Pim bezocht Campobello in 2001 in een weekend tijdens zijn verblijf op de Wooden Boat School. Hij was er indertijd erg van gecharmeerd en wilde het graag ook aan Hanneke laten zien.

We huren een auto en volgen de Scenic Coastal Route 1 naar Campobello. Het water in de rivier bij Machias staat hoog na al die regen en spoelt er krachtig doorheen. Het is lang geleden, dat we zoveel zoet water hebben gezien.

Campobello is een Canadees eiland, dat alleen vanuit de VS met een brug bereikbaar is. Naar Canada gaat een ferry. Wij gaan in de mist over de grens naar Canada.

We gaan eerst naar het zomerhuis van Franklin Delano en Eleanore Roosevelt. Roosevelt bracht zijn vakanties hier al door met zijn ouders en toen hij met Eleanor trouwde kocht hij het in 1897 gebouwde huis van de familie Kuhn, naast dat van zijn ouders. Ze verbouwden het huis, zodat ze er met hun 6 kinderen en de staf, waaronder een ‘tutor’ voor de kinderen, de zomers door konden brengen. Het is natuurlijk een groot huis, maar het is een vakantie huis voor de familie en niet, zoals de buitensporige mansions in Newport, een ‘summer residence’ om te entertainen en indruk te maken op de buitenwereld.

De speelkamer, waar de modelbootjes werden gebouwd.

Slaapkamer van de dochter en de badkamer. Het valt op hoe eenvoudig en smaakvol alles is gedaan. Er was geen telefoon en geen electriciteit. Toen Roosevelt eenmaal president was is hij hier nog maar zelden geweest. Hij was hier wel, toen hij polio kreeg.

De zitkamer met het breigerei van Eleonore.

De eetkamer.

Het waren beiden grote mensen. Roosevelt was bijna 1.90 en Eleanore kennelijk ook langer dan 1.70. Dit bed is echt het oorspronkelijke bed, de standaard maat in die dagen. Het is smal en volgens ons te kort, maar volgens de gids kregen ze wel 6 kinderen “So they made out all right”.

Een lampetkan in iedere kamer natuurlijk.

‘s Ochtends werd er lesgegeven door een inwonende leraar en ‘smiddags mochten ze zeilen, hiken en golfen. De familie had ook een mooie twee master, de ‘Half Moon’.

Louis Howe, de politieke adviseur en familie vriend van Roosevelt, had een vaste kamer in het huis, naast de kamer van De Roosevelts. Hij werkte op deze typemachine.

Als het eten klaar was en de familie weer verzameld moest worden riep moeder Roosevelt haar kroost weer bij elkaar met behulp van deze megafoon.

Keukenkastje.

Tin buffet.

Het fornuis verwarmde ook de boiler. Oud soort Aga.

De waskamer.

We keken Peter en Lucy Belle nog even na in de verwachting, dat ze met een dinghy naar hun boot zouden varen. Niets van dat al. Ze zeilen naar hun zeilboot. Lucy Belle stuurt de boot meestal aan de wind en Peter neemt het over als ze voor de wind gaan.

Peter heeft de boot voor de wind de haven uitgestuurd en Lucy Belle is op weg naar het roer om het over te nemen.
Ze zijn op weg naar hun Friendship Sloop, die door Peter zelf is gebouwd. Dit is het 31e seizoen dat ze met de boot varen. De boot is te water gelaten op hun 25e trouwdag. We hebben hen niet gevraagd hoe oud ze zijn, maar ze zijn 56 jaar getrouwd, Peter voer bij de Navy op een destroyer tijdens, maar niet in, de oorlog in Korea (1950-1953) en ze noemden mensen van 80 jaar “youngsters”. Ze zijn fit, Peter rijdt redelijk vaardig in zijn handgeschakelde Renault, ze zeilen in een boot zonder motor (ook de Friendship heeft geen motor) en ze hebben een open oor voor de jeugd, zoals we later ontdekken. En ze nodigen een stelletje vreemde buitenlanders uit voor het diner en rijden hen op en neer!

Terugkomend kruist Lucy Belle de boot de haven in. Aan de wind varen met een grootzeil met een losse broek is niet eenvoudig. Ze doet het heel vaardig.

Hun “camp”, zoals dat heet, bestaat uit een paar houten huizen aan Long Pond, het langste zoet water meer van Desert Island. Ze hebben dat ergens in de zestiger jaren gekocht, toen iedereen eigenlijk nog aan het zoute water wilde wonen. Het grondstuk is 40 ha en de oprit is een kilometer lang.

