Verhalen

Eigenlijk wilden we even stiekem op zo’n prachtige porch gaan zitten en ons daar door broer Harm laten fotograferen, maar daar waren we uiteindelijk toch net iets te bescheiden voor. Harm zet ons in plaats daarvan nog even samen voor deze bloemenpracht van een huis in Cape May.

De volgende dag vaart Harm nog even helemaal mee naar het tankstation. Dat ziet er hier geheel anders uit dan we ooit eerder gezien hebben. Op ieder steiger staan minstens drie tot vier pompen, omdat al deze schepen hier regelmatig 500 tot wel 1000 gallon (2000-4000 liter) tanken om een weekendje te gaan vissen. De diesel kost hier maar een dollar per liter, maar toch. In Oxford kwam ik de schipper van zo’n apparaat tegen, met twee V16 MTU diesels er in, die per uur honderden liters kan verstoken. Hij vertelde vol trots, dat hij bij het tanken korting krijgt. Het milieu verkwistende gedrag wordt op die manier gesubsidieerd. Dat kan anders, maar dit alles ter zijde.
We zeggen Harm weer goedendag. Hij vliegt straks weer terug naar Nederland en wij gaan de baai uit richting New York.

We besluiten om een nachtje ‘door te trekken’ en geen tussenstop te maken in de Las Vegas achtige steden zoals Atlantic City. We gaan om 11 uur weg, om op een goede tijd in New York aan te komen. Het getij rondom Manhattan op de Hudson, maar vooral ook naar East River via Hell Gate (!), kan behoorlijk opdringerig zijn. Het zal nu met de halve maan en het daarbij behorende doodtij wel meevallen, maar we houden er toch liever rekening mee. Ook hopen we stiekem ook nog steeds op een van de goedkope moorings bij het 79th street Boat Basin. Dat is, met de 4th of July in aantocht weliswaar tegen beter weten in, maar het verschil met de marinas is dusdanig groot, dat we het toch willen proberen. We hebben voor die marinas al wat rondgebeld. De goedkoopste zijn voor ons $164 per nacht (dan moet je wel je eigen boot meenemen), maar er wordt zonder blikken of blozen ook ruim $250 gevraagd. De mooring zou $30 kosten. Dan moeten we wel de dinghy oppompen, maar zouden we een weekje kunnen blijven.

Hier kun je duidelijk zien, dat er 2 jonkies uitgebroed zijn. Misschien dat er zelfs drie in het nest zaten.

We gaan relaxed op weg, maar dat rif gaat er niet veel later al uit.

We komen vlak na het goed geconserveerde Cape May, langs de kust dit pretpark tegen met Rollercoaster. Wat een contrast!

Na een wat onrustige nacht met gijpen, verkeer en mist, klaart het om 05.00 uur op. Helaas is de wind nu echt op en moet de motor aan. We lopen de wateren rond New York binnen om een uur of 11.00.

Dit is de Verrazano Narrows Bridge, het startpunt van de Marathon, die het eerste weekend van November wordt gehouden. Pim is daar in 1986 gestart. Hij realiseert zich, dat hij vandaag de brug nog niet over zou kunnen hollen. Da’s jammer.

Lang!

Als we de bocht omkomen, zien we Manhattan uit de mist opdoemen.

De fameuze Staten Island Ferry

Het vrijheidsbeeld staat ertussen! Dit moment hebben we lang naar uitgekeken. De foto van dit gedenkwaardige moment wilde maar niet echt lukken.

En nog maar eentje.

Manhattan!

Daar is ze dan van heel dichtbij.

Ellis Island, waar de immigranten in quarantaine werden geplaatst, als ze in Amerika aankwamen.

We voelen het als een echte mijlpaal.

Behoorlijk indrukwekkend allemaal. In deze jachthaven, vlakbij Wallstreet, liggen een paar hele indrukwekkende speeltjes.

We liggen hier goed in de New Liberty Landing Marina. Het kost een paar centen voor de eerste twee nachten, maar we horen morgen pas of we hier mogen blijven. Het wordt hier erg druk vanwege de 4th of July festiviteiten, maar als we zouden mogen blijven, wordt het tarief gunstiger. We hebben een kans, want door de vele regenval zijn een aantal sluizen buiten gebruik, waardoor mensen met een reservering mogelijk niet kunnen komen.

Het nieuwe 1776 voet hoge World Trade Centre nadert zijn voltooiing. Het staat er ‘s nachts al gezellig nationalistisch bij. Wel te rusten.

We gaan met het voetveer van de Marina naar het WTC in het financiële district. De nieuwe 1776 voet hoge toren domineert de omgeving.

Het nieuwe WTC is omringt door de vele glazen huisjes in het financiële district. Het is wel spiegelglas, dus het accentueert de breekbaarheid en zeker niet de transparantie.

In het financiële district is een kleine marina, maar wel vol met superjachten. Er is ook een zeilschool met een hele vloot J24’s. Toen wij zondag binnenliepen waren er een paar van aan het varen.

De nieuwe WTC wordt van boven naar onderen volgehangen met geveldelen. De onderste paar verdiepingen zijn nog niet klaar.

Kerk van St.Pauls is een oase van rust naast WTC. Hier sliepen de brandweermannen als ze even konden uitrusten. Het monument en de 9/11 tentoonstelling trekken heel veel belangstelling. Voor het monument moet je tickets vooraf boeken. Voor de tentoonstelling staan mensen in de rij.

