Verhalen

De ketting van de Hanneke’s fiets is er gelukkig maar 1 x afgelopen.

We fietsen nu naar de noordkant van het eiland.

Overal bloeien rozen, ook in het wild.

Er komt weer zeevlam in de Great Salt Pond.

Dit hotel staat aan de oude haven en is onderdeel van het beschermde stadsgezicht.

Dit is de langste raft, die wij ooit gezien hebben.

Stokrozen hadden we al lang niet meer gezien.
We komen Jeff en Rachel van de ‘Aurora’ weer tegen en besluiten om gezamenlijk een pizza te gaan eten.

We gaan naar de Poor Peoples Pub. Een uitstekende keus, want het cafe ernaast zorgt voor de live muziek, een combinatie van blue grass en rock en roll.

Moet je hebben; hoe kun je zonder?

Wedstrijd in Wat?????

Binnen wordt het duidelijk: het gebeurt op de televisie. We hebben Mr. Chestnut zijn 55e hot dog naar binnen zien werken. Alleen ernaar kijken maakte ons al misselijk! De man heeft een techniek waarbij kauwen geen grote rol lijkt te spelen. Laten we het er verder maar niet meer over hebben.

Deze dog is veel leuker. Het is de Portugese waterhond ‘Charley Brown’ van de ‘Aurora’. Hij had net gezwommen en ziet er slank uit. Charley doet zijn behoeftes op het voordek van de boot en voelt zich ook bij langere oversteken heel senang. Hij beweegt met groot gemak over het hele schip en zwemt graag tussen de baasjes heen en weer, als die gaan paddle boarden.

We lopen terug naar de haven door de mist.

Rozen in het riet, ook nog nooit gezien!

In de pub ‘The Oar’ wachten we op de watertaxi.

Het is inmiddels gewoon koud geworden. Dat zijn we niet meer gewend.

De volgende ochtend horen we het geroep van de bakkersboot al in de verte. Hij verkoopt behalve gewoon brood ook heerlijke Oatmeal-en Choclate Chip Cookies.

Aan het eind van de dag gaan we wat drinken in de Bar van Bill. Bill hebben we leren kennen in Culebra, waar hij ons attent maakte op Block Island. Dit is een serieus drankje. We hadden dat nog nooit eerder gezien en volgens Bill is het flauwekul, maar Corona maakt er speciaal kleine flesjes voor.

We gaan voor een Potluckdinner ( iedereen neemt zelf wat mee ) aan boord van de ‘Aurora’.
We hebben grote moeite om de boot te vinden in de massa, die hier voor anker ligt. Jeff en Rachel waren de dag ervoor gaan ‘clammen’. Daar hebben ze een speciale hark voor om in het zand te woelen. Dat zand moet er wel uit en daarom wordt achter aan de boot een net in het water gehangen, zodat de clams zichzelf schoonspoelen.

Mooie zonsondergang.

De vlag is erg belangrijk in dit toch wat nationalistische land. ‘s Morgens wordt de vlag overal met ceremonieel gehesen en ‘s avonds bij zonsondergang weer gestreken. Hier in de baai begint iedereen dan te toeteren. De Navy tug met de grote bastoeter voorop. Jeff pakt een Conch en blaast daar op. Zo’n Conch heeft ook een mooie diepe sonore klank.

De Manissean Indianen hebben een vuurtje gestookt en dat werd opgemerkt door de italiaanse ontdekkingsreiziger Verrazzano, toen hij het eiland in de Narragansett Bay in 1572 passeerde. In 1609 werd het eiland herontdekt door de Hollander Adriaen Block. Uiteindelijk kwamen in 1661 de eerste immigranten aan. Het waren zestien Europese families, die met de boot werden afgezet. Ze moesten met hun vee naar de kant zwemmen, omdat er nog geen haven was. Dat gebeurde in een baai, die nu nog Cow Cove heet. Het eiland staat op de lijst van ‘The Last Great Places’ van de Nature Conservancy; een van de 12 plaatsen op het westelijk halfrond.
Het eiland wordt heel streng gereglementeerd om te voorkomen, dat het in de handen van het massa toerisme kan vallen. In principe bepaalt de lokale bevolking wat er geboden kan worden. Er is geen geweldige instroom van seizoenkrachten.

We wilden hier wel even koffie drinken op het terras, maar het prachtig oude hotelletje serveert alleen diners. Je zult op dit eiland nergens een Starbucks of Mac Donalds vinden. Daar zijn ze hier niet van gediend. Het gehele waterfront in Old Harbor is beschermd stadsgezicht en er wordt over het hele eiland op bescheiden wijze gebouwd. Het gaat niet om het gebouw, maar om het eiland.

