Verhalen

Al dit soort vuurtorens zijn inmiddels geautomatiseerd. Je probeert je voor te stellen hoe het leven op zo’n vuurtoren moet zijn geweest. Hier in Long Island Sound ben je niet ver van de bewoonde wereld, en met een redelijk comfortabel huis erbij, moet het voor mensen, die houden van de eenzaamheid, goed toeven zijn geweest.

Deze vuurtoren staat op het vaste land van Long Island Sound. Wat een plekje om te wonen. Dit huis ziet er nog bewoond uit, maar we weten niet of de bewoner een vuurtorenwachter is.

Er zijn nogal wat rijke mensen in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Die hebben allemaal een zomerhuisje aan het water nodig. Zoals de Eagle’s Nest, het zomerhutje van de Vanderbiltjes in Northport. Volgens de pilot ‘a rather modest affair, with 24 rooms, that looks like a fairy tale castle’. De pilaren bij de ingang zijn afkomstig van de ruines van Cartago en het huis heeft een hangar voor de watervliegtuigen. Eagle’s Nest zijn we niet op gaan zoeken. We doen het even met de foto’s van deze twee eenvoudige hutjes.

Deze driemaster is ook een superjacht. Het ziet er gelikt uit.

Op East River en het eerste stuk van de Long Island Sound hebben we op de motor gevaren. Allereerst omdat het druk bevaren kan zijn, met grote schepen en moeilijk manoeuvreerbare sleep en duw combinaties. Het bleek uiteindelijk bijzonder rustig te zijn, maar er stond bovendien nauwelijks wind (4 knoop). Dan is het met de hele huishouding aan boord op onbekend vaarwater geen goed idee om te gaan zeilen. Vanaf deze vuurtoren wordt het echter overzichtelijker en de zeilen gaan vast omhoog in afwachting van de wind, die kennelijk in de loop van de middag altijd opsteekt.

We proberen natuurlijk zoveel mogelijk de vuurtorens te fotograferen, die we onderweg tegenkomen. Het zicht op dit oude exemplaar werd wat belemmerd door het huis wat er voor staat. Het zal niet de woning van de vuurtorenwachter zijn.

We zeilen inmiddels heerlijk. We gaan halve wind met 12-15 knopen wind en we denken er over om de nacht door te varen. Dat kan met de stroom, maar het is niet optimaal. Terwijl Pim daar nog over zit te piekeren, komt er een waarschuwing van de Coastguard, dat er voor de nacht onweer met windstoten wordt verwacht. We besluiten om de baai van Port Jefferson in te varen en daar te gaan ankeren. Als we dan de volgende ochtend om 6 uur wegvaren, hebben we het getij optimaal te pakken. Om 20.00 uur laten we het anker zakken en de volgende ochtend om 06.00 uur halen we ‘t alweer op.

We komen van alles tegen…..

…. en we komen dichter in de buurt van Maine, waar ze vissersboten en lobsterboten maken met prachtige rompjes. Mooi gelijnde en vaak nog van hout gebouwde schepen.

Deze Vuurtoren staat in de ‘Race’ ten zuid westen van Fisher Eiland, de ingang van de Long Island Sound. Die ingang is relatief smal en door dit soort eilandjes en rotspartijen onder water giert het hier van de stroom.

We zijn de dag vanochtend vroeg weer met de motor begonnen, omdat er vrijwel geen wind stond. Dat vinden we nooit erg, omdat de accu’s dan even lekker bijgeladen worden, maar toch gelukkig kwam er al vrij snel wind en hebben we een heerlijke zeildag gehad. Rond een uur of twee moest er zelfs een klein uur een rif in het grootzeil.

Op meerdere plaatsen in de Long Island Sound wordt Long Island met het vaste land verbonden met allerlei soorten en maten ferries voor auto’s en passagiers.

Op het hoogtepunt van de ‘Race’ kwamen er van bakboord naar stuurboord wel honderden meeuwen voorbij. Het glinsterde bij allemaal in de bek, alsof ze een zilveren tand hadden. Je kon zien, dat ze iets in de bek hadden, waardoor het glinsterde. De foto bracht uitkomst; ze vlogen allemaal met een lekker visje in de snavel. Voer voor de jeugd op het nest.

Het schiet weer goed op (het log moet nog steeds gekalibreerd worden, maar dat is een lastige procedure, zeker als het om je heen alsmaar zo hard stroomt). De zon schijnt en Hanneke ligt lekker te zonnen.

We blijven ze fotograferen.

Rond een uur of drie blijkt ineens, dat we de verste boot, waar we mee opvaren niet meer kunnen zien. Het zicht wordt minder. Niet veel later worden we plotseling omringd door de mist, zeevlam, en horen we ineens een toeter. Er komt, vanuit het niets, een schip voor ons langs. Zeevlam is een zeer snel opkomende mist vanuit zee, waarbij je binnen de kortste keren geen hand voor ogen meer ziet en het flink koud wordt.
We kleden ons vlug warm aan en halen ook de toeter naar boven. We zetten de radar aan en letten scherp op. Lang niet alle boten hebben AIS en het is druk op weg naar Block Island in verband met de viering van de 4th of July. We moeten zo nog een uur doorvaren. Het is spannend en Hanneke toetert iedere 20 sec., terwijl Pim de radar in de gaten houdt.
Eindelijk varen we in een file van boten door de ingang van de baai van Salty Pond.
We vinden een plekje tussen een paar anderen om te ankeren en zijn opgelucht om binnen te zijn.
Als de mist later even optrekt kunnen we rondkijken en blijkt de baai stampvol met jachten te liggen. Er komen nog steeds nieuwe schepen bij.
Er komt een kano langsvaren met 2 totaal niet nautische meisjes erin, die volledig gedesoriënteerd en verdwaald zijn. We wijzen een richting aan, die in ieder geval niet richting zee gaat, want daar waren ze naar op weg.

We liggen aan het begin van de baai naast een oude Navy sleepboot.

de volgende ochtend is de mist opgetrokken gelukkig.

