Verhalen

Thursday was a good day – til the evening. We were making good progress in
lessening wind in the direction we wanted 240 degrees so as to avoid the big
hole in the wind to our North. We passed the half way mark, an event which
the skipper had earlier denoted as worthy of a celebratory beer, Spanish
sausage and olives. Lekker! As darkness fell we saw a large mass of black
cloud covering the horizon in front of us. As we sailed under it the wind
died completely and then boxed the compass – blew from every direction. When
we say blew we mean 0 to 6 knots! And it rained – like the monsoon in India.
We tried to keep Nelly Rose sailing but it was so difficult. Also it was
made complex since we had left the spinnaker boom fixed on the port side of
the boat and could not tack. Well, actually we did – several times totally
unintentionally. Now Raymarine. We have been directing the boat by Course
Over Ground on an electrical instrument. When we had finally found some wind
and we could sail the boat we pointed her in the “correct”direction
according to the COG. This meant 280 on the dial. Not where we wanted to go
but at least we were sailing. Then the wind increased to 20 Knots.We put in
a reef. Then we got the spinnaker pole down – both in pouring rain with P
and B wearing swimming shorts and a foul weather jacket. The only sensible
course to steer was 280 degrees, to windward, blowing 20 knots for 4 hours
in the monsoon but only moving forward at 4 knots. On B’s watch he checked
his wristwatch which has a compass and it said we were sailing NE not S. At
the same time a very faint glow of dawn appeared – it was in the wrong
place! What magic was this. Could there be another Bermuda Triangle? A check
of the main compass confirmed the sorry tale and we let out the main and
genoa and started to sail 245 degrees in the right direction on a beam reach
at 7 knots! Before anyone criticises – we did read the Manual for Raymarine
and can only conclude that the girations under the monsoon cloud earlier had
completely foxed the electronics so they thought N was S and S was N.

Accordingly we made no progress for a number of hours. Although sailing at a
rate of knots, our position reports of 03.00 and 06.00 are virtually
identical. It got P and B tired and very wet after all the deck work and
hand steering and we have spent the last 6 hours making up distance and
direction lost.  Such is the life of an ocean sailor. In the course of the night Brian failed to break his neck after he trampled a flying fish to death an was later rewarded by one of its mates as it flew and hit him in the stomach.

Today Friday we are rested and awoke to a sunny sky with 16 knots and making
7 knots in the correct direction. But, Neptune is not kind since having had
a good sail in the morning we are completely becalmed at 1200! Very
frustrating, but part of the game. Maybe, if the waves die down, we’ll even
go for a swim later on…..

Nadat we gisteren de blog verstuurd hadden, hebben we de wind uitgemolken voor wat het waard was. Nelly Rose is weliswaar briljant in dat soort condities, en in een wedstrijd kan het heel spannend zijn om uit 4
knoop wind ook minstens 4 knoop snelheid te halen, maar het is een enorm gepriegel. Met halve wind vaart de boot door de eigen snelheid ook wat tegenwind aan. Daardoor is de schijnbare wind sneller en iets scherper (hoger) dan de ware wind. De wind is een
kracht, hoewel we die altijd uitdrukken in snelheid. zolang we druk hebben
in de zeilen, is die kracht beschikbaar. Voor de wind gaat dat niet, want
dan gaat de snelheid van die tegenwind gewoon rechtstreeks in mindering op de
windsnelheid. Aan de wind gaat het ook niet, want de combinatie van de aan
de windse koers en tegenwind is dan een koers hoger dan aan de wind en dan
gaan de zeilen klapperen. Maar halve wind gaat dat prima en Nelly Rose is een perfekte boot om van dit
fenomeen te profiteren. Daar hebben we een paar uur van genoten, maar
uiteindelijk werd het ook Nelly Rose te dol en kwamen we stil te liggen. Dan
beginnen de zeilen te klapperen (en dankzij dat gedoe is onze neerhouder
beschadigd), zodat we het boeltje hebben laten zakken en zijn we gaan
zwemmen. Heel bijzonder in dat diep kobalt blauwe water, dat meer dan 4000
meter diep is. Dertig graden is niet echt enorm verkoelend, maar wel heel
erg lekker.