De City-bikes waren voor ons een grote teleurstelling. Bij het eerste station probeerden we een fiets te pakken, maar dat lukte niet. Wij dachten natuurlijk aan technisch malheur en liepen naar het volgende station. Ook daar geen succes. We belden met de helpdesk, die waarschijnlijk ergens in Bangalore zit. De man aan de telefoon had eerst geen idee waar we stonden, maar na enige tijd stuurde hij ons naar een ander station waarvan hij kon zien,dat het in ieder geval wel werkte. Er waren net fietsen opgehaald. Dat zegt overigens iets over de frequentie van het gebruik. Ook bij dat derde station hadden we geen geluk. We belden weer met Bangalore en kregen toen een mijnheer, die vroeg of we nieuwe klanten waren. Die konden we nog bevestigen. Vervolgens vroeg hij – echt – of we een fiets wilden huren. Hebben we ook – zonder verder commentaar – bevestigd. Toen vroeg hij of we een buitenlandse credit kaart hadden. Ah! Daar zit hem de snag. Buitenlanders op de fiets in Manhattan vormen kennelijk niet de doelgroep voor de Citybike; in tegendeel. Alsof Nederlanders en Chinezen ook maar iets kunnen leren van de Amerikanen als het om fietsen gaat.
Houd dit in de gaten als je naar New York gaat. Het is een ideale stad voor de fiets, met goede fietspaden en veel van die Citybike stations. Het moet te regelen zijn, maar niet à la minute zoals wij dat wilden.

De brandtrappen, doen Hanneke altijd denken aan ‘West Side Story’

Op Broadway staan nog heel veel relatief oude gebouwen, die met, voor die tijd, vooruitstrevende technieken gebouwd werden, zoals dit gietijzeren gebouw.

t’Is geen lekker weer.

De gele taxi’s vielen altijd al op in het straatbeeld. Nu onderstrepen deze gele voertuigen het failliet van de Amerikaanse automobiel industrie. General Motors heeft zelfs deze markt weten te verliezen. Er rijdt weliswaar nog een enkele grote Ford rond, maar de Chevrolet Caprice, ooit de opvolger van de ‘echte’ chequered cab, is uit het straatbeeld verdwenen. Het overgrote deel bestaat nu uit Toyota’s en notabene Nissan’s.

Nog een oud gebouw.

Als er ergens een plek is vrijgekomen, blijft die nooit lang onbenut. Het wordt of een parkeergelegenheid of, zoals hier, er ontstaat meteen een markt.

We lopen en lopen en zuigen de sfeer in ons op als sponzen.

Kunstwerk op Union Square, houtblokken als frieten in een zak.

Jammer dat het licht niet goed was, maar het blijft een prachtig gebouw met dat smalle puntje. Eindhoven heeft tegenwoordig ook zoiets.

De toeristen hullen zich in noodregencapes om toch bovenin de open bus te kunnen zitten.

We gaan naar binnen bij ‘Italy=Eataly’ voor een kopje koffie, maar zijn zo onder de indruk van de enorme winkel vol heerlijkheden, dat dat er helemaal niet van komt. Het is een onvoorstelbare winkel, zoals die in deze omvang alleen in deze maffe stad kan voorkomen en kan bestaan. Het publiek weerspiegelt het kosmopoliete karakter van New York en de geweldige acceptatie van de Italiaanse keuken.

De hoeveelheden soorten en maten pasta’s is gigantisch. Dit is één van de 6 schappen die er vol mee staan.

Mooie kazen, lekkere worsten enz. enz. enz. We doen geen recht aan de omvang van deze winkel, met een aantal bars en restaurants erbij. Het is bijzonder.

We duiken in een taxi om naar Times Square te gaan, waar op 4 juli het grote vuurwerk zal worden afgestoken. Daar zullen wij niet meer bij zijn; de jachthaven is voor die datum allang van te voren volgeboekt.
Wij gaan naar Times Square om te kijken bij TKTS of er vanavond nog iets van onze gading op of off Broadway te beleven valt.

We gaan vanmiddag de mansions en de cottages van Newport bekijken. Cottages zijn van hout, maar die gingen te vaak in vlammen op, zodat rond 1900 steeds meer in steen gebouwd werd. De hele high society van de States moest in die tijd een zomerhuis in Newport hebben. Ze werden daar naartoe gelokt door architect Richard Morris Hunt, die de grootste mansions heeft ontworpen.

Voor het zover is, gaan we lunchen in een echte klassieke diner.

We gaan de tour door Newport maken op een Segway. dat wilden we vanaf Lissabon al een keer doen, maar er kwam steeds iets tussen. Ook in Washington en New York ging het niet door, maar nu gaat het gebeuren. Voor dat we de straat op mogen, moeten we eerst oefenen in een garage. De eerste paar minuten, echt niet langer, voelt het even merkwaardig aan, maar al gauw gaat het vanzelf. We mogen er op uit.

We rijden rond met een gids, die de mansions en cottages goed kent. Hij geeft een verkorte versie van alle literatuur, die er over Bellevue Avenue geschreven is. De huizen zijn bijzonder, maar de excentrieke levensstijl van sommige bewoners zeker ook.

De meeste echte mansions zijn niet meer in privé bezit. Die levensstijl is niet meer van deze tijd. Het onderhoud alleen al vergt voortdurende inzet van allerlei vakmensen. Vanderbilt had voor de Breakers 200 mensen in dienst, maar ook de kleinere mansions hadden een permanente staf van 50 mensen en tijdens het seizoen kwam daar nog personeel bij.