Halverwege de oprit stoppen we even bij de moestuin om een krop sla te plukken.

Vogelverschrikker

Ze loopt voorop naar het strandje.

Dit is een heel lang binnenmeer, dat natuurlijk Long Pond heet.

Lucy Belle en Peter waren een van de eersten van buiten de staat, die hier kwamen voor de zomers. Ze waren benauwd, dat nieuwe “summer residents” met motorboten over dit mooie meer zouden gaan scheuren. Vanaf het eerste jaar dat ze hier zaten, hebben ze daarom een jaarlijkse zeilrace vanuit hun ‘camp’ georganiseerd. Zo leerden ze iedereen kennen en bovendien werd er een zeil traditie op het meer gevestigd. Er zijn weinig motorboten.

Peter laat zijn project zien in de werkschuur. Het groene roeibootje is een wrak, waar Lucy Belle erg aan gehecht is. Het kwam met het ‘camp’ en Peter houdt het in de vaart, zodat Lucy Belle ermee kan vissen. Peter is een groot causeur. Hij vertelt, dat vissen een hele grote hobby is van zijn vrouw. Voordat hij haar leerde kennen, stamde zijn enige viservaring uit Alaska. Hij was daar als student in de zomer naartoe gegaan, omdat daar goed geld te verdienen was. Ze reden daar met een vrachtwagen over een brug, waar de zalm in krioelde om stroomop te komen (Dit moet eind jaren veertig zijn geweest). Vanaf de brug gooiden ze met stenen naar de zalm, die daardoor een ondiepe zijstroom in vluchtten, waar de heren de vis konden oprapen. Toen Lucy Belle hem kort na de kennismaking vroeg of hij van vissen hield, kon hij naar eer en geweten zeggen, dat hij zalm had gevangen in Alaska…..

Alles keurig georganiseerd.

Een beetje te donker, maar je kunt toch goed zien hoe heerlijk ouderwets het is ingericht.

Eerst een drankje op de veranda, waar twee van de drie logées, Jim en Betsy, zich bij ons voegen.

De open keuken, want ze wil ook alles kunnen horen. “I don’t mind to cook, but I do want an audience and I want to be entertained”. We trekken er stoelen bij, terwijl ze iets heerlijks klaarmaakt. Ze vraagt voortdurend naar onze reiservaringen.
Aan tafel schuift ook Alicia nog aan. Zij is als regisseuse betrokken bij het Shakespeare project van het Atlantic College. Jimmer heeft in een aantal Shakespeare toneelstukken gespeeld en Lucy Belle heeft ook Shakespeare geregisseerd voor stukken waar Peter dan weer de rekwisieten voor maakte.
We hebben waanzinnig genoten en voelen ons bevoorrecht, dat we deze mensen hebben mogen ontmoeten. Een gedenkwaardige ervaring.

We zijn duidelijk weer in een toeristische omgeving. We reizen nu veel, maar we reizen in vogelvlucht. Een paar keer zijn we ergens langer gebleven en konden we in contact komen met de lokale bevolking. Dat kan in zo’n toeristische omgeving veel minder makkelijk, want daar is iedereen gewend aan het vluchtige karakter van het bezoek. Ze zijn er om een zakelijke reden en niet als mens onder de mensen. We besluiten dan ook al snel, dat we niet lang in East Harbor willen blijven. Het leven is er voor ons te duur en de mensen kunnen aan ons niet echt veel verdienen. Niet dat ze onvriendelijk zijn, dat echt niet, maar ze zijn niet in ons geïnteresseerd en vinden het eerder prettig, dat wij ook niet in hen geïnteresseerd zouden zijn.

Er staat een mooi kerkje in North East Harbor. We wandelen het dorp door en gaan naar de wasserette.
We bezoeken ook het Maritime Museum, maar dat stelde niks voor.

Alleen dit model van de Maddy Sue, een oude houten lobsterboat, was de moeite waard. Ze is omgebouwd tot jacht en het origineel ligt in de haven aan een mooring. Ze ziet er als model, maar ook in real life nog gelikt uit.

Als we later op de dag op dinghysafari gaan, zien we weer een mooi huis.