Vervolgens hebben we nieuwe en wat meer gedetailleerde wind kaarten
binnengehaald. We zitten bij het gebied waar de wind het minste
is. Een eind verderop blijft het ook nog heel licht, in de buurt van de 10
knoop, maar daar kunnen we echt veel meer mee. Na uitgebreid intern beraad hebben we besloten de motor te
starten. Ten eerste omdat Brian dan nog iets te zien kan krijgen van St.
Lucia en ten tweede om nog een beetje van de ARC gekkigheid te kunnen
genieten. Als we met ons tweeën waren geweest, Waren we gewoon blijven dobberen. Lekker een boek lezen en af en toe een duik nemen en wachten op wind. Die kans krijgen we ongetwijfeld nog wel eens.
We hebben tot vanochtend 7 uur op de motor gevaren en toen een paar uur gezeild. In het begin ging dat lekker, maar tijdens het ontbijt was de lol er al weer aardig af. We hebben op dit moment nog 180 mijl te gaan en we hebben nog 70 liter diesel. Dat is genoeg voor 175 mijl, maar we willen wel iets reserve aanhouden. Kortom, nieuwe weerkaarten – waar we overigens maar zeer beperkt vertrouwen in hebben – binnengehaald. Volgens die kaarten krijgen we vanavond om een uur of 8 net voldoende wind om te zeilen. We hebben de motor weer gestart, maar houden een waakzame blik op de windmeter. Zodra daar een ware wind van meer dan 5 knoop uit richtingen tussen noord via het oosten naar het zuiden uitkomt gaan we weer zeilen. Vermoedelijk dus pas vanavond.
De echtgenote van Brian, die deze Nederlandse teksten met behulp van Google vertaalt (moety je kijken hoe Google “Nelly Rose zette er stevig de sokken in” vertaalt) maakte zich zorgen over onze voedselvoorraad. Dat is echt niet nodig. We hebben genoeg aan boord om nog weken te kunnen varen zonder een supermarkt. Alleen de versprodukten zijn nu goeddeels op.
Het gaat ons goed.

Wij communiceren met behulp van de satelliet telefoon. Dat is een kostbare en redelijk langzame verbinding, waar we efficient mee proberen om te gaan. Dat betekent, dat we in principe maar één keer per dag inloggen. Dan worden eerst de mails uit onze ‘outbox’ verzonden en vervolgens onze mails binnengehaald. In dezelfde sessie waarin wij gisteren ons blog verstuurden, kwam ook de nieuwe weersverwachting binnen. Daarin werd ogenblikkelijjk onze verwachting van een aankomst op zondag morgen de grond in geboord. Door het uitspreken van die verwachting “we gave it the kiss of death” zoals Brian vaststelde. Een andere uitspraak die we uit zijn mond konden optekenen was “the weather is a fickle bitch”. Waarvan akte.  De weersvoorspelling geeft aan, dat we de komende drie dagen (verder vooruit had ik niet meer aangevraagd) niet meer dan 10 knoop wind zullen hebben en grote delen van de dag zelfs dat niet. Dat hakte er hier wel in.
Zoiets kan zomaar een paar dagen aan de reis toevoegen. Dat kan op zich allemaal wel, we hebben na 4 dagen entrecôte weliswaar geen vers vlees meer, maar tot nu toe hebben we nog geen blik open gemaakt. We hebben nog wortels, courgettes en komkommers, maar het fruit is op een grapefruit na op. We denken de scheurbuik echter ook met voedingssupplementen te kunnen bestrijden.
