Verhalen

Dit is een beetje oud nieuws, maar voor het eerst liet WordPress ons geheel in de kou staan. Nadat we allebei onze bijdrage hadden geleverd en probeerden de blog te plaatsen bleven er maar een paar regels van over. Dat leidde tot interessant en vernieuwend taalgebruik. Het geeft ons wel een kans om nog even iets anders aan de orde te stellen. We hoorden van onze webmaster, dat we inmiddels meer dan 100.000 ‘hits’ op ons blog hebben gehad. Daar zijn veel zoekmachines bij, maar het suggereert toch, dat er een paar honderd mensen ons blog redelijk regelmatig bekijken. We zouden het best wel leuk vinden om daar via het ‘Gastenboek’ wat meer over te horen. Dus, vreemde, vriend of bekende, laat eens wat van je horen?

Het is 14 december en dat is feest in huize Tiddens. Wij zijn 39 jaar getrouwd en Leonie onze dochter viert haar 37e verjaardag. We vieren dat net als vorig jaar, ver van elkaar verwijderd, maar dankzij Skype en FaceTime kunnen we er toch iets moois van maken!

We gaan samen met Jeff en Rachel met het licht van de laatste zonnestralen naar de kant om alles te vieren. Key West is een ideale plaats om te gaan stappen en Jeff en Rachel, die hier jarenlang hebben gewoond, kennen uitermate goed de weg.

Nelly Rose ligt er prachtig bij.

39 jaar is best wel veel jaren, maar we hebben het nog steeds goed!

We gaan eerst naar de door de ‘Schooner’s Warf’. Dat is een belangrijke kroeg aan de boardwalk, waar vandaan meerdere malen per jaar verschillende happenings worden georganiseerd. Vanavond is dat de ‘verlichte bootparade’. In de kroeg speelt de ‘Steel your Heart’ band. Het zijn kinderen van de plaatselijke lagere school hier. Goed voor de sfeer, minder goed voor de oren.
In het hoofdmenu onder Video kun je een filmpje zien van een van de boten, die meedeed met de verlichte boot parade.

Middenin de kroeg staat dit sigaren stalletje, waar de sigaren ter plekke worden gerold. Vroeger was er in Key West een belangrijke sigaren industrie, op basis van de Cubaanse tabak. Die is echter door het embargo van 1961 ter ziele gegaan.

Aan het plafond hangen verscheidene kleine bootjes als herinnering aan een ander jaarlijks evenement; de Minimal Race. De deelnemers krijgen een stuk hechthout, twee balken van 5×10, een rol ducttape en tie ribs. Daarmee moeten de deelnemers een boot bouwen. Ze mogen zoveel verf gebruiken als ze willen, zodat sommigen de verf zelfs structureel proberen te gebruiken. De boten moeten in staat zijn om een vast parcours af te leggen. Er zijn prijzen voor de boot die het snelst het parcours aflegt en voor de meest creatieve schepping. Er zijn hele mooie creaties bij en ook hele ranke snelle skifs.

De verlichte bootparade begint met een grote draak die de lengte van het hele dek van schoener beslaat.

Wij vonden het Monster van Loch Ness het meest creatief. Het zijn 3 kleine bootjes.

Deze grote bril kreeg Hanneke opgezet door Sammy, een neger, die kennelijk graag naar de sportschool gaat en met de bedrukking op zijn T-shirt ( ‘don’t be afraid of the dark’) veel succes bij de blanke dames heeft. We stonden met Sammy naar Frank te kijken

Frank is een uitermate vaardige Goochelaar, die direct onder je neus allerlei kunsten uithaalt met speelkaarten. Voordat hij met zijn show begin, stopte hij eerst twee biljetten van $50 en $20 in zijn glazen fooienpot, teneinde duidelijkheid te geven over zijn verwachtingspatroon. We vielen van de ene verbazing in de andere en moesten ondertussen ook hard lachen.

Het ziet er feestelijk uit in de haven.

We lopen een eindje verder door de met kerstlichtjes versierde straten.

Deze winkel is geheel versierd als Ginger-bread-house.

Een sloppy kiss vóór Sloppy Joe, de naam van de kroeg, die werd gefrequenteerd door Ernest Hemingway. Dit is niet de echte Sloppy Joe, die heet tegenwoordig Captain Tony’s saloon ( the original Sloppy Joe from 1933-1937).

Bij Captain Tony’s saloon ( the original Sloppy Joe from 1933-1937) hangt een grote grouper aan de gevel. Als je een muntje in de bek van de vis gooit, krijg je een jaar lang geluk. Je mag het 3 x proberen. Wij hebben het geprobeerd, maar we zullen moeten blijven werken voor ons geluk.

We zijn inmiddels in de beste sigarenwinkel van Key West belandt met leren banken en er mag gewoon gerookt worden.

Jeff en Pim zoeken een mooie uit.

Er staat ook een mooie schaaktafel met bijbehorende sta-asbak.

Zoals menigeen vanavond heeft ook Jeff een Santa hoed op. Om zijn nek heeft hij een ketting met krabben-scharen, zodat hij Santa Claws is. Rachel heet hier Starboard Sarah, omdat ze altijd gelijk heeft . (she’s always right).