Er is een 3,5 mijl lange ocean walk, die over het terrein van ongeveer 65 mansions gaat. Het pad is opengesteld voor het publiek, maar de grond hoort bij de mansions, die ook het onderhoud voor hun rekening nemen. Na een 3/4 mijl is er een trap met 40 treden naar beneden naar het rotsige strand.

Iedere trede is aan iemand opgedragen. Deze trede, onder de Docksides van Pim, is opgedragen aan ‘our employees’.

Dit is Ochre Court, het op een na grootste mansion in Newport. Het werd in 1892 gebouwd voor Ogden Goelet, bankier, project ontwikkelaar en competitieve zeiler. Ze verbleven normaal gesproken 8 weken per jaar in het huis.
Zoon Robert deed in treinen, hotels en onroerend goed. Hij gaf Ochre Court in 1947 cadeau aan de Sisters of Mercy.

Het uitzicht en de tuin zijn spectaculair.

De achterkant is ook indrukwekkend.

De binnenkant is rijk gedecoreerd met houtsnijwerk, schilderijen aan muren en beschilderde plafonds en glas in lood.

De hal diende ook als balzaal.

De zitkamer met 2 openhaarden naast elkaar.

De bibliotheek en eetzaal.

Dit is The Breakers (1895), het grootste mansion in Newport. Het was het zomerhuis van Cornelius Vanderbilt II. Het kost $25 om dit paleis ook van binnen te bezichtigen en dat schijnt echt de moeite waard te zijn. We geloven de gids op zijn woord. De herbouw waarde zou vandaag rond de $350 miljoen verzekerd moeten worden.

We mogen met de segways niet naar binnen, maar we kunnen over de Cliff Walk wel achterom om daar even te kijken.

De achterkant

De Cliff Walk is op sommige plaatsen zwaar beschadigd door Hurricane Sandy en is verderop dan ook afgesloten voor reparatie.

Bijzondere afscheiding en dus een goed einde voor het eerste deel van dit blog. Het tweede deel brengt ons ook nog bij de Newport Country Club, een champion golf course, waar de PGA tour jaarlijks op bezoek gaat, en bij de Newport Yacht Club. Sport en spel hoorde immers bij de zomers van de bewoners van deze huizen.

Het is de zondag van het lange 4th July weekend en de Amerikanen moeten maandag weer aan het werk. Het is een waarachtige file de baai uit en we moeten ‘ritsen’ om ons plekje daarin te vinden. Het is heerlijk weer.

Eenmaal buiten verspreidt de file zich in alle windrichtingen; terug naar New York, Connecticut, Rhode Island of naar noordelijker staten. Wij gaan naar het noorden, naar Newport in Rhode Island, en komen langs het Northern Lighthouse (1867).

Het is een superzeildag en we merken, dat we in de buurt van het zeilersmekka beginnen te komen. Er vaart wat rond hier. Newport is de plaats waar Sparkman and Stephens vandaan komen. Zij zijn de ontwerpers van veel jachten, die we vandaag klassiek noemen, maar die in hun tijd op alle gebied vooruitstrevend waren. Even verder de rivier op ligt Bristol, waar de Herreshoff Manufacturing Company van 1878 tot 1945 gevestigd was. Zij bouwden onder andere acht keer het jacht, waarmee de Amerikanen de America’s Cup verdedigden.
Die America’s Cup is overigens de afgelopen zondag in San Francisco weer van start gegaan. Eerst worden wedstrijden gehouden om de uitdager te selecteren, die het mag gaan opnemen tegen Team Oracle USA, de huidige houder van de America’s Cup (www.americascup.com). De eerste wedstrijd om de beker (de 100 Guinea Cup) werd in 1851 gewonnen door de schoener America. Het is de oudste trofee, waar nog steeds om gestreden wordt. Die historie waart hier rond.

De Beavertail-Lighthouse begroet je bij binnenkomst van Narragansett Bay. Het zwaailicht staat aan.

Een goed bewaard scheepje vaart onder een vakantie huisje huis met een grote koepel door. We gaan hier over land waarschijnlijk ook een tocht maken langs de vakantiehuizen van de echte rijke Amerikaanse families. Onder andere staat hier een huis dat de ‘Breakers’ heet, van de VanderBiltjes. Dat schijnt op Schönbrunn te lijken.

Ook weer mooi.

We hopen dat dit een hotel is, maar zeker weten doen we het niet…..

Dit huis is niet af en er zijn geen bouwactiviteiten waarneembaar. Het geld was kennelijk vroegtijdig op en daarmee verliep het toegangskaartje tot de club der superrijken. De bouwer stond voor joker, en dit spookhuis staat hier op de rots lelijk in het zicht.

Charter-schooners varen op en neer.

We houden van onze vuurtorens, hoewel we er in deze GPS tijden minder behoefte aan hebben. Deze stond er al vóór de brug werd gebouwd en heet Rose Island Lighthouse.

We komen langs Fort Adams en draaien stuurboord de baai, in waar we met enige mazzel en wat puzzelen nog net een plekje kunnen vinden om te ankeren. Twee toekomstige buurmannen gaan aan dek van hun schip zitten om het allemaal met de nodige scepsis gade te slaan. Als we eenmaal liggen zijn ze gelukkig tevreden.

Nog een charterschooner met een luidkeels zingende bemanning aan boord. Ze zeilen zo ver mogelijk door. De bemanning is hier bezig met het opdoeken van de kotterfok.

Dit is een houten 12 meter jacht. Dat is een meetformule, die lang werd gebruikt als maatstaf voor de America’s Cup jachten. Er varen er hier in de haven nog een aantal rond.