We gaan op zoek naar Bill, die we in Culebra hebben ontmoet. Hij heeft bij Paine’s Dock een Pub en woont 6 mnd. per jaar hier en de andere 6 in Culebra, waar hij achter de bar staat van het befaamde Dinghy Dock Restaurant voor de gezelligheid. Hij woont op zijn boot.

Ook hier ligt het stampvol. Het is een geweldig breiwerk.

Als je eenmaal ligt, kun je er ook niet zomaar uit! Na alle passen en meten en gesjouw met elektriciteitskabels ben je afhankelijk van de buitenste boot voor je vertrek. Een uurtje langer wachten is met zo’n boot niet echt een probleem. Zij varen in een uur, afhankelijk van de zeegang, een afstand, waar wij een uur of zes over doen. Dan verbruiken ze wel in de buurt van de 200 liter diesel.

Bill is er niet. Hij is een dagje aan het zeilen. Wij gaan naar het stadje ‘Old Harbor’ om fietsen te huren, waarmee we het eiland kunnen verkennen. Aan de steiger is het vol, getuige de hoeveelheid rubberbootjes op het strand.

We huren eerst een tandem, maar de eerste heeft een ketting die overspringt, van de tweede kan het zadel niet omhoog en de derde stuurt levensgevaarlijk. Dat experiment geven we dus maar op en we zijn allebei maar op een eigen fiets gestapt. Dat is eigenlijk maar goed ook, want het is heuvelachtiger dan we gedacht hadden. We komen een paar stevige hellingen tegen op weg naar de vuurtoren ( Southeast Lighthouse). De kust heeft hier behoorlijk te lijden onder het geweld van de Atlantische Oceaan en kalft zodanig af, dat in 1993 besloten moest worden om het gehele gebouw een stuk landinwaarts te verplaatsen toen het nog maar 50 voet van de klif af stond. Het kan nu weer een hele tijd mee.

Dit is de aparte achterkant. In het gebouw zit een klein museum in en we kregen uitleg van een vriendelijke jongeman over de genoemde verhuizing.

Pim voelt zich topfit en gaat de 142 treden af en weer op. De trappen komen niet helemaal tot aan het strand. Het laatste stuk is een klimpartij over de rotsen.

Dit zijn de Mohegan Bluffs, waar de Manissean indianen strijd hebben gevoerd met de aanvallende stam van de Mohegan indianen. De Manisseans hebben overigens gewonnen.

Tijdens de Amerikaanse Revolutie verordonneerde George Washington, dat al het vee van de eilanden naar het vaste land gebracht moest worden om te vermijden, dat het als voedsel zou kunnen dienen voor de Engelsen. Het eiland bleef neutraal in dit conflict.

Dit stukje strand is rustig, maar verderop bij ‘Old Harbor’ is ‘t behoorlijk druk.
Franse piraten hebben het eiland tussen 1600 en 1700 vier keer leeggeplunderd. Ze konden hier makkelijk aan de kant komen.

Hotel Mannisses is een bezienswaardigheid. Een mooi gebouw en waarschijnlijk een voortreffelijke plek om te logeren. We wilden daar een drankje drinken, maar kozen uiteindelijk voor het hotel met het terras op de heuvel. De tuin van Mannisses is prachtig, maar we kijken toch liever uit op de zee.

We kiezen uiteindelijk voor dit prachtig gelegen terras.

Het is erg gezellig aan de buitenbar.

Pim heeft normaal helemaal niets op met Budweiser uit de VS. Hij maakt vandaag een uitzondering. Budweiser heeft een speciale editie voor the 4th of July uitgebracht en na zo’n stuk fietsen smaakt alles goed.

Er zijn op dit eiland 360 meertjes en 2/3 van het eiland is een natuurreservaat.

Schitterend uitzicht vanaf de veranda.

Hotel met allure en Adirondack- stoelen op het grasveld.

Het zou toch veel leuker zijn, als de leider goed was.

We zijn op weg van Baltimore naar Cape May. Daarvoor varen we eerst naar het einde van de Chesapeake Bay, waar het C&D Canal begint; het kanaal van de Chesapeake Bay naar de Delaware. Het is een vaak druk kanaal, met grote scheepvaart.