Na de sigaren gaan we nog naar de Green Parrot, waar een super rockband speelt. Daarna hebben we grote behoefte aan een punt pizza en op weg terug naar de boot komt Hanneke deze geveerde vriend nog tegen.
Je komt in Key West vogels van allerlei pluimage tegen. Heel kleurrijke figuren van alle leeftijden. Zoals Jeff vertelt en die komt hier vandaan, je kunt aan de buitenkant zien wat voor soort mensen het zijn. Er wordt niets verborgen achter keurige kledij of kapsels. What you see is what you get. We vinden het leuk.

We vertrekken uit Newport. Terwijl we de haven uitvaren, wordt ook de 12 meter ‘Courageous’ naar buiten gesleept. Intrepid en American Eagle en nog een aantal van deze klassiekers zijn al buiten. Hun wedstrijdveld is onder de brug door verder de Narragansett in. We besluiten om niet te gaan kijken, maar in de richting van onze bestemming te varen.

De ‘Newport Regatta Week’ begint vandaag. Er zijn een heleboel verschillende klassen op weg naar hun wedstrijdbanen. Op de voorgrond met een gennaker een J70. Op de achtergrond met een spinnaker een Etchell.

Nog een kleine vuurtoren, eigenlijk een baken, tussen de zeiltjes door.

Deze helemaal witte vuurtoren is eigenlijk ook een baken. Het is een rood schijnend licht en heet Sakonnet Light.

Er hangt een bel in de boei, die door het gezwiep van de golven tegen staven aanslaat waardoor een waarschuwingssignaal klinkt, dat in de mist, die hier veelvuldig voorkomt, goed te horen is.

Het is weer een heerlijke dag op het water. Aan het einde begint het te regenen, net als we bij de ingang van het kanaaltje komen, dat ons de havenkom van Cutty Hunk inbrengt. Later wordt het ook erg mistig. We zijn blij dat we liggen.
De Moorings hier hebben een lange staak bovenop met een oog, waar je je lijn zo kort mogelijk moet doorhalen. Die moorings zijn bovenop elkaar gepakt om zoveel mogelijk schepen een plaats te bieden. Nelly Rose is ongeveer de langste maat, die ze op alle moorings kunnen hebben. Er zijn er een paar, waar ook nog iets grotere schepen aan kunnen.
Er komt een mevrouw in een kano langs, die ons voor de borrel uitnodigt. Susan en Jim zijn Amerikanen, die een weekje met Franse vrienden aan het zeilen zijn. We kunnen voor het eerst sinds St. Maarten ons Frans weer een beetje ophalen. Jim roept de ‘Rawboat’ op op kanaal 72. die brengt keurig schoon gemaakte oesters op een papieren bordje met 2 sausjes en een stukje citroen! Wij hadden nog een laatste fles ‘Rives Blanques’ uit de Limoux aan boord. Catherine, de Francaise, komt uit Carcassonne en was helemaal verguld met onze wijnkeuze.

Pim is vroeg wakker. De mist is nog niet opgetrokken en het is bladstil op het water, zodat alles mooi wordt weerspiegelt.

Hier kun je zien, dat de boten echt erg dicht bij elkaar liggen. Zolang het waait, is dat geen probleem, want dan liggen alle boten met hun neus naar dezelfde kant. Als er geen wind is, dan dobberen de boten maar wat heen en weer en kunnen soms zelfs tegen elkaar aan draaien. Dat gebeurt dan zo langzaam, dat de kans op schade klein blijft. Toch een goede reden om even wakker te worden en te gaan kijken.

De volgende ochtend gaan we met zijn zessen een wandeling over het eiland maken. Eerst naar het binnenmeer met op de achtergrond het monument voor Bartholomew Gosnold. Hij is hier in 1602 geweest. Het eiland was de eerste engelse habitat van de staat New England; ook al is de man maar een paar weken gebleven. Hij was hier 10 jaar eerder dan de Pilgrimfathers. Hij bleef in ieder geval lang genoeg om met zijn manschappen een klein fort te bouwen.

Het is nu een monument en geen vuurtoren, die kwam pas in 1832.

Cuttyhunk is mooi. Er wonen maar een kleine 30 mensen het hele jaar door. In de zomermaanden loopt dat op tot 300 mensen. Die mensen zijn trots op hun eiland. Ze hebben ‘Pride of Place’. Zij maken het eiland zelf tot wat het is. Ze kennen en genieten van de historie en zijn heel gastvrij. Het is in het geheel niet commercieel. Er is geen souvenir winkel en je wordt niet continue blootgesteld aan pogingen om een koopimpuls op te wekken.

Het bewoonde gedeelte van het eiland wordt heel mooi verzorgd. Je ziet niet echt, op een enkele uitzondering na, verschil tussen de huizen van de bewoners en de vakantie huizen. Die vakantie huizen zijn vaak al generaties lang in het bezit van dezelfde families.

Er zijn maar enkele auto’s, wel wat golfkarretjes. Op de gewone veerpont kunnen geen auto’s mee naar het eiland.

