blijf je lekker bezig!
s’Middags varen we met Klontje naar het dorp. Heen doen we dat tegen de wind en de golven rustig en hebben we er een kwartier voor nodig. De terugweg gaat in 8 minuten.
We vergapen ons aan de zandstraten en de Arabische invloeden.

Het is hier zo anders dat we ons heel ver weg voelen van onze normale wereld. Allemaal lage witte huizen met platte daken tegen een achtergrond van kale vulkaangrond.

Er heerst hier een zeer relaxte sfeer, mede door de dagjesmensen, die met de ferry uit Lanzarote komen en schaars gekleed door het dorp wandelen. Er is gelukkig een Mercado om wat dingen in te slaan. Er is ook een heel contingent mensen die hier kennelijk op de een of andere manier zijn beland en zijn blijven plakken. We zouden hen vroeger hippies noemen. Ze maken en verkopen op een marktje allerlei sieraden en snuisterijen en zien er uit als vrijbuiters. Rasta haren en makkelijk zittende kleding.

Het is vanaf de ankerplaats 15 min. varen met Klontje naar de haven. Er is een Cibercafé zoals ze dat hier noemen, waar ik deze blog even kan posten en kan skypen met Harm en Floor. Erg leuk dat ik dan kan zien hoe hard Michiel groeit! Zo kon ik ook Facetimen met Leonie en haar feliciteren
met de halve marathon, die ze gerend heeft.

We liggen hier rustig, een beetje te rustig eigenlijk, het dorpje is nog niet bewoond. En wat minstens zo belangrijk is, we liggen hier te duur. We hebben weliswaar 50% korting, omdat we meedoen met de Atlantic Rally for Cruisers (ARC), maar dan nog kost een nacht in dit spookdorp €30,-. Dat is vergelijkbaar met de kosten voor een nacht in het centrum van Lissabon. Het idee, dat we hier €60,- voor een nachtje zouden moeten betalen is helemaal bizar. De faciliteiten zijn perfect voor elkaar. Het is extreem luxe en past bij het concept van dit resort. Het is de ultieme “gated community”. Een dorp met alleen maar rijken. Het personeel dat er werkt verdwijnt aan het einde van de werkdag weer door de hekken aan de ingang.
Het is een mooi project en het is zo goed als klaar. In december wordt het officieel geopend en hoopt men op de eerste gasten in dit oord. Het is gebouwd als een traditioneel havenstadje aan de zee, met aan de haven een terrasje en een restaurant. Iets hoger in het dorp is een pleintje, waar meer café’s en restaurants komen en ook winkeltjes. De huizen zijn allemaal vergelijkbaar qua stijl, maar toch individueel vormgegeven. Beneden en aan de noordkant zijn het appartementen, maar boven in het dorp zijn ook een paar villa’s met garages. Dat is wel plezierig, want de rest van het dorp moet de auto parkeren in één van de twee parkeergarages. Het personeel parkeert de auto buiten de poort. In het dorp is één weg voor al het gemotoriseerde verkeer. Op de andere wegen mogen geen auto’s komen. Golf buggy’s zullen bij de huizen met garages zeer in trek zijn.
Het moet een uitermate plezierig dorp zijn om te verblijven. Het heeft alles wat een echt dorp ook heeft, maar gelukkig geen arme of zelfs maar gewone mensen. Hoewel, is dat eigenlijk wel zo? Door die grote verschillen tussen de appartementen en de villa’s en de parkeergelegenheid heb je eigenlijk meteen weer die verschillen. Armoe is uiteindelijk net zo relatief als rijkdom.
De haven is klaar. Niet erg groot en er is weinig ruimte voor grote schepen. Dat is bij een project als dit heel lastig in te schatten. In Brighton marina is dat bijvoorbeeld helemaal fout gegaan. Toen dat werd ontwikkeld was een boot van 36 voet nog een heel best schip en daar waren de meeste ligplaatsen dan ook op berekend. Sindsdien is de maat van de gemiddelde boot alleen maar groter geworden en is ook de verhouding motorboten en zeilboten dramatisch veranderd. In Brighton zijn de ligplaatsen die bij de huizen horen dan ook veelal leeg. Als voor deze haven de passanten van belang blijven, dan zijn de tarieven erg hoog.
Voor ons zijn ze, zelfs met de aanzienlijke korting, te hoog. De haven ligt helemaal aan het uiterste oosten van het eiland en om ergens, waar dan ook, te komen, moet je bus, taxi of huurauto nemen. De bijkomende kosten om het eiland te kunnen zien worden daardoor behoorlijk hoog. Hanneke en ik gaan er van uit, dat er per dag sightseeing voor ons tweetjes €40 bij komt. de huurauto is dan het meest efficiënte alternatief, maar daar hebben we geen zin in. We besluiten dan ook om niet in deze haven te blijven. Echte alternatieven zijn er niet. De haven in Funchal is niet echt goedkoper, maar heeft bovendien geen plaats. Ankeren rondom het eiland kan hier en daar wel, maar dan moet je het weer scherp in de gaten houden, want de ankerplaatsen bieden slecht bij beperkte windrichtingen beschutting. Ook is de ankergrond op dit vulkanische eiland van wisselende kwaliteit en dan durven we de boot niet echt onbeheerd achter te laten. Dat is jammer, want wat we in die paar dagen van Madeira gezien hebben is wonderschoon. We hadden graag meer van de wandelingen langs de Levada’s gemaakt en wat van de andere dorpen en stadjes bezocht.