We wilden deze trip in twee etappes doen. Tot aan de ankerplaats in het C&D Canal en daarvandaan door naar Cape May. De eerste etappe was een beetje teleurstellend. Er stond werkelijk de hele dag geen spatje wind. Het water lag er vrijwel de gehele dag als een spiegel bij. Vrijwel, want dat vlakke water – en dan vooral in het weekend – zorgt ervoor, dat vrijwel iedere powerboat in de baai er op uit gaat. Dat maakt behoorlijk wat lawaai en sommigen trekken behoorlijke golven. Meestal pikken wij nog wel een paar uurtjes zeilen mee, maar zelfs dat zat er vandaag niet in. We hebben de hele dag de motor aan gehad; 11 uur lang.

Dat is langer dan gedacht, en dat komt door de super maan. Vandaag is het volle maan en staat de maan het dichtst bij de aarde dan alle andere nachten van het jaar. Dat betekent, dat we over twee dagen een heel hoog water hebben bij vloed en een heel laag water bij eb. Het is een extreem springtij. Vandaag heb je daar al behoorlijk de effecten van.

We hadden het allemaal goed uitgezocht op de kaarten en de getijdentafel. De Amerikanen doen dat op hun kaarten anders dan onze kaarten. Wij gaan uit van LLWS, Laag Laag Water, zoals dat bij extreem Springtij voor kan komen, maar de Amerikanen geven MLL, Mean Lower Low, het gemiddelde lage water. Het is duidelijk, dat het vandaag lager zou worden dan het gemiddelde; van de 21e tot de 28e 9 inch tot een voet lager.

We kwamen bij laag water aan bij de ankerplaats, waar volgens de kaart 3 meter water zou moeten staan MLL. Dat zou nu dus 2.70 meter moeten zijn, meer dan genoeg voor Nelly Rose, die minder dan 2 meter diep steekt. Niet dus. Hanneke draaide keurig in het midden de opening in en we zaten meteen als een huis. Gelukkig was er een vriendelijke mijnheer met een sportboot, die ons wilde helpen. Hij trok er zo hard mogelijk aan en wij gaven veel gas en inderdaad waren we snel weer los en konden we onze weg vervolgen. De ankerplaats zou het niet worden.

We belden met de enige marina aan het kanaal en vroegen wat een nachtje daar zou kosten. Ze vroegen $2 per voet, wat voor Nelly Rose dan op $82 neer zou komen. Dat hebben we nog nergens betaald, maar we zagen niet direct een alternatief. Je mag in het kanaal verder nergens ankeren.

We vroegen de man of wij daar met onze zes en een halve voet diepgang wel binnen zouden kunnen komen. Hij verzekerde ons, dat het geen probleem zou zijn. Hij had net nog een boot met 7 voet diepgang binnen zien komen en die had geen enkel probleem. Een beetje zoals de verkoper, die zegt dat hij zelf net zo’n paar heeft en dat het geweldig voldoet. Gewone bullshit dus. We liepen bij de tweede steiger al aan de grond. We konden nog iets meer naar de andere kant van de vaargeul kruipen, waar het nog iets dieper zou zijn, maar daar stopte het echt. Officieel geven ze de Super Moon de schuld, maar het komt gewoon, omdat ze de aangegeven diepte niet meer halen. Er moet regelmatig gebaggerd worden, maar daarvoor is geen geld. Een probleem dat de hele Intra Coastal Water Way raakt, maar waarvan wij dachten, dat het hier in dit grote en drukke kanaal geen rol zou spelen; wel dus.

Het is allemaal niet zo’n heel groot probleem, want je zit alleen maar vast in de modder, maar het schiet niet echt op. Het kost gewoon veel tijd. Gelukkig waren ze bereid om ons over de drempel te trekken. Ze stuurden een bootje. Dat hebben wij gebruikt om ons weer terug in de richting van het kanaal te laten slepen, want over de drempel naar het diepe stuk van de haven zou betekenen, dat we de volgende dag pas om een uur of negen weer bij het kanaal zouden kunnen komen. Daar hadden we geen zin in, want dan komen we in het donker aan in Cape May.

We besloten in eerste instantie om dan de nacht maar door te varen. Niet ideaal en we hadden er niet echt zin in, maar ach. Toen we echter bijna het kanaal uit waren, zagen we op de AIS dat er twee zeilboten daar hun anker hadden laten zakken. Natuurlijk, in de Delaware mag dat wel. Normaal niet zo’n aantrekkelijk idee, maar met dit rustige weer een ideale optie. Anker zakken en de wekker op vijf uur. Morgen gaat de reis weer verder.