De stenen zijn mooi met mos begroeid.
Het eiland werd vroeger ook bezocht door Theodore Roosevelt. Hij was lid van de Fishing Club onder de zinspreuk: “Fishing with a gilded hook”

Dit is die beroemde Fishing Club. De leden waren leden van de New Yorkse Heerensociëteiten aan het einde van de 19e eeuw. Ze kwamen hier vissen op de ‘striped bass’. De mannen waren de puissant rijke machthebbers uit die tijd en de foto’s in het museum op het eiland zouden niet misstaan in de ‘who is who’ in die tijd. De mannen konden zich hier goed afzonderen van de dagelijkse besognes, maar er waren wel postduiven om contact op te nemen met het vaste land.

Overal weer rozen in het wild.

Gezellig BBQ-en op zondagmiddag met schitterend uitzicht op zee.

De veelvuldige Hortensia’s zijn allemaal blauw!

We varen om Manhattan heen de East River op naar Hell Gate. Die naam is volgens de gidsen afkomstig van Hellegat en dat is natuurlijk Nederlands. Volgens diezelfde gidsen betekent dat licht of helder gat. We weten natuurlijk niet door welke historici deze gidsen zich hebben laten leiden, maar het is een lastige passage waar de stroom – in Noord Nederlands – “hel”, oftewel hard, is. Het kan natuurlijk ook gewoon “Hel” betekenen, omdat het met traditionele schepen een verdomd hels kunstje was om er door te komen. Dat kan het nu nog zijn, als je het verkeerd inschat met de getijden. Gelukkig hebben wij van Stan Mathey, de havenmeester uit Annapolis, een “Eldridge” voor 2013 gekregen. Daarin staan alle getijtafels en stroomgegevens voor de East Coast Waters ( sinds 1875). Het blijkt, dat we het perfect hebben uitgeknobbeld.

Hier en daar staan op de eerste rij nog oude gebouwen, die in het niet vallen bij de massale torens daarachter.

Grappig, het is zo aangelegd, dat je er soms dwars doorheen kunt kijken.

Het “Battery Maritime Building waar al vanaf 1909 de gratis ferries vertrekken. Gebouwen van gesmeed en gegoten staal.

Bijna alles is kleurloos, dus dit geel valt wel op! In Rotterdam staat een soortgelijk gebouw met rode accenten. Zou dat van het zelfde architecten bureau zijn?

Driemasters, zoals ze hier vroeger met vracht en passagiers aankwamen.

De wachttoren. Dit is de drukkerij van de Jehova’s getuigen. Toen Pim directeur was van Kappa Karton in de tachtiger jaren, was dit een van zijn allergrootste klanten en hij heeft het bedrijf toen bezocht. Hij was er erg van onder de indruk. Het is een zeer gedreven en bijzondere organisatie. Het is een hele grote drukkerij, waar onder andere veel bijbels worden gedrukt. Daarvoor worden moderne machines gekocht, die vrijwel geheel zelfstandig worden onderhouden. Reserve onderdelen worden zelf geproduceerd, om zo veel mogelijk contant geld te besparen.
De mensen – de Jehova getuigen – wonen allemaal in een aantal flats rondom de drukkerij, die ondergronds door een gangen stelsel zijn verbonden, met centrale eetgelegenheden.

Pier 17 is altijd gezellig om te bezoeken.

We gaan richting Long Island Sound, om daar een plek te vinden om de 4th of July te vieren. Wel op een wat andere schaal dan in NY.

We gaan onder meerdere bruggen door die allemaal een dusdanige doorvaarthoogte hebben, dat wij ons er totaal geen enkele zorg over hoeven te maken.

Links het Empire State Building, jarenlang de allerhoogste en rechts het Chryslerbuilding, nog steeds een van de mooisten.

Het United Nations gebouw is ook een echt “landmark”. Het is misschien niet zozeer een mooi als wel een elegant gebouw.

Je kunt hele nette foto’s maken van de complexe kabelstructuren die deze brug omhoog houden, maar daar moet je naar zoeken. Zoals wij er onder door varen lijkt het vooral op rommelige macramé.

De zweefinstallatie naar Roosevelt-Island.; een lekker rustig plekje om toch heel dicht bij Manhattan te wonen.

We verlaten de Big Apple en zoeken rustiger vaarwater op. Hier in Hell Gate gaat het dus echt hard stromen. We moeten onze bootsnelheidsmeter een keer eiken. Hij heeft een miswijzing en geeft bijna een knoop te weinig aan. De SOG, de snelheid over de grond, is uitermate accuraat

Links de bootsnelheid, die in werkelijkheid bijna een knoop hoger is en rechts de snelheid over de grond. Het verschil laat zien, dat we op dit moment zo’n drie knoop stroom mee hebben. We hebben onze vertrektijd goed uitgerekend en gaan als een speer!

We varen onder de aanvliegroute naar La Guardia (vliegveld) door richting Long Island Sound

.

Een foto als zoekplaatje. Het is moeilijk om te zien wat je ziet.

De glazen torens weerspiegelen de oude gebouwen.