Als we van de haven naar het “dorpje” lopen, zie je dat het echt zo is opgezet. Er is zelfs een kerkje gebouwd boven op de muur die het dorp tegen de zee (en het zoutwaterzwembad) beschermt. We weten niet en krijgen ook niet te horen wat de bedoeling van dat kerkje is, maar het zal wel een multifunctionele ruimte worden.

Het geheel is erg leuk opgezet met plezierige architectuur, en alle functies van het dorp heben een plaats gevonden zoals dit restaurant in de vorm van een vuurtoren, waar gelukkig ook broodjes verkocht worden. Dat is overigens het enige wat je nu hier kunt kopen. Voor boodschappen is er een shuttle service naar een half uur verderop gelegen stadje. Een goede service, maar voor ons is er pas over drie dagen plaats in de shuttle.

Het resort wordt met veel zorg aangelegd en er wordt veel aandacht besteed aan de beplanting. Er zijn prachtige bloemen en planten en ook de palmbomen die worden geplant zijn ‘op leeftijd’ zodat het nergens het gevoel heeft van een nieuwbouwwijk.

Genoeg over dit project. We hopen voor de investeerders, dat het succesvol zal zijn. Of het concept klopt weet ik niet, zeker in deze barre tijden, maar de uitvoering is met liefde, zorg en smaak gebeurd en verdient zeker succes.
Wij besluiten nu echter naar de echte wereld te gaan en reizen met de bus, de lokale bus naar Machico en vandaar met de Express bus naar Funchal. De rit met de lokale bus is erg leuk en geeft een goede indruk van dit prachtige, goed onderhouden eiland. De Express bus gaat over de moderne grote weg, met veel tunnels en onder de startbaan van het vliegveld van Funchal door. Die startbaan is verlengd met behulp van een waar woud van betonnen palen.
We komen op respectabele hoogte bij Funchal aan en zien daar in de haven drie cruise schepen liggen, onder andere de Adventure of the Seas van Royal Carribean, een van de grotere schepen in deze industrie. Daarbij vergeleken zijn de andere twee maar kleintjes, maar we rekenen uit dat er toch gauw 10.000 toeristen op Funchal losgelaten moeten zijn. Dat kan de stad goed hebben. Het is een grote, mooie, ruim opgezette stad, met ook hele karakteristieke kleine straatjes.

De toren is van de mooie kathedraal van de stad. Een elegante kerk met ranke pilaren en een mooi gemaakt houten dak.

Mooie gebouwen, leuke straten, prachtige kathedraal met houten plafond.

Het standbeeld is van hr. Zarco, die hier naar toe werd gestuurd door Hendrik de Zeevaarder.

In het Grand Café uit 1848 ga ik even naar boven gluren naar de oude grandeur.

Ook hier natuurlijk weer een mooi wijnhuis.

Er hangen vreemdsoortige grote vruchten in deze boom.

We lopen door een parkje en komen dan deze malle man tegen. Hij wil met zijn camera een foto van Hanneke maken met de papegaai op haar schouder, maar wat moeten wij met zo’n foto bij ons aan boord? Of, wat moeten we met zo’n foto.

Overigens is Hanneke ook wat terughoudend. Ze is geen held met papegaaien anders hadden we nog wel wat onderhandeld of we met de eigen camera een foto voor de blog hadden kunnen maken, maar een flinke beet in een ver verleden laat ook nu nog de sporen na.

Ook is er een uil voor een foto opportunity. Het is een prachtige uil, geboren in gevangenschap en waarschijnlijk weet hij niet beter, maar of dit nou zo’n leuk leven is? Dit stel stond in een van de vele mooie parken en goed verzorgde tuinen in Funchal.

Mooi gelegen fontein.

Door de hele stad zijn de trottoirs zo verzorgd met donkere en lichte stenen in verschillende patronen.

We gaan op zoek naar een supermarkt in Funchal en komen nog een mooi pleintje tegen. Funchal is een mooie stad, maar er is nog iets anders wat we juist vandaag kunnen meemaken en daarom nemen we de Expressbus naar Machico. Daar vindt de jaarlijkse processie plaats ter gelegenheid van het religieuze feest ter ere van de “Lord of Miracles”.

Dit is een van de oudste kerken van Madeira. In 1803 werd hij verzwolgen door een landverschuiving, maar later herbouwd. De beeltenis van de Lord of Miracles werd de zee in gezwiept , maar werd 3 dagen later gevonden en aan de kathedraal van Funchal geschonken. In 1813 toen de kerk in Machico weer herbouwd was, kreeg de beeltenis zijn oude plek weer terug. Duizenden mensen vanuit het hele eiland komen meedoen of kijken naar de still, devote rondgang.

Deze dames zijn er klaar voor. Ze gaan 2 uur lang een ronde om het centrum lopen met kaarsen van minstens anderhalve meter lang.

De tent voor de muzikanten.

Prachtige dikke heel oude bomen.

De stille rondgang is begonnen.

Mensen lopen zeer devoot van 20.00 tot 23.00 rondjes met hun kaars of met gevouwen handen.

Het is een mooi gezicht, die 2 rijen die de berg af komen lopen.

De volgende dag gaan we paardrijden en als we binnenkomen worden we zeer enthousiast ontvangen door ongeveer 16 honden. Wat een feest!

Deze was niet meer weg te slaan bij Pim.

Dit is volgens mij de allerbeste manier om het eiland te bekijken! Paulo is zeer vriendelijk en bekwaam, de paarden zijn in goede conditie en dit is echt een aanrader. www.quintadoriacho.com

We beklimmen de Pico de Suna. Hoogte: 1131m.
Het uitzicht is spectaculair en de flora overweldigend.

Dit is een van de Levada’s. Er ligt zo’n 1400 km. van dit soort irrigatiekanaaltjes voor de suikerindustrie uit vroeger tijden.

Wat is het hier mooi!

Vandaag gaan we hier weer weg. We kopen nog wat broodjes en maken alles klaar voor de oversteek naar de Canarische eilanden.

In het kantoor van de makelaar staat de maquette van Quinta do Lorde. Hij loopt rond met een echtpaar, waarvan zij te hoge hakken heeft en hij kennelijk meedoet met de Trofeo Maserati. Het wordt tijd om te vertrekken.

We gaan met meerdere bemanningen van boten in de Cabrio-bus 2 uur rond het eiland rijden.

Overal mooie uitzicht op zee met schitterende kleuren.

Aardig strandje en niemand te zien!

De bus heeft moeite om boven te komen en verschakelt zich zo nu en dan.

Het enige groene op dit eiland is de Golfbaan. Het heeft hier veel te weinig geregend.
.

Typische molentjes, die gebruikt worden om iets te malen.

Daar beneden ligt de Nelly Rose.

We varen door naar Madeira. Op weg naar de haven Quinta do Lorde, nog niet geheel klaar, maar de haven gelukkig wel. Er staat een oostelijke wind en ankeren is geen optie hier

Pim maakt voor de lunch een heerlijke tomaat/mozzarella salade met verse basilicum van het plantje dat we cardanisch hebben opgehangen. Ben benieuwd hoe lang het zal overleven.
Hier gaan we tussen de eilandjes door, het is er diep genoeg en scheelt een half uur varen. Zo komen we mooi vóór het donker aan.

Er staat wel wat stroom, dus Pim stuurt liever even zelf.

Je kunt mooi de verschillende aardlagen onderscheiden.

Dit is Quinta do Lorde!

Toen we in de loop van zondag vertrokken bereikten we na een paar uur varen de grenzen van het continentaal plat. De dieptemeter loopt dan op tot boven de 100 meter diepte en blijft dan op een gegeven ogenblik steken op de laatste waarde die hij heeft kunnen meten. Bovenin de display knippert dan het woord ‘LAST’, zodat je weet dat het geen accurate aanduiding meer is en ook niet meer kan zijn. De oceaan wordt dan ongelooflijk, tot wel 4000 meter, diep. Hier en daar zijn er dan toch eilandjes, zoals Porto Santo. Eilanden met een vulkanische oorsprong, die letterlijk als een soort zuil van de oceaanbodem omhoog reizen. Aan de basis op de oceaanbodem zijn ze misschien 2-3 keer zo breed als het deel dat boven water uitsteekt, maar dat is het dan ook; als pilaren van de zeebodem.
Die vulkanische oorsprong is op Porto Santo nog goed te zien en ze hebben er zelfs nog een vulkaan, die eruit ziet zoals we dat op school en in de stripverhalen geleerd hebben. Overigens zijn de vulkanen hier al heel lang niet meer actief.
Porto Santo is een heel plezierig eiland, met weinig vegetatie, maar met prachtige zandstranden. Er wonen een kleine 5000 mensen en toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten. We ontmoetten Jan, een Nederlander, die hier 8 jaar geleden is komen wonen en het hier met zijn Duitse vrouw uitermate goed naar de zin heeft. Toen we hem vroegen waarom hij het hier zo naar zijn zin had, antwoordde hij: “vanwege de kneuterigheid”. Dat is denk ik heel goed omschreven en daarom is het hier goed toeven. Dat staat allemaal misschien wel wat op losse schroeven vanwege de budgettaire perikelen en de veranderde relatie met de EU van het moederland Portugal. Er gaat, zoals wij dat in Nederland ook wel kennen van de Antillen, nogal wat subsidiegeld naar dit soort kleine eilanden en het is de vraag of dat zo door kan gaan. De nieuwe vrouwelijke burgemeester, bescheiden President genoemd, van het eiland heeft dan ook vastgesteld dat de bevolking van het eiland, om te kunnen overleven, moet groeien naar 20.000. Dat moet komen van allerlei megalomane projecten en dat klinkt allemaal nogal bedreigend voor de voornoemde kneuterigheid, waarschijnlijk de grootste reden voor de aantrekkelijkheid van het eiland. Hier volgt een fotografische impressie.

Aan dit pontoon liggen boten van zeker 10 nationaliteiten, waarvan sommigen ook met ARC mee gaan doen vanaf Las Palmas. Let op het fietsenrek dat boven de rotsen hangt. Er zijn boten, die een opvouwbaar fiets bij zich hebben. Die staan dan vaak voorop aan de zeereling vastgebonden onderweg. Dat betekent, dat ze zout worden en meestal snel slijten of verroesten.
Dit vuilniszakje was alles wat we hadden na de oversteek. Leonie leerde ons hoe we alles in kleine stukjes moeten knippen en wat er wel en niet op zee overboord mag. Op de achtergrond aan de rechterkant van het pontoon, de gepavoiseerde boot van de Noren. Linn is jarig.

De kade staat vol met schilderingen gemaakt door bemanningen van passerende schepen. Wij hebben elkaar al zeker 38 jaar geleden beloofd om dat ooit op de kade van de Azoren te gaan doen en daarna bij Café Sport een biertje te gaan halen, dat zal echter nog wel even duren.

12 km lang strand!

2 km lopen naar het stadje

In de verte zie je masten in de jachthaven liggen.

Een of andere hotemetoot.

Het toeristenseizoen is nu wel afgelopen.

De krater is goed te zien.

We dolen een beetje rond op zoek naar het huis waar waarschijnlijk Columbus heeft gewoond. Hij is , toen hij terug kwam van zijn verre reizen, getrouwd met de dochter van de Gouverneur van Madeira. Onderweg zien we deze oude toegangspoort van het inmiddels verdwenen fort wat er achter stond.

Binnen in het museum mochten we geen foto’s maken. Het was de kneuterigheid ten top, maar gaf toch een mooi beeld van deze periode! Die ook voor onze vaderlandse geschiedenis van groot belang is geweest, tot grote teleurstelling van de Spaanse en Portugese machthebbers. In het museum lag ook de tekst van een verdrag dat die beiden met elkaar hadden afgesloten, waarin de rest van de wereld (!) tussen die beide landen werd verdeeld, zonder daarbij veel ruimte te laten voor de koloniale aspiraties van bijvoorbeeld Engeland en Nederland.
Er lagen in het museum vooral resten van een Nederlands schip met een lading zilver, dat aan de noordkust van Porto Santo is vergaan, zoals een scheepskanon met het V.O.C. Logo erop en nog wat zilveren munten waar op stond: Zeelandia. Ook was er een mooie afbeelding van een Nederlands schip uit 1494 met een draken kop voorop.

Misschien zitten er zulke kopjes op de hoekranden van de daken om de geesten af te schrikken?

De cactussen groeien over de muren, we zijn echt ver weg!

Het wachten werd echt beloond. De vooruitzichten lieten werkelijk ideale condities zien. Het is dan ook al vroeg actie in de haven. De Noren vertrekken al om 6 uur en maken ons een paar minuten vóór hun vertrek, zodat Pim im pyjama hen nog net even op weg kan helpen. Wij maken ons klaar en gaan eerst nog even diesel tanken en worden bij het tankstation op weg geholpen en uitgezwaaid door Ian (‘Bugs’) de Australiër. Terwijl wij tanken varen 2 Engelse boten uit en na ons gaan ook de Finnen eerst nog tanken. De Denen zijn met een klein kind op stap en willen de kleine prinses vooral rustig op weg helpen. Alleen opa loopt al onrustig en ongeduldig over de steiger?
Het begint windstil, en we varen naar buiten op de motor, maar na een uur of anderhalf kunnen de zeilen worden bijgezet. Al snel verdwijnt de Portugese kust uit het zicht.

Pim maakt alles klaar om te gaan vissen en dan is het afwachten geblazen. Na een poosje komen er een meeuw of 12 achter de boot cirkelen. Ineens duikt er een naar beneden en pakt de ‘lure’!
Dat is niet de bedoeling! Pim probeert hem in te halen, zodat we hem kunnen bevrijden, maar dat lukt voor geen meter. Uiteindelijk snijdt hij de lijn door. Zielig voor de meeuw natuurlijk en jammer van de lijn. (“Vanmorgen vloog ze nog….”)
De windmeter doet het weer niet en houdt dat dit keer de gehele reis vol. Een klein ongemak, omdat je onder de bimini de mechanische windex niet kunt zien. We gaan er niet minder om en we varen met halve wind als de brandweer. We schatten dat het windkracht 4 zal zijn en varen steeds tussen de 7 en 8 knopen. De zon schijnt en de temperatuur is heerlijk. In de verte zien we nog één andere zeilboot en verder niks.

Omdat het de afgelopen dagen fors gewaaid heeft en het ook vandaag nog redelijk waait staat er een forse deining en komt er af en toe water over het dek. Ik doe tijdens het koken de “afzuigkap” (raampje) dan ook niet aan, er zou een golf naar binnen kunnen slaan en ja hoor, dan gaat ineens de brandmelder aan! Luid gepiep! Pim probeert hem uit te schakelen en dat lukt ook wel, maar nu is het ding kapot. Alweer iets voor op de bekende Kluslijst.
Dat koken met die deining is overigens een hele kunst. Je moet jezelf in evenwicht houden, één enkele pan uit een volle kast halen, waarbij alle andere pannen ook aanspraken op de wetten van de zwaartekracht willen maken. Eenmaal op het vuur staan de pannen rustig, maar daarna moet er gegeten worden. We hadden erwtjes, een hele heldere keuze bij deze zeegang. Het ging goed, omdat we de de bewegingen van onze Nelly Rose redelijk beginnen te kennen. Over het algemeen gaat het schommelen heel gemoedelijk en blijven de erwten goed achter de dijk van de puree liggen, maar soms maakt de boot een forse zwieper en moeten we snel onze borden aan één kant optillen om de peulvruchten binnen de kaders te houden. Het ziet er dwaas uit als twee volwassenen ineens een bord aan een kant omhoog tillen en vergenoegd naar elkaar kijken omdat het weer gelukt is. Het experiment met de vlakke borden wordt een volgende keer bij vergelijkbare omstandigheden ook niet herhaald.
We lopen nog steeds hard, maar liggen ook wel op een oor. Afwassen is te ingewikkeld, ik stop alles in de gootsteen, morgen zien we wel verder.

We besluiten de zeilen voor de nacht niet te reven; iets wat we normaal wel doen. De weerberichten zijn nog vers en laten eerder afnemende dan aanwakkerende wind zien en mocht het toch nodig zijn om te reven, dan is dat bij deze volle maan een koud kunstje. Het is ongelooflijk helder. Wachtlopen is dan ook anders mooi vannacht. De zilveren spiegeling van de maan op het wateroppervlak moet goed maken, dat de lichte nacht ten koste gaat van de sterrenhemel.
We varen de hele nacht hard door en we hebben na 24 uur dan ook 180 mijl van de 480 die we moeten afleggen achter de rug. Normaal hopen we op 150 mijl per dag. Nog 300 mijl te gaan. In de loop van de ochtend neemt de wind af en ruimt naar noord en uiteindelijk zelfs naar noord-oost. De zee wordt een stuk rustiger. We varen ‘melkmeisje’, dat is met de fok te loevert.

We gaan vóór de wind en dus ligt Nelly Rose niet meer voortdurend op een oor, al schommelt ze nog wel behoorlijk heen en weer. We hebben de hele reis geen dolfijn gezien. Wel kwam er na 200 Mijl een verdwaalde roofvogel een rondje om de boot vliegen. Op dat moment was die vogel ook 200 mijl van iedere landmassa. We verbazen ons en verwachten half, dat hij aan boord zal komen om uit te rusten. Hij besluit echter om door te vliegen en niet bij ons op de reling te komen zitten, jammer.

Deze foto heeft Pim, die de wacht had van 5 tot 8, om 7 uur ‘s morgens gemaakt. Om kwart voor zeven was het nog volstrekt donker en zag hij de 3 flashes van de vuurtoren van Ilhéu de Cuina en wist hij dat we op 21 mijl van Porto Santo waren. Bij de eerste lichtstralen maakte hij toen deze foto. Niet veel later, iets dichterbij, maar vooral met veel meer licht begon het eiland kleur te krijgen.

Het was een feest om wakker te worden om 8 uur en de landmassa te aanschouwen. We hadden onze eerste echte oversteek gemaakt en het eiland gevonden! Dat is tegenwoordig niet echt meer een kunst, maar het blijft leuk.

De vuurtoren die Pim op 21 mijl afstand al kon zien.

Door de aanwezigheid van zo’n brok steen midden op de oceaan wordt de wind gedwongen uit te wijken en door zo’n acceleratie zone krijg je dan nog even een behoorlijke hoeveelheid wind te verwerken. Het viel nu erg mee, maar het venijn kan in de staart zitten.

Morgen gaan we Porto Santo ontdekken en de verjaardag vieren van Linn, een van de Noren die een paar uur na ons ook helemaal enthousiast binnen kwamen. Vanavond eten we gehaktballen en gaan we lekker vroeg op kooi.

De spanning is te voelen in de haven. Morgen gaan er minstens 5 boten op reis. Net zoals wij gaan de Noren, een Deens en een Fins schip richting Porto Santo. De Australiërs gaan naar het zuiden, omdat zij via Marokko naar Las Palmas willen gaan. Daar zien we hen hopelijk weer terug. Iedereen is bezig met allerlei dingen die nog af moeten voor het vertrek, het vullen van de water en dieseltanks, de laatste boodschappen, het nalopen van de tuigage. Wij hebben daarnaast ook een houder voor onze vishengel gemonteerd en, als teken van groot vertrouwen in die hengel – het zal echt van de spullen moeten komen – ook een constructie gemaakt waarop we vis kunnen fileren zonder dat de hele kuip een bende wordt. We hopen dat we foto’s kunnen tonen van die installatie als die eenmaal in gebruik is.
We zijn er allemaal klaar voor. We hebben lang genoeg gewacht en de weerberichten zijn werkelijk prachtig. Alleen zal er zeker in het begin best een stevige deining staan na al de wind van de afgelopen dagen. We maken ons daar niet echt zorgen over.
We kregen van de Noren foto’s, die zij maakten van Nelly Rose nog op weg naar Lissabon, toen wij hun onderweg inhaalden. We hebben hen op gepaste wijze gegroet toen wij er voorbij voeren. We wilden deze foto’s toch nog even laten zien. Tot in Madeira!

We gaan s’ochtends al zingend aan boord bij de All-Linn en doen mee met het verjaardagsontbijt voor Eirin. Ze hebben voor de gelegenheid onze verjaardagsslingers geleend.
Rond het middaguur krijgen wij bezoek van Carlos en Anna. Pim en Carlos hebben samen in 1981 op IMD, toen nog Imede, in Lausanne gestudeerd. Vorig jaar organiseerde Carlos de reünie ter gelegenheid van de 30e verjaardag van MBA10, zoals wij in 1981 heetten. Het toeval wilde, dat de klas rond medio augustus dat jaar ook de gemiddelde leeftijd van 30 jaar bereikte. Carlos was toen een van de jonkies van de klas. Anna was toen wel al zijn vriendinnetje en heeft hem ook in Lausanne opgezocht. Het was erg gezellig en veel te kort, zodat Anna ons voor de volgende dag uitnodigde voor een eenvoudige lunch in hun buitenhuisje bij Estoril.
Na dit gezellige intermezzo gingen we met de Noren elektrische fietsen huren. We wisten dankzij de reunie van vorig jaar nog precies waar we naartoe moesten fietsen op een verjaardag en crossten met achtenswaardige snelheid langs de rivier de Taag naar Belèm naar de wereldberoemde Pasteleria “Pastéis de Bélem”.

Waanzinnig lekkere bladerdeegtaartjes gevuld met vanillecréme. Daar doe je dan met een strooibus nog kaneel over en smullen maar.

s’Avonds eten we nog gezellig mee met het verjaardagsdiner van Eirin. Het was een uiterst geslaagde partij.
De volgende ochtend varen we vroeg terug naar Oeiras, waar Carlos ons zal komen halen voor de eenvoudige lunch. De Taag heeft veel tijverschil en de stroom tegen kan oplopen tot 3 knoop. Bij springtij en na stevige regenval kan het stroomop wel tot 5-6 knoop oplopen, maar daar hebben we gelukkig niets mee te maken. We arriveren bijtijds in Oeiras en Carlos voert ons via de toeristische route naar zijn prachtige weekendhuis op de golf van Estoril. Ik weet nu wat Anna onder een eenvoudige lunch verstaat en ik weet niet of ik dat haar zou kunnen nadoen als ik een uitgebreid diner zou willen verzorgen. We krijgen een heerlijke eendenrijstschotel voorgezet, waar Carlos een uitermate passende wijn uit de Douro streek bij serveert. Uit die streek komen ook de port wijnen en dat kun je aan deze heerlijke rode wijn ook proeven. Carlos heeft deze Portugese wijn in Engeland moeten kopen, omdat daar vrijwel alle goede Portugese wijnen naartoe verhuizen. Uiteindelijk bespraken we ook nog de gehele wereld en onze studiegenoten die daarover verspreid wonen onder het genot van een voortreffelijk glas port. Het was een erg gezellige en dierbare ontmoeting, waarbij we ook nog kennis maakten met Joanna, de dochter van Anna en Carlos, en haar vriend Miguel. Het spreekt voor zich, dat Hanneke al snel onder de haren van de lieve Golden Retriever zat.

De volgende dag is wasdag bij het havenkantoor en havenmeester George brengt ons naar een enorme shoppingmall, waar we inkopen gaan doen in de veronderstelling, dat we de volgende dag of donderdag zullen vertrekken naar Madeira. Als we klaar zijn bellen we en haalt George ons ook weer op. De service van deze haven is echt fantastisch.
‘s Avonds zijn we door de Noren samen met de Aussies uitgenodigd voor een echte Noorse Bacalhau. De Noren zijn tot nu toe steeds teleurgesteld in de kwaliteit van deze eveneens Portugese specialiteit. Waarschijnlijk, omdat je daarvoor niet in de toeristische restaurants moet zijn. De Noorse variant is in ieder geval heel erg lekker, meer mediterraan in onze ogen. Er zit veel knoflook, uien, aardappelen, peperkorrels, olijven, tomaat en oh ja, ook bacalhau in en het geheel staat uren te trekken. Er was genoeg. De eerste avond hebben we er met zijn zevenen van gegeten, de tweede avond alleen de Noren zelf en toen was er nog meer dan genoeg over voor ons met zijn tweetjes gisterenavond.

Tijdens het eten spraken we ook over berging aan boord, over planning van lange reizen en over de merkwaardige Scandinavische gewoonte om een soort pruimtabak, Skruf, achter de lippen te schuiven. Het geeft nicotine af, maar het vervuilt de longen niet. Kennelijk moest de EU wetgeving aangepast worden om Zweden in de EU toe te kunnen laten, want zonder Scruff geen Zweden in de EU. Als je dat spul met zijn drieën gebruikt heb je er nogal wat van nodig en de veel diepere buikdenning van de Noorse boot was dan ook wel erg handig. Met de Nelly Rose hadden ze nooit genoeg mee kunnen nemen en nu nog nodigen ze naar iedere tussenstop landgenoten uit om voor aanvulling te zorgen.
Woensdag werd het duidelijk, dat het onverstandig zou zijn om al te gaan varen. We hebben geen haast en waarom zou je dan het sop kiezen als je weet dat je een paar dagen windkracht 6 voor de kiezen krijgt met langere periodes van windkracht 7 ertussendoor. We schuiven eerst het vertrek één dag door, maar het blijkt al gauw, dat het waarschijnlijk zondag wordt voor we gaan vertrekken.
Dat is eigenlijk irritant. Het wordt dan wachten. In Madeira willen we een week of drie blijven liggen, maar dat is dan helemaal anders. Dat is dan het plan en daar verheug je je op om daar invulling aan te geven. Hier hebben we de eerste dagen in hoog tempo de belangrijkste sights bekeken en prachtige plaatsen zoals Sintra hebben we van het vorig jaar nog vers in het geheugen. Natuurlijk zijn er altijd klusjes te doen aan de boot en ook nemen we de tijd om de kwallen die hier in de haven zwemmen te bestuderen.

Dit soort kwallen zwemmen langs de boot. Het lijkt wel of ze gaan knabbelen aan de havenmuur. Geen idee of deze kwallen erg giftig zijn. We zagen er één waar allerlei kleine visjes achteraan zwommen, die knabbelden aan zijn tentakels. Anna vertelde ons overigens, dat er hier aan de kust zeer giftige soorten gesignaleerd zijn met 3 tot 7 meter lange tentakels. Ze heten Portugese man of war, maar horen hier eigenlijk niet thuis. Het strand is hier afgezet en 2 dagen lang heeft men het schoongemaakt, zodat kinderen niet konden worden gestoken.

We gaan de dag erna naar het station en opnieuw naar Lissabon om naar een bedrijf te gaan dat Sim cards verkoopt voor onze satelliettelefoon.

In de schaduw zit Oma haar waren al schreeuwend aan de man/vrouw te brengen.

Het is hier inmiddels een stuk kouder en ik heb weer een lange broek aan, maar de bloemenpracht houdt het nog wel even vol.
Naar het zich nu laat aanzien zouden we eventueel morgenavond kunnen uitvaren, maar het kan ook zijn, dat we wachten tot zondag. De afstand naar Porto Santos bedraagt 480 mijl en we verwachten er op ons gemakkie een dag of 4 over te doen. We weten nog niet hoe we moeten bloggen met de satphone. (RTFM: read the f…….g manual). Dat gaan we nog wel leren, maar of het deze trip al lukt? Tot het volgende blog….