De volgende ochtend varen we in de mist de Somes Sound binnen. Het klaart uiteindelijk mooi op en we kunnen weer zien waar we zijn en wie er nog meer zijn. In Stonington waren we Dennis van de Isis tegengekomen. Hij had ons het gebruik van zijn mooring in de Sound aangeboden.
We varen naar de kant om ons te melden bij de werf. Daar aangekomen, zien we een wat ouder stel, die met een kar met spullen op weg zijn naar hun dinghy. Hij loopt even terug naar boven en Pim vraagt of zij hulp nodig heeft. Dat wijst ze heel vriendelijk, maar even beslist af. Ze vraagt waar we vandaan komen, zoals zo’n gesprek vaker begint. Even later komt haar man er weer bij en praat ook nog even mee. Vervolgens lopen we door en melden ons aan de kant bij de werf. Daar vertellen ze ons, dat we de verkeerde mooring hebben opgepikt, maar dat het geen probleem is. Als we weer buiten komen, komt de vriendelijke oudere mevrouw weer op ons af en vraagt of we het leuk zouden vinden om bij hen in hun huis aan het meer te komen eten die avond. We accepteren de uitnodiging heel graag en spreken af om hen om half vijf weer op deze plek te zullen ontmoeten. Wij verkennen tot dan de nabije omgeving.

Bij onze buurman Mr. Stewart hangt iemand in de mast.

Je vind hier op de raarste plekjes kleine begraafplaatsjes zonder kerk.

We gaan nog even wat drinken bij dit mooi gelegen restaurant.

In de receptie van dit afgelegen, maar kennelijk zeer succesvolle, restaurant hangen deze indrukwekkende scharen van een oude kreeft (ze zijn wel geverfd, omdat de kleur helemaal verschoten was). Kreeften kunnen behoorlijk oud worden en groeien dan door tot meer dan een meter lang. Deze was waarschijnlijk een jaar of 50 oud, toen hij gevangen werd. Tegenwoordig zou zo’n kreeft ogenblikkelijk teruggezet worden, omdat hij ruim boven de maximum maat is. De kans, dat hij gevangen wordt is overigens klein, omdat grote oude kreeften over het algemeen meer de diepte opzoeken, waar ze minder last hebben van de drukte van de grote hoeveelheden jonge kreeften.

Buiten staat een huisje met grote tanks waar ze grote hoeveelheden kreeften bewaren. Er worden kennelijk veel gasten verwacht.

Hanneke krijgt meteen een rondleiding door de kok.
Hij laat zien waar de kreeften gestoomd worden en schuift de deksel even opzij.

De kreeften moeten bewaard worden in ruim stromend water. Kreeften zijn agressief ten opzichte van elkaar. Hun scharen worden meteen op de lobsterboot al met elastiek vastgezet, omdat ze elkaar anders zeker ernstig zouden verwonden. Ze zijn erg territoriaal georiënteerd en hun urine speelt een belangrijke rol bij de herkenning en het bepalen van de dominantie. Ze hebben dus veel stromend water nodig! Overigens plast een kreeft vanuit zijn gezicht vooruit, in de richting van de tegenstander. Dit even als weetje….

We liggen in Acadia National Park en het is hier prachtig.

Pim jakkert nog even terug met de dinghy om een flesje wijn te halen voor onze gastheer en gastvrouw.
Even later zien we Peter en Lucy Belle weer terugkomen van hun Friendship Sloop, die Peter zelf bij hen thuis in Philadelphia heeft gebouwd.

Zij komen terug met het zeilbootje in het midden van de foto. Voor hen geen rubber boot met een buitenboordmotor. Daaruit blijkt al, dat we een bijzondere avond tegemoet gaan. Daarover meer in het volgende blog.

Een volledig rustige omgeving, die net zo dun bevolkt is als dit eilandje.

We paaien deze visserman en vragen of ze ons kreeft willen verkopen.

Hij levert ons deze twee flinke jongens voor $6! Ze mogen even over de kuipvloer rondlopen, maar ze maken er wel een zootje van.

We gaan op zoek naar die ene grote pan, die we speciaal voor zo’n gelegenheid als deze hebben meegenomen. We leggen ze in zout water tot we in de haven zijn. Helemaal optimaal is dat niet. Ze hebben meer en stromend water nodig. We zien ze suffig worden.

Ondertussen zien we weer een vuurtoren. Dit keer als baken met rood licht.

Het is weer slalommen geblazen.

Nog een vuurtoren met een Friendship met vol tuig.
Alle gekleurde stipjes zijn vissersboeitjes. Ook hier liggen ze gewoon midden in de vaargeul!

Deze Friendship is te huur, ook voor sunset dinners.

De haven is een soort hoefijzergevormde kom, waar je niet mag ankeren. De moorings liggen behoorlijk vol. Gelukkig is er nog eentje vrij voor ons.
Er zijn hier ook veel Canadezen. De Canadese grens is hier ongeveer 80 mijl vandaan, maar we hebben besloten dat niet meer op eigen kiel te doen. Het is geen eenvoudig vaarwater met grote tijverschillen, harde stroming en mist. We hebben er ook geen kaarten van. We willen wel naar Campobello, maar besluiten dat met de auto te gaan doen. We hebben een B&B gevonden en een auto gehuurd. Dat is weer eens wat heel anders.

Naast ons weer een beauty.

Daar gaan ze!

Bij gebrek aan zilveren schalen, worden ze opgediend in de afwasteil.

Het thema is Rood!

Hier worden dunne laagjes hout rond verlijmd. Dat kan tegenwoordig. Op de Wooden Boat School wordt hout ook gestoomd, zodat je massief hout kunt buigen.

Dit project past even niet in het curriculum en moet buiten wachten tot het weer aan de beurt is.

De winkel en de administratie. Je kunt hier bijzondere gereedschappen kopen en ook online bestellen of naar huis laten verschepen.

Ze zijn trots op wat er hier bereikt is in de afgelopen 40 jaar en hebben dus een straat, op het eigen terrein, naar zichzelf genoemd. Dat eigen terrein is ooit ontgonnnen door een millionair uit Boston, die het geheel bouwde voor $250.000. De crash in 1929 betekende ook het einde van ‘s mans fortuin. Hij verkocht het geheel in 1937 voor $13.000. Het geheel, 30 hectare met alle opstallen, werd in 1980 door Wooden Boat gekocht.

Je kunt hier ook ‘s avonds nog op het bankje zitten, maar wel onder de klamboe, want het stikt van de muggen.

Oude uit elkaar gevallen appelboom. Het is de tweede oude gespleten appelboom die we in een paar dagen tegenkomen. Adrien Reju had zondag een lied over een appelboom op Deer Island bij haar opa. Die appelboom was niet zo mooi gestut als deze en was door zijn hoeven gegaan. Ze had daar een leuk lied over gemaakt.

Het is heerlijk weer en de leerlingen krijgen de lunch dan ook buiten geserveerd. Traditioneel is op deze plek vrijdagavond ook het grote kreeften eten.

De enige plastic boot is Nelly Rose.

Ze ligt er zo mooi bij . Dus nog maar eens de Nelly Rose !

WBS = Wooden Boat School

We komen bij Brooklin, de hoofdstad van de houten bootbouw. Enerzijds vanwege de Brooklin Boat Yard (http://www.brooklinboatyard.com/index.html), die ook vandaag de dag nog steeds prachtige klassiek gelijnde houten schepen bouwt, maar zeker ook, omdat hier het hoofdkantoor van het tijdschrift Wooden Boat gevestigd is. Dat tijdschrift is bijna 40 jaar geleden gestart en wordt wereldwijd gelezen door iedereen, die van dit soort schepen houdt. Ruim 20 jaar geleden is daar de Wooden Boat School bij gekomen. Als je bij Brooklin aan de Eggemoggin Reach vaart, kom je altijd juweeltjes van jachtbouw tegen op het water.

Dit is zo’n product van de BBY. Het is een ontwerp, waar er meerdere van zijn gebouwd. Deze man komt in zijn eentje aanvaren en pikt een mooring op. Alleen en zonder motor. Als hij eenmaal ligt komt er een dame uit de kajuit.

Er liggen hier nog veel meer van dit soort prachtige jachten. Een genot om te zeilen en zeker ook om naar te kijken.

Na een nachtje hier, varen we door naar de Wooden Boat School een eindje verderop.het is spiegelglad.

Ook hier staan weer royale zomerhuizen aan de waterkant.

We maken mooie golfjes richting onze buurman, een prachtige houten spitsgatter.

Deze boom staat als een baken op land en is van heinde en verre te zien, als de mist opgetrokken is.

Een onopvallende vuurtoren dit keer.

2 mijl verder komen we aan bij het botenhuis van de school. Veel van de scheepjes die hier door de cursisten gebouwd worden liggen aan een mooring. Als de klassen afgelopen zijn kun je er mee gaan varen. Bijvoorbeeld met deze spitsgatter.