We pakken de watertaxi om naar de kant te gaan, want we vermoeden, dat er weinig plaats zal zijn om Klontje aan te leggen. Dat vermoeden wordt uiteindelijk meer dan bevestigd. Op de achtergrond het mooie gebouw van de plaatselijke Coastguard met een uitzichttoren.
Er komen nog steeds boten het kanaal binnenvaren.

We varen kris kras door de baai om overal mensen op te halen en komen langs meerdere rafts (aan elkaar vastgemaakte boten). We vinden dat de man nogal lomp vaart en zeker ook zijn keerkoppeling zwaar belast. Hanneke vraagt hem hoeveel PK de mooie sloep heeft. De man zegt, dat hij dat niet weet. Ze hebben de boot pas drie dagen en het is de eerste keer dat hij er in vaart.

Het is goed, dat we niet met Klontje zijn gaan varen. Het hele strand ligt vol rubberbootjes, dus zal er aan de steiger echt geen plek meer zijn. We varen hard met de watertaxi in de richting van die steiger. De man blijft lomp doorjakkeren en vaart te dicht langs een boeitje waarop aanwijzingen staan voor het verkeer. Met een reuzeknal raakt hij de ankerketting van dit boeitje zo hard, dat de motor er van afslaat. De motor start wel weer meteen, maar alle passagiers voelen de enorme vibratie veroorzaakt door de op zijn minst zwaar beschadigde schroef. De schipper is ineens een stuk minder macho dan eerder tijdens de rit.

En inderdaad, er is geen plek meer om je dinghy aan te meren. Hanneke heeft voor de gelegenheid haar Stars en Stripes-outfit aangetrokken en wordt daar regelmatig mee gecomplimenteerd. De mensen wensen elkaar: “Happy 4th of July”. Het is de viering van de Declaration of Independence, waarmee de Amerikanen in het geheim besloten om zich af te scheiden van Engeland.

De Schotten waren, ook toen al, geen echte vriendjes met de Engelsen en werden gezien als bondgenoten in de strijd tegen de koloniale supermacht. Zij mogen dan ook meelopen in de optocht, maar ons werd een paar dagen geleden al aangeraden om meteen duidelijk te maken, dat we, ondanks onze accenten, géén Engelsen zijn. Die worden hier vandaag even niet erg gepruimd.

Het zal je maar gebeuren. De man die voorop loopt viert vandaag zijn 50e verjaardag en als surprise party is er voor hem een optreden met familie en vrienden in de 4th July parade georganiseerd.

Killer Donuts, worth the weight.

De lokale jeugd-fanfare. De leden zijn gerecruteerd uit de ongeveer 900 vaste bewoners van Block Island. Ze halen niet echt het niveau van de harmonie uit Buggenum, vergelijkbaar in grootte. De optocht is hier wel anders dan de jaarlijkse carnavals optocht in Buggenum. Daar treed dan de helft van de bevolking op, terwijl de andere helft zich zo veel mogelijk langs de route verspreid. Hier staan echt duizenden bezoekers van het eiland de parade te bewonderen.

Uncle Sam op stelten hoort bij een 4th July parade.

Ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. Sam’s heeft een hi-tech constructie aan de voeten om het loopcomfort te vergroten.

De lokale jeugd laat zich ook niet onbetuigd, zoals deze drie dames.

Piraten-Buggy.

Er liggen ongeveer 1500 boten in de baai; een goed, maar zeker geen top jaar, zoals vorig jaar toen er 2000 boten waren. Ze komen overal vandaan. Uit New York, vanaf Long Island, uit Connecticut van de noordkant van de Long Island Sound, uit Newport, Rhode Island en uit de noordelijker gelegen staten.

We gaan lunchen, omdat we voorvoelen dat de rest van de dag wel eens wat alcoholgebruik met zich mee zou kunnen brengen en we vinden een terras met een prachtig uitzicht over de Great Salt Pond. We zijn inmiddels officieel in “Lobsterland” beland en Pim neemt voor de lunch een Lobster-Avocado-BLT-Sandwich. Hanneke kiest voor een kreeftensoep.

Er zijn een heleboel boten, die hier traditioneel deze dag meemaken en hun plekje aan deze steiger al een jaar van te voren hebben gereserveerd of de boot hier permanent hebben liggen. Later op de dag wordt de steiger barbecue gehouden en het equipment hiervoor staat al klaar. De spullen die sommige mensen aan boord hebben….

Hoewel er een heleboel boten maar een paar dagen per jaar hier zijn, is er genoeg stroom voor iedereen. Let op de dikke elektriciteitskabels! Die moeten zo dik zijn, omdat het 110 volt is en er op alle boten airconditionings installaties aan boord zijn, die veel ampères vreten.

Dit is een groep mensen, die elkaar hier ieder jaar treffen. Het centrale punt is deze ingenieuze zelf gefabriceerde Margarita Machine op basis van een trimmer (weed wacker). It makes a mean Margarita.

Wij krijgen er ook eentje aangeboden.

We komen pas om 18.30 weer met de bus vanuit Bristol in Newport aan.

Dit is het befaamde Zeemanshuis, zoals we dat ook in Rotterdam kennen. Heel gastvrij voor cruisers; je kunt er voor een klein prijsje een stuk zeep en een handdoek huren en ontbijten en lunchen.

De kerk waar John en Jackie Kennedy getrouwd zijn.

Er wordt serieus getraind met de Optimisten.

Een van de weinigen met bruine zeilen hier.

Vanavond lekker naar een heerlijk concert van Chris Isaak geweest. Hij speelde mooie oude nummers van de ‘King’ en James Brown en de Stones. Gaaf, iedereen stond te dansen. Heel leuk publiek, dat goed meeswingde op de lekkere muziek.

Daarna in het donker met zaklantaren een eind varen in Klontje en zoeken naar Nelly Rose. Het toplicht hadden we gelukkig wel aan.