We zijn al eerder in New York geweest. De laatste keer met zijn tweeën was in 2000. Toen bewogen er ook al wel wat beelden, maar nu is vrijwel alles voortdurend in beweging. Het zijn allemaal gigantische TV schermen met felle gekleurde beelden.

Er is hier een tribune gebouwd met bovenop een platform. Je moet dan proberen om je hoofd in een cirkel te houden. Vier seconden later wordt je hoofd dan als hoofd van het vrijheidsbeeld weergegeven. Daar moet je dan natuurlijk meteen een foto van maken. Het is stampend druk. Allemaal mensen bovenop die tribune die het willen proberen.

Op de tribune zit ook nog een grote groep mensen naar het theater Times Square en een enorm groot filmdoek te kijken, met onder andere beelden van Djokovic, die Tommy Haas een complex bezorgt.

Deze muzikant heeft bijzondere slaginstrumenten. Er komt een filmpje van hem onder het Hoofdstuk: Video te staan. Hij heeft er een goede bron van inkomsten aan. De vierkante bak zat vol biljetten en niet alleen met singles.

Wat een verzameling bonte mensen bij elkaar! Wij denken, dat New York de meest multiculturele stad ter wereld moet zijn. Er wonen en werken mensen uit de hele wereld en dat zie je vertaald in het straatbeeld. Dat beeld wordt nog versterkt door de grote hoeveelheid toeristen, die zich vooral vergapen aan deze mallemolen van de beschaving. Eigenlijk gek, dat bigotterie en discriminatie, juist ook in dit land waar deze stad zo’n belangrijke rol speelt, zo duidelijk waarneembaar is.

Ergens in een achterafstraatje zien we ineens een lege kapsalon. Pim staat weer voor de keus om zich nog 6 weken lang aan zijn te lange haar te ergeren – hij heeft de lok aan de voorkant er al, zonder spiegel, afgeknipt – of het onaangename risico te accepteren, dat een onbekende aan zijn haren gaat zitten. Ze is niet duur en dus gaat Pim onder het mes bij de kapster uit Ecuador.

We gaan een echte New York Cheese Cake eten en daarna naar de Amish-Market, waar we een pak Cruësli kopen van het merk: Ezekiël 4:9.

Auto’s worden 3 hoog geparkeerd in een roterende installatie.

In de bar van het Theater treden deze dames op. Ze zingen heerlijk en met humor in close harmony.

Deze malle lamp stond er ook.
We gaan naar een toneelstuk van Tenessee Williams (o.a. Cat on a hot tin roof en Streetcar named Desire). Het stuk heet : ‘The Two Character Play’ en is een toneelstuk in een toneelstuk. Het is een moeilijk verhaal, maar het wordt briljant vertolkt door Amanda Plummer (Pulp Fiction) en Brad Dourif (One flew over the Cuckoo’s Nest). We zitten op de 2e rij en beleven het heel intens en kunnen het goed volgen. Het gaat te ver om te zeggen, dat we het begrijpen, maar het houdt ons wel bezig.

Heel normaal om hier op gymschoenen onder je jurkje rond te lopen en dan alleen als het echt nodig is je schoenen aan te doen.

We gaan met de Path trein onder de Hudson door naar New Jersey. Op het station zien we informatie over daklozen in New York. Vorig jaar waren er nog 16.000 dakloze kinderen in de stad. Dat is dit jaar al opgelopen tot 20.000. Dat is een statistiek, waar dit bolwerk van het kapitalisme ook eens over na zou moeten denken.
Intussen gaan wij weer terug naar ons eigen vaarhuisje……

We gaan met het voetveer van de Marina naar het WTC in het financiële district. De nieuwe 1776 voet hoge toren domineert de omgeving.

Het nieuwe WTC is omringt door de vele glazen huisjes in het financiële district. Het is wel spiegelglas, dus het accentueert de breekbaarheid en zeker niet de transparantie.

In het financiële district is een kleine marina, maar wel vol met superjachten. Er is ook een zeilschool met een hele vloot J24’s. Toen wij zondag binnenliepen waren er een paar van aan het varen.

De nieuwe WTC wordt van boven naar onderen volgehangen met geveldelen. De onderste paar verdiepingen zijn nog niet klaar.

Kerk van St.Pauls is een oase van rust naast WTC. Hier sliepen de brandweermannen als ze even konden uitrusten. Het monument en de 9/11 tentoonstelling trekken heel veel belangstelling. Voor het monument moet je tickets vooraf boeken. Voor de tentoonstelling staan mensen in de rij.