Nog zo’n lief scheepje waarmee de cursisten mogen varen. Pim heeft hier 12 jaar geleden twee weken lang een cursus gevolgd. Hij genoot van de lessen, maar laten we maar zeggen, dat hij er heel veel kon leren. Hij deed het een stuk beter bij het zeilen na de lessen. Scheepstimmeren is belachelijk moeilijk. Er is immers helemaal niets haaks of recht en je moet een heel arsenaal aan kunstjes en kneepjes van het vak kennen, in combinatie met een voortreffelijk ruimtelijk inzicht, om er iets van te bakken. Als je dan voldoende handvaardigheid èn ervaring hebt, kun je misschien een goede scheepstimmerman worden, zoals Job Brand in Muiderzand, die de finishing touch heeft gegeven aan Nelly Rose toen we haar klaar maakten voor de grote reis. (De man die het ankerbeslag heeft gemaakt in RVS was ook zo’n held.)

Het tij is uit.

Mooi, dat mos op zo’n trapje.

Vissersboeitjes als deco in de boom.

Het Mission Statement van de school.

Deze cursus is maandag begonnen. De romp zal aan het einde van de cursus af zijn, maar waarschijnlijk moet er nog wel het een en ander aan de afwerking gebeuren. Dat doen ze dan weer in een andere cursus. De rondhouten en zeilen worden ingekocht.

Deze klas is nieuw. Op de draaibank worden lopen voor kanonnetjes afgewerkt.

Als start kanonnen bij een wedstrijd of om de vlag te strijken? Het lijkt ons een beetje een randverschijnsel bij het geheel, maar de cursus zit vol met enthousiastelingen.

Naast de restauratie loods staat hout op natuurlijke wijze te drogen. Het meeste is nu klaar voor gebruik. Cursisten mogen hier naar kijken, maar de cursusleider besluit welke plank gebruikt gaat worden.

In de houtopslagloods liggen de bijzondere soorten zoals teak en mahonie.

Renovatie is belangrijk in de houtbouw. Dit is een honderd jaar oude motorsloep (let wel, geen stoom sloep) die op Lake Michigan heeft gevaren. Eerst is de hele ‘backbone’ (boeg, kiel en achtersteven) vervangen. Daarna wordt de boot omgedraaid en worden alle spanten vernieuwd. Dan draaien ze haar weer terug en krijgt ze nieuwe gangen. Het wordt onvoorstelbaar mooi.

Alle vissers zijn nu thuis. Het is 18.00 uur
Kijk ook eens naar het hoofdje ‘Positie’. Pieter doet dat heel goed!

Vroeger kennelijk een garage, nu opslag.

We nemen een kijkje bij het ‘Opera House’. We kopen kaartjes voor het concert van Adrien Reju. Dat zal niet in de opera zijn, maar in een kerk, die als cultuurpodium dient, twee mijl verderop. De kaartjes worden verkocht door Linda, die ook het podium management, de techniek en het transport voor ons naar de kerk verzorgt. Een gedreven en vriendelijke vrouw die een enthousiaste groep mensen om zich heen verzameld heeft. Gezamenlijk verzorgen ze de podiumkunsten op Deer Island.

Het Opera House is een monument, niet zozeer vanwege de bouwkundige kwaliteiten, maar als herinnering aan de historische functie en het culturele leven in Maine. Vanavond is er de laatste opvoering van een moderne uitvoering van een Shakespeare drama met onder andere een rap er in.

Binnen staan nog van die mooie oude stoeltjes. Niet iedereen is tot het einde van de Shakespeare uitvoering blijven zitten vertelde men ons, terwijl Pim hielp met het afbreken van de decors. Waarschijnlijk hecht men hier meer aan de traditionele opvoering.

Er staat ook nog een hele oude popcornmachine.

Wat een schitterende omgeving. Op de achtergrond staan de vrachtwagens de laatste vangsten voor het weekend in te laden.

Alle bijbootjes wachten tot ze maandag weer naar de mooring gaan.

In de diner waar ook de lokale mensen eten, eten wij ons twin lobster dinner. De locals eten overigens zelden kreeft, maar als, dan in grote schranspartijen: ‘lobster so viel sie wollen’. Om een beetje mee te doen, moet je dan meer dan tien stuks verorberen!

Pim, die totaal opgaat in zijn boek over de kreeft en de kreeftenvangst, legt uit dat dit allebei mannetjes zijn. Eigenlijk krijg je in restaurants – als het goed is – maar zelden eierdragende vrouwtjes. Die worden gemarkeerd (er wordt een v-vormig stuk uit de staart geknipt) en teruggezet. Ze hebben dan een levenslange vrijbrief. Eerst uitsluitend vanwege die V-knip in hun staart, maar vervolgens omdat ze groter worden dan de maximale vangst maat.

Kreeft eten blijft een beetje een zooitje, hoewel we het al veel beter kunnen. Om de rommel op te ruimen krijg je er een kreeftenprullebak bij.

Ze zijn hier ook goed in toetjes. Die zijn vooral op basis van de blueberries, een ander belangrijk lokaal product. Het seizoen daarvan is hier in Maine net begonnen.

We beginnen te wennen aan dit beeld: Maine in de morgen mist. Dat vermindert de druk op het vroege opstaan. We blijven sowieso nog een dag liggen, want vanavond gaan we naar het concert.

We genieten van de stilte in onze kleine wereld. De opgaande zon probeert de mist te doen optrekken, maar verliest de strijd nog even. We lezen lekker in onze boeken over de streek, Hanneke leest over een vrouw die is opgegroeid als dochter van een vuurtorenwachter, en verheugen ons op de avond.

Wij hebben het nog lang niet gehad met de kreeft, maar het Harbor Cafe is nog tot 6 uur gesloten. We gaan naar de Fisherman’s Friend waar de kreeft ook voortreffelijk smaakt. De eigenaar komt er even bij zitten. Als buitenlanders, die met de eigen boot zijn gekomen, vallen we toch wel een beetje op, waardoor we dat soort leuke ontmoetingen hebben. Hij was vroeger professioneel lobsterman en heeft nog steeds een stuk of 200 kooien, maar 10 jaar geleden is hij de Fisherman’s Friend begonnen, die vrolijk is versierd met vissersboeitjes van zijn ex-collegae.

Op de hoek van de straat wachten we op onze lift naar het kerkje een paar mijl verderop.

Nelly Rose zien we nog net liggen achter alle lobsterboten.

Hier is vanavond het optreden.

Dauwdruppeltjes op het spinnenweb op het kerkhof.

Tja… Het is niet een van de meest voorkomende namen hier. Dat zijn Mills, Gott, Simpton en Barbour. Het oudste graf dateert uit 1870.

Geen Everest.

Het kerkje zit vol en er moeten stoelen bijgezet worden. Adrien Reju speelt en zingt 2 uur lang en we zitten volop te genieten van haar ingetogen optreden. Adrien woont in Woodstock en doet het goed in de ‘music scene’ rond Philadelphia, maar heeft een belangrijk deel van de zomers in haar jeugd doorgebracht op Deer Island. Hanneke zit naast haar tante en oom en haar moeder doet de verkoop van de CD’s in de pauze. Iedereen kent elkaar en het is gezellig.
Ze is bovendien ook goed. Ze speelt goed gitaar en zingt vooral eigengemaakt werk onder andere een mooi nummer over een neefje dat overleden is aan een overdosis (In Too Deep). Dat had ik best willen downloaden van iTunes waar haar oeuvre te koop is. Helaas is de commerciële versie met een begeleidingsgroep niet zo mooi als met haar eigen gitaarspel.

We zijn beland in Stonington. Stonington vindt zichzelf de kreeftenvanghoofdstad van Maine en dus van de wereld. We zijn hier naartoe gegaan op aanraden van Steve, die we op Isle au Haut hadden ontmoet. De overgrootvader was al een kreeftenvisser in de 19e eeuw. Hij zeilde toen met een Friendship Sloop van kreeftenkooi naar kooi. Hij had in die tijd 50 kooien.
Tegenwoordig zijn er 5.900 kreeftenvissers met een vergunning. Die mogen maximaal 800 kooien uitzetten. In 2012 brachten ze 126 miljoen pond kreeft aan land met een omzet voor de vissers van $338 miljoen (bron: Maine Lobster Council). Dat is een explosieve toename en zelfs een verdubbeling ten opzichte van 2007, toen 62 miljoen pond aan land werd gebracht. In het verleden lag de vangst decennia lang op een niveau van 20 miljoen pond. Deze gigantische toename kan natuurlijk niet zonder gevolgen blijven. In 2007 leverde een pond gemiddeld over het seizoen nog $4,39 op. Momenteel ligt de prijs per pond dik onder de twee dollar.
De stijgende vangsten houden de geleerden al jaren bezig. De oorsprong van de groei van het aanbod is het gevolg van het wegvangen van de enige echte natuurlijke vijand van de kreeft: de kabeljauw. Ooit was Maine een rijke visgrond voor kabeljauw, maar de commerciële visvangst heeft zichzelf hier volledig om zeep geholpen. De kabeljauw komt alleen nog voor op rotsige bodem, waar de sleepnetten niet ingezet konden worden. Een beetje kabeljauw slikt een kreeft van een pond in een keer weg. De ondergang van de kabeljauwvisserij leek een feestje te worden voor de kreeftenvangst, maar ja, minder dan twee dollar per pond lijkt er op te duiden, dat de markt een beetje verzadigd is. Twee keer zoveel werk voor het zelfde geld is niet ideaal.
De angst is natuurlijk, dat dit soort oogsten tot een vernietiging van de kreeftenstand zal leiden. Daar ziet het voorlopig nog niet naar uit, maar ik moet nog 75 bladzijden in het boek. Wij blijven ze voorlopig nog zonder gewetensnood eten. Het is hier in de buurt goedkoper dan een hamburger.

