Verhalen

Toen we in de loop van zondag vertrokken bereikten we na een paar uur varen de grenzen van het continentaal plat. De dieptemeter loopt dan op tot boven de 100 meter diepte en blijft dan op een gegeven ogenblik steken op de laatste waarde die hij heeft kunnen meten. Bovenin de display knippert dan het woord ‘LAST’, zodat je weet dat het geen accurate aanduiding meer is en ook niet meer kan zijn. De oceaan wordt dan ongelooflijk, tot wel 4000 meter, diep. Hier en daar zijn er dan toch eilandjes, zoals Porto Santo. Eilanden met een vulkanische oorsprong, die letterlijk als een soort zuil van de oceaanbodem omhoog reizen. Aan de basis op de oceaanbodem zijn ze misschien 2-3 keer zo breed als het deel dat boven water uitsteekt, maar dat is het dan ook; als pilaren van de zeebodem.
Die vulkanische oorsprong is op Porto Santo nog goed te zien en ze hebben er zelfs nog een vulkaan, die eruit ziet zoals we dat op school en in de stripverhalen geleerd hebben. Overigens zijn de vulkanen hier al heel lang niet meer actief.
Porto Santo is een heel plezierig eiland, met weinig vegetatie, maar met prachtige zandstranden. Er wonen een kleine 5000 mensen en toerisme is de belangrijkste bron van inkomsten. We ontmoetten Jan, een Nederlander, die hier 8 jaar geleden is komen wonen en het hier met zijn Duitse vrouw uitermate goed naar de zin heeft. Toen we hem vroegen waarom hij het hier zo naar zijn zin had, antwoordde hij: “vanwege de kneuterigheid”. Dat is denk ik heel goed omschreven en daarom is het hier goed toeven. Dat staat allemaal misschien wel wat op losse schroeven vanwege de budgettaire perikelen en de veranderde relatie met de EU van het moederland Portugal. Er gaat, zoals wij dat in Nederland ook wel kennen van de Antillen, nogal wat subsidiegeld naar dit soort kleine eilanden en het is de vraag of dat zo door kan gaan. De nieuwe vrouwelijke burgemeester, bescheiden President genoemd, van het eiland heeft dan ook vastgesteld dat de bevolking van het eiland, om te kunnen overleven, moet groeien naar 20.000. Dat moet komen van allerlei megalomane projecten en dat klinkt allemaal nogal bedreigend voor de voornoemde kneuterigheid, waarschijnlijk de grootste reden voor de aantrekkelijkheid van het eiland. Hier volgt een fotografische impressie.

Aan dit pontoon liggen boten van zeker 10 nationaliteiten, waarvan sommigen ook met ARC mee gaan doen vanaf Las Palmas. Let op het fietsenrek dat boven de rotsen hangt. Er zijn boten, die een opvouwbaar fiets bij zich hebben. Die staan dan vaak voorop aan de zeereling vastgebonden onderweg. Dat betekent, dat ze zout worden en meestal snel slijten of verroesten.
Dit vuilniszakje was alles wat we hadden na de oversteek. Leonie leerde ons hoe we alles in kleine stukjes moeten knippen en wat er wel en niet op zee overboord mag. Op de achtergrond aan de rechterkant van het pontoon, de gepavoiseerde boot van de Noren. Linn is jarig.

De kade staat vol met schilderingen gemaakt door bemanningen van passerende schepen. Wij hebben elkaar al zeker 38 jaar geleden beloofd om dat ooit op de kade van de Azoren te gaan doen en daarna bij Café Sport een biertje te gaan halen, dat zal echter nog wel even duren.

12 km lang strand!

2 km lopen naar het stadje

In de verte zie je masten in de jachthaven liggen.

Een of andere hotemetoot.

Het toeristenseizoen is nu wel afgelopen.

De krater is goed te zien.

We dolen een beetje rond op zoek naar het huis waar waarschijnlijk Columbus heeft gewoond. Hij is , toen hij terug kwam van zijn verre reizen, getrouwd met de dochter van de Gouverneur van Madeira. Onderweg zien we deze oude toegangspoort van het inmiddels verdwenen fort wat er achter stond.

Binnen in het museum mochten we geen foto’s maken. Het was de kneuterigheid ten top, maar gaf toch een mooi beeld van deze periode! Die ook voor onze vaderlandse geschiedenis van groot belang is geweest, tot grote teleurstelling van de Spaanse en Portugese machthebbers. In het museum lag ook de tekst van een verdrag dat die beiden met elkaar hadden afgesloten, waarin de rest van de wereld (!) tussen die beide landen werd verdeeld, zonder daarbij veel ruimte te laten voor de koloniale aspiraties van bijvoorbeeld Engeland en Nederland.
Er lagen in het museum vooral resten van een Nederlands schip met een lading zilver, dat aan de noordkust van Porto Santo is vergaan, zoals een scheepskanon met het V.O.C. Logo erop en nog wat zilveren munten waar op stond: Zeelandia. Ook was er een mooie afbeelding van een Nederlands schip uit 1494 met een draken kop voorop.

Misschien zitten er zulke kopjes op de hoekranden van de daken om de geesten af te schrikken?

De cactussen groeien over de muren, we zijn echt ver weg!

Het wachten werd echt beloond. De vooruitzichten lieten werkelijk ideale condities zien. Het is dan ook al vroeg actie in de haven. De Noren vertrekken al om 6 uur en maken ons een paar minuten vóór hun vertrek, zodat Pim im pyjama hen nog net even op weg kan helpen. Wij maken ons klaar en gaan eerst nog even diesel tanken en worden bij het tankstation op weg geholpen en uitgezwaaid door Ian (‘Bugs’) de Australiër. Terwijl wij tanken varen 2 Engelse boten uit en na ons gaan ook de Finnen eerst nog tanken. De Denen zijn met een klein kind op stap en willen de kleine prinses vooral rustig op weg helpen. Alleen opa loopt al onrustig en ongeduldig over de steiger?
Het begint windstil, en we varen naar buiten op de motor, maar na een uur of anderhalf kunnen de zeilen worden bijgezet. Al snel verdwijnt de Portugese kust uit het zicht.

Pim maakt alles klaar om te gaan vissen en dan is het afwachten geblazen. Na een poosje komen er een meeuw of 12 achter de boot cirkelen. Ineens duikt er een naar beneden en pakt de ‘lure’!
Dat is niet de bedoeling! Pim probeert hem in te halen, zodat we hem kunnen bevrijden, maar dat lukt voor geen meter. Uiteindelijk snijdt hij de lijn door. Zielig voor de meeuw natuurlijk en jammer van de lijn. (“Vanmorgen vloog ze nog….”)
De windmeter doet het weer niet en houdt dat dit keer de gehele reis vol. Een klein ongemak, omdat je onder de bimini de mechanische windex niet kunt zien. We gaan er niet minder om en we varen met halve wind als de brandweer. We schatten dat het windkracht 4 zal zijn en varen steeds tussen de 7 en 8 knopen. De zon schijnt en de temperatuur is heerlijk. In de verte zien we nog één andere zeilboot en verder niks.

Omdat het de afgelopen dagen fors gewaaid heeft en het ook vandaag nog redelijk waait staat er een forse deining en komt er af en toe water over het dek. Ik doe tijdens het koken de “afzuigkap” (raampje) dan ook niet aan, er zou een golf naar binnen kunnen slaan en ja hoor, dan gaat ineens de brandmelder aan! Luid gepiep! Pim probeert hem uit te schakelen en dat lukt ook wel, maar nu is het ding kapot. Alweer iets voor op de bekende Kluslijst.
Dat koken met die deining is overigens een hele kunst. Je moet jezelf in evenwicht houden, één enkele pan uit een volle kast halen, waarbij alle andere pannen ook aanspraken op de wetten van de zwaartekracht willen maken. Eenmaal op het vuur staan de pannen rustig, maar daarna moet er gegeten worden. We hadden erwtjes, een hele heldere keuze bij deze zeegang. Het ging goed, omdat we de de bewegingen van onze Nelly Rose redelijk beginnen te kennen. Over het algemeen gaat het schommelen heel gemoedelijk en blijven de erwten goed achter de dijk van de puree liggen, maar soms maakt de boot een forse zwieper en moeten we snel onze borden aan één kant optillen om de peulvruchten binnen de kaders te houden. Het ziet er dwaas uit als twee volwassenen ineens een bord aan een kant omhoog tillen en vergenoegd naar elkaar kijken omdat het weer gelukt is. Het experiment met de vlakke borden wordt een volgende keer bij vergelijkbare omstandigheden ook niet herhaald.
We lopen nog steeds hard, maar liggen ook wel op een oor. Afwassen is te ingewikkeld, ik stop alles in de gootsteen, morgen zien we wel verder.

We besluiten de zeilen voor de nacht niet te reven; iets wat we normaal wel doen. De weerberichten zijn nog vers en laten eerder afnemende dan aanwakkerende wind zien en mocht het toch nodig zijn om te reven, dan is dat bij deze volle maan een koud kunstje. Het is ongelooflijk helder. Wachtlopen is dan ook anders mooi vannacht. De zilveren spiegeling van de maan op het wateroppervlak moet goed maken, dat de lichte nacht ten koste gaat van de sterrenhemel.
We varen de hele nacht hard door en we hebben na 24 uur dan ook 180 mijl van de 480 die we moeten afleggen achter de rug. Normaal hopen we op 150 mijl per dag. Nog 300 mijl te gaan. In de loop van de ochtend neemt de wind af en ruimt naar noord en uiteindelijk zelfs naar noord-oost. De zee wordt een stuk rustiger. We varen ‘melkmeisje’, dat is met de fok te loevert.

We gaan vóór de wind en dus ligt Nelly Rose niet meer voortdurend op een oor, al schommelt ze nog wel behoorlijk heen en weer. We hebben de hele reis geen dolfijn gezien. Wel kwam er na 200 Mijl een verdwaalde roofvogel een rondje om de boot vliegen. Op dat moment was die vogel ook 200 mijl van iedere landmassa. We verbazen ons en verwachten half, dat hij aan boord zal komen om uit te rusten. Hij besluit echter om door te vliegen en niet bij ons op de reling te komen zitten, jammer.

Deze foto heeft Pim, die de wacht had van 5 tot 8, om 7 uur ‘s morgens gemaakt. Om kwart voor zeven was het nog volstrekt donker en zag hij de 3 flashes van de vuurtoren van Ilhéu de Cuina en wist hij dat we op 21 mijl van Porto Santo waren. Bij de eerste lichtstralen maakte hij toen deze foto. Niet veel later, iets dichterbij, maar vooral met veel meer licht begon het eiland kleur te krijgen.

Het was een feest om wakker te worden om 8 uur en de landmassa te aanschouwen. We hadden onze eerste echte oversteek gemaakt en het eiland gevonden! Dat is tegenwoordig niet echt meer een kunst, maar het blijft leuk.

De vuurtoren die Pim op 21 mijl afstand al kon zien.

Door de aanwezigheid van zo’n brok steen midden op de oceaan wordt de wind gedwongen uit te wijken en door zo’n acceleratie zone krijg je dan nog even een behoorlijke hoeveelheid wind te verwerken. Het viel nu erg mee, maar het venijn kan in de staart zitten.

Morgen gaan we Porto Santo ontdekken en de verjaardag vieren van Linn, een van de Noren die een paar uur na ons ook helemaal enthousiast binnen kwamen. Vanavond eten we gehaktballen en gaan we lekker vroeg op kooi.

We werden ‘s morgens wakker en vonden bij het plaatsen van de vlag broodjes bij ons in de kuip. Dit keer niet door de Noren verzorgd, maar als attentie van de marina als compensatie voor de overlast van de bouwactiviteiten. Het is hier nog lang niet klaar, maar het wordt uiteindelijk erg mooi. Zo mooi, dat het uiteindelijk wel erg duur zal gaan worden. Wij nemen de geringe overlast graag voor lief.
Na het ontbijt lopen wij langs de gemeenschappelijke wasplaats van het dorp. Als die in bedrijf is klinkt het net als het Sportfondsebad van al het gekeuvel van de dames.

De was wordt te drogen gehangen aan een prachtige puzzel van draden en palen, die te complex is om door ons goed op de foto te worden vastgelegd.

Even verderop is de visserijhaven, waar de mannen netten zitten te boeten. Een beeld dat al honderden jaren oud is, maar de maat van de netten is wel wat groter geworden.

We maken samen met een aantal meeuwen jacht op deze meeuw. Wij om een foto van hem (m/v) te maken met, zijn soortgenoten om het krabbetje afhandig te maken. We vragen ons af wanneer en waar zij deze prachtige prooi in alle rust op zal kunnen peuzelen.

Rechts voor de brug is de steiger waar de watertaxi zal komen om ons naar de andere kant te brengen. De kleurrijke huizen zijn niet in die kleur geschilderd, maar betegeld. Tegels met een motief, waardoor het er heel levendig uitziet.
Porto ligt aan de noordkant van de rivier en Gaia, waar alle port gemaakt wordt, aan de zuidkant. We gaan eerst Porto bezoeken. Een stad, die we misschien nooit zouden hebben ontdekt als we deze reis niet zouden zijn gaan maken. We zijn er eigenlijk best tevreden mee, dat we hier nu op eigen kiel zijn beland. We hebben nog geen idee wat ons om de bocht in de rivier te wachten staat, maar we zijn uiteindelijk enorm onder de indruk.

De watertaxi die ons naar de overkant brengt.

Het dorpje aan de overkant van de marina. Ook hier een kleurrijk tafereel.

Als we achterom kijken zien we de marina waar de Nelly Rose ligt.

We vervolgen de reis met dit prachtige oude trammetje, wat nog gewoon in dagelijks gebruik is. Porto heeft wel supermoderne treinstellen voor de metro, maar deze trammetjes doen het nog prima.

Op dit punt verlaten we de tram en duiken meteen de oude stad in. Een echt oude stad met allemaal smalle straatjes. Het ene doorkijkje nog mooier dan het andere. Veel terrasjes voor de vele toeristen, maar er is weinig fantasie voor nodig om je een beeld te vormen van de bedrijvigheid in vervlogen tijden. Hier is een authentiek stuk historie bewaard gebleven.

Op een pleintje maken wij ons plan de campagne. We gaan vandaag dolen. De oude stad is niet echt groot, dus gewoon wandelen is een goede manier om een indruk te krijgen. Wel is er een indrukwekkend hoogte verschil. We bekijken eerst de stad bij de oevers van de rivier en gaan daarna met de funiculaire bij de oude brug naar het hoger gelegen centrum.

Het ene doorkijkje is nog spectaculairder dan het andere.

Aan de rivier de Douro is gisteren aan de overkant in Gaia het jaarlijkse port-festival begonnen. Alle porthuizen leggen hun prachtige traditionele schepen met gehesen zeilen – zolang de wind dat toelaat – voor de deur.

De oude brug heeft twee verdiepingen. De bovenste verbindt het centrum van Porto met het hoog gelegen bewoonde deel van Gaia en het lage deel verbindt de oevers. Aan die oevers in Gaia staan de fabrieken waar de port gemaakt wordt.

Het uitzicht over Porto vanaf het bergstation van de funiculaire. De kerktoren die er uitspringt is van een smalle hoge kerk die we later in de middag bezoeken.

We bezoeken als eerste het bisschoppelijk paleis met de kathedraal, die op de top van de berg als een onderdeel van de verdedigde stadsmuur is gebouwd. Wat opvalt, is het relatief sobere interieur van de kerk.

Speciaal voor de Santiago -gangers een mooi beeld van Jacobus.

Een 18e eeuwse kerk met een redelijk barokkerig interieur. De gevel is pas in de 20e eeuw betegeld.

De smalle kerk waar die hoge toren bij hoort. Binnen is het behoorlijk goud wat er blinkt.

Morgen meer

Nog even een fotootje van gisteren, waar we de avond besluiten bij onze stamkroeg San Pedro. Het is zo’n eettentje waar je geen menukaart krijgt en er alleen gevraagd wordt of je vlees of vis wilt. Pim heeft inmiddels een goede relatie opgebouwd met de dochter des huizes, die altijd glimlacht. Mama grilled zelf de vissen, terwijl Papa het overzicht houdt. Natuurlijk zijn er ook nog een stel neven en aanverwanten, die gezamenlijk zorgen dat we een heerlijke avond hebben.

De volgende ochtend ben ik dan toch echt weer eens jarig en Pim heeft de kajuit volgehangen met slingers! Ik kruip eronderdoor om op het achterdek te kunnen douchen met de heerlijke Portugese zeepjes, die we cadeau kregen van de Marina. Als we dan net met een kopje koffie achter de I-pad zitten hoor ik Noors gezang. De buren komen me verrassen met een aubade van Noorse verjaardagsliedjes, vlaggen, zelfgemaakte verjaardagskaarten en een mooi gastenboek met daarin een prachtige limmerick van hen.Het heeft op de voorkant zelfs ons rooslogo!

Natuurlijk is er ook een taartje.

Wat heel erg leuk is, zijn alle berichtjes, die binnenkomen via sms, telefoon, mail en facebook. Ik ben toch zo blij dat we deze reis in deze tijd maken. Zo heb je toch het gevoel, dat iedereen dichtbij is! We skypen en facetimen met de kinderen en kleinkinderen en dat is heel fijn, zo zien we toch kleine Michieltje een beetje opgroeien en kunnen we volgen hoe het Mees en Pieter vergaat nu ze weer in Nederland zijn.
Wat later lopen we over het lokale marktje langs de was-staketsels.

Ik moet lachen als we langs deze BH’s komen, maar als ik er een foto van maak, wordt de mevrouw, die ze verkoopt een beetje boos. Pim loopt erachter en heft zijn handen op met een gebaar van: zo is mijn vrouw nou eenmaal en ach, t’is toch haar maat niet. Ha ha !

s’Avonds gaan we naar het Port-Festival aan onze kant van de rivier de Douro.

Er wordt behoorlijk wat geproefd en het is heerlijk.

Gelukkig kun je ook nog ergens zitten, want het hakt erin.

Wat een onvergetelijke verjaardag was dit!

Vandaag is er zeevlam en ineens is het een stuk kouder. Verderop in het land trekt het langzaam op, een mooi gezicht.

We lopen langs een scheepswerfje, waar ze de traditionele rivierscheepjes bouwen, die vroeger de vaten met wijn vervoerden vanuit het binnenland. De gangen zijn aan elkaar verbonden, zodat de boten geen kielbalk hebben.

We klimmen de nauwe straatjes naar boven en bij Taylor’s krijgen we een rondleiding door de kelders en natuurlijk ook nog 3 glaasjes om de verschillende soorten te proeven.

Mooie ontvangsthal met een rozentuin ernaast.

De rondleiding wordt door een enthousiaste dame gegeven en we leren er echt wat van, heel leuk.

We besluiten om over de brug heen naar het station te lopen, want dat schijnt ook de moeite waard te zijn.

En dat is helemaal waar. Tegeltableaus met voorstellingen uit de Portugese historie.

Bij de boot aangekomen blijken er honderden visjes op bezoek te zijn in de Marina, grappig.

Ik wandel nog even langs de Douro en kom ineens dit piephaventje tegen.

Hier zie je goed hoe de stad begint op te rukken.

Ooit was hier dus een scheepswerfje.

Ze hebben bij deze Marina een keurige vuilstortplek, dat hebben we wel eens anders gezien.

Onze laatste avond bij San Pedro krijgen we een tafeltapje met een heerlijke Grappa-achtige inhoud. Morgen als de mist buiten en in ons hoofd weer is opgetrokken zeilen we weer verder.

We vertrekken vroeg op de motor uit De nieuwe Marina Douro bij Porto. Dat duurt gelukkig niet lang en na een half uurtje varen over een spiegelgladde Atlantische Oceaan begint het eindelijk een beetje te waaien en kan de motor uit. Het wordt een heerlijke zeildag waarbij er wel steeds hogere deining komt. We rollen heen en weer en surfen de golven af.

We komen heel veel van deze visserscheepjes tegen, maar hoeven nu gelukkig niet meer zo te slalommen tussen de vissersboeitjes door. Dat heeft misschien iets te maken met het type kust waar we hier langs varen. Na alle prachtige rotskusten varen we nu langs een eindeloos lang zandstrand. Dat zal ook wel iets zeggen over de bodemgesteldheid van de zeebodem waar wij ons nu boven bevinden. Geen kreeftenkooien dus. Overigens is de kust hier ook erg dun bevolkt. Dat zou ook een reden kunnen zijn.

Ik zit heerlijk achterop en geniet intens van mijn uitzicht. Rond het middaguur verschijnt er een tegenligger : Flipper springt zijn weg naar het noorden. Helaas weer te laat met de camera.

We zijn op weg naar Figuera do Foz en het vakantiegevoel is nog sterk aanwezig.

Als we Figuera de Foz benaderen worden we wat in verwarring gebracht. De kaarten kloppen hier niet. Er zijn splinternieuwe pieren breakwater gebouwd schuin op en in het verlengde van de oude pieren. Daardoor is deze haven makkelijker binnen te varen bij verschillende weersomstandigheden en is, volgens de havenmeester, de hinderlijke deining verdwenen. Pim doet na 10 uur varen zijn aankomstbiertje bij de buren, terwijl Hanneke vast gaat koken. Deze buren zijn Australiërs, Bugs en Helen, die met hun Sundancer II al 7 jaar onderweg zijn. s’Avonds in de club Nautico van de marina komen we nog 3 nederlanders tegen. Eén stel is op weg naar de “Med” om daar de boot te laten overwinteren. De anderen weten het nog niet. Een echt open agenda.
De volgende ochtend gaan we voor het vertrek nog even naar de mercado municipal om brood en verrukkelijk vers fruit te halen en we drinken nog even een kopje koffie op het Coca Cola terrasje. De Nelly Rose ligt helemaal aan het einde van de eindeloos lange steiger; aan de gastensteiger. De dichterbij gelegen plaatsen zijn vanzelfsprekend voorbehouden aan de boten met als thuishaven Fig. Foz, zoals er overal op de spiegel staat. We varen met een mooi zonnetje de haven uit langs de nieuwe pieren.

Zoals je kunt zien is het water tussen de pieren nog mooi vlak, maar meteen daarbuiten staat meteen een forse deining, die de hele dag aanhoudt. Op zich geen probleem, want de deining is lekker lang en het is mooi om te zien hoe de Noren onder water, of beter, achter de golven verdwijnen.

Helaas laat, voor het eerst deze reis, de wind echt de hele dag verstek gaan. Naar het zich laat aanzien is dat ook het beeld voor de komende dagen, tot de resten van de inmiddels tot tropische storm gedegradeerde ex-orkaan Nadine de Portugese kust zal gaan raken. Tegen die tijd verwachten wij veilig in Lissabon te liggen.
Onderweg genieten we van de verse witte perziken uit de Mercado van Fig. Foz.

Onze lunch is eenvoudig, doch voedzaam en kleurrijk.

We zijn op weg naar San Martinho de Porto. Dat is een soort halve maan baai waar je in komt als je door een nauwe poort vaart. Het is een ondiepe ankerplaats, waar Pim zijn twijfels bij heeft. Er staan spectaculaire foto’s op de blog van de Drift Away, een catamaran die iets op ons voor ligt en die ook op weg is naar Las Palmas. Foto’s die zij genomen hebben toen een van hun reisgenoten door de branding deze baai in surft. De golfslag is vandaag zeker niet minder dan toen die foto’s genomen werden en als er zich om ons heen bovendien mist begint te vormen, besluiten we uit te wijken naar Nazaré. We weten natuurlijk niet wat we daardoor gemist hebben, maar het welkom in Nazaré was op zich al de moeite waard. We hoorden hoe de Sundancer op kanaal 16 werd opgeroepen Met het verzoek over te schakelen naar kanaal 9. We konden de verrassing en verbazing horen in de stem van Bugs en luisterden mee op kanaal 9.
Daar kwam een uiterst geaffecteerde en kennelijk niet al te jeugdige Engelsman aan het woord, die aan de Sundancer vroeg of ze van plan waren Nazaré aan te lopen. Hij had hen kennelijk op de AIS aan zien komen en geïdentificeerd. Captain Michael Hadley en zijn vrouw Sally zijn 12 jaar geleden hier voor en nachtje binnengevaren en runnen min of meer de haven. Met zijn zeker niet understated Engelse accent instrueerde hij Bugs om zijn stootwillen aan stuurboord uit te hangen en de haven achteruit in te varen, “where he would have a jolly nice berth for them”. Dat proces herhaalde zich toen wij binnenvoeren.
Vervolgens werden we collectief terecht gewezen, dat we veel te dicht onder de kust hadden gevaren (leuk spul dat AIS) en dat we daardoor veel teveel last van de noordstroom zouden hebben gehad. We hadden minstens een uur eerder aan de borrel kunnen zitten. Voor morgen hebben we duidelijke instructies mee gekregen hoe we van hier naar Lissabon moeten varen.
Nadat we in het havenkantoor de formaliteiten hadden afgewikkeld zijn we bij de micro- supermercado van Luís een aankomstbiertje gaan drinken; tussen alle lokale vissers. Luís – één tand – is eveneens een karakter. Hij spreekt in ieder geval goed Frans en Engels en imiteert zeer vaardig het Nederlands dat Hanneke en ik tegen elkaar spraken. Verder veel dankoewel en alstoeblieft en – heel tