Verhalen

we varen met prachtig weer langs Nanny Cay en daar kun je goedzien hoe druk het tegenwoordig is.

Soper’s Hole is een prachtige baai, omsloten door bergen. We ontmoeten er Bas en Monique van de Selena. Bas is in zijn eentje overgestoken van Las Palmas naar St.Maarten met een eierwekker om iedere 20 min. even rond te kijken en weer verder te slapen. Respect! Monique is hiernaar toe gevlogen en zij gaan ook de oostkust van de VS doen, dus we komen ze vast nog wel eens tegen.

We hebben eindelijk zelf ons favoriete Carribean Spices kunnen scoren. De laatste jaren voorzag Saskia ons van dit onmisbare zout op ons zachtgekookte eitje.

Even sjouwen met de servetten en tafellakens van het restaurant in de hoop dat zij voor mij die schaarse muntjes op dit piepeilandje hebben om de wasmachine aan te kunnen zetten.

We gaan 2 uurtjes varen naar Roadtown op het eiland Tortola en ankeren naast een flatgebouw. Pim heeft een houtbewerkingsmachine nodig om een klein plankje te maken om onder de boordPC te zetten, aangezien ie door begon te zakken.Wij waren 25 jaar geleden in de BVI om ons 12 1/2 jarig huwelijk te vieren. Dat was een ongelooflijke ervaring. We voeren toen met een boot van 37 voet, wat voor ons toen het equivalent van een superjacht was. Nelly Rose is 41 voet en dat vinden we nu een hele normale en plezierige maat. Wij huurden die boot 25 jaar geleden bij ‘the Moorings’, die hier toen als eerste een basis hadden, waar misschien een stuk of 20 boten verhuurd werden. Die boten werden compleet met eten en drinken verhuurd, omdat het onmogelijk was voor de huurder om dat zelf te doen. De Moorings had een soort van eigen supermarktje van waaruit de huurboten bevoorraad werden. Roadtown was niet veel meer dan een dorpje met wat kroegen met een hoog rasta gehalte en een paar kraampjes waar groenten en fruit stuksgewijs te koop was. We hadden echt het gevoel in een andere wereld beland te zijn.
Natuurlijk is er veel veranderd sinds die tijd. Waar ter wereld niet, maar de veranderingen hier worden meteen duidelijk als je de jachthaven van de Moorings, Sunsail en nog twee andere charterbedrijven ziet, waar honderden huurboten liggen. Er liggen vandaag weer twee grote cruise schepen in de haven. Er loopt een vierbaans snelweg langs de haven, er is een uitstekende supermarkt en Roadtown is het logistieke centrum geworden van dit eilandenrijk. De haven is dan ook uitermate druk geworden en als we niet wat moesten klussen zouden we er geen nacht willen liggen. Dit paradijs biedt voldoende mogelijkheden om deze drukte te ontvluchten, maar het heeft wel al zijn oorspronkelijkheid verloren. Het blijft een volstrekt ideaal zeilgebied met veel mooie baaien en stranden op een aantal eilanden dichtbij elkaar. Ankeren is een peulenschil, want de bodem is overal zand en je kunt je anker zien vallen. Je kunt er ook fantastisch duiken en snorkelen.
Toch, als je met mensen hier in aanraking komt, valt op, dat de toeristen industrie bemenst wordt door mensen van overal, maar niet van de BVI. Pim vraagt aan iedereen waar ze vandaan komen en dan hoor je vooral Trinidad, Guyana en Dominica. De Franse bakkerij wordt bemand door mensen uit Guadeloupe. De 25.000 oorspronkelijke bewoners kom je niet of nauwelijks tegen.
Het is een economische overval, die de ooit kleine zelfstandige gemeenschap onderwerpt aan de toeristenindustrie. Het is niet makkelijk om je te onderscheiden binnen die industrie. Er lopen vandaag een kleine 4000 mensen te passagieren.
Ze vinden hier vrijwel dezelfde snuisterijen als op alle andere eilanden. Een enkeling gaat duiken of snorkelen. Dat is hier op de BVI prachtig. Het duiken naar het wrak van de Rhône trekt veel duikers. De riffen hebben mooi koraal en veel vissen. Omdat de BVI op een relatief ondiep plateau ligt, zijn dat vooral kleinere vissen. Er zijn hier geen monumentale oude panden of andere historische hoogtepunten. Prijs is dan al gauw een belangrijk concurrentie wapen en dat werkt dan alleen maar als er voldoende massa is. Zo loopt dit eens zo rustige en nog immer prachtige eilandenrijk het risico te verworden tot een soort Valkenburg.
De lokale gemeenschap kan alleen maar toekijken hoe zij ten prooi vallen van de toeristenindustrie omwille van een beloofde grotere welvaart. Juist die welvaart die de bezoekers proberen te ontvluchten op zoek naar betere oorden. Wij zijn benieuwd naar de grotere eilanden. Eilanden met een grotere bevolking, waar de invloed van een paar duizend toeristen niet zo dominant kan zijn.

Roadtown is het logistieke centrum voor dit deel van het Caribisch gebied. Containers worden dag en nacht met dit soort schepen aangevoerd en met kleinere schepen verdeeld. Die kleinere schepen liggen met de achterkant naar de kade.

De Midnight Coast heeft haar anker laten vallen en draait daaromheen om met de achterkant naar de kant te gaan.

Klaar om achteruit naar de kade te varen.

Toch maar even niet.

Er ligt nog een boot achter en het past net niet.

Even doorzwaaien, zodat die kleine kan vluchten.

Als de hazen er tussenuit.

De puzzelstukken vallen op hun plaats.

Pim aan het snorkelen om te kijken of het anker goed ligt.

Marina Cay heeft wel een fuelpump en een winkeltje.

Heerlijk kantoor. Goede plek om de mails te checken.

We gaan nog even een sundowner drinken.

We zijn de enigen niet!

Grappige manier om je te laten kiezen uit de verschillende ijsjes!
We hebben hier de was gedaan en gaan nu anker op, op weg naar Road Town op Tortola.

We finally managed to get together with Olivia, daughter of our friends from England, John and Diana. From the times we had dinner with the family in England, we remember that Olivia is a great Chef. She worked in Verbier in a chalet as a cook, but then got a job on her first super yacht as a chef. She now works together with Katie on board of Le Rêve, where they alternate as chef and stewardess. Olivia was an absolute darling and helped us to get our shopping back to the boat, but only after she showed us around Le Rêve.

Le Rêve is a Lazarra 110. That makes her 33,52 meters long and she is made to spoil the living daylights out of 8 (10 possible) passengers. At youtube.com/watch?v=Qpxd2zml8Kw you can get an excellent idea of the yacht. She is truly a beauty.

Of course the engine room is something quite special on a ship like this. There are two V16 MTU diesel engines that can deliver 2000 HP each. Obviously you need to carry a fair bit of diesel to keep those engines going. The ship can hold 16 tons of diesel in its tanks. Her maximum speed is 28 knots.

Olivia and Katie look after the interior and catering. They also assist the captain and the deckhand when the ship is docking. It is all quite spectacular and an excellent training for the catering business that Olivia is considering as a career later on.

We hebben eerst nog enorm genoten van het weekend met ons voltallige gezin. We zullen ze missen, maar het intensieve contact tijdens zo’n kort verblijf is heel dierbaar. We zijn de kinderen dan ook erg dankbaar dat ze daar hun kostbare tijd aan besteden en er het halve land voor doorkruisen.

Nelly Rose lag er fantastisch bij. Wij hebben een kleine 40 jaar geleden een keer in Zuid Frankrijk gevaren met een Raider met Kees en zijn toenmalige vriendin – nu echtgenote – Pluis. De boot was van een oom van Kees, die slimme deal had gemaakt met zijn broer, de vader van Kees, die een identieke boot in Nederland had liggen, zodat ze zowel in Nederland als in de Middellandse Zee konden zeilen. Dat had wel als gevolg, dat de oom de boot ook aan zijn jonge neefje uit moest lenen. De verantwoordelijkheid op de schouders van Kees loog er dan ook niet om. Hij sprak ons dan ook ernstig toe, alvorens ons toe te staan aan boord van de boot te gaan. De belangrijkste zinnen die hij daarbij uitsprak waren: “Kijk goed hoe netjes de boot is nu wij aan boord komen. Als wij vertrekken moet het netter zijn!”
Dat is sindsdien altijd ons adagium geweest als wij mensen aan boord hadden van ons schip. Het is overigens goed, dat er van die vakantie geen blog is. Hij leeft wel nog steeds voort in onze gedachten. We barsten nog steeds van de goede herinneringen aan die reis.
Zo zullen we ook goede herinneringen bewaren aan St. Maarten. Hanneke natuurlijk vanwege de mooie tijden die ze hier doorbracht met Barbara. Dit was de laatste keer, dat zij hier met Barbara is geweest. Dat was de reden dat we hier zo lang zijn blijven hangen. We waren hier al medio Januari. We hebben hier dan ook veel mensen ontmoet en veel gezelligheid met hen gekend. We hebben hier mensen leren kennen die eigenlijk semi permanent op hun boot wonen en er kwamen andere cruisers die we al eerder op onze reis hadden ontmoet. Hoe dan ook, Bob en Lia, Erwin en Jane, Nico en Lettie, Willem en Saskia, Pieter en Sabine (met kroost), Theo en Michelle, Yme en Nicole, David en Lindsey, en dan vergeet ik er ongetwijfeld nog een paar, we hebben genoten van jullie gezelschap.
We hebben genoten van St. Maarten met de excellente faciliteiten voor schepen. De gezellige kroegen, de Franse kant van het eiland en de “zeilerssfeer” waar we hier van hebben genoten. We zouden hier best nog een hele tijd willen blijven hangen, maar we willen nog zo veel. Kortom, we gaan door naar de British Virgin Islands, de BVI.

Na een lange reis via Londen en New York zijn we weer op de Nelly Rose. Ze ligt er glinsterend bij dank zij de jeugd die haar heeft laten poetsen! Ook binnen ziet het er voortreffelijk uit. Nu gauw alles uitpakken.

De temperatuur viel ons behoorlijk hard op het dak. Zeker als je met de bagage loopt te slepen heeft het voorjaarsweer, dat Nederland langzaam weer in haar greep tracht te krijgen, zeker iets nostalgisch.
De eerste klusjes zijn ook al weer achter de rug. De plotter hebben we opgehaald bij Atlantis en weer geïnstalleerd. Hij doet het weer voortreffelijk, zodat we een back-up systeem voor de iPad hebben (naast de papieren kaarten, waar we met plezier op blijven kijken).
Rosalie, Harm en Floor en vooral ook Michiel, bedankt voor de schitterende foto’s en de gezellige verhalen van jullie tocht naar de BVI. Wij gaan jullie vermoedelijk donderdag achterna.
Wordt weer vervolgd…….

Het zit er al weer op voor ons! Time flies when you’re having insane amounts of fun.

Na Cooper Island vertrokken we dinsdagmorgen naar de Gorda Sound, een grote beschutte baai op het noordelijkste puntje van Virgin Gorda. Een tocht van een kleine 12 mijl, maar wel kruisen. Als we wegvaren is er al wat dreigende bewolking, dus we houden even het 2e rif erin en motorsailen met de genua opgerold, zodat we wat rechter op ons doel kunnen afvaren. Dat blijkt een good call. De wolken pakken samen en we varen net langs het randje van een heuse squall. Begrijpen we dat voortaan ook beter als Pim en Hanneke erover vertellen. Achter ons verdwijnt het grootste deel van de BVI’s in een mist van regen en harde wind.

Bootje onderweg

Wij duiken onder de kust bij Virgin Gorda voor wat beschutting. Als we bij de ingang van Gorda Sound komen is het opgeklaard en kunnen we nog net even lekker vol tuig zeilen onder alweer strakblauwe skies, voordat we tussen het rif door naar de Bitter End Yachtclub cruisen. Dat is meer een resort dan een yachtclub, maar volledig op watersport georiënteerd en op een prachtige plek, alleen bereikbaar over het water. Het is een begrip in de zeilerswereld en we willen uitvinden waarom.

We verwennen onszelf en met name Michiel en gaan in het haventje liggen. Een heerlijke plek midden in het resort, aan mooie houten steigers naast o.a. een 100 voet Swan en een mooi klassiek houten tweemastertje. De douches zitten in een gebouwtje boven het water en we douchen terwijl we door de planken heen het azuurblauwe water zien. Verder verkennen we het ‘dorpje’, boeken een duik voor morgen en ontdekken dat de pub bij de marina binnen babyphone bereik is.. We eten dus heerlijk met z’n drieën ‘uit’ terwijl Michiel lekker tukt op de Nelly Rose.

Woensdagmorgen heeft Floor yogales op een groot vlonder boven het water, de mooiste locatie waar ze ooit heeft ‘geyogaat'(?), maar helaas ook bij mangroven in de buurt. Dat betekent muggen en die houden van Floor.. Lekgestoken en toch zeer zen (respect) komt ze terug. We spelen lang met Michiel in het zwembad met een babybodyboard en ‘s middags maken Roos en Harm een mooie duik bij prachtig koraal. Ze spotten oa. een grote Lionfish, die niet thuis schijnt te horen in de BVI’s. Toch een bijzonder mooi beest.
‘s Avonds poolen we nog met crewmembers van de Neckerbelle, de 100ft. catamaran van Sir Richard Branson. Die ligt om de hoek bij Necker Island, het privé eiland van Sir Richard Branson.. Een ander leven.

De volgende dag worden we voor een full breakfast uitgenodigd door onze vriendelijke buurman Gordon, van de mooie houten tweemaster. Ze zitten met een grote familie in het resort, ook met een baby. Erg gezellig en boeiend om weer eens totaal andere mensen te spreken.
In de middag gaan Floor en Harm duiken bij Great Dog, een eiland in het National Park dichtbij, met een indrukwekkende ‘under water topography’. De gids zwemt voorop door smalle kloven en lange tunnels; prachtig.
Tante Roos past op Michiel en na de duik gaan we met z’n allen in de dinghy naar Saba Rock, een klein resort op een eiland vlak bij voor het happyhour. Een bijzonder leuke sfeer op een dito plekje, waar de kitesurfers bijna in flight over het terras komen.

Vrijdagochtend klaren we uit en vertrekken naar Anegada, het meest noordelijke eiland. Het is heerlijk halverwind varen, maar wel strak navigeren. Anegada is het enige atol van de BVI’s en dus lastig te zien, want laag, en lastig binnenvaren door de riffen. We arriveren zoals aanbevolen als de zon op z’n hoogst staat, zodat de ondieptes goed zichtbaar zijn en komen veilig aan bij een mooring op een topplek. Een taxirondrit leert ons dat het atol mooi en behoorlijk desolaat is. De chauffeur laat ons mooie plekjes zien, oa met hangmatten tussen palmbomen aan het strand ‘to get rid of that last stubborn bit of stress’. Dat is gelukt.

De volgende dag moeten we naar St. Maarten. Er is een kort maar goed weather window, dus varen we om 15:00u uit, rechtsom Anegada om zo hoog mogelijk uit te komen. Het is bijna altijd pal tegen de wind in en alle locals die we spraken zeiden dat motorsailen het beste was. Dat klopt en bovendien zit het weer behoorlijk mee. Nog steeds niet te doen alleen op de zeilen, maar met golven van ca. 1.5m ipv 3.5m op de heenweg is het goed vertoeven op de Nelly Rose en motorsailend over stuurboord in 1x bezeild. Niemand zeeziek, iedereen die netjes ‘s nachts z’n wacht loopt (behalve Michiel die weer heerlijk doorslaapt), alle als stad vermomde cruiseschepen ontwijken en voor we het weten (na 18 uur..) varen we St. Maarten al weer binnen.

Het was fantastisch. We zijn Hanneke en Pim zeer dankbaar voor de tijd aan boord van hun heerlijke Nelly Rose. We weten zeker dat ze na de Hollandse sneeuw weer gaan genieten hier. Wij gaan ze weer volgen via de site.. Adieu!

Liefs,
Harm, Floor & Michiel Tiddens en Rosalie Tordoir

Het is 31 januari en we houden een rustdag. Harm gaat inklaren bij Customs en na de middagdut van Michiel nemen wij een open taxi naar de Baths. Een zeer bijzonder en prachtig stukje natuur waar we zwemmen tussen de grote ronde rotsformaties.

De volgende dag nemen we de Nelly weer lekker uit varen over het azuurblauwe ‘IJsselmeer’. Alle eilanden kun je zien liggen en ze zorgen ervoor dat we relatief beschut zijn tegen de ocean swell. Perfect dus! Via Ginger, Cooper en Salt Islands, kruisen we af naar de Bight in Norman Bay. Het is een prima komvormige baai, waar je kan kiezen of je bij de beach bar met live muziek wil liggen of naast partyschip Willy T. We gaan voor de tussenin oplossing. Met snorkelen, borrelen en spelen met Michiel vullen we onze middag.

‘s Avonds checken Roos en Floor toch even wat er waar is van de wilde verhalen over de Willy T. Ze blijken te kloppen; harde Britse muziek en dronken Engelsen en Amerikanen die naakt vanaf het dak van het schip duiken. Als twee muurbloemen kijken we het even aan, maar laten ons uiteindelijk toch overhalen voor rum punch en een dansje op het dek (Gangdam Style!). Gelukkig neemt Harm de ‘ochtenddienst’ van Michiel op zich en na een lange duik in het frisse water voelen we ons weer top.

Op 2 februari varen we met een ruime windse koers richting het meest westelijke punt van Tortola: Soper’s Hole. Het is wederom een mooie tocht langs Pelican Island en de Indians. We pikken een mooring op en bezoeken het ‘stadje’ dat ons erg doet denken aan de handelskade in Curacao. Roos voelt zich thuis!

We shoppen een mooi shirt en zwembroek voor Harm bij Pussers landing. In de gids lazen we over een mooi hotel op het eiland: Frenchman Cay, waar we uit nieuwsgierigheid een kijkje gaan nemen. Het is er waanzinnig mooi!!! Op de uiterste punt van het eiland gelegen heeft het bijna 360graden view en het strand heeft een inner bay waar we poedelen met Michiel. Hij is weer de star van het strand en Harm en Floor voelen zich berentrots!

We ontmoeten Michael, een oudere man die pas op zijn 45ste ging zeilen en sindsdien bevlogen schipper is geweest. Harm spreekt hem langere tijd en int adviezen over onze terugweg naar St. Maarten en de BVI. Weer terug aan boord leggen we een tevreden Michiel op bed en eten wat bij Pussers. Captain Thom, die we even daarvoor hadden ontmoet op de steiger, sluit zich bij ons aan en vertelt over zijn boeiende leven. Hij woont een paar maanden per jaar in Main, USA, en is professor in theatre, scenarioschrijver, actor en director. En de rest van het jaar is hij captain van zijn ‘Waterdance’. We hebben een gezellige avond en wagen ons aan een Painkiller, een fameus en berucht drankje in de omgeving. De mooie tinnen mugs krijg je mee naar huis als bewijs.

In de morgen van 3 februari doen we boodschappen en koffie en varen uit naar de volgende bestemming: Cooper Island. Het belooft weer een mooie tocht te worden, nu upwind met lange slagen.

Rond 16.00uur komen we aan in de baai en racen, zoals de gids al voorspelde, voor de laatste mooring. De Amerikanen naast ons winnen het duel. Wij liggen dus aan een mooring die veel te dicht bij de kant lijkt te liggen. Al snorkelend zien we dat het meevalt. Roos voelt zich niet zo lekker na hele dag zon op haar hoofd, dus gaat vroeg haar kooi in. Harm en ik gaan voor een toetje naar de Cooper Island Beach Club en eindigen met een volledige maaltijd en twee toetjes. Wat een leuke tent! En wat een vriendelijke bediening! En wat een lekker eten. Mede daardoor besluiten we om hier nog een dagje te blijven.

De volgende ochtend starten we rustig en snorkelen in paren van twee. Heel gaaf, want we zien niet alleen verschillende soorten papegaaivissen en veel gekleurde trompetvissen, een stingray, barracuda, ook een hele mooie schildpad! En bij terugkomst van team 2 zit er zelfs een schildpad onder de Nelly Rose!
Na de middagdut en wat kruipoefeningen van Michiel, nemen we de dinghy weer naar de Beach Club, waar we een hele relaxte middag hebben. We zwemmen met Michiel, drinken Pina Colada’s en sangria en genieten van het ongelofelijk mooie uitzicht…
Morgen varen we meer naar het oosten en zijn benieuwd wat de BVI verder voor ons in petto hebben…!

Beste Nelly followers,

Wij (Harm, Floor en zoontje Michiel Tiddens en zusje van Floor, Rosalie) zijn heel blij om jullie verslag te mogen doen van onze avonturen op de Nelly Rose!
Voor twee weken mogen wij dit prachtige schip even ons huis noemen. Na een heerlijk lang weekend met opa&oma op St. Maarten, vertrekken ze op dinsdagochtend vanaf Juliana Airport via NY en Londen naar Nederland. We zwaaien vanaf de Nelly en zien ze over een paar weken alweer daar.


Pim&Hanneke op Juliana Airport, St. Maarten