Terwijl wij ons klaarmaken om naar Stonington te vertrekken, komt de Miss Lizzie daar net vandaan. Ze maakt die tocht twee keer in de ochtend en twee keer in de middag. Voor toeristen kost een enkeltje $19, voor bewoners van het eiland de helft. Om bouwmaterialen of bijvoorbeeld een auto naar het eiland te brengen moet je speciaal transport regelen. Dat kost voor een auto $350. Dat verklaart waarom ze met die prachtige old timers blijven rijden.

Dit soort eilandjes met een dennenbos erop kom je overal tegen. Maine heeft een belangrijke hout- en papierindustrie, maar dit soort kleine eilandjes zijn waarschijnlijk commercieel niet interessant.

Lobsterboot aan het werk.

We moeten weer slalommen om alle kreeftenboeien. Dat brengt ons heel dicht bij de betonning.

Het is maar een uurtje varen naar Stonington.

We helpen deze visserman, die door een collega is binnengesleept bij het aanleggen. Hij heeft iets in zijn schroef. Met enig leedvermaak stellen we vast, dat ook de mannen zelf niet immuun zijn voor de kreeftenkooi.

Oorspronkelijk was de kreeftenvangst in Stonington maar bijzaak. Rond 1900 was vooral de granietgroeve de reden dat mensen zich hier vestigden. Dit beeld herinnert aan die tijd. Het was hard werk in de steengroeve en de mannen verdienden daarvoor een dollar per dag. Daarvan waren ze meteen al een dubbeltje kwijt aan de veerpont die hen op en neer bracht naar het eiland, waar de groeve nog steeds bestaat. Het volgende dubbeltje ging ongetwijfeld op aan een pint bier bij de kroeg naast de veerstoep.
De lijst van bouwwerken in de States waar graniet uit Stonington in is verwerkt is indrukwekkend.

Het Granite Museum met een werkend model laat zien hoe het er vroeger aan toe ging in de granietgroeve.

De toonbank van het winkeltje heeft zo’n granieten vlak. We scoren hier eindelijk de werkhandschoenen, waar we al meer dan een jaar naar op zoek zijn. Ze kosten $5 per paar en dat steekt gunstig af bij de prijzen die de watersportwinkel voor dat soort dingen vraagt. Als het goed genoeg is voor de kreeftenvisser, dan denken wij, dat ze bij ons ook wel een tijdje mee zullen kunnen.

Stonington is nog gewoon een werkende stad, waar de toerist welkom is in plaats van andersom. Het heeft een levendige eigen gemeenschap, die trots is op hun woonomgeving en daar graag over vertellen.

Leuk zo tussen al dat groen.

Vroeger het postkantoor.

Zomergevoel ondanks dat het hier s’avonds flink koud kan zijn. Het water is hier echt koud (15 graden) en dat merken we ‘s avonds op de boot.

Gevel met bloemen van dure tent met foute arrogantie, zodat het bandje een uur later nog voor een leeg terras zit te spelen.

De houtbouw heeft iets bijzonders, iets warms. De bouwstijl, die ze ook hier nog steeds Victoriaans noemen, straalt iets goed uit.

We drinken een kopje koffie in ‘Inn on the Harbor’ en hebben eindelijk weer internet.

De kraaien van de zee zijn hier net zo brutaal en luidruchtige als overal elders.

We gaan aan het raam zitten. Er is voor het eerst sinds lange tijd geen airco.

Dit mooie oude gebouw is natuurlijk nu wel een giftshop geworden.

Ze verkopen van kreeftenkooien gemaakte schommelstoelen.

We gaan de boodschapjes aan boord brengen en komen staks weer terug.