We zouden vandaag eigenlijk verder varen, maar het onweert en het weer blijft vandaag en morgen erg onstabiel. We verklaren de dag tot regendag en stellen het vertrek uit tot zaterdag.
We lezen een boek en kijken naar alle boten die later op de dag wel gaan varen.
Er gaan een viertal klassieke 12 meters naar buiten. Ze worden gesleept, omdat ze geen motor hebben.

Daarna gaan ze op eigen zeilkracht naar de baai.

In vol ornaat zeilen ze de haven weer binnen.

We hebben het eigenlijk nooit echt slecht, maar sommige dagen steken er toch nog boven uit. Vandaag was zo’n dag. We doken in de geschiedenis van het wedstrijdzeilen, maar ook in de geschiedenis van een industriële onderneming. We zijn vandaag met de bus naar Bristol gegaan, voor een bezoek aan het museum over de Herreshoff Manufacturing Company. We hebben daarvan zoveel foto’s, dat we het maar even anders doen dan anders. Ik, Pim, schrijf een verhaal en Hanneke kiest gewoon een heleboel foto’s uit, die we dan met minimaal commentaar plaatsen.
De Herreshoff Manufacturing Company werd gerund door twee broers: John (1841-1915) en Nathanael (1848-1938). John verloor al heel vroeg het zicht in een van zijn ogen door glaucoma. Tot overmaat van ramp, verloor hij tijdens een stoeipartij met een van zijn broers op zijn 15e ook zijn andere oog. Hij moest verder blind door het leven. Zijn 6 jaar jongere broer Nathanael verving toen zoveel mogelijk zijn ogen. Samen gingen ze zeilen en Nathanael vertelde wat John moest weten. Zelf werd Nathanael op die manier, op hele jonge leeftijd, ook een uitstekende stuurman.
Vlak voor John blind werd, was hij begonnen met het bouwen van een zeilboot. Hoewel hij door het verlies van zijn ogen depressief werd, slaagde hij er toch in het jacht af te bouwen. Hij bleef hiermee doorgaan, maar zijn broer Nathanael ging engineering studeren aan MIT. Nathanael bouwde een mooie carrière voor zichzelf op, maar John bleef hem vragen terug te komen naar Bristol om met hem het bedrijf uit te bouwen. Uiteindelijk stemde Nathanael daarin toe en werden zij gelijkwaardige partners in de Herreshoff Manufacturing Company. Nathanael had daarbij twee voorwaarden gesteld. Ten eerste zouden ze hun producten altijd zo goed mogelijk maken en ten tweede zouden ze nooit met geleend geld werken en alles boter bij de vis afrekenen.
Het tweemanschap functioneerde voortreffelijk. John had ondanks of dankzij zijn handicap hele goede zakelijke instincten ontwikkeld en Nathanael was niet alleen creatief, maar ook een zorgvuldig engineer, met groot gevoel voor detail. Zij bouwden ‘Stiletto’, een stoomboot, die het tot dan toe snelste stoomschip in een rechtstreekse krachtmeting wist te verslaan. Dat leidde tot de bouw van veel stoomboten voor de marine en de commerciële sector.
Rond 1890 bouwden zij ‘Gloriana’, een zeiljacht, dat dusdanig succesvol was, dat velen van de rijken in Newport bij hen ook een schip wilden bestellen. Het absolute commitment aan kwaliteit sprak deze klandizie aan, maar zorgde er ook voor, dat de firma uitstekende vaklieden in dienst kreeg en kon houden. Mensen die trots waren op het bedrijf, waar zij werkten, trots op hun eigen vakmanschap en trots op de producten, die zij met elkaar tot stand brachten. Uiteindelijk had het bedrijf 300 van dit soort ambachtsmensen in dienst. Zowel Nathanael, inmiddels vooral bekend als Captain Nat, en John kende al hun mensen en staken hun waardering niet onder stoelen of banken. Zo hadden zij speciaal voor die mensen een huis laten bouwen met een sociale functie, waar mensen konden lunchen, een keutje konden leggen en zich bij het bedrijf thuis konden voelen.
Nathanael was enorm betrokken bij de productie en de bedrijfseconomische kant was in perfecte handen bij John, die op basis van een heldere omschrijving binnen een zeer kort tijdsbestek verbindende prijzen kon afgeven voor de bouw van vaak complexe schepen.
Nathanael maakte zijn ontwerp aan de hand van een halfmodel. Een blok hout, dat hij met schaven en schuren de vorm gaf van de romp die hij wilde maken. Dat halfmodel werd dan met een slim apparaat afgetast, zodat er tekeningen van gemaakt konden worden, die dan weer dienden voor het maken van mallen en spanten en voor het interieurontwerp. Daarmee hield het echter voor Nathanael niet op. Hij was ook een voortreffelijk ingenieur, die het beste uit nieuwe technieken en materialen kon halen. Die ook fouten maakte, maar dan slechts één keer. De New York 90 bleek niet stijf genoeg te zijn. De 30 was dat vervolgens wel en de vele America’s Cup boten, die zij bouwden, hadden op de spanten diagonale verstijvingen, waardoor de schepen stijf werden.
Nathanael liep minstens twee keer per dag over de werf en door de werkplaatsen en kende zijn product dan ook tot in de kleinste details. Omdat hij met vakmensen werkte, had hij respect voor hen en zij voor hem, zodat er ondanks de duidelijke hiërarchie een constructieve dialoog gevoerd kon worden.
In 1903 bouwde Herreshoff de ‘Reliance’, het grootste jacht, dat ooit de America’s Cup verdedigde. Het was tegelijkertijd het toenmalige hoogtepunt van de waanzin van de strijd om deze trofee. De boot was gebouwd met een loden kiel, een koperen romp en met aluminium delen in het dek. Dat betekende, dat de boot zichzelf dankzij elektrolyse begon op te vreten vanaf het eerste moment dat zij in het zoute water werd gelegd. De boot heeft de drie wedstrijden, die zij voor de Cup moest varen gewonnen, heeft toen nog een klein jaar op de kant gestaan en is toen gesloopt. De sloopopbrengsten waren begroot bij de budgettering van het project.
Het ’Reliance’ project draaide om een schip, dat dusdanig tot de verbeelding spreekt, dat er zowel in Duitsland als in Bristol zelf (http://therelianceproject.com) momenteel wordt gewerkt aan een schaalmodel. Het schaalmodel in Bristol wordt gemaakt op 1/6 van de ware grootte. Totaal ongebruikelijk en onhandig voor een project dat in Engelse maatvoering met halve, kwart en achtsten van een inch gebouwd is. Een hel voor de bouwers, die zijn oorsprong vond in de poppetjes die het model moeten gaan bemannen en die op schaal 1/6 van de echte mens zijn. Dat lijkt onnozel, en dat is het ook, maar het gaat wel om 60 van die poppetjes, die al jaren geleden zijn gekocht bij de start van het project. Om het project toch tot een goed einde te kunnen brengen is de projectleiding nu in handen van een vliegtuigbouwkundig ingenieur, die in ieder geval goed kan rekenen.
Aan het model kun je in alle details van de constructie zien hoe Nathanael overal de grenzen wist te vinden om met een zo laag mogelijk gewicht te kunnen bouwen, zodat de boot met zoveel mogelijk ballast in de kiel zou kunnen varen en daardoor meer tuig zou kunnen voeren. De constructie van romp, mast, beslag en zeilen werd allemaal in eigen huis uitgevoerd en was op alle gebied baanbrekend en toonaangevend. De Engelse uitdagers hadden met de ‘Shamrock’ nooit een schijn van kans.

Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan. Ik heb genoten van het aanstekelijke enthousiasme van iedereen in het museum. We werden ontvangen door een dame, waarvan ik de naam helaas niet weet, maar die ons in grote trekken de geschiedenis van het bedrijf vertelde. Zij droeg ons over aan Dyer Jones, een autoriteit op het gebied van de America’s Cup en de geschiedenis van de 12m klasse. Dyer nam ons mee naar de kamer met de halfmodellen en onderhield ons een uur lang met groot enthousiasme over het bedrijf, de mensen, de klanten en de producten. Ook kwamen we Halsey Herreshoff, een kleinzoon van Captain Nat, nog tegen. Sandy Lee verwelkomde ons met groot enthousiasme bij het ‘Reliance project’.

Het succesvolle partnerschap van de broers eindigde in 1914, toen John een order accepteerde van de Russen op basis van financiële condities, die indruisten tegen de oorspronkelijke afspraken van de broers. John had in dit partnerschap echter de steun van Nathanael nodig. Die weigerde de deal te aanvaarden en John verliet het bedrijf. Hij overleed veertien dagen later.

De mevrouw die vol enthousiasme ons van alles over de gebroeders en hun familie vertelde.

De hal met gerestaureerde historie.

1909 ‘Cara Mia’ is een van de vele exquise modellen die het museum rijk is.

Deze modellen geven een overzicht van de ontwikkeling van jachten, en vooral het ontwerp van de kiel, in de loop van de tijd.

De omvangrijke collectie halfmodellen die Captain Nat heeft gemaakt. Niet alle modellen zijn uiteindelijk gebruikt en van sommige modellen zijn meerdere schepen gemaakt.

Dyer Jones trok handschoenen aan als hij objecten uit de collectie in de hand nam, zoals dit boekje met bouwinstructies en andere aantekeningen voor de bouw van een schip.

Nathanael Herreshoff.

Met dit apparaat kon een model nauwkeurig in X, Y en Z richting afgetast worden. De cijferreeksen die dat opleverde,maakte het mogelijk om tekeningen te maken en mallen of spanten.

De familiebootjes werden altijd naar Oma Julia vernoemd.

Als je geen sleeptank hebt, maar wel een snel stromende rivier, kun je nog een heleboel leren van je model.

De werkkamer met al het bewaarde gereedschap, dat hij gebruikte om zijn halfmodellen te creëeren.

De grote hal gezien vanaf de ‘Torch’.

We mogen de ‘Torch’ van binnen en van buiten inspecteren.

Het jacht was toen al van alle gemakken voorzien, met een sjieke houten bril.

De keuken met de kraan/pomp.

Er konden 4 man op slapen.

Even voor het gevoel. Het schip schijnt heel goed te sturen.

De hal met ‘Sadie’ in het midden.

Mooie sloep.

De ‘Reliance’.

Met 68 man bemanning.

Als je een Yawl maakt, kom je daar moeilijk langs met een helmstok en moet je met andere middelen aan de gang om te kunnen sturen.

Historische foto’s, die voor een groot gedeelte nog werden gemaakt met een camera op een driepoot met een zwarte doek om het hoofd.
De foto van het vliegtuig is de Curtis waarmee de Amerikaanse marine in etappes de eerste Atlantische oversteek maakte in 1914. Herreshoff bouwde de romp en de drijvers.

Daarna door naar het ‘Reliance Project’ verderop in de straat op nummer 28. Op de voorgrond het model van de Reliance, op de achtergrond het jacht, dat Cornelius Vanderbilt cadeau kreeg voor zijn 16e verjaardag. Dat jacht wordt ook weer volledig gerestaureerd.

De mast en de giek en gaffel waren oorspronkelijk van metaal, maar de rondhouten voor het topzeil en de spinaker boom zijn opgebouwd uit houten delen. De opengewerkte voorbeelden laten zien, hoe deze rondhouten hol waren en er zoveel mogelijk gewicht werd bespaard, zonder aan stijfheid en sterkte in te boeten.

De boegspriet, oorspronkelijk een massieve boomstam.

Mooie verhalen van Sandy Lee over hoe het allemaal tot stand komt en over de liefhebbers, die hieraan meewerken.

Het sloepje erbovenop.

Hier wijst Dyer naar het halfmodel van de extreem gemeten ‘Reliance’. Na dit avontuur realiseerde iedereen zich, dat de grenzen van het redelijke bereikt waren, met de lange overhangen, waardoor waterlijnverlenging kon optreden van de 90 voet als de boot stil lag tot ruim 130 voet. Op de Shamrock zijn tijdens die campagne zelfs mensen overboord gespoeld en zijn er slachtoffers gevallen. De regels zijn daarna veranderd en er werd meer op zeewaardigheid en veiligheid gelet.
Overigens zijn de modellen niet op een of andere schaal gemaakt. De grootte hing gewoon af van het stuk hout dat beschikbaar was. Later werden de afgetaste maten zo bewerkt, dat de gewenste eindmaten eruit kwamen.

Het was me het dagje wel. Toen we weer aan boord waren kwam Dyer met een oude ‘S’ nog even langs varen.

Het is een gezellig stadje met wat toeristen. In de verte zie je een J-24 aankomen op een trailer. Onze eerste kajuitjacht was een J24, die wij in Engeland zijn gaan ophalen. We reden toen ook zo rond, maar wel door een sneeuwstorm. Van die J hebben we toen heel veel plezier gehad.

We wandelen door een van de gezellige straatjes hier in Newport op weg naar een kroeg. Daarna moeten we boodschappen gaan doen. De supermarkt is, volgens de Amerikanen, die echt niets zonder een auto kunnen, een ‘hike’ van een halve mijl omhoog de heuvel op naar Bellevue Avenue.

Op de wandeling komen we weer veel moois tegen, zoals dit gebouw van hout en steen.

Leuk winkelcentrum met verderop een hele praktische Stop & Shop supermarkt.

We lopen langs dezelfde weg terug, zodat we niet blijven fotograferen. Dat kun je in Newport dagen blijven doen. Tijdens de bustocht de volgende dag naar Bristol, komen we door allerlei niet toeristische buurten, die nog steeds de moeite van het aanzien meer dan waard zijn, maar die een beetje in het niet vallen bij de spectaculaire buurt.

Een mooie ketch, die we op de terugweg van het winkelen tegen kwamen.

Met de dinghy op weg naar de kant komen we deze klassieke houten 12 meter tegen. De bemanning is aan boord om het schip zeilklaar te maken. Ze gaan varen tegen de andere 12 meter.

Smal kontje!

Dit is de andere 12 meter, die wordt klaargemaakt

Sleepboot als plezierjacht.

Het museum over de geschiedenis van Newport.

Een mooi oud ballparc, waar het lokale baseball team nog steeds speelt.

Bristol is de eerste plaats in de Verenigde Staten, waar ze de 4th of July hebben gevierd en dat laten ze merken ook! Het is dit jaar de 228 x. Ze hebben heel veel op met de vlag.

Zelfs de witte streep midden op de weg is hier RoodWitBlauw.

Het is jammer, dat de Amerikanen niet hetzelfde respect hebben voor de nationale vlag van hun bondgenoten. Ze drukken gewoon hele woorden af in onze witte baan.

Vissersbootjes hebben een praktisch systeem om aan te leggen.

Ook in Bristol weer die leuke houten huizen met gezellige kleuren.

We zijn nu bij het ‘Herreshoff Marine Museum’ en ‘America’s Cup Hall of Fame’.
Het ligt prachtig aan de Narragansett Bay en is een van de belangrijkste historische maritieme museums van Amerika.

Dit is een cottage. Die zijn van hout gebouwd.

Deze was moeilijk te zien. Maar, net zoals de meeste huizen, nog wel gewoon bewoond. De allergrootste huizen zijn in gebruik door de universiteit, sommigen als onderdeel van de campus en bewoond door studenten. De regels voor die studenten schijnen nogal restrictief te zijn, zodat het geen aaneenschakeling van orgiën en bacchanalen wordt.

De bomen in de parken rondom de huizen zijn vaak geïmporteerd uit Europa. De meesten zijn nu rond de 80-100 jaar oud en zien er dan ook prachtig uit.

Dit lijkt de White House wel.

Dit was het huis van de familie Belmont, grote liefhebbers van de paardensport. De Belmont Stakes, onderdeel van de Triple Crown (Kentucky Derby, Preakness Stakes en de Belmont Stakes) is genoemd naar de vader van de bouwer van dit huis. In de oorspronkelijke versie, was de gehele begane grond gewijd aan de paarden van de man. Nou, gewijd aan, op de begane grond waren de stallen van de paarden en de ruimte voor koetsen en dergelijke. Later is dit vervangen door balzalen en zo, maar er schijnen mooie schilderijen van paarden te hangen.

Drie kamelen op het grasveld. Daar hoort ook weer een geheel onzinnig en wat pervers rijkelui’s verhaal bij, maar helaas is dat in de veelheid van verhalen van dit soort exorbitante gedrag in de vergetelheid geraakt. Een verhaal dat is blijven hangen ging over een mevrouw Astor, die een ‘white’ party organiseerde. Alles en iedereen moest volledig in het wit komen. Paarden en koetsen of auto’s waarmee de gasten werden aangevoerd, gezichten, alles moest wit. Zij vroeg zelfs aan de admiraal van de vloot in Newport of hij een paar oorlogsbodems wit zou kunnen schilderen en die voor het huis te laten ankeren. De admiraal weigerde dit, op gronden die deze mevrouw volstrekt onredelijk voorkwamen. Zij liet daarom grote witte mock-ups van oorlogsbodems voor het huis ankeren. Kennelijk ooit gemaakt voor een filmproductie. We gaan er niet van uit, dat de admiraal op het feestje mocht komen.

Dit is vrij nieuw en met nieuw geld gebouwd. Er is veel te doen over oud en nieuw geld hier in de buurt. Newport is van die families, die het dichtste in de buurt komen van de positie die in Europa door de adel wordt ingenomen. Zij kijken met afgrijzen naar de nieuwe rijken en ook daar zijn weer allerlei bizarre verhalen over. Het is grappig of navrant om te zien, waar de afstammelingen van de mensen, die aan de basis hebben gestaan van dit soort vermogens, zich mee bezig menen te mogen houden.

De 10 Mile Ocean Drive heeft prachtig uitzicht op zee en op de villa’s die daarop uitkijken.

Ook het huis was een beetje Eftelingachtig. Dat betekent, dat het hoognodig in de verf gezet moest worden.

Tot onze verbazing leeft hier het ouderwets bermtoerisme nog. Mensen die gaan zitten te kijken naar mensen, die dit alles komen bekijken. Dit stel, onderweg met hun, in voortreffelijke conditie verkerende, Kübelwagen, had voldoende andere spulletjes bij zich om zich te vermaken, maar voorlopig zat mevrouw lekker, op de meegenomen stoelen, te lezen met haar hondje aan haar zijde.

Ook de mensen in deze Chrysler zijn bermtoeristen. Hun auto uit de vijftiger jaren hoort ook wel bij de attracties.

We hadden ook in deze bus rond kunnen toeren, maar we vinden het leuk op onze segways.

Er zijn er zoveel, dat je gewoon niet weet welke je moet kiezen. Wat een weelde allemaal.

Prachtig zo’n vijver in je tuin.

De ingang van Fort Adams. Hier was de admiraal thuis, die zijn schepen niet wit wilde verven.

Het familiehuis van de familie Bouvier, de ouders van Jacky Kennedy Onassis. Het is gekocht door Campbell, van de beroemde soepen. Ze doen hier proeven met dierengenetica. Het huis is van binnen een groot laboratorium.

We staan op het terrein van de Newport Yacht Club. (Heilige grond)

Nelly Rose ligt achter de Ida Lewis Yacht Club voor anker.
Hiermee sluiten we een beetje het verslag over Bellevue Avenue af en de omgeving van Newport. Het stadje zelf heeft ook nog veel te bieden, maar eerst gaan we met de bus naar Bristol om daar het Herreshoff museum te bekijken.

We gaan vanmiddag de mansions en de cottages van Newport bekijken. Cottages zijn van hout, maar die gingen te vaak in vlammen op, zodat rond 1900 steeds meer in steen gebouwd werd. De hele high society van de States moest in die tijd een zomerhuis in Newport hebben. Ze werden daar naartoe gelokt door architect Richard Morris Hunt, die de grootste mansions heeft ontworpen.

Voor het zover is, gaan we lunchen in een echte klassieke diner.

We gaan de tour door Newport maken op een Segway. dat wilden we vanaf Lissabon al een keer doen, maar er kwam steeds iets tussen. Ook in Washington en New York ging het niet door, maar nu gaat het gebeuren. Voor dat we de straat op mogen, moeten we eerst oefenen in een garage. De eerste paar minuten, echt niet langer, voelt het even merkwaardig aan, maar al gauw gaat het vanzelf. We mogen er op uit.

We rijden rond met een gids, die de mansions en cottages goed kent. Hij geeft een verkorte versie van alle literatuur, die er over Bellevue Avenue geschreven is. De huizen zijn bijzonder, maar de excentrieke levensstijl van sommige bewoners zeker ook.

De meeste echte mansions zijn niet meer in privé bezit. Die levensstijl is niet meer van deze tijd. Het onderhoud alleen al vergt voortdurende inzet van allerlei vakmensen. Vanderbilt had voor de Breakers 200 mensen in dienst, maar ook de kleinere mansions hadden een permanente staf van 50 mensen en tijdens het seizoen kwam daar nog personeel bij.

Er is een 3,5 mijl lange ocean walk, die over het terrein van ongeveer 65 mansions gaat. Het pad is opengesteld voor het publiek, maar de grond hoort bij de mansions, die ook het onderhoud voor hun rekening nemen. Na een 3/4 mijl is er een trap met 40 treden naar beneden naar het rotsige strand.

Iedere trede is aan iemand opgedragen. Deze trede, onder de Docksides van Pim, is opgedragen aan ‘our employees’.

Dit is Ochre Court, het op een na grootste mansion in Newport. Het werd in 1892 gebouwd voor Ogden Goelet, bankier, project ontwikkelaar en competitieve zeiler. Ze verbleven normaal gesproken 8 weken per jaar in het huis.
Zoon Robert deed in treinen, hotels en onroerend goed. Hij gaf Ochre Court in 1947 cadeau aan de Sisters of Mercy.

Het uitzicht en de tuin zijn spectaculair.

De achterkant is ook indrukwekkend.

De binnenkant is rijk gedecoreerd met houtsnijwerk, schilderijen aan muren en beschilderde plafonds en glas in lood.

De hal diende ook als balzaal.

De zitkamer met 2 openhaarden naast elkaar.

De bibliotheek en eetzaal.

Dit is The Breakers (1895), het grootste mansion in Newport. Het was het zomerhuis van Cornelius Vanderbilt II. Het kost $25 om dit paleis ook van binnen te bezichtigen en dat schijnt echt de moeite waard te zijn. We geloven de gids op zijn woord. De herbouw waarde zou vandaag rond de $350 miljoen verzekerd moeten worden.

We mogen met de segways niet naar binnen, maar we kunnen over de Cliff Walk wel achterom om daar even te kijken.

De achterkant

De Cliff Walk is op sommige plaatsen zwaar beschadigd door Hurricane Sandy en is verderop dan ook afgesloten voor reparatie.

Bijzondere afscheiding en dus een goed einde voor het eerste deel van dit blog. Het tweede deel brengt ons ook nog bij de Newport Country Club, een champion golf course, waar de PGA tour jaarlijks op bezoek gaat, en bij de Newport Yacht Club. Sport en spel hoorde immers bij de zomers van de bewoners van deze huizen.

Het is de zondag van het lange 4th July weekend en de Amerikanen moeten maandag weer aan het werk. Het is een waarachtige file de baai uit en we moeten ‘ritsen’ om ons plekje daarin te vinden. Het is heerlijk weer.

Eenmaal buiten verspreidt de file zich in alle windrichtingen; terug naar New York, Connecticut, Rhode Island of naar noordelijker staten. Wij gaan naar het noorden, naar Newport in Rhode Island, en komen langs het Northern Lighthouse (1867).

Het is een superzeildag en we merken, dat we in de buurt van het zeilersmekka beginnen te komen. Er vaart wat rond hier. Newport is de plaats waar Sparkman and Stephens vandaan komen. Zij zijn de ontwerpers van veel jachten, die we vandaag klassiek noemen, maar die in hun tijd op alle gebied vooruitstrevend waren. Even verder de rivier op ligt Bristol, waar de Herreshoff Manufacturing Company van 1878 tot 1945 gevestigd was. Zij bouwden onder andere acht keer het jacht, waarmee de Amerikanen de America’s Cup verdedigden.
Die America’s Cup is overigens de afgelopen zondag in San Francisco weer van start gegaan. Eerst worden wedstrijden gehouden om de uitdager te selecteren, die het mag gaan opnemen tegen Team Oracle USA, de huidige houder van de America’s Cup (www.americascup.com). De eerste wedstrijd om de beker (de 100 Guinea Cup) werd in 1851 gewonnen door de schoener America. Het is de oudste trofee, waar nog steeds om gestreden wordt. Die historie waart hier rond.

De Beavertail-Lighthouse begroet je bij binnenkomst van Narragansett Bay. Het zwaailicht staat aan.

Een goed bewaard scheepje vaart onder een vakantie huisje huis met een grote koepel door. We gaan hier over land waarschijnlijk ook een tocht maken langs de vakantiehuizen van de echte rijke Amerikaanse families. Onder andere staat hier een huis dat de ‘Breakers’ heet, van de VanderBiltjes. Dat schijnt op Schönbrunn te lijken.

Ook weer mooi.

We hopen dat dit een hotel is, maar zeker weten doen we het niet…..

Dit huis is niet af en er zijn geen bouwactiviteiten waarneembaar. Het geld was kennelijk vroegtijdig op en daarmee verliep het toegangskaartje tot de club der superrijken. De bouwer stond voor joker, en dit spookhuis staat hier op de rots lelijk in het zicht.

Charter-schooners varen op en neer.

We houden van onze vuurtorens, hoewel we er in deze GPS tijden minder behoefte aan hebben. Deze stond er al vóór de brug werd gebouwd en heet Rose Island Lighthouse.

We komen langs Fort Adams en draaien stuurboord de baai, in waar we met enige mazzel en wat puzzelen nog net een plekje kunnen vinden om te ankeren. Twee toekomstige buurmannen gaan aan dek van hun schip zitten om het allemaal met de nodige scepsis gade te slaan. Als we eenmaal liggen zijn ze gelukkig tevreden.

Nog een charterschooner met een luidkeels zingende bemanning aan boord. Ze zeilen zo ver mogelijk door. De bemanning is hier bezig met het opdoeken van de kotterfok.

Dit is een houten 12 meter jacht. Dat is een meetformule, die lang werd gebruikt als maatstaf voor de America’s Cup jachten. Er varen er hier in de haven nog een aantal rond.

We liggen op onze ankerplaats helemaal op de eerste rang. Hier vaart een nog oudere 12 meter voorbij. Er komen ook nieuwe jachten langs. Sommigen met hele mooie elegante lijnen en prachtige zeilvoering, maar ook hele lelijke racemonsters.

Onze buurman Allen komt langs en geeft wat tips voor de omgeving.

De ketting van de Hanneke’s fiets is er gelukkig maar 1 x afgelopen.

We fietsen nu naar de noordkant van het eiland.

Overal bloeien rozen, ook in het wild.

Er komt weer zeevlam in de Great Salt Pond.

Dit hotel staat aan de oude haven en is onderdeel van het beschermde stadsgezicht.

Dit is de langste raft, die wij ooit gezien hebben.

Stokrozen hadden we al lang niet meer gezien.
We komen Jeff en Rachel van de ‘Aurora’ weer tegen en besluiten om gezamenlijk een pizza te gaan eten.

We gaan naar de Poor Peoples Pub. Een uitstekende keus, want het cafe ernaast zorgt voor de live muziek, een combinatie van blue grass en rock en roll.

Moet je hebben; hoe kun je zonder?

Wedstrijd in Wat?????

Binnen wordt het duidelijk: het gebeurt op de televisie. We hebben Mr. Chestnut zijn 55e hot dog naar binnen zien werken. Alleen ernaar kijken maakte ons al misselijk! De man heeft een techniek waarbij kauwen geen grote rol lijkt te spelen. Laten we het er verder maar niet meer over hebben.

Deze dog is veel leuker. Het is de Portugese waterhond ‘Charley Brown’ van de ‘Aurora’. Hij had net gezwommen en ziet er slank uit. Charley doet zijn behoeftes op het voordek van de boot en voelt zich ook bij langere oversteken heel senang. Hij beweegt met groot gemak over het hele schip en zwemt graag tussen de baasjes heen en weer, als die gaan paddle boarden.

We lopen terug naar de haven door de mist.

Rozen in het riet, ook nog nooit gezien!

In de pub ‘The Oar’ wachten we op de watertaxi.

Het is inmiddels gewoon koud geworden. Dat zijn we niet meer gewend.

De volgende ochtend horen we het geroep van de bakkersboot al in de verte. Hij verkoopt behalve gewoon brood ook heerlijke Oatmeal-en Choclate Chip Cookies.

Aan het eind van de dag gaan we wat drinken in de Bar van Bill. Bill hebben we leren kennen in Culebra, waar hij ons attent maakte op Block Island. Dit is een serieus drankje. We hadden dat nog nooit eerder gezien en volgens Bill is het flauwekul, maar Corona maakt er speciaal kleine flesjes voor.