We liggen op onze ankerplaats helemaal op de eerste rang. Hier vaart een nog oudere 12 meter voorbij. Er komen ook nieuwe jachten langs. Sommigen met hele mooie elegante lijnen en prachtige zeilvoering, maar ook hele lelijke racemonsters.

Onze buurman Allen komt langs en geeft wat tips voor de omgeving.

De ketting van de Hanneke’s fiets is er gelukkig maar 1 x afgelopen.

We fietsen nu naar de noordkant van het eiland.

Overal bloeien rozen, ook in het wild.

Er komt weer zeevlam in de Great Salt Pond.

Dit hotel staat aan de oude haven en is onderdeel van het beschermde stadsgezicht.

Dit is de langste raft, die wij ooit gezien hebben.

Stokrozen hadden we al lang niet meer gezien.
We komen Jeff en Rachel van de ‘Aurora’ weer tegen en besluiten om gezamenlijk een pizza te gaan eten.

We gaan naar de Poor Peoples Pub. Een uitstekende keus, want het cafe ernaast zorgt voor de live muziek, een combinatie van blue grass en rock en roll.

Moet je hebben; hoe kun je zonder?

Wedstrijd in Wat?????

Binnen wordt het duidelijk: het gebeurt op de televisie. We hebben Mr. Chestnut zijn 55e hot dog naar binnen zien werken. Alleen ernaar kijken maakte ons al misselijk! De man heeft een techniek waarbij kauwen geen grote rol lijkt te spelen. Laten we het er verder maar niet meer over hebben.

Deze dog is veel leuker. Het is de Portugese waterhond ‘Charley Brown’ van de ‘Aurora’. Hij had net gezwommen en ziet er slank uit. Charley doet zijn behoeftes op het voordek van de boot en voelt zich ook bij langere oversteken heel senang. Hij beweegt met groot gemak over het hele schip en zwemt graag tussen de baasjes heen en weer, als die gaan paddle boarden.

We lopen terug naar de haven door de mist.

Rozen in het riet, ook nog nooit gezien!

In de pub ‘The Oar’ wachten we op de watertaxi.

Het is inmiddels gewoon koud geworden. Dat zijn we niet meer gewend.

De volgende ochtend horen we het geroep van de bakkersboot al in de verte. Hij verkoopt behalve gewoon brood ook heerlijke Oatmeal-en Choclate Chip Cookies.

Aan het eind van de dag gaan we wat drinken in de Bar van Bill. Bill hebben we leren kennen in Culebra, waar hij ons attent maakte op Block Island. Dit is een serieus drankje. We hadden dat nog nooit eerder gezien en volgens Bill is het flauwekul, maar Corona maakt er speciaal kleine flesjes voor.

We gaan voor een Potluckdinner ( iedereen neemt zelf wat mee ) aan boord van de ‘Aurora’.
We hebben grote moeite om de boot te vinden in de massa, die hier voor anker ligt. Jeff en Rachel waren de dag ervoor gaan ‘clammen’. Daar hebben ze een speciale hark voor om in het zand te woelen. Dat zand moet er wel uit en daarom wordt achter aan de boot een net in het water gehangen, zodat de clams zichzelf schoonspoelen.

Mooie zonsondergang.

De vlag is erg belangrijk in dit toch wat nationalistische land. ‘s Morgens wordt de vlag overal met ceremonieel gehesen en ‘s avonds bij zonsondergang weer gestreken. Hier in de baai begint iedereen dan te toeteren. De Navy tug met de grote bastoeter voorop. Jeff pakt een Conch en blaast daar op. Zo’n Conch heeft ook een mooie diepe sonore klank.

De Manissean Indianen hebben een vuurtje gestookt en dat werd opgemerkt door de italiaanse ontdekkingsreiziger Verrazzano, toen hij het eiland in de Narragansett Bay in 1572 passeerde. In 1609 werd het eiland herontdekt door de Hollander Adriaen Block. Uiteindelijk kwamen in 1661 de eerste immigranten aan. Het waren zestien Europese families, die met de boot werden afgezet. Ze moesten met hun vee naar de kant zwemmen, omdat er nog geen haven was. Dat gebeurde in een baai, die nu nog Cow Cove heet. Het eiland staat op de lijst van ‘The Last Great Places’ van de Nature Conservancy; een van de 12 plaatsen op het westelijk halfrond.
Het eiland wordt heel streng gereglementeerd om te voorkomen, dat het in de handen van het massa toerisme kan vallen. In principe bepaalt de lokale bevolking wat er geboden kan worden. Er is geen geweldige instroom van seizoenkrachten.

We wilden hier wel even koffie drinken op het terras, maar het prachtig oude hotelletje serveert alleen diners. Je zult op dit eiland nergens een Starbucks of Mac Donalds vinden. Daar zijn ze hier niet van gediend. Het gehele waterfront in Old Harbor is beschermd stadsgezicht en er wordt over het hele eiland op bescheiden wijze gebouwd. Het gaat niet om het gebouw, maar om het eiland.

We gaan op zoek naar Bill, die we in Culebra hebben ontmoet. Hij heeft bij Paine’s Dock een Pub en woont 6 mnd. per jaar hier en de andere 6 in Culebra, waar hij achter de bar staat van het befaamde Dinghy Dock Restaurant voor de gezelligheid. Hij woont op zijn boot.

Ook hier ligt het stampvol. Het is een geweldig breiwerk.