We hebben ietwat terneergeslagen onze opties besproken. We hebben nog voor 250 mijl diesel aan boord en we moeten nog 350 mijl varen. Dat betekent in ieder geval op eigen kracht 100 mijl afleggen. We zouden liever geen 250 mijl motoren, maar aan de andere kant is dobberen nou ook niet echt een aantrekkelijk alternatief. Brian vliegt bovendien de 20e naar huis en wil ook nog wel wat van St. Lucia zien.
Na dit werkoverleg gingen we de nacht in met inderdaad steeds afnemende wind. Normaal laten we onze stuurautomaat aansturen door de windrichting, maar dat werkt niet meer als de wind van de boot zelf komt (de windvaan zit boven in de mast en door het zwiepen zijn de eerste 4-5 knoop een gevolg van die beweging). Zo stond de automaat aan het begin van de avond dan ook geprogrammeerd, maar naarmate er minder wind kwam moest “George” steeds harder werken om de variabele wind binnen de afgesproken koers te houden. Het stroomverbruik schiet dan ook omhoog en om 04.15 vanmorgen kwam er een accu alarm. Dat kwam eigenlijk wel goed uit, want we lagen inmiddels stil. Pim startte de motor, die we tot 09.15 hebben laten draaien. Daarna kwam er weer wat wind, maar die laat ons nu, ruim 2 uur later, want de klok is om 9 uur weer een uur achteruit gegaan, om 10.30 ook weer in de steek. We maken nog 0,8 knoop voortgang dankzij de North Equatorial Current. Honderd gedeeld door 0,8 is wel heel veel uren. We hopen op beter tijden.
Verder hadden we allemaal een prachtige wacht vannacht. Het was kraakhelder en dan is de sterrenhemel bij nieuwe maan op zich al een ongelooflijk gezicht. Voeg daarbij de grote hoeveelheid vallende sterren en je hebt een spectaculaire nachtwacht. Als je een vallende ster ziet, mag je een wens doen, maar we gaan ervan uit, dat de instantie, die belast is met het uitvoeren van die wensen, na zo’n nacht wel redelijk overbelast zal zijn en dat het uitvoeren van de wensen wel een paar dagen op zich zal laten wachten. Het zal dan ook niet echt kwaad kunnen om te verklappen wat we gewenst hebben: Meer wind.
Na de mooie nacht genoot Hanneke van de mooiste zonsopgang die we sinds vertrek hebben mogen beleven. Daar genoot ze in haar eentje van, maar even later zorgde ze er toch voor dat Brian en Pim aan dek kwamen. We kregen bezoek van 3 dolfijnen die een minuut of tien gezellig met ons optrokken. Daarna het ontbijt en een telefoontje met jarige dochter Leonie. Daarna een ruim 2 uur zeilen, maar nu wordt alles weer ongewis. We houden u op de hoogte.
Vanavond hebben we weer feest aan boord. Hanneke en Pim vieren hun 38e trouwdag.

Beste mensen,
Wij hebben nog een kleine 350 mijl te gaan. Jullie hebben St. Lucia
misschien al verlaten? We maken ons erge zorgen over de wind. Er is heel
weinig. We kunnen ruwweg 250 mijl varen op onze resterende diesel voorraad,
du we moeten in ieder geval nog 100 mijl van de wind en de stroom hebben.
Hanneke zat gisteren ineens zich de tranen te lachen, terwijl ze in Nikki’s
journaal aan het lezen was. Ik heb haar gevraagd even voor te lezen wat er
zo leuk was, maar ook dat ging niet geheel vlekkeloos. Het is beter dan de
parodie van Kaandorp, maar als we elkaar weer zien willen we het volgende
stuk graag even vertaald zien:
‘s Middags begint de wind te ruimen waardoor we ongemerkt beginnen te
lenzen. De mik van de achtergiek valt om, terwijl tegelijkertijd de
seizingen het begeven. De dirk vangt gelukkig de klap op. Door de lummel
vast te zetten en een tamp om het lijk te slaan weten we het gevaar voor een
onverwachte gijp te keren. De zeilen killen, maar door de hals te katten kan
ik voorkomen, dat we beginnen te deinzen. Vanuit de buikdenning ziet Letty
dat we nog net op tijd afvallen en een opschieter voorkomen. Opgelucht gaan
we onder zeil. Geen trap gezien.