We gaan voor een Potluckdinner ( iedereen neemt zelf wat mee ) aan boord van de ‘Aurora’.
We hebben grote moeite om de boot te vinden in de massa, die hier voor anker ligt. Jeff en Rachel waren de dag ervoor gaan ‘clammen’. Daar hebben ze een speciale hark voor om in het zand te woelen. Dat zand moet er wel uit en daarom wordt achter aan de boot een net in het water gehangen, zodat de clams zichzelf schoonspoelen.

Mooie zonsondergang.

De vlag is erg belangrijk in dit toch wat nationalistische land. ‘s Morgens wordt de vlag overal met ceremonieel gehesen en ‘s avonds bij zonsondergang weer gestreken. Hier in de baai begint iedereen dan te toeteren. De Navy tug met de grote bastoeter voorop. Jeff pakt een Conch en blaast daar op. Zo’n Conch heeft ook een mooie diepe sonore klank.

De Manissean Indianen hebben een vuurtje gestookt en dat werd opgemerkt door de italiaanse ontdekkingsreiziger Verrazzano, toen hij het eiland in de Narragansett Bay in 1572 passeerde. In 1609 werd het eiland herontdekt door de Hollander Adriaen Block. Uiteindelijk kwamen in 1661 de eerste immigranten aan. Het waren zestien Europese families, die met de boot werden afgezet. Ze moesten met hun vee naar de kant zwemmen, omdat er nog geen haven was. Dat gebeurde in een baai, die nu nog Cow Cove heet. Het eiland staat op de lijst van ‘The Last Great Places’ van de Nature Conservancy; een van de 12 plaatsen op het westelijk halfrond.
Het eiland wordt heel streng gereglementeerd om te voorkomen, dat het in de handen van het massa toerisme kan vallen. In principe bepaalt de lokale bevolking wat er geboden kan worden. Er is geen geweldige instroom van seizoenkrachten.

We wilden hier wel even koffie drinken op het terras, maar het prachtig oude hotelletje serveert alleen diners. Je zult op dit eiland nergens een Starbucks of Mac Donalds vinden. Daar zijn ze hier niet van gediend. Het gehele waterfront in Old Harbor is beschermd stadsgezicht en er wordt over het hele eiland op bescheiden wijze gebouwd. Het gaat niet om het gebouw, maar om het eiland.

We gaan op zoek naar Bill, die we in Culebra hebben ontmoet. Hij heeft bij Paine’s Dock een Pub en woont 6 mnd. per jaar hier en de andere 6 in Culebra, waar hij achter de bar staat van het befaamde Dinghy Dock Restaurant voor de gezelligheid. Hij woont op zijn boot.

Ook hier ligt het stampvol. Het is een geweldig breiwerk.

Als je eenmaal ligt, kun je er ook niet zomaar uit! Na alle passen en meten en gesjouw met elektriciteitskabels ben je afhankelijk van de buitenste boot voor je vertrek. Een uurtje langer wachten is met zo’n boot niet echt een probleem. Zij varen in een uur, afhankelijk van de zeegang, een afstand, waar wij een uur of zes over doen. Dan verbruiken ze wel in de buurt van de 200 liter diesel.

Bill is er niet. Hij is een dagje aan het zeilen. Wij gaan naar het stadje ‘Old Harbor’ om fietsen te huren, waarmee we het eiland kunnen verkennen. Aan de steiger is het vol, getuige de hoeveelheid rubberbootjes op het strand.

We huren eerst een tandem, maar de eerste heeft een ketting die overspringt, van de tweede kan het zadel niet omhoog en de derde stuurt levensgevaarlijk. Dat experiment geven we dus maar op en we zijn allebei maar op een eigen fiets gestapt. Dat is eigenlijk maar goed ook, want het is heuvelachtiger dan we gedacht hadden. We komen een paar stevige hellingen tegen op weg naar de vuurtoren ( Southeast Lighthouse). De kust heeft hier behoorlijk te lijden onder het geweld van de Atlantische Oceaan en kalft zodanig af, dat in 1993 besloten moest worden om het gehele gebouw een stuk landinwaarts te verplaatsen toen het nog maar 50 voet van de klif af stond. Het kan nu weer een hele tijd mee.

Dit is de aparte achterkant. In het gebouw zit een klein museum in en we kregen uitleg van een vriendelijke jongeman over de genoemde verhuizing.

Pim voelt zich topfit en gaat de 142 treden af en weer op. De trappen komen niet helemaal tot aan het strand. Het laatste stuk is een klimpartij over de rotsen.

Dit zijn de Mohegan Bluffs, waar de Manissean indianen strijd hebben gevoerd met de aanvallende stam van de Mohegan indianen. De Manisseans hebben overigens gewonnen.

Tijdens de Amerikaanse Revolutie verordonneerde George Washington, dat al het vee van de eilanden naar het vaste land gebracht moest worden om te vermijden, dat het als voedsel zou kunnen dienen voor de Engelsen. Het eiland bleef neutraal in dit conflict.

Dit stukje strand is rustig, maar verderop bij ‘Old Harbor’ is ‘t behoorlijk druk.
Franse piraten hebben het eiland tussen 1600 en 1700 vier keer leeggeplunderd. Ze konden hier makkelijk aan de kant komen.

Hotel Mannisses is een bezienswaardigheid. Een mooi gebouw en waarschijnlijk een voortreffelijke plek om te logeren. We wilden daar een drankje drinken, maar kozen uiteindelijk voor het hotel met het terras op de heuvel. De tuin van Mannisses is prachtig, maar we kijken toch liever uit op de zee.

We kiezen uiteindelijk voor dit prachtig gelegen terras.

Het is erg gezellig aan de buitenbar.

Pim heeft normaal helemaal niets op met Budweiser uit de VS. Hij maakt vandaag een uitzondering. Budweiser heeft een speciale editie voor the 4th of July uitgebracht en na zo’n stuk fietsen smaakt alles goed.

Er zijn op dit eiland 360 meertjes en 2/3 van het eiland is een natuurreservaat.

Schitterend uitzicht vanaf de veranda.

Hotel met allure en Adirondack- stoelen op het grasveld.

Het zou toch veel leuker zijn, als de leider goed was.