Allereerst een correctie. Gisteren schreven we, dat er maar 144 lobsterboten zouden varen in Maine. Dat getal is veel te laag. We zoeken verder naar het juiste aantal. Pim leest momenteel een boek over kreeften en de vangst. Dat neemt in ieder geval voorlopig de angst weg, dat er niet over de gevolgen van de vangst wordt nagedacht. Er is strijd tussen de politiek/overheid en de vissers en een verdeelde opinie bij de wetenschappers, maar er wordt serieus naar gekeken. Wordt vervolgd.

Er zijn op Isle au Haut ongeveer 5 lobsterboten. Die boten worden bemand door een kapitein en een ‘sternman’.

Het kerkje

Nog een A-Ford, die serieus gebruikt wordt. Deze is van de B&B in het oude huis van de vuurtorenwachter. De vuurtoren is nu geautomatiseerd.

Het benzinestation bij de winkel. Het jonge stel dat dit runt heeft twee kinderen op de school.

Overal kleine stroompjes.

Mini postkantoortje is genoeg.

De mevrouw van de souvenir winkel, dat is een wat overdreven benaming voor de keet waar zij werkt en verkoopt, houdt een gastenboek bij. Voor iedere gast die in dat boek schrijft plakt zij een rode stip op de kaart die buiten hangt. Wij worden de eerste stip in Nederland.

Walviswervels.

De winkel van Sinkel. De winkel heeft een redelijke sortering en wordt dagelijks bevoorraad.

Poging tot tuin. We zagen dit te laat om te vragen waarom de tuin zo beschermd moet worden.

De school voor de 4 kinderen.

Terug op de boardwalk maar beneden.

Oh, wat liggen we hier mooi!

Uitzicht.

Chipmunk.

Steve en Rosie poseren nog even. Ze drukken ons op het hart om vooral toch ook naar Stonington te gaan. We hebben gelukkig naar hun advies geluisterd.

Toen we hier aankwamen lagen hier nog 4 andere schepen, maar die zijn in de vroege ochtend allemaal vertrokken. We liggen nu helemaal alleen op deze mooie lokatie. De ferry van en naar Deer Island, de Miss Lizzy, komt ‘s morgens en ‘s middags twee keer langs. Verder een enkele lobster boot, maar dat is het dan ook.

Het is maar een klein stukje naar de steiger en dus roeien we naar de kant. Aan de achterkant van de steiger voor de ferry is een dinghy dock.
De Dodge Dart is van Rosie, de vrouw van Steve. De Chevrolet pick up is van een arts, die hier een huis heeft, dat al sinds de vijftiger jaren familie bezit is. Ze hebben in die tijd ook een A-Ford naar het eiland gebracht. Die komen we later nog tegen. De arts is inmiddels 100 jaar oud.

Dit huis met 11 slaapkamers was vroeger een club, vergelijkbaar met de Fishing Club op Block Island, maar is nu al weer jaren in privé handen. Het wordt ook verhuurd. Het ligt op het mooiste plekje van Point Look Out, de ‘summer community’ op het eiland.

We lopen over de boardwalk naar boven.

Het ruikt hier heerlijk naar de naaldbomen.

Hier is waarschijnlijk blikseminslag geweest.

Streetart.

De Plymouth van Steve, de man van Rosie. Samen zijn zij de care takers van de association, waarin de eigenaren van de huizen van Point Look Out zijn verenigd.

Dit is de eerder genoemde A-Ford van de Dokter. De auto is hier in de vijftiger jaren naartoe gebracht en er nooit meer van af geweest. Hij wordt iedere zomer intensief gebruikt.

Mechanisch zorgt Steve voor de auto. Hij is een liefhebber en heeft zelf op Deer Island, waar hij in de winter woont, een tiental oldtimers.

De familie zorgt zelf voor de carrosserie. Alles zit met Duct-tape en kippengaas aan elkaar.

Hier woont een van de 144 lobstermannen, die in Maine actief zijn. Ze mogen allemaal maximaal 800 kreeftenkooien uitzetten. Dat betekent dat er minstens 100.000 kooien in het water liggen, die allemaal eens in de 4-5 dagen worden opgehaald. Momenteel klagen ze steen en been, omdat de kreeft maar $1,50-$2,00 per pond opbrengt.

Auto in het struweel. We probeerden bij de winkel het verhaal achter deze parkeerplaats te achterhalen, maar ze wilden dat liever aan onze verbeelding overlaten.

Allemaal propellers als kunst bij de krachtcentrale van het eiland.

Wat een mooi huis!

Jammer dat je er niets meer aan hebt als je er eenmaal ligt, maar het is een goede locatie voor een begraafplaats.

Wat een plaatje!