Briljant stuk proza.
We hebben nog 5 knoop wind en halen daar bijna 4 knoop snelheid uit. Super
schip die Nelly Rose, maar met meer wind ook!
We blijven hopen op zondag aankomst, maar het kan goed maandag worden.
Groet,
Pim

We hebben een van de rustigste 24 uur van de hele reis achter de rug. De wind bleef de gehele nacht constant en het was droog. We varen een iets zuidelijker koers dan de rechstreekse koers, omdat we verwachten, dat de laatste dag de wind weer minimaal zal zijn. Als we dan wat hoger aan de wind kunnen varen dan plat voor het laken, hebben we iets meer kans dat we er nog wat snelheid uitpersen. Vanmorgen hebben we dan toch gegijpt en koers naar St. Lucia gezet. Om 12 uur onze tijd hadden we nog 440 mijl te gaan, nadat we de afgelopen 24 uur 169 mijl hadden afgelegd.
We varen eigenlijk alleen op onze fok. Het grootzeil zetten we er niet bij, in de angst dat de neerhouder het dan definitief zou kunnen begeven en dat zou weer extra schade op kunnen leveren. We hebben geen haast en we hebben het naar ons zin. Zo getuigd loopt de boot ook nog 6 knoop. We hebben echte passaat wind, uit het noordoosten en rond de 20 knoop, met ‘fluffy tradewind cloud’ boven ons hoofd.
We hebben vanmorgen wat kleren die zout waren geworden zoet gespoeld en we zijn een brood aan het bakken. Het zou mooi zijn als we zondag tegen het einde van de ochtend Rodney Bay zouden kunnen aanlopen. Pim is aan zijn zoveelste boek van de reis bezig. Na het herlezen van Nooit meer slapen (W.F. Hermans), de ontdekking van de hemel, SIegfried, de Aanslag, twee vrouwen en de pupil (Mulisch) en de Max Havelaar (Multatuli) en het voor het eerst lezen van IJsland (Ronald Giphart) en de Zoontjesfabriek van Ayaan Hirschi Ali nu tijd voor wat Engelse historie in David Copperfield (C. Dickens). WE hebben ook alle drie At Home van Bill Bryson gelezen. Een leuk vertelde geschiedenis over – vooral – het Victoriaanse Engeland. Het is heerlijk……

Het weer is de inspanning van de natuur om de balans te herstellen. Hoge druk gebieden en lage drukgebieden zoken door de wind naar vereffening en de golfstromen doen hetzelfde voor de waterhuishouding. Je hebt het grote weer, dat bijvoorbeeld de hoge druk van het Azoren hoog afbouwt, maar je hebt ook het kleine weer, het lokale weer, dat het gevolg is van lokale verschillen, zoals de zeewind die in de zomer ‘s middags opsteekt als de duinen lekker warm geworden zijn. Dan wint het kleine weer het even van het grote weer. Al die dingen door elkaar kan tot een verwarrend plaatje leiden. (Deze uiteenzetting met excuses aan Henk Huizinga van wie Pim les heeft gehad.)
Je zou zeggen, dat er hier midden op zee weinig redenen zijn voor lokale invloeden en toch zijn die er wel degelijk. Zo kan er op een strak blauwe dag ineens een ‘squal’ ontstaan waaruit veel wind en regen kan komen. Die squal verbindt lokaal hogere en lagere luchtlagen, waardoor de gewone windsnelheidsberekeningen niet meer opgaan en er veel hogere windsnelheden kunnen ontstaan dan door de meteo zijn afgegeven. Fun and games…..

We hebben de afgelopen 24 uur, precies als gisteren, 146 mijl gevaren en we hebben nog zo’n 580 mijl voor de boeg. Het zag er gisteren niet naar uit, dat we de honderd mijl zouden gaan halen. De hele middag haalden we met de genaker niet meer dan een gangetje van 4, soms 5 knoop. Dat klopte voor geen meter met alle voorspellingen, die aangaven, dat we 15-20 knoop wind uit het noordoosten zouden hebben.  Mooi niet. We gijpten nog een keer om een squal te ontwijken en dat lukte gelukkig, maar het weer had nog meer voor ons in petto.
Tegen de avond haalden we de genaker eraf en zetten de fok op de boom. We konden rustig met zijn drieën aan tafel genieten van een paar heerlijke entrecôtes. Nog even afwassen en we gaan de avond in. Pim duikt vrij snel op kooi en slaapt vrijwel meteen in. Hanneke volgt dat voorbeeld niet al te lang daarna, zodat ook zij uitgerust om middernacht aan haar wacht kan beginnen.
Om 8 uur komt Brian Pim wekken. De boot is helemaal stilgevallen en heeft eigenwijs de kop op de wind gedraaid, wat ze eigenlijk nooit doet. Dat is ook niet zo. Er is gewoon geen wind, maar door het zwiepen van de mast blijft de windmeter 4-7 knoop aangeven uit een denkbeeldige richting. Brian en Pim bespreken de opties en stellen vast dat die er eigenlijk niet zijn. Het is afwachten geblazen. Pim duik tnog even voor een half uurtje de kooi in en lost om 9 uur Brian af. Hij zit nauwelijks op zijn plek of het begint te waaien. Noordoost 12-15 knopen. Nelly Rose zet er meteen heerlijk de sokken in. Even later 15-20 knoop en Nelly Rose gaat als een scheermes door de nog steeds vlakke zee. De snelheid loopt op tot ruim 7 knoop. Niet veel later de eerste windstoten in de 30 knoop en de boot haalt geruime tijd 9 knoop. Dat is echt heel hard, als het niet gaat om het surfen van een golf. Toch komen nu de eerste golven en wordt het wat erg ruig. Wel genieten, maar de vlagen worden harder, tot 37 knoop. Jammer, maar toch maar gauw een dubbel rif erin. Het volgende halve uur is het een volwaardige windkracht 7 met vlagen van boven de 35 knoop. Daarna bedaart de natuur een beetje en settelt de wind zich tussen de 25-30 knopen met een enkele vlaag daarbovenuit. Hanneke neemt om 12 uur de wacht over en schrijft dat ze 22-32,5 knoop heeft gehad gedurende haar wacht.
Het resultaat van die sportieve nacht is dat we in ieder geval toch een redelijke stap dichter in de buurt van St. Lucia zijn gekomen. De zeeën zijn onstuimig en ongeorganiseerd. Nelly Rose dartelt er, inmiddels weer zonder rif, maar alleen met de genua, met een mooi gangetje doorheen. Aan boord is het apekooien om je zelf van de ene kant naar de andere te bewegen. We gaan aan de lunch en vanmiddag vieren we tijdens de borrel, dat het 12.12.12 is. Dat is toch wel een mooie datum. Er zal in Nederland wel hard getrouwd worden.

After the last blog when we told you about broaching with the genneker up and nearly putting the mast into the water on port and almost immediately after on starboard – we innocently thought that it would get better. Whilst we have not had any more spectacular broaches we have had the painful experience of being surrounded at night by spectacular electrical storms. On 10 Dec we had a huge deluge of rain which was so strong that it flattened the sea around us. Visibility down to 100 metres. The rain hurt – you could not look into the wind. Pim and Brian’s clothing is a pair of swimming trunks and foul weather jacket. The other thing which is unkind is that the Weather Gods take pleasure in inflicting the squall and rain on us just as the evening meal is being prepared. 2 nights ago Hanneke finally gave up and opened 2 tins of ravioli. However, last night we feasted on sirloin steak – albeit in 2 sittings whilst Pim/Brian was in the cockpit getting wet! Between rain squalls Nelly Rose looks like a washing line with drying clothing pinned to the guard rails.
Pim is now making bread very successfully in the breadmaker. Smells and tastes good.
Hanneke has done a great job keeping below deck as dry as possible and clean. With all the wet brought down into the kajuit/saloon by the men it gets slippery and we have to be careful to hold on. Cups, plates and pans have every intent on escaping the cupboards or refusing to be put back!
It is 1200 Tuesday and finally it is warm and sunny and we are on course for St Lucia with just 750 miles to go. Surprisingly we managed 148 yesterday when it felt slow with the speedo showing around 3 to 5 knots. Hopefully the Gods will be kind to us for the next few days.
We are becoming philosophical at times. There is an imminency to the end of the voyage and although we are excited at arriving and seeing again the friends we made in Las Palmas we also feel a regret that the great adventure of a transAtlantic is drawing to a close. Mixed feelings!

Het grote verschil met varen op de Noordzee was gisteren, dat Pim op het
voordek door warm water werd natgeregend en overspoeld. Een situatie die wat
dat betreft dan misschien niet onaangenaam was, maar die toch geheel
voorkomen had moeten en mogen worden.
We hebben de hele dag heerlijk achter onze Genaker aan gezeild. Er was
weinig wind, maar het zeil gaf ons toch een beschaafde vooruitgang. Tegen de
avond, Hanneke had net uit de nog net niet verrotte groenten een heerlijk
menu samengesteld en stond op het punt met de voorbereiding daarvan te
beginnen, keken we nog even goed om ons heen en prezen onszelf gelukkig.
Overal om ons heen ontwikkelden zich grijze luchten, maar achter ons zag het
er allemaal nog mooi uit, hoewel, naast ons begon het ineens ook grijzer te
worden. (Terwijl Pim dit aan het schrijven is doet Hanneke even een
elastiekje om zijn haar. Dat voelt vreemd aan, maar is lekker koel in de
nek. Het zou goed kunnen, dat daar in de loop van de dag nog een foto van
wordt gemaakt.)It “It looks like it  is on a converging course with us
Brian.” En die woorden zijn nauwelijks over zijn lippen, of een enorme
windstoot raakt de boot. Pim spring achter het roer en probeert het nog te
voorkomen, maar de boot wordt door de genaker vrijwel helemaal plat
getrokken. “Hanneke. Hatches!!!!”roept Brian en Hanneke gaat binnen aan het
werk om een grote puinhoop te voorkomen. Ook de wash boards gaan erin, zodat
de boot hermetisch voor indringend water is afgesloten. Brian laat de
genaker zo veel mogelijk vieren, maar dat kan maar beperkt, want dan heb je
helemaal geen contrôle meer over dat zeil. Pim stuurt zoveel mogelijk voor
de wind om de zijdelingse krachten te minimaliseren, maar we broachen nog
een keer voordat we het een beetje op de rit hebben. We gaan met een
bloedgang koers 240 graden. Voor het eerst, dat er een vleugje noord in de
windrichting zit. Het is duidelijk, dat zeil moet eraf, maar hoe gaan we dat
aanpakken. Zodra we het gevoel hebben, dat we de boot een beetje stabiel
hebben, neemt Brian het roer over en gaat Pim, stevig gezekerd, naar voren.
De snuffer moet over de genua getrokken worden. Dat is een lange slurf, die
aan een soort trompetkelk zit. Die trompetkelk is van carbon fiber, immens
sterk, licht en glad. Daarmee kun je de bolling van boven naar beneden uit
het zeil trekken en de slurf voorkomt dan, dat het zeil weer bol wordt. Het
overwinnen van die bolling is echter geen sinecure. Op dat moment schiet Pim
een tip van GertJan Poortman te binnen: “Zet een blok op het dek en haal
daardoor de retriever line, zodat je met je spieren en je gewicht kunt
trekken.” Op de demo video van de Genaker zie je immers, dat mensen het touw
rechtstreeks van boven naar beneden trekken. Ze gaan er als het ware aan
hangen. Nou, in die demo video niet hoor, die is bij windkracht drie op een
zonnige dag op de Solent geschoten en dat is toch heel wat anders dan de
huilende windstoten die met 25-30 knopen over ons dek jagen terwijl je
bekogeld wordt door – gelukkig hard smeltende – hagel. Aan de retriever lijn
hangen zou geen enkele optie zijn. Je zou zo overboord zwaaien. Pim belegt
de lijn met een slag over een kikker en benut iedere verzwakking van de
kracht op de lijn om hem beetje bij beetje binnen te halen. Hoe lang dat
heeft geduurd weten we geen van allen, maar best wel lang. Het blijft tot
het einde spannend, want als je de lijn zou laten schieten, zou de
trompetkelk zonder meer door het snel opbollende zeil weer naar boven
gekatapulteerd worden. Gelukkig lukt het de trompet aan dek te krijgen en
hem met de schoten vast te binden aan het dek. Brian laat de val zakken en
Pim geleidt de slurf naar beneden en brengt uiteindelijk het puntje naar de
cockpit. Brian trekt hem verder de cockpit in en Pim gaat weer naar voren om
de trompetkelk los te maken, zodat het geheel naar achteren kan.
Het ergste bovendeks is geklaard. Hanneke heeft benedendeks de zaken ook
weer op orde, we bergen de genaker op, ruimen de lijnen op, rollen een
puntje fok uit en we zeilen weer verder door een inmiddels hoogst
verontwaardigde zee. De golven komen van alle kanten en de boot probeert ze
allemaal te volgen. Van serieus koken kan geen sprake meer zijn. Hanneke was
net bezig met het fijnsnijden van een ui toen het spektakel begon en ze had
de meeste stukjes weer in het bakje kunnen krijgen. Tomatensla dan maar, met
een paar blaadjes van Basil, die gedurende dit hele avontuur onverstoorbaar
was blijven hangen. We hadden ook nog een paar blikken ravioli en het geheel
ging er voortreffelijk in.
Uiteindelijk kwam de wind weer wat tot rust en konden we de genua helemaal
uitrollen. Zo getuigd liepen we toch weer lekker hard door het water. Het
verschil met het gevoel van kracht dat er door een hard zeilende boot (7-8
knoop) gaat en een luxe drijfpartij bij rond de 5 knoop is enorm. We moesten
er echt weer even aan wennen. Gedurende de nacht bleef het onrustig en ook
nu is het nog niet echt lekker weer. Een gezapig tochtje is het niet. We
hebben nog zo’n 900 mijl te gaan.

We are still not quite used to the more sedate pace, that we should be
enjoying now. After all the 200 mile days we we had, we started to regard
that as the norm. Managing only 213 miles over the last couple of days
combined is a rather sharp contrast. We have about 1000 miles still to go.
At the current pace and including the benefit of the equatorial current,
that should take us about 8 days, for a total passage time of 20 days. We
started off with a goal of 21 days, so that’s not too bad, all things
considered. However, if you are on the half way mark after 9 days, the
logical adaptation of you expectation would lead to 18 days… Are we in a
hurry? No. Are we still having a good time? Yes. So, what’s the rush? James,
Brian’s son, veteran of a few of these crossings says it comes with the
game. You love to get there, but you also don’t want the journey to end.
After having translated Nelly Rose’s Dutch blog using Google translator he
came back to us after the one about us being a speck in the ocean and
thought we were getting quite philosophical by that stage. Seems it’s an
occupational hazard.