We pakken de oranje busroute. Een van de vier routes van de Charm City Circulator, die, zoals ze zelf zeggen, ” Fast, Friendly and Free” is. We stappen over op de paarse route, die dwars door het centrum naar het Penn station gaat. Zo zien we nog even wat meer van Baltimore.
We gaan met de MARC trein. Een commuter trein naar Washington Union Station. Dat station ligt op loopafstand van alles wat we willen zien.

We lopen door een park richting Capitool en worden daar begroet door een aantal eerder nieuwsgierige dan schuwe eekhoorns.

Enorm imposant gebouw. Veel groter dan verwacht eigenlijk. Het is indertijd ook gebouwd met de bedoeling om het grootste gebouw, op dat moment, in het land te zijn. Er is in de loop van de jaren wel bijgebouwd en ook de koepel, oorspronkelijk van hout, is later vervangen door deze gietijzeren constructie.

Als goede toeristen gaan we naar het visitor’s center, waar we kaartjes krijgen voor de rondleiding van 11.20, die om 11.30 begint.

Alles is uitstekend georganiseerd en berekend op veel meer mensen dan er vandaag zijn.


Eerst worden we een theater ingeloodst. De tekst van de begindia lijkt duidelijk. Tijdens de film mogen er geen foto’s en andere opnames gemaakt. Dit soort schooluitjes maakt meteen het kind in de mens wakker en Pim besluit dan ook meteen om het verbod op haar accuratesse te beoordelen. Hij maakt een foto. De mevrouw neemt meteen haar microfoon in de hand en zegt dat het maken van foto’s en andere opnames in deze ruimte verboden is. We zijn maar niet met haar in discussie gegaan.

De toerleidster is heel gedreven en vertelt enthousiast over alles wat we te zien krijgen.

Er staan eigenlijk niet overdreven veel spullen in het Capitool. Iedere staat mag twee standbeelden in brons of marmer aanleveren van mensen, die ze in die staat belangrijk vinden. Als dat een president is, dan wordt die geplaatst in de Rotunda en anders in de oorspronkelijke zaal van het congres.

De befaamde gietijzeren koepel.

Het schilderij bovenin barst natuurlijk van de symboliek. Er is ook rondom een schildering met belangrijke momenten uit de historie.

Dit schilderij hangt in de Rotunda en laat het vertrek zien van de pelgrims aan boord van de Speedwell vanuit Delfshaven. De Speedwell bleek zo lek als een mandje en in Engeland zijn deze mensen overgestapt op de Mayflower.

Tekst en uitleg.

Rosa Parks staat hier pas een paar weken. Obama was bij de onthulling.

Deze 3 dames stonden aan het hoofd van de suffragette-beweging en hebben er uiteindelijk voor gezorgd, dat de vrouwen in Amerika stemrecht kregen.

Chief Washakie (1800?-1900) staat hier namens Wyoming. Hij heeft verscheidene Shoshone stammen bij elkaar gevoegd en er voor gezorgd, na onderhandelen met het leger van de U.S., dat er 3 miljoen Acres voor de Indianen als eigen grond overbleven. Hij is met volle militaire eer begraven. De manier waarop de Indianen in het verleden zijn behandeld blijft een heel moeilijk hoofdstuk in de Amerikaanse geschiedenis.

Dit is John Swigert (1931-1982) , hij staat hier namens Colorado. hij was één van de 3 crewmembers van de Apollo 13. Ze hebben 6 dagen in de ruimte doorgebracht, voordat ze door een kapotte zuurstoftank naar aarde terug moesten keren. Hij werd in 1982 gekozen om in het house of representatives plaats te nemen, maar is een week, voordat dat zou gebeuren , gestorven. Op een paar belangrijke momenten van zijn leven heeft de man toch behoorlijk veel pech gehad.
We zijn ook nog naar de vergaderzaal van het Congres geweest, maar daar mochten we geen fototoestel mee naar toe nemen. Vervolgens hebben we voortreffelijk geluncht in het bezoekersrestaurant, waar voor uitermate schappelijke prijzen een grote keuze aan goed bereid voedsel werd geserveerd. Door de tunnel zijn we daarna naar de Library of Congres gelopen.

Die Library is met veel zorg en liefde gebouwd. We zouden er dolgraag een boek willen lezen, maar dat zit er niet zomaar in. In de hal mag je nog net foto’s maken, maar verder eigenlijk nergens. De pilaren geven het geheel een Escher-achtig gevoel.