Als je eenmaal ligt, kun je er ook niet zomaar uit! Na alle passen en meten en gesjouw met elektriciteitskabels ben je afhankelijk van de buitenste boot voor je vertrek. Een uurtje langer wachten is met zo’n boot niet echt een probleem. Zij varen in een uur, afhankelijk van de zeegang, een afstand, waar wij een uur of zes over doen. Dan verbruiken ze wel in de buurt van de 200 liter diesel.

Bill is er niet. Hij is een dagje aan het zeilen. Wij gaan naar het stadje ‘Old Harbor’ om fietsen te huren, waarmee we het eiland kunnen verkennen. Aan de steiger is het vol, getuige de hoeveelheid rubberbootjes op het strand.

We huren eerst een tandem, maar de eerste heeft een ketting die overspringt, van de tweede kan het zadel niet omhoog en de derde stuurt levensgevaarlijk. Dat experiment geven we dus maar op en we zijn allebei maar op een eigen fiets gestapt. Dat is eigenlijk maar goed ook, want het is heuvelachtiger dan we gedacht hadden. We komen een paar stevige hellingen tegen op weg naar de vuurtoren ( Southeast Lighthouse). De kust heeft hier behoorlijk te lijden onder het geweld van de Atlantische Oceaan en kalft zodanig af, dat in 1993 besloten moest worden om het gehele gebouw een stuk landinwaarts te verplaatsen toen het nog maar 50 voet van de klif af stond. Het kan nu weer een hele tijd mee.

Dit is de aparte achterkant. In het gebouw zit een klein museum in en we kregen uitleg van een vriendelijke jongeman over de genoemde verhuizing.

Pim voelt zich topfit en gaat de 142 treden af en weer op. De trappen komen niet helemaal tot aan het strand. Het laatste stuk is een klimpartij over de rotsen.

Dit zijn de Mohegan Bluffs, waar de Manissean indianen strijd hebben gevoerd met de aanvallende stam van de Mohegan indianen. De Manisseans hebben overigens gewonnen.

Tijdens de Amerikaanse Revolutie verordonneerde George Washington, dat al het vee van de eilanden naar het vaste land gebracht moest worden om te vermijden, dat het als voedsel zou kunnen dienen voor de Engelsen. Het eiland bleef neutraal in dit conflict.

Dit stukje strand is rustig, maar verderop bij ‘Old Harbor’ is ‘t behoorlijk druk.
Franse piraten hebben het eiland tussen 1600 en 1700 vier keer leeggeplunderd. Ze konden hier makkelijk aan de kant komen.

Hotel Mannisses is een bezienswaardigheid. Een mooi gebouw en waarschijnlijk een voortreffelijke plek om te logeren. We wilden daar een drankje drinken, maar kozen uiteindelijk voor het hotel met het terras op de heuvel. De tuin van Mannisses is prachtig, maar we kijken toch liever uit op de zee.

We kiezen uiteindelijk voor dit prachtig gelegen terras.

Het is erg gezellig aan de buitenbar.

Pim heeft normaal helemaal niets op met Budweiser uit de VS. Hij maakt vandaag een uitzondering. Budweiser heeft een speciale editie voor the 4th of July uitgebracht en na zo’n stuk fietsen smaakt alles goed.

Er zijn op dit eiland 360 meertjes en 2/3 van het eiland is een natuurreservaat.

Schitterend uitzicht vanaf de veranda.

Hotel met allure en Adirondack- stoelen op het grasveld.

Het zou toch veel leuker zijn, als de leider goed was.

We pakken de watertaxi om naar de kant te gaan, want we vermoeden, dat er weinig plaats zal zijn om Klontje aan te leggen. Dat vermoeden wordt uiteindelijk meer dan bevestigd. Op de achtergrond het mooie gebouw van de plaatselijke Coastguard met een uitzichttoren.
Er komen nog steeds boten het kanaal binnenvaren.

We varen kris kras door de baai om overal mensen op te halen en komen langs meerdere rafts (aan elkaar vastgemaakte boten). We vinden dat de man nogal lomp vaart en zeker ook zijn keerkoppeling zwaar belast. Hanneke vraagt hem hoeveel PK de mooie sloep heeft. De man zegt, dat hij dat niet weet. Ze hebben de boot pas drie dagen en het is de eerste keer dat hij er in vaart.

Het is goed, dat we niet met Klontje zijn gaan varen. Het hele strand ligt vol rubberbootjes, dus zal er aan de steiger echt geen plek meer zijn. We varen hard met de watertaxi in de richting van die steiger. De man blijft lomp doorjakkeren en vaart te dicht langs een boeitje waarop aanwijzingen staan voor het verkeer. Met een reuzeknal raakt hij de ankerketting van dit boeitje zo hard, dat de motor er van afslaat. De motor start wel weer meteen, maar alle passagiers voelen de enorme vibratie veroorzaakt door de op zijn minst zwaar beschadigde schroef. De schipper is ineens een stuk minder macho dan eerder tijdens de rit.

En inderdaad, er is geen plek meer om je dinghy aan te meren. Hanneke heeft voor de gelegenheid haar Stars en Stripes-outfit aangetrokken en wordt daar regelmatig mee gecomplimenteerd. De mensen wensen elkaar: “Happy 4th of July”. Het is de viering van de Declaration of Independence, waarmee de Amerikanen in het geheim besloten om zich af te scheiden van Engeland.

De Schotten waren, ook toen al, geen echte vriendjes met de Engelsen en werden gezien als bondgenoten in de strijd tegen de koloniale supermacht. Zij mogen dan ook meelopen in de optocht, maar ons werd een paar dagen geleden al aangeraden om meteen duidelijk te maken, dat we, ondanks onze accenten, géén Engelsen zijn. Die worden hier vandaag even niet erg gepruimd.