In the meantime we have had our 2rd crease beers and that certainly lifted
our spirits again. We still have room for one celebration before we get to
the 3rd and final crease, just before reaching St.Lucia, where we will not
limit ourselves to just one beer. It should be in about 3-4 days, but we
haven’t thought of a right memorable occasion just yet. As you may know, it
will not be because of catching any fish, but the less said about that, the
better. Any suggestions are welcome on the “Gastenboek” section of the blog.
Our Webmaster Pieter wil be delighted to relay them to us.
So, what about us. Hanneke saw a ship last night. OK, probably 10 miles off,
but it’s always nice to know there’s still somebody out there. We see
regular performances of schools of flying fish, managing distances of
probably 200 metres before skirting the water again. We were also treated to
a brilliant show of dolphins. A school of at least 30-35 including some tiny
youngsters. Four of them came past us in a really tidy formation ‘four
abreast’ managing at least 5-6 jumps before they disappeared ffrom vision
under our blue and white genaker.
The winds are light now, but reasonbly steady. We are sailing only with our
genaker as the main would bring little extra and would force us on a
slightly higher course. Besides, we don’t want to stress our damaged boom
vang when it isn’t necessary. It is by now quite hot. The water around us is
30 degrees and there is clear competition for places in the shade when we
are all in the cockpit. From the early afternoon, that’s no longer a problem
as the genaker put’s the entire foredeck in the shade.
On the foredeck we also enjoy our salt water showers. We shower with the 30
degree salt water and then go to the cockpit to rinse off with a little
fresh water. Very refreshing. The fridge copes all right, but at the expense
of copious amounts of electricity. It’s getting a bit too empty to store a
lot of cold, so we are going to fill it up now with all our remaining soft
drinks and juices and some other stuff. That should help us, because our
solar panels cannot quite keep up and we do have to run the engine at
regular intervals. Not bad, but not as nice as the sounds of sailing the
sea.
Now we’re going to have some lunch. After a first week of bread from the Las
Palmas supermarket and a week of pre baked bread, we’re now onto our freshly
baked bread. The best yet!

We hebben het ineens veel drukker dan toen er nog genoeg wind was. Was het toen een kwestie van het temmen van de boot, nu moeten we op alle mogelijke manieren proberen haar in beweging te houden. De wind is variabel dus als je op het ene moment nog lekker als melkmeisje kunt varen, moet de boom er het volgende ogenblik weer uit, omdat de wind van zuid-oost naar noord west is gedraaid. Dat beetje wind wat er dan nog is in ieder geval. Als er minder dan 5 knoop wind op de windmeter staat, dan is er eigenlijk niets. Dat is de miswijzing als gevolg van het slingeren van de boot, waardoor de windmeter in de top van de mast in beweging wordt gehouden. Boven de vijf kunnen we iets en we slagen er het grootste deel van de tijd in om een gangetje van een knoop of 3-4 te realiseren. Nu is het echter even bijna helemaal op en hebben we voor het eerste de genaker gehesen. Er is net genoeg wind om hem bol te houden, maar daar is het ook mee gezegd.
Al onze goede bedoelingen ten spijt hebben we de windstiltes dus toch niet kunnen vermijden. Hopelijk duurt dat niet te lang, want dan gaat de bemanning morren en dreigt muiterij. Het moet overigens wel héél raar lopen, willen we vandaag niet over de derde en voorlaatste vouw van de kaart heen varen. We hebben in ieder geval een biertje in het vooruitzicht rond een uur of vijf.
Het klappen van de giek op de golven is ook niet zonder gevolgen voor de boot gebleven. Het ziet er naar uit, dat de neer- en ophouder de geest zal gaan geven. We hopen hem in leven te kunnen houden toty St. Lucia, want hij is vrij essentieel voor de zeiltrim. Als ophouder hebben we hem niet meer nodig dankzij de kraanlijn die we in Las Palmas nog hebben ingeschoren.
We zitten hier met zijn allen wel te genieten van de geur, die door de broodbakmachine wordt verspreid. Die geur blijft met dit weer lekker lang hangen.