De City-bikes waren voor ons een grote teleurstelling. Bij het eerste station probeerden we een fiets te pakken, maar dat lukte niet. Wij dachten natuurlijk aan technisch malheur en liepen naar het volgende station. Ook daar geen succes. We belden met de helpdesk, die waarschijnlijk ergens in Bangalore zit. De man aan de telefoon had eerst geen idee waar we stonden, maar na enige tijd stuurde hij ons naar een ander station waarvan hij kon zien,dat het in ieder geval wel werkte. Er waren net fietsen opgehaald. Dat zegt overigens iets over de frequentie van het gebruik. Ook bij dat derde station hadden we geen geluk. We belden weer met Bangalore en kregen toen een mijnheer, die vroeg of we nieuwe klanten waren. Die konden we nog bevestigen. Vervolgens vroeg hij – echt – of we een fiets wilden huren. Hebben we ook – zonder verder commentaar – bevestigd. Toen vroeg hij of we een buitenlandse credit kaart hadden. Ah! Daar zit hem de snag. Buitenlanders op de fiets in Manhattan vormen kennelijk niet de doelgroep voor de Citybike; in tegendeel. Alsof Nederlanders en Chinezen ook maar iets kunnen leren van de Amerikanen als het om fietsen gaat.
Houd dit in de gaten als je naar New York gaat. Het is een ideale stad voor de fiets, met goede fietspaden en veel van die Citybike stations. Het moet te regelen zijn, maar niet à la minute zoals wij dat wilden.

De brandtrappen, doen Hanneke altijd denken aan ‘West Side Story’

Op Broadway staan nog heel veel relatief oude gebouwen, die met, voor die tijd, vooruitstrevende technieken gebouwd werden, zoals dit gietijzeren gebouw.

t’Is geen lekker weer.

De gele taxi’s vielen altijd al op in het straatbeeld. Nu onderstrepen deze gele voertuigen het failliet van de Amerikaanse automobiel industrie. General Motors heeft zelfs deze markt weten te verliezen. Er rijdt weliswaar nog een enkele grote Ford rond, maar de Chevrolet Caprice, ooit de opvolger van de ‘echte’ chequered cab, is uit het straatbeeld verdwenen. Het overgrote deel bestaat nu uit Toyota’s en notabene Nissan’s.

Nog een oud gebouw.

Als er ergens een plek is vrijgekomen, blijft die nooit lang onbenut. Het wordt of een parkeergelegenheid of, zoals hier, er ontstaat meteen een markt.

We lopen en lopen en zuigen de sfeer in ons op als sponzen.

Kunstwerk op Union Square, houtblokken als frieten in een zak.

Jammer dat het licht niet goed was, maar het blijft een prachtig gebouw met dat smalle puntje. Eindhoven heeft tegenwoordig ook zoiets.

De toeristen hullen zich in noodregencapes om toch bovenin de open bus te kunnen zitten.

We gaan naar binnen bij ‘Italy=Eataly’ voor een kopje koffie, maar zijn zo onder de indruk van de enorme winkel vol heerlijkheden, dat dat er helemaal niet van komt. Het is een onvoorstelbare winkel, zoals die in deze omvang alleen in deze maffe stad kan voorkomen en kan bestaan. Het publiek weerspiegelt het kosmopoliete karakter van New York en de geweldige acceptatie van de Italiaanse keuken.

De hoeveelheden soorten en maten pasta’s is gigantisch. Dit is één van de 6 schappen die er vol mee staan.

Mooie kazen, lekkere worsten enz. enz. enz. We doen geen recht aan de omvang van deze winkel, met een aantal bars en restaurants erbij. Het is bijzonder.

We duiken in een taxi om naar Times Square te gaan, waar op 4 juli het grote vuurwerk zal worden afgestoken. Daar zullen wij niet meer bij zijn; de jachthaven is voor die datum allang van te voren volgeboekt.
Wij gaan naar Times Square om te kijken bij TKTS of er vanavond nog iets van onze gading op of off Broadway te beleven valt.

Eigenlijk wilden we even stiekem op zo’n prachtige porch gaan zitten en ons daar door broer Harm laten fotograferen, maar daar waren we uiteindelijk toch net iets te bescheiden voor. Harm zet ons in plaats daarvan nog even samen voor deze bloemenpracht van een huis in Cape May.

De volgende dag vaart Harm nog even helemaal mee naar het tankstation. Dat ziet er hier geheel anders uit dan we ooit eerder gezien hebben. Op ieder steiger staan minstens drie tot vier pompen, omdat al deze schepen hier regelmatig 500 tot wel 1000 gallon (2000-4000 liter) tanken om een weekendje te gaan vissen. De diesel kost hier maar een dollar per liter, maar toch. In Oxford kwam ik de schipper van zo’n apparaat tegen, met twee V16 MTU diesels er in, die per uur honderden liters kan verstoken. Hij vertelde vol trots, dat hij bij het tanken korting krijgt. Het milieu verkwistende gedrag wordt op die manier gesubsidieerd. Dat kan anders, maar dit alles ter zijde.
We zeggen Harm weer goedendag. Hij vliegt straks weer terug naar Nederland en wij gaan de baai uit richting New York.