Het zal je maar gebeuren. De man die voorop loopt viert vandaag zijn 50e verjaardag en als surprise party is er voor hem een optreden met familie en vrienden in de 4th July parade georganiseerd.

Killer Donuts, worth the weight.

De lokale jeugd-fanfare. De leden zijn gerecruteerd uit de ongeveer 900 vaste bewoners van Block Island. Ze halen niet echt het niveau van de harmonie uit Buggenum, vergelijkbaar in grootte. De optocht is hier wel anders dan de jaarlijkse carnavals optocht in Buggenum. Daar treed dan de helft van de bevolking op, terwijl de andere helft zich zo veel mogelijk langs de route verspreid. Hier staan echt duizenden bezoekers van het eiland de parade te bewonderen.

Uncle Sam op stelten hoort bij een 4th July parade.

Ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. Sam’s heeft een hi-tech constructie aan de voeten om het loopcomfort te vergroten.

De lokale jeugd laat zich ook niet onbetuigd, zoals deze drie dames.

Piraten-Buggy.

Er liggen ongeveer 1500 boten in de baai; een goed, maar zeker geen top jaar, zoals vorig jaar toen er 2000 boten waren. Ze komen overal vandaan. Uit New York, vanaf Long Island, uit Connecticut van de noordkant van de Long Island Sound, uit Newport, Rhode Island en uit de noordelijker gelegen staten.

We gaan lunchen, omdat we voorvoelen dat de rest van de dag wel eens wat alcoholgebruik met zich mee zou kunnen brengen en we vinden een terras met een prachtig uitzicht over de Great Salt Pond. We zijn inmiddels officieel in “Lobsterland” beland en Pim neemt voor de lunch een Lobster-Avocado-BLT-Sandwich. Hanneke kiest voor een kreeftensoep.

Er zijn een heleboel boten, die hier traditioneel deze dag meemaken en hun plekje aan deze steiger al een jaar van te voren hebben gereserveerd of de boot hier permanent hebben liggen. Later op de dag wordt de steiger barbecue gehouden en het equipment hiervoor staat al klaar. De spullen die sommige mensen aan boord hebben….

Hoewel er een heleboel boten maar een paar dagen per jaar hier zijn, is er genoeg stroom voor iedereen. Let op de dikke elektriciteitskabels! Die moeten zo dik zijn, omdat het 110 volt is en er op alle boten airconditionings installaties aan boord zijn, die veel ampères vreten.

Dit is een groep mensen, die elkaar hier ieder jaar treffen. Het centrale punt is deze ingenieuze zelf gefabriceerde Margarita Machine op basis van een trimmer (weed wacker). It makes a mean Margarita.

Wij krijgen er ook eentje aangeboden.

Al dit soort vuurtorens zijn inmiddels geautomatiseerd. Je probeert je voor te stellen hoe het leven op zo’n vuurtoren moet zijn geweest. Hier in Long Island Sound ben je niet ver van de bewoonde wereld, en met een redelijk comfortabel huis erbij, moet het voor mensen, die houden van de eenzaamheid, goed toeven zijn geweest.

Deze vuurtoren staat op het vaste land van Long Island Sound. Wat een plekje om te wonen. Dit huis ziet er nog bewoond uit, maar we weten niet of de bewoner een vuurtorenwachter is.

Er zijn nogal wat rijke mensen in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Die hebben allemaal een zomerhuisje aan het water nodig. Zoals de Eagle’s Nest, het zomerhutje van de Vanderbiltjes in Northport. Volgens de pilot ‘a rather modest affair, with 24 rooms, that looks like a fairy tale castle’. De pilaren bij de ingang zijn afkomstig van de ruines van Cartago en het huis heeft een hangar voor de watervliegtuigen. Eagle’s Nest zijn we niet op gaan zoeken. We doen het even met de foto’s van deze twee eenvoudige hutjes.

Deze driemaster is ook een superjacht. Het ziet er gelikt uit.

Op East River en het eerste stuk van de Long Island Sound hebben we op de motor gevaren. Allereerst omdat het druk bevaren kan zijn, met grote schepen en moeilijk manoeuvreerbare sleep en duw combinaties. Het bleek uiteindelijk bijzonder rustig te zijn, maar er stond bovendien nauwelijks wind (4 knoop). Dan is het met de hele huishouding aan boord op onbekend vaarwater geen goed idee om te gaan zeilen. Vanaf deze vuurtoren wordt het echter overzichtelijker en de zeilen gaan vast omhoog in afwachting van de wind, die kennelijk in de loop van de middag altijd opsteekt.

We proberen natuurlijk zoveel mogelijk de vuurtorens te fotograferen, die we onderweg tegenkomen. Het zicht op dit oude exemplaar werd wat belemmerd door het huis wat er voor staat. Het zal niet de woning van de vuurtorenwachter zijn.

We zeilen inmiddels heerlijk. We gaan halve wind met 12-15 knopen wind en we denken er over om de nacht door te varen. Dat kan met de stroom, maar het is niet optimaal. Terwijl Pim daar nog over zit te piekeren, komt er een waarschuwing van de Coastguard, dat er voor de nacht onweer met windstoten wordt verwacht. We besluiten om de baai van Port Jefferson in te varen en daar te gaan ankeren. Als we dan de volgende ochtend om 6 uur wegvaren, hebben we het getij optimaal te pakken. Om 20.00 uur laten we het anker zakken en de volgende ochtend om 06.00 uur halen we ‘t alweer op.

We komen van alles tegen…..

…. en we komen dichter in de buurt van Maine, waar ze vissersboten en lobsterboten maken met prachtige rompjes. Mooi gelijnde en vaak nog van hout gebouwde schepen.

Deze Vuurtoren staat in de ‘Race’ ten zuid westen van Fisher Eiland, de ingang van de Long Island Sound. Die ingang is relatief smal en door dit soort eilandjes en rotspartijen onder water giert het hier van de stroom.

We zijn de dag vanochtend vroeg weer met de motor begonnen, omdat er vrijwel geen wind stond. Dat vinden we nooit erg, omdat de accu’s dan even lekker bijgeladen worden, maar toch gelukkig kwam er al vrij snel wind en hebben we een heerlijke zeildag gehad. Rond een uur of twee moest er zelfs een klein uur een rif in het grootzeil.

Op meerdere plaatsen in de Long Island Sound wordt Long Island met het vaste land verbonden met allerlei soorten en maten ferries voor auto’s en passagiers.

Op het hoogtepunt van de ‘Race’ kwamen er van bakboord naar stuurboord wel honderden meeuwen voorbij. Het glinsterde bij allemaal in de bek, alsof ze een zilveren tand hadden. Je kon zien, dat ze iets in de bek hadden, waardoor het glinsterde. De foto bracht uitkomst; ze vlogen allemaal met een lekker visje in de snavel. Voer voor de jeugd op het nest.

Het schiet weer goed op (het log moet nog steeds gekalibreerd worden, maar dat is een lastige procedure, zeker als het om je heen alsmaar zo hard stroomt). De zon schijnt en Hanneke ligt lekker te zonnen.

We blijven ze fotograferen.

Rond een uur of drie blijkt ineens, dat we de verste boot, waar we mee opvaren niet meer kunnen zien. Het zicht wordt minder. Niet veel later worden we plotseling omringd door de mist, zeevlam, en horen we ineens een toeter. Er komt, vanuit het niets, een schip voor ons langs. Zeevlam is een zeer snel opkomende mist vanuit zee, waarbij je binnen de kortste keren geen hand voor ogen meer ziet en het flink koud wordt.
We kleden ons vlug warm aan en halen ook de toeter naar boven. We zetten de radar aan en letten scherp op. Lang niet alle boten hebben AIS en het is druk op weg naar Block Island in verband met de viering van de 4th of July. We moeten zo nog een uur doorvaren. Het is spannend en Hanneke toetert iedere 20 sec., terwijl Pim de radar in de gaten houdt.
Eindelijk varen we in een file van boten door de ingang van de baai van Salty Pond.
We vinden een plekje tussen een paar anderen om te ankeren en zijn opgelucht om binnen te zijn.
Als de mist later even optrekt kunnen we rondkijken en blijkt de baai stampvol met jachten te liggen. Er komen nog steeds nieuwe schepen bij.
Er komt een kano langsvaren met 2 totaal niet nautische meisjes erin, die volledig gedesoriënteerd en verdwaald zijn. We wijzen een richting aan, die in ieder geval niet richting zee gaat, want daar waren ze naar op weg.

We liggen aan het begin van de baai naast een oude Navy sleepboot.

de volgende ochtend is de mist opgetrokken gelukkig.

We varen om Manhattan heen de East River op naar Hell Gate. Die naam is volgens de gidsen afkomstig van Hellegat en dat is natuurlijk Nederlands. Volgens diezelfde gidsen betekent dat licht of helder gat. We weten natuurlijk niet door welke historici deze gidsen zich hebben laten leiden, maar het is een lastige passage waar de stroom – in Noord Nederlands – “hel”, oftewel hard, is. Het kan natuurlijk ook gewoon “Hel” betekenen, omdat het met traditionele schepen een verdomd hels kunstje was om er door te komen. Dat kan het nu nog zijn, als je het verkeerd inschat met de getijden. Gelukkig hebben wij van Stan Mathey, de havenmeester uit Annapolis, een “Eldridge” voor 2013 gekregen. Daarin staan alle getijtafels en stroomgegevens voor de East Coast Waters ( sinds 1875). Het blijkt, dat we het perfect hebben uitgeknobbeld.

Hier en daar staan op de eerste rij nog oude gebouwen, die in het niet vallen bij de massale torens daarachter.

Grappig, het is zo aangelegd, dat je er soms dwars doorheen kunt kijken.

Het “Battery Maritime Building waar al vanaf 1909 de gratis ferries vertrekken. Gebouwen van gesmeed en gegoten staal.

Bijna alles is kleurloos, dus dit geel valt wel op! In Rotterdam staat een soortgelijk gebouw met rode accenten. Zou dat van het zelfde architecten bureau zijn?

Driemasters, zoals ze hier vroeger met vracht en passagiers aankwamen.

De wachttoren. Dit is de drukkerij van de Jehova’s getuigen. Toen Pim directeur was van Kappa Karton in de tachtiger jaren, was dit een van zijn allergrootste klanten en hij heeft het bedrijf toen bezocht. Hij was er erg van onder de indruk. Het is een zeer gedreven en bijzondere organisatie. Het is een hele grote drukkerij, waar onder andere veel bijbels worden gedrukt. Daarvoor worden moderne machines gekocht, die vrijwel geheel zelfstandig worden onderhouden. Reserve onderdelen worden zelf geproduceerd, om zo veel mogelijk contant geld te besparen.
De mensen – de Jehova getuigen – wonen allemaal in een aantal flats rondom de drukkerij, die ondergronds door een gangen stelsel zijn verbonden, met centrale eetgelegenheden.