Uitgeloofd voor degene, die de moordenaar van Abe te pakken krijgt. Deze foto mocht ook niet gemaakt worden. Dit keer is het Hanneke, die de uitbrander krijgt.

We verlaten de Library door de voordeur, zodat we ook de buitenkant te zien krijgen.

Vervolgens lopen we om het Capitool heen,

zodat we ook de achterkant kunnen bewonderen. Hiervandaan lopen we door naar de monumenten en uiteindelijk naar het Witte Huis.

Baltimore, wat weet je van zo’n stad? Eigenlijk vrijwel niets. Pim heeft er vroeger zijdelings mee te maken gehad, omdat veel karton van Kappa Karton, tegenwoordig Eskaboard, via Baltimore en Norfolk naar de VS werd verscheept. Van de historie van de stad hadden we geen idee.
In Baltimore zijn de eerste doden van de Amerikaanse burgeroorlog gevallen. Maryland was een van de zogenaamde grensstaten en de kans was heel groot, dat het zich samen met de zuidelijke staten van de Union zou afscheiden. Daardoor zou de hoofdstad Washington in het afgescheiden gebied komen te liggen, iets wat de Union kost wat kost wilde vermijden. Na het bombardement op Fort Sumter, waarbij geen slachtoffers vielen, maar wat toch gezien wordt als het officiële begin van de burgeroorlog, mobiliseerde Lincoln een legermacht van tienduizenden Noord Amerikanen, die naar Washington moesten komen. Zij werden met de trein vervoerd. Die treinreis voerde door Baltimore, maar daar was geen doorgaande verbinding. De soldaten moesten van het noordelijk station naar het station aan President Street marcheren. Daarbij werden zij uitgejouwd, vervolgens lastig gevallen en met stenen bekogeld. Toen de troepen zich bedreigd voelden, zijn zij gaan schieten. Er kwamen vier militairen en twaalf burgers om. De eerste slachtoffers van de burgeroorlog.
Maryland was de noordelijkste staat met veel slaven. Slaven die het dichtste bij de vrijheid waren, als zij er in slaagden te ontsnappen. Binnen de staat heerste hele grote verdeeldheid over de slavernij, die zelfs binnen families tot onoverbrugbare tegenstellingen leidden.
De treinreis van Baltimore naar Washington heeft historische betekenis. Wij gaan die reis morgen maken.

Die historie speelt in Baltimore nog steeds een rol, maar van de verdeeldheid merken wij als toeristen in ieder geval niets. Baltimore positioneert zichzelf als “Charm City”. Het soort reclame campagne van buitenaf, die de bevolking vermag te indoctrineren. Vergelijk het maar met de reclame “de NMB denkt met u mee”. De NMB directie kreeg een cultuurverandering bij het personeel niet echt voor elkaar en zorgde ervoor, dat het verwachtingspatroon van de klant de dwingende factor werd om die verandering toch te bewerkstelligen. Charm City is het offensief van de gemeente; onder andere uitgedragen door grote teksten op de gratis bussen, die door het centrum rijden. Hybride bussen, waarmee 4 routes door het centrum worden gereden. Om de tien minuten komt er zo’n bus. Wat ons betreft werkt het. Wij vinden Baltimore een charmante stad, met een hele gezellige Italiaans wijk.

Oude gebouwen zoals deze elektriciteitscentrale zijn goed opgeknapt en hebben een functie gekregen in het leven in de stad.

In ons blog over de reis naar Baltimore lieten we een foto zien van de saaie metalen structuur, die op de plaats is komen te staan van het Seven Foot Knoll Lighthouse uit 1856. Gelukkig hebben ze dat Lighthouse niet vernietigt, maar is het in 1988 verplaatst naar deze stek. De U.S. coastguard heeft het gebouw, dat inmiddels nogal wat onderhoud nodig had, cadeau gegeven aan de stad. We zullen proberen om er nog een foto van te maken vanaf het water. Het is echt een prachtig gebouw, met een imposante geschiedenis tijdens de jaren dat het in gebruik was.

De poten van het Lighthouse werden in de bodem geschroefd om het te verankeren op zijn plaats. De zogenaamde Screwpile funderingen, ontworpen door een blinde engineer, die het zo kon beschrijven, dat zijn zoon het kon tekenen.

Even een sleepboot voor zoonlief.

Hanneke staat onder de davits waaraan de boot van het Lighthouse hing. Daarachter zie je de jachthaven, waar Nelly Rose ligt.

Echt een mooie vuurtoren. We stoorden een jong paartje, wat op de hoek stond te vrijen. Net toen Hanneke hen wilde zeggen, dat we weg zouden gaan, als ze ons een dollar gaven, vroegen ze ons of we een foto van hen wilden maken. Vervolgens hebben wij hen maar hetzelfde gevraagd.

We drinken een heerlijke milkshake in the Hard Rock Café.

De “Torsk” is een van de laatste onderzeeërs die de Amerikanen tijdens WW II hebben gebouwd in 1944. De boot heeft een record aantal duiken gemaakt en is daarom wereldberoemd in Baltimore.

Dit lichtschip lag bij de ingang van de Chesapeake Bay.

Let op de gitaar bovenop: Hard Rock Café.

We lopen door Little Italy en het valt op hoe iedereen zijn best doet om er iets gezelligs van te maken. We spraken met een man, die een boom aan het planten was in de stoep. Het was de derde boom, die hij rondom zijn hoekhuis aan het planten was. Hij had gaten gehakt in het beton, de bomen geplant en daaromheen gezellige klinkers geplaatst. Er heeft in Ode (tegenwoordig “de Optimist”) een artikel gestaan over dit soort burgerinitiatieven op de openbare weg. Een soort van “Pirate Gardening”, wat de straten personaliseert en er een gezellig uiterlijk aan geeft. We hadden een gezellig gesprek met de man, die ons een Italiaans familie restaurantje aanraadde om later te gaan eten. Goede tip!

Stookkelder ( net als in Veere)

Yankees Suck. Baltimore houdt enorm van Baseball en de Orioles zijn een voortreffelijk team, dat het goed doet in de series. De New York Yankees zijn momenteel het enige team, dat het beter doet…

Baltimore by night. Wel te rusten!

En de dag na Andrea is het alsof er niets gebeurd is. Het ziet er allemaal weer vredig uit en we kunnen onze natte spullen weer te drogen leggen.

We hadden de nodige voorzorgen getroffen voor het geval de wind ons toch zou bereiken. Zo hadden we de grootzeilhoes helemaal vastgesnoerd om te zorgen dat we zo min mogelijk wind zouden vangen. En lag de boot “kreuzverschnurt” met een hele serie lijnen tussen alle 8 palen. Dat bleek niet nodig. We kregen weinig wind, maar wel heel veel regen. Er waren voortdurend waarschuwingen voor flash floods. Zo dicht bij de zee/baai, waar de rivier al redelijk breed is, kan dat niet echt veel kwaad, maar hogerop kan dat in korte tijd tot griezelige toestanden leiden.
Wij hebben uiteindelijk zelfs de zonnetent boven de kuip gehangen om een zo groot mogelijk droog vlak op de boot te hebben.

De fok was natuurlijk drijfnat geworden en nu het weer zonnig en windstil is, hebben we die uitgerold om te drogen.

Dit was een steiger, waar het allemaal al eerder was fout gegaan. Op de website leek het een prachtjachthaven en dat is het ooit echt geweest. Nu is het een vervallen toestand, omdat de eigenaren failliet zijn gegaan. Een ambitieuze man heeft het overgenomen, maar hij moet het allemaal zelf opknappen, omdat hij geen kapitaal kan aantrekken. Er is een voortreffelijk restaurant bij en dat is misschien de mans redding. Dat is echt een tripje naar deze kreek waard.

De omgeving is heel mooi en zeer rustig. Iemand zei: dit is het einde van de wereld.

De dichtsbijzijnde winkel is 4 mijl verderop en heeft niet zo veel, vertelt men. Gelukkig is er hier wel een restaurant en daar krijgen we 6 eieren van cadeau, zodat we toch ons eitje voor het ontbijt knnen koken.

Er hangt natuurlijk wel een Amerikaanse windvlag.

Ook de Antares, die met zijn neus naar de kant ligt, rolt de fok uit om te drogen. Alle jassen mogen ook naar buiten.

De hele nacht was de stilte voor de storm. Het water van de baai lag erbij als een spiegel. Op de kaart staat aangegeven dat de bodem “mud” is. Dat bleek overduidelijk toen we het anker ophaalden; wat een meur. Het is voor het eerst, dat we de dekwaspomp voor het doel gebruiken waarvoor we hem hebben geïnstalleerd op aanraden van Rob Schuttrups. We hebben hem vaak gebruikt om te douchen of om het dek af te spoelen, maar dit keer waren we er echt blij mee.

Terwijl Pim het anker ophaalt, spoelt hij meteen de modder eraf met de zoutwaterpomp, zodat de ankerkluis schoon blijft.
We hebben de wekker op 7 uur gezet. Een tropische storm is een vervelend ding, maar het grote voordeel is wel, dat zo’n storm op de voet gevolgd wordt en er voortdurend voorspellingen worden gedaan over de weg die de storm zal volgen. We weten dan ook, dat we tot aan het einde van de middag de tijd hebben om in veilige haven te komen. Als we om 8 uur wegvaren, kunnen we rond een uur of een in de haven zijn.
Het is lastig om hier nauwkeurig te berekenen hoe laat je gaat aankomen. De stroom wordt bepaald door eb en vloed, door de regenval en het water dat door de verschillende rivieren wordt aangevoerd en door de wind. Omdat de wind al dagenlang vanuit het zuid oosten komt, hebben we eigenlijk steeds stroom mee gehad en staat het water in de baai heel erg hoog.

Het regent de hele dag onafgebroken. Een voorbode van het weer wat in aantocht is. voor het eerst sinds de eerste week van de oversteek van Las Palmas naar St. Lucia hebben we ons oliegoed nodig. Het lijkt Nederland wel. Hanneke’s rode petje blijkt niet bestand tegen deze watervloed en begint hevig af te geven. Het Pauw T-shirt lijkt nu op zo’n 70’er jaren creatie, toen we onze T-shirts zelf verfden.
We varen in het begin tussen veel vissersboeitjes door, waar allemaal krabbenpotten aanhangen. Het is goed oppassen geblazen.

Pim biedt aan om boven te blijven als we eenmaal onderweg zijn. Het heeft geen zin om allebei kleddernat te worden. Dat geeft Hanneke de gelegenheid een uitstekende lunch te verzorgen. Het is koud en het lijkt haar dan ook uitermate passend om erwtensoep te maken. Daar worden we weer een beetje warm van.
Aangezien we nu weer wat meer in het noorden zijn, slapen we inmiddels ook weer onder fleece dekentjes, maar dat bevalt niet goed. Ze zijn te klein en we vervangen ze dan ook gewoon door het dekbed.

Het zicht wordt er niet beter op. We steken de Potomac over; de grote rivier waar Washington DC aan ligt. We zien wat schepen op de AIS, maar lang niet iedereen heeft dat en daarom zetten we de radar ook bij. De iPad, inmiddels ons hoofd navigatie systeem, helpt ons de ingang van de kreek te vinden. Eenmaal daar zien we de smalle vaargeul, die door boeien keurig gemarkeerd wordt.

Antares komt vlak na ons binnengelopen en we doen gezamenlijk een welverdiend aankomstbiertje onder onze zonne/ nu regentent, tot ook dat te nat wordt en we naar binnen gedreven worden door stortbuien, gepaard gaand met onweer. Andrea is nog wat onder de indruk van de eerste storm van het jaar, omdat die naar haar genoemd is. Later in de kroeg zien we de beelden van “Tracking Andrea” op het nieuws. We zijn blij, dat we goed beschut liggen, maar hopen toch, dat ze haar geplande koers, net voor de kust langs, zal blijven volgen. Het is inmiddels wel duidelijk, dat de havendagen in Norfolk dit weekend in het water zullen vallen.

We genieten van de Chesapeake Bay. We varen ieder dag een uurtje of 5 om een baaitje verderop te komen. Al die baaien zijn even mooi en heerlijk rustig. De wind is ons ook gunstig gezind, zodat we ons er echt met een Jantje van Leien vanaf maken. Vanmorgen was er ook weer ongeveer 17 knoop wind schuin van achteren. We rolden de fok uit en lieten ons lekker lui door dat zeil voortslepen.

Profi vissersboot, die de enorme hoeveelheid krabbenpotten hier ophaalt en weer laat zakken. We hebben er niet echt last van, want ze liggen in een keurig grid, met rechte lijnen, zodat we er makkelijk tussendoor kunnen varen en er toch vrij van kunnen blijven.

Antares, met aan boord Olav en Andrea, ligt naast ons voor anker in deze prachtige stille baai.
Morgen moeten we er wel vroeg vandoor, want de tropische storm Andrea komt er aan. Andrea zal daar nog het nodige over moeten horen in de komende dagen.

Na een doodstille nacht, als geweldig contrast met het stadslawaai van Norfolk, varen we gezamenlijk met de Antares verder naar het noorden. De Trinity is vanochtend vroeg al vertrokken voor een bespreking met een werf, waar ze later dit jaar aan de boot willen werken. We zullen ze morgen of overmorgen wel weer tegenkomen.
We komen langs een hoogzit te water. Er zitten nesten op van zeearenden. Halve bomen hebben ze er naar toegevlogen.

Even later zien we twee zeearenden op een markeringspaal zitten. Als we dichterbij komen, vliegt er net een weg.

Het zijn mooie vogels, die goed kunnen vliegen. Als ze naar een vis duiken zijn het net duikbommenwerpers. Ze moeten sneller en accurater zijn dan een pelikaan. Die pakt gewoon de hele omgeving van een vis in zijn bek, maar de zeearend moet precies de vis pakken. Een indrukwekkend gezicht!

Hij kijkt echt verstoord naar Pim, die deze foto maakt.

Het valt ons ineens op, dat we weer heel veel condensstrepen zien van het vliegverkeer. Het zal ongetwijfeld ook klimatologische oorzaken hebben, maar het vliegverkeer is hier natuurlijk een stuk intensiever dan boven de Caribbean.
De strepen verwaaien tot wolken en die hoge nevelbewolking hebben wij al lang niet meer gezien. We hebben ineens geen kraakheldere strak blauwe luchten meer en dat op hetzelfde moment, dat we ook het gin heldere water achter ons hebben gelaten.

Het is een kalm dagje met vrijwel geen verkeer om ons heen. De Chesapeake Bay is een soort IJsselmeer. Hij is 150 zeemijl lang en gemiddeld zo’n 10 mijl breed. De oevers zijn laag en er komen overal kreken en rivieren in de baai uit. Die hebben allemaal oude Indianen namen, zoals de Piankatank rivier, waar we voor deze nacht het anker hebben laten zakken.

We gaan voor vertrek uit Norfolk nog even naar de enorme shoppingmall, om een simcard voor onze Amerikaanse prepaid telefoon te halen. Raar om weer in de wereld van roltrappen en liften te zijn, maar een Starbucks coffee is toch wel lekker.

We moeten nogal lang wachten bij de AT&T tel.winkel, dus gaat Hanneke in een massagestoel zitten om verwend te worden en dat bevalt haar zo goed, dat ze Pim daarna ook nog overhaalt om te gaan zitten.

Maersk is overal. Every good story has a great plot and this plot has a great story. Dit kunstwerk heet “the Plot”, het plekje. Het is de verwachting, dat er uiteindelijk gebouwd zal gaan worden, maar zolang dat nog niet het geval is, is het een gezellig trefpunt voor de Norfolkers.

Hier wordt het verhaal van dit plekje verteld.

Het is echt een modern trefpunt. In plaats van schaakstukken op grote velden, worden op deze grijze muur s’avonds games geprojekteerd. Kun je bijvoorbeeld autoracen op dit gigascherm, maar alle andere Xbox varianten worden ook gespeeld.

De Caramel Fudge Cheesecake werd geserveerd door Amy.

Om 13.00 uur vertrekken we en komen we onze oude achterbuurman tegemoet, die met een lading toeristen het Marinegeweld komt bekijken.

Een oude clipper die ze in 1978 weer in de vaart hebben genomen. Er wordt serieus mee gezeild, en er is veel animo voor. Ze hebben sommige dagen wel tot drie groepen klanten.

We blijven onder de indruk van de hoeveelheid materiaal dat er ligt in deze haven.

De kranen pauzeren even.

Maar als we in de buurt van de vliegdekschepen komen, blijkt er nog maar een te liggen. Er zijn er dus ergens tussen de drie en de vijf vertrokken. Ra ra, waar zijn ze heen? Er is toch niets iets aan de hand in de wereld wat wij helemaal gemist hebben? We nemen niet aan, dat ze Erdohan nu al gaan ophalen.

Vervolgens zien we eerst in de verte nog een duikboot, die voor ons naar buiten gaat en later komen we deze Santa Maria-achtige tegen.

Het was verder redelijk rustig in de haven. Dit containerschip uit China was het enige commerciële schip dat we tegenkwamen. De marine was wel druk aan het oefenen. We werden voortdurend bedreigd met arrestatie, als we te dicht in de buurt zouden komen.

We varen de Chesapeake Bay weer in en komen onderweg heel even wat dolfijnen tegen en verderop een heleboel zeearenden. We ankeren in alle stilte op een prachtig plekje. 2 mannen (vissers) in hun Boston Whaler (een werkboot) komen een kletsje maken en beloven morgen met oesters terug te komen.