We besluiten om een nachtje ‘door te trekken’ en geen tussenstop te maken in de Las Vegas achtige steden zoals Atlantic City. We gaan om 11 uur weg, om op een goede tijd in New York aan te komen. Het getij rondom Manhattan op de Hudson, maar vooral ook naar East River via Hell Gate (!), kan behoorlijk opdringerig zijn. Het zal nu met de halve maan en het daarbij behorende doodtij wel meevallen, maar we houden er toch liever rekening mee. Ook hopen we stiekem ook nog steeds op een van de goedkope moorings bij het 79th street Boat Basin. Dat is, met de 4th of July in aantocht weliswaar tegen beter weten in, maar het verschil met de marinas is dusdanig groot, dat we het toch willen proberen. We hebben voor die marinas al wat rondgebeld. De goedkoopste zijn voor ons $164 per nacht (dan moet je wel je eigen boot meenemen), maar er wordt zonder blikken of blozen ook ruim $250 gevraagd. De mooring zou $30 kosten. Dan moeten we wel de dinghy oppompen, maar zouden we een weekje kunnen blijven.

Hier kun je duidelijk zien, dat er 2 jonkies uitgebroed zijn. Misschien dat er zelfs drie in het nest zaten.

We gaan relaxed op weg, maar dat rif gaat er niet veel later al uit.

We komen vlak na het goed geconserveerde Cape May, langs de kust dit pretpark tegen met Rollercoaster. Wat een contrast!

Na een wat onrustige nacht met gijpen, verkeer en mist, klaart het om 05.00 uur op. Helaas is de wind nu echt op en moet de motor aan. We lopen de wateren rond New York binnen om een uur of 11.00.

Dit is de Verrazano Narrows Bridge, het startpunt van de Marathon, die het eerste weekend van November wordt gehouden. Pim is daar in 1986 gestart. Hij realiseert zich, dat hij vandaag de brug nog niet over zou kunnen hollen. Da’s jammer.

Lang!

Als we de bocht omkomen, zien we Manhattan uit de mist opdoemen.

De fameuze Staten Island Ferry

Het vrijheidsbeeld staat ertussen! Dit moment hebben we lang naar uitgekeken. De foto van dit gedenkwaardige moment wilde maar niet echt lukken.

En nog maar eentje.

Manhattan!

Daar is ze dan van heel dichtbij.

Ellis Island, waar de immigranten in quarantaine werden geplaatst, als ze in Amerika aankwamen.

We voelen het als een echte mijlpaal.

Behoorlijk indrukwekkend allemaal. In deze jachthaven, vlakbij Wallstreet, liggen een paar hele indrukwekkende speeltjes.

We liggen hier goed in de New Liberty Landing Marina. Het kost een paar centen voor de eerste twee nachten, maar we horen morgen pas of we hier mogen blijven. Het wordt hier erg druk vanwege de 4th of July festiviteiten, maar als we zouden mogen blijven, wordt het tarief gunstiger. We hebben een kans, want door de vele regenval zijn een aantal sluizen buiten gebruik, waardoor mensen met een reservering mogelijk niet kunnen komen.

Het nieuwe 1776 voet hoge World Trade Centre nadert zijn voltooiing. Het staat er ‘s nachts al gezellig nationalistisch bij. Wel te rusten.

Het strand in Cape May is lekker breed.

De gebroeders.

Er word met honden rekening gehouden.

Dankzij de eerdere rondleiding door Skip en Maxine hebben we een goed beeld van wat we aan Harm willen laten zien. We maken een mooie wandeling door de straten vol victoriaanse huizen.

Wat we niet wisten is dat Cape May echt een heel consequent Victoriaans monument is. Zelfs de straatverlichting gebeurt met gaskousjes in de lantarenpalen.

Mooi huis

Een Packard van voor de oorlog.

Ook de koetsjes horen bij het straatbeeld van Cape May. Met kerst verkleedt de bevolking zich ook in Victoriaanse kostuums.

Familie foto

Bijzondere kroonluchter in het restaurant

Suikertaart

Lelies

Leuk ingebouwd bankje

Het Chafont Hotel uit 1876. ( Historical Landmark)

Wat een leuke badplaats!

Terwijl we wachten op het onderdeel, dat vandaag aan had zullen komen, vermaken we ons met het maken van een nieuwe fotogalerij in de slaapkamer. Hanneke bakt ook een appeltaart, die natuurlijk geheel conform haar kookkunsten mislukt en er van onderen zwart uitziet. We weten nu hoe het komt. We hebben manmoedig allebei een punt gegeten en de vulling verder als appel compôte bewaard.

Dit hangt trouwens in de zitkamer. Het is de Postboot Rhône, waar we in 1988 bij Tortola op 28 meter diep naar gedoken hebben.

De reliëfvisjes uit de Seychellen hangen aan het bijzonder smalle voeteneinde
Vrijdag morgen wordt de nieuwe motorsteun ingebouwd. Daarna kunnen we pas vertrekken als het weerbericht wat beter wordt. Saai, dat wachten, maar morgen komt Harm, een broer van Pim. In plaats van naar New York rijdt hij nu heel New Jersey door. Hij neemt Hollandse Kaas mee!

We liggen hier in de baai van Cape May op het enige strookje, waar genoeg water staat om te ankeren. Het is naast het terrein van de Coastguard en er is een zeemanstrainingscentrum. Gisteren renden er de hele dag grote groepen in kolonnes rond onder het gezamenlijk zingen van strijdliederen en het uitstoten van oerkreten. Het lijkt het leger wel. Vanochtend om 06.00 uur stonden ze alweer in het gelid. Op de boot doen we muziek aan om het gedreun weg te moffelen.
De mensen van de Yanmar dealer bellen ons, dat we rustig nog een nachtje voor anker kunnen blijven liggen, als we de volgende dag om 8 uur voor de kant kunnen komen. Dat bespaart ons $120 voor de nacht, dus dat doen we graag.

De volgende dag liggen we ruim voor achten aan de steiger en Hanneke gaat de was doen. De Harbormaster’s room heeft “a room with a view”. Nelly Rose ligt als enige zeilboot op de kop van de steiger.

Deze bomen zijn van metaal en ook bestand gebleken tegen hurricane Sandy, die hier recht overheen is gekomen.

Terwijl Hanneke de was doet, is Glenn druk bezig met de reparatie. Hij doet een vervelende ontdekking. De bakboord motorsteun is afgebroken. We moeten alsnog naar de steiger vóór de werkplaats. Yanmar lijkt de nieuwe steun op voorraad te hebben. We verwachten, dat die morgen om 10 uur met UPS geleverd zal worden. De rest van het werk zal snel klaar zijn.

We worden opgehaald door Skip en Maxine, vrienden van Hanneke uit St. Maarten. Zij laten ons de omgeving zien en we beginnen met deze
Horseshoe crabs. Krabben met staarten net als roggen, die op een strandje bij de haven kruipen. Volgens Wikipedia heten ze in het Nederlands Degenkrabben, maar in het vaderland zelf hebben wij ze nooit gezien.
De familie der degenkrabben is de enige nog levende familie in de orde van zwaardstaarten, een vormenrijke en succesvolle diergroep, die ruim 300 miljoen jaar geleden zijn bloeitijd doormaakte.
Rang: Familie Lagere taxa: Carcinoscorpius, Tachypleus

Skip en Maxine hebben een belangrijk deel van hun ‘roots’ in Cape May. De vader van Maxine had daar een vissersboot en zelf heeft ze in haar college dagen in een paar restaurants goed bijverdient. Ze laten ons vol trots Cape May zien en we krijgen een mooie tour van dit Victoriaanse stadje, dat al heel lang geleden een belangrijke badplaats was, omdat het bereikbaar was met de trein vanuit Philadelphia.

De vuurtoren van Cape May is 48 m. hoog en binnenin klim je met 199 treden naar boven.
Dat hebben wij maar gelaten voor wat het was.

Leuke winkel.

Deze prachtige victoriaanse huizen zijn nu voor het grootste deel B & B’s. De prijzen die je daar moet betalen schijnen niet kinderachtig te zijn.

Ze zijn veel groter dan je vermoedt, omdat ze heel lang zijn.

Met Kerstmis versieren ze de huizen met echt ouderwetse kerstversieringen en ook de bewoners verkleden zich dan in victoriaanse kledij en laten zich met paard en wagen door het stadje rijden.

Deze kijken direct op de atlantische oceaan uit. Er is een behoorlijk breed strand, waar je voor moet betalen om er op te mogen. Je moet een beach-tag om doen en er wordt voortdurend gecontroleerd of je die ook draagt. Dat geldt voor heel New Jersey. Maxine zei, dat je door die controles niet rustig kunt liggen. Zomers is het heel druk en het water is behoorlijk koud. Zij hebben daarom een appartement op St.Maarten, waar het water een andere kleur en temperatuur heeft. Je mag bovendien nog geen biertje drinken op het strand. Dat is natuurlijk vooral een uitnodiging tot burgerlijke ongehoorzaamheid, maar niet openlijk.

Dit zijn de befaamde Pink Houses; gebouwd door een vader voor zijn beide dochters.

Het rechter pink house is één van de twee beste B & B’s in heel Noord-Amerika.

Nog eentje dan…

We gaan lunchen bij “The Ugly Mug”. De Ugly Mugs is eigenlijk een club, maar door het jaar heen mogen gewone mensen er ook komen. In augustus is er echter een bijzonder club evenement. Je wordt dan geacht het schuim uit je bierpul te blazen. Degene die het meeste schuim uit zijn pul blaast wordt de ‘National United States Froth Blowing Champion’ en daarmee wereldberoemd in Cape May, althans in deze kroeg. De leden hebben hun pul aan het plafond hangen. Als je sterft wordt de pul met de open kant richting oceaan gehangen.
Skip en Maxine brengen ons ook nog even naar een supermarkt, omdat de voorraad appels weer op is. Daarna zetten ze ons weer af in onze motorboten haven, waar je nooit genoeg PK’s in of achter de boot kunt hebben.

Deze aflevering van het blog is, onder de normaal zeer strenge regie van Hanneke, toch behoorlijk lang geworden. De tekst wordt dan ook tot een minimum beperkt.

Inmiddels wordt het wat minder met de visarenden en zitten er weer aalscholvers op de boeien. Het lijkt het IJsselmeer wel.

Als we de Chesapeake Bay invaren, is het weer slalommen geblazen door de vissersboeitjes met krabbenpotten eronder. Deze is makkelijk, met een vlaggetje er op. Dat is echt een hoge uitzondering en meestal alleen aan het begin van een heel veld van die dingen.

Ze zijn er in alle soorten en maten.

Sommigen kun je bijna niet zien. Let op de bruine kleur van het water, wel wat anders dan de Bahama’s.

Er is een zaterdagochtendwedstrijd aan de gang, maar ze zijn nog niet gestart. Dat zal ook niet gaan lukken met deze wind.

Eerst heb je geen idee wat voor een gedrocht er nu weer aankomt en dan blijkt het een dubbele duwbak met grind te zijn. Een koppelverband met indrukwekkende afmetingen.

Er reizen een paar meeuwen mee.

Met de Neuzen in de wind.

We hebben wat met sleep-en duwboten

Dit is de laatste vuurtoren, die wij in de Chesapeake Bay tegenkomen. Het is een prachtige baai, waar we graag een keer terug zouden willen komen. Even verderop gaan we het Chesapeake-Delaware Canal, het C&D Canal, in.
Het is hier een ware speeltuin voor de gemotoriseerde watersport. We komen steeds meer snelle bootjes tegen, zoals hier onder de vuurtoren. Verder van alles; van waterscooters tot brullende offshore racemonsters.

Ook hier een aantal mooie optrekjes.

Dit is weer eens iets anders en we hebben het al lang niet meer zo gezien. We komen weer in de drukker bevolkte wereld. Allemaal bovenop elkaar, maar wel lekker een buitenhuisje.

Als je goed kijkt, zie je aan de rechterkant het koppie van een jong. Eindelijk is de tijd aangekomen dat de eieren uitkomen. De nesten zijn nog steeds te hoog om er in te kunnen fotograferen.

Vlak vóór we de eerste keer vastliepen in de haveningang. (Zie verhaal ‘Supermoon’)

Een gewone en een spoorbrug. Tussen de beide bruggen kun je een witte lijn zien. Dat is een brug die een leiding over het kanaal brengt.
De spoorbrug staat vrijwel altijd open. De enkele keer dat hij dicht gaat, wordt dat een half uur van te voren op de marifoon gemeld.

Het ziet er smal uit en we zitten al vast. Toch wil de havenmeester nog, dat we helemaal doorvaren naar het eind. Dat gaat niet gebeuren.

Het lukte ook met geen mogelijkheid. Uiteindelijk werden we eraf getrokken en zijn we teruggegaan naar het kanaal en weer doorgevaren. In de Delaware Bay zijn we voor anker gegaan vlak voor het donker. Daar hebben we een paar uur geslapen en gewacht tot het tij gunstig was om verder te gaan.

Om 3.30 uur halen we het anker op en varen de Delaware af met harde stroom mee. De Supermaan is schitterend!
Op de Delaware zien we weer een aantal indrukwekkende vuurtorens.

Ship John Shoal Light is genoemd naar het schip “John”, dat op deze plek verging, toen het in 1797 op weg van Hamburg naar Philadelphia aan de grond liep. De passagiers en de lading hebben ze kunnen redden, maar het schip niet. In 1877 is uiteindelijk een 50 ft. hoge vuurtoren gebouwd, die later een aantal malen werd vergroot en verbouwd.

Miah Maull Shoal Light is genoemd naar Nehemiah Maull, een loods die schepen begeleidde op de rivier. Toen hij in 1780 met een schip naar Engeland wilde varen, is het schip vergaan op deze ondiepte en is Nehemiah verdronken.

Fourteen Foot Bank Light uit 1888 is in 2007 verkocht aan een advocaat in Nevada. Hij is van plan om er bier te gaan brouwen en met de opbrengst van de verkoop daarvan, het herstelwerk uit te voeren.

Brandywine Shoal Light. Hier heeft vanaf 1823 een lichtschip gelegen tot het wegens veroudering werd vervangen door een vuurtoren.

Luchtfoto. Eerst hadden ze een vuurtoren geplaatst op 9 palen, maar, door het kruiende ijs, is dat niet goed gegaan. Vervolgens hebben ze er 68 palen onder gezet, als een soort hek tegen het ijs. Daarna is alles vervangen door deze vuurtoren, die beschermd wordt door een muur van basaltkeien.
Er heeft hier tot 1974 nog een vuurtorenwachter in gewoond.

Uiteindelijk laten we het anker zakken in de baai van Cape May in New Jersey. Als we Puerto Rico niet meetellen, is dit de 4e staat van de VS waar we binnenlopen. Er varen hier veel snelle boten heen en weer en dat veroorzaakt wel wat golven, maar we zijn wel wat gewend intussen en zullen toch wel lekker slapen. De jachthaven is geen optie, want die kost hier $130,- per nacht. We gaan op de kop van de steiger liggen als de werkzaamheden worden uitgevoerd. De zeewaterpomp van de motor gaan we hier vervangen. In het begin lekte die maar een enkel druppeltje, maar nu is het toch meer dan een liter per uur.

We horen een raar geluidje klapperen en zoeken ons suf wat het kan zijn, maar komen er niet achter. Op een gegeven moment houdt het gewoon op. Welterusten!