Pier 17 is altijd gezellig om te bezoeken.

We gaan richting Long Island Sound, om daar een plek te vinden om de 4th of July te vieren. Wel op een wat andere schaal dan in NY.

We gaan onder meerdere bruggen door die allemaal een dusdanige doorvaarthoogte hebben, dat wij ons er totaal geen enkele zorg over hoeven te maken.

Links het Empire State Building, jarenlang de allerhoogste en rechts het Chryslerbuilding, nog steeds een van de mooisten.

Het United Nations gebouw is ook een echt “landmark”. Het is misschien niet zozeer een mooi als wel een elegant gebouw.

Je kunt hele nette foto’s maken van de complexe kabelstructuren die deze brug omhoog houden, maar daar moet je naar zoeken. Zoals wij er onder door varen lijkt het vooral op rommelige macramé.

De zweefinstallatie naar Roosevelt-Island.; een lekker rustig plekje om toch heel dicht bij Manhattan te wonen.

We verlaten de Big Apple en zoeken rustiger vaarwater op. Hier in Hell Gate gaat het dus echt hard stromen. We moeten onze bootsnelheidsmeter een keer eiken. Hij heeft een miswijzing en geeft bijna een knoop te weinig aan. De SOG, de snelheid over de grond, is uitermate accuraat

Links de bootsnelheid, die in werkelijkheid bijna een knoop hoger is en rechts de snelheid over de grond. Het verschil laat zien, dat we op dit moment zo’n drie knoop stroom mee hebben. We hebben onze vertrektijd goed uitgerekend en gaan als een speer!

We varen onder de aanvliegroute naar La Guardia (vliegveld) door richting Long Island Sound

.

Een foto als zoekplaatje. Het is moeilijk om te zien wat je ziet.

De glazen torens weerspiegelen de oude gebouwen.

We zijn al eerder in New York geweest. De laatste keer met zijn tweeën was in 2000. Toen bewogen er ook al wel wat beelden, maar nu is vrijwel alles voortdurend in beweging. Het zijn allemaal gigantische TV schermen met felle gekleurde beelden.

Er is hier een tribune gebouwd met bovenop een platform. Je moet dan proberen om je hoofd in een cirkel te houden. Vier seconden later wordt je hoofd dan als hoofd van het vrijheidsbeeld weergegeven. Daar moet je dan natuurlijk meteen een foto van maken. Het is stampend druk. Allemaal mensen bovenop die tribune die het willen proberen.

Op de tribune zit ook nog een grote groep mensen naar het theater Times Square en een enorm groot filmdoek te kijken, met onder andere beelden van Djokovic, die Tommy Haas een complex bezorgt.

Deze muzikant heeft bijzondere slaginstrumenten. Er komt een filmpje van hem onder het Hoofdstuk: Video te staan. Hij heeft er een goede bron van inkomsten aan. De vierkante bak zat vol biljetten en niet alleen met singles.

Wat een verzameling bonte mensen bij elkaar! Wij denken, dat New York de meest multiculturele stad ter wereld moet zijn. Er wonen en werken mensen uit de hele wereld en dat zie je vertaald in het straatbeeld. Dat beeld wordt nog versterkt door de grote hoeveelheid toeristen, die zich vooral vergapen aan deze mallemolen van de beschaving. Eigenlijk gek, dat bigotterie en discriminatie, juist ook in dit land waar deze stad zo’n belangrijke rol speelt, zo duidelijk waarneembaar is.

Ergens in een achterafstraatje zien we ineens een lege kapsalon. Pim staat weer voor de keus om zich nog 6 weken lang aan zijn te lange haar te ergeren – hij heeft de lok aan de voorkant er al, zonder spiegel, afgeknipt – of het onaangename risico te accepteren, dat een onbekende aan zijn haren gaat zitten. Ze is niet duur en dus gaat Pim onder het mes bij de kapster uit Ecuador.

We gaan een echte New York Cheese Cake eten en daarna naar de Amish-Market, waar we een pak Cruësli kopen van het merk: Ezekiël 4:9.

Auto’s worden 3 hoog geparkeerd in een roterende installatie.

In de bar van het Theater treden deze dames op. Ze zingen heerlijk en met humor in close harmony.

Deze malle lamp stond er ook.
We gaan naar een toneelstuk van Tenessee Williams (o.a. Cat on a hot tin roof en Streetcar named Desire). Het stuk heet : ‘The Two Character Play’ en is een toneelstuk in een toneelstuk. Het is een moeilijk verhaal, maar het wordt briljant vertolkt door Amanda Plummer (Pulp Fiction) en Brad Dourif (One flew over the Cuckoo’s Nest). We zitten op de 2e rij en beleven het heel intens en kunnen het goed volgen. Het gaat te ver om te zeggen, dat we het begrijpen, maar het houdt ons wel bezig.

Heel normaal om hier op gymschoenen onder je jurkje rond te lopen en dan alleen als het echt nodig is je schoenen aan te doen.

We gaan met de Path trein onder de Hudson door naar New Jersey. Op het station zien we informatie over daklozen in New York. Vorig jaar waren er nog 16.000 dakloze kinderen in de stad. Dat is dit jaar al opgelopen tot 20.000. Dat is een statistiek, waar dit bolwerk van het kapitalisme ook eens over na zou moeten denken.
Intussen gaan wij weer terug naar ons eigen vaarhuisje……