We staan de volgende ochtend om 7.00 uur op, want ook met de tips van Captain Mike hebben we een lang stuk voor de boeg. Het is zeker 12 uur varen richting Cascaïs. Er staat helaas geen zuchtje wind en de verwachting is dat het de hele dag zo zal blijven. Ze noemen de maand september in Portugal ‘motormaand’. We volgen de instructies van Mike nauwkeurig op en gaan helemaal langs Isla da Berlenga om op grote afstand van Peniche de Cabo Carvoeiro te ronden. We hebben nog steeds wel een klein beetje stroom tegen, maar we lopen toch ruim 6 knoop over de grond. We zien op de AIS een van de andere jachten op weg naar het zuiden, die met moeite met 3,5 knoop om Peniche heen gaat. Door naar Mike te luisteren zullen we minstens anderhalf uur eerder aankomen.
Van Isla da Berlenga hebben we helaas geen foto’s. Het was in een lichte nevel gehuld. Het is een populaire bestemming en er lag een grote 4-master en een 3-master voor anker.
Na een uur komt er een klein vogeltje even uitrusten. Dat is nu al de tweede passagier. Op zee is zo iets echt een evenement en probeer je heel voorzichtig je fototoestel te pakken, zonder dat ie schrikt en dat lukte deze keer wel.

Verder blijft het een saaie dag, met een hoop motorgeluid op een redelijk vlakke zee, hoewel de deining altijd aanwezig blijft.

Het loopt allemaal volgens plan. Captain Mike maakte er duidelijk een punt van, dat we Cabo da Roca op 3 mijl afstand zouden moeten passeren. De Australiërs duiken eerder naar binnen en hun snelheid valt meteen ruim een knoop terug. De Noren zagen dat op de AIS en bleven op onze koers varen. Meteen na het ronden van de kaap kregen we het voordeel van de vloedstroom de Río Tejo, de Taag, op. We lopen 8 knoop over de grond en omdat het nog licht is kunnen we doorvaren naar Oeiras. Die haven is op zich al goedkoper dan de schreeuwend dure haven in Cascaïs en bovendien krijgen we daar 50% korting, omdat we meedoen met de ARC. Een goede beslissing, want het is ook nog een mooie nieuwe Marina met een hoop faciliteiten en toegang tot het zwembad, dat ernaast ligt. We spreken hier af met een nichtje van Hanneke en haar man, die 4 uur hebben gereden vanuit hun huis in Spanje om ons op te zoeken. Ze eten gezellig mee aan boord en we spreken voor morgen af in Lissabon.
De Noren zijn veel later en gaan in Cascaïs voor anker, maar doen geen oog dicht, vanwege de deining. Ze liggen stil voor anker, maar de stroom gaat met 3 knoop onder de boot door.
Vlak vóór we bij de marina komen zien we de golven stuk slaan op het oude fort. De marina ligt meteen daar achter.

De volgende ochtend varen we redelijk vroeg naar Lissabon. Het is machtig mooi om hier te varen. We komen langs een mooie Torre en het beeld van Vasco da Gama.

We varen onder de lawaaierige brug door. Het is dezelfde als de Golden Gate in San Francisco.

Even na de brug is de Doca Alcântara. Er is een haven die bijna onder de brug ligt, maar daar doe je geen oog dicht. De brug maakt echt erg veel lawaai en bovendien is onder de brug een uitgaanscentrum. We varen dus graag een stukje verder naar de Doca Alcântara. Daar hoor je de brug ook nog wel, maar dat is te hebben. We besluiten wel, dat we er niet al te lang zullen blijven. Een paar dagen Lissabon is voor ons genoeg. We waren er vorig jaar met de Class Reunion van de MBA-klas van Pim en we hebben toen heel veel kunnen zien. We gaan graag voor een deel op herhaling.
We rijden zwart met de tram de stad in en lopen over grote pleinen, waar de grandeur vanaf straalt en door kleine steil omhooglopende straatjes.

Op het terrasje van volgens mij het leukste pleintje aan de Rue de Garret bij de beroemde Pasteleria drinken we nog een glaasje met nicht en neef. Zij reizen weer verder met hun camper met 3 honden.

Er zijn mooie doorkijkjes en er zijn ook mooi betegelde gebouwen, maar veel minder dan in Porto. We genieten van al het moois.

Hier heb ik echt het allerlekkerste chocoladetaartje van mijn leven gegeten!
s’Avonds eten we met de Noren samen in een zeer lokaal tentje. We krijgen een hete steen voor onze neus, waar we zelf stukjes beef op kunnen grillen met verschillende sausjes.

We kenden dit restaurantje nog van vorig jaar, toen we er met Rudolf en Cees aten. Buitengekomen stond er een lange rij mensen te wachten op ook een plekje.

We vertrekken vroeg op de motor uit De nieuwe Marina Douro bij Porto. Dat duurt gelukkig niet lang en na een half uurtje varen over een spiegelgladde Atlantische Oceaan begint het eindelijk een beetje te waaien en kan de motor uit. Het wordt een heerlijke zeildag waarbij er wel steeds hogere deining komt. We rollen heen en weer en surfen de golven af.

We komen heel veel van deze visserscheepjes tegen, maar hoeven nu gelukkig niet meer zo te slalommen tussen de vissersboeitjes door. Dat heeft misschien iets te maken met het type kust waar we hier langs varen. Na alle prachtige rotskusten varen we nu langs een eindeloos lang zandstrand. Dat zal ook wel iets zeggen over de bodemgesteldheid van de zeebodem waar wij ons nu boven bevinden. Geen kreeftenkooien dus. Overigens is de kust hier ook erg dun bevolkt. Dat zou ook een reden kunnen zijn.

Ik zit heerlijk achterop en geniet intens van mijn uitzicht. Rond het middaguur verschijnt er een tegenligger : Flipper springt zijn weg naar het noorden. Helaas weer te laat met de camera.

We zijn op weg naar Figuera do Foz en het vakantiegevoel is nog sterk aanwezig.

Als we Figuera de Foz benaderen worden we wat in verwarring gebracht. De kaarten kloppen hier niet. Er zijn splinternieuwe pieren breakwater gebouwd schuin op en in het verlengde van de oude pieren. Daardoor is deze haven makkelijker binnen te varen bij verschillende weersomstandigheden en is, volgens de havenmeester, de hinderlijke deining verdwenen. Pim doet na 10 uur varen zijn aankomstbiertje bij de buren, terwijl Hanneke vast gaat koken. Deze buren zijn Australiërs, Bugs en Helen, die met hun Sundancer II al 7 jaar onderweg zijn. s’Avonds in de club Nautico van de marina komen we nog 3 nederlanders tegen. Eén stel is op weg naar de “Med” om daar de boot te laten overwinteren. De anderen weten het nog niet. Een echt open agenda.
De volgende ochtend gaan we voor het vertrek nog even naar de mercado municipal om brood en verrukkelijk vers fruit te halen en we drinken nog even een kopje koffie op het Coca Cola terrasje. De Nelly Rose ligt helemaal aan het einde van de eindeloos lange steiger; aan de gastensteiger. De dichterbij gelegen plaatsen zijn vanzelfsprekend voorbehouden aan de boten met als thuishaven Fig. Foz, zoals er overal op de spiegel staat. We varen met een mooi zonnetje de haven uit langs de nieuwe pieren.

Zoals je kunt zien is het water tussen de pieren nog mooi vlak, maar meteen daarbuiten staat meteen een forse deining, die de hele dag aanhoudt. Op zich geen probleem, want de deining is lekker lang en het is mooi om te zien hoe de Noren onder water, of beter, achter de golven verdwijnen.

Helaas laat, voor het eerst deze reis, de wind echt de hele dag verstek gaan. Naar het zich laat aanzien is dat ook het beeld voor de komende dagen, tot de resten van de inmiddels tot tropische storm gedegradeerde ex-orkaan Nadine de Portugese kust zal gaan raken. Tegen die tijd verwachten wij veilig in Lissabon te liggen.
Onderweg genieten we van de verse witte perziken uit de Mercado van Fig. Foz.

Onze lunch is eenvoudig, doch voedzaam en kleurrijk.

We zijn op weg naar San Martinho de Porto. Dat is een soort halve maan baai waar je in komt als je door een nauwe poort vaart. Het is een ondiepe ankerplaats, waar Pim zijn twijfels bij heeft. Er staan spectaculaire foto’s op de blog van de Drift Away, een catamaran die iets op ons voor ligt en die ook op weg is naar Las Palmas. Foto’s die zij genomen hebben toen een van hun reisgenoten door de branding deze baai in surft. De golfslag is vandaag zeker niet minder dan toen die foto’s genomen werden en als er zich om ons heen bovendien mist begint te vormen, besluiten we uit te wijken naar Nazaré. We weten natuurlijk niet wat we daardoor gemist hebben, maar het welkom in Nazaré was op zich al de moeite waard. We hoorden hoe de Sundancer op kanaal 16 werd opgeroepen Met het verzoek over te schakelen naar kanaal 9. We konden de verrassing en verbazing horen in de stem van Bugs en luisterden mee op kanaal 9.
Daar kwam een uiterst geaffecteerde en kennelijk niet al te jeugdige Engelsman aan het woord, die aan de Sundancer vroeg of ze van plan waren Nazaré aan te lopen. Hij had hen kennelijk op de AIS aan zien komen en geïdentificeerd. Captain Michael Hadley en zijn vrouw Sally zijn 12 jaar geleden hier voor en nachtje binnengevaren en runnen min of meer de haven. Met zijn zeker niet understated Engelse accent instrueerde hij Bugs om zijn stootwillen aan stuurboord uit te hangen en de haven achteruit in te varen, “where he would have a jolly nice berth for them”. Dat proces herhaalde zich toen wij binnenvoeren.
Vervolgens werden we collectief terecht gewezen, dat we veel te dicht onder de kust hadden gevaren (leuk spul dat AIS) en dat we daardoor veel teveel last van de noordstroom zouden hebben gehad. We hadden minstens een uur eerder aan de borrel kunnen zitten. Voor morgen hebben we duidelijke instructies mee gekregen hoe we van hier naar Lissabon moeten varen.
Nadat we in het havenkantoor de formaliteiten hadden afgewikkeld zijn we bij de micro- supermercado van Luís een aankomstbiertje gaan drinken; tussen alle lokale vissers. Luís – één tand – is eveneens een karakter. Hij spreekt in ieder geval goed Frans en Engels en imiteert zeer vaardig het Nederlands dat Hanneke en ik tegen elkaar spraken. Verder veel dankoewel en alstoeblieft en – heel tactisch – net als de biertjes van het inmiddels met Noren en Australiërs aangevulde gezelschap bijna op waren, kwam hij steeds aan met chips, vervolgens een rondje olijven en toen nog een keer kaaskoekjes. Daarna hebben we gewoon met nog volle glazen afgerekend om deze potentieel gevaarlijke trend te doorbreken. Luís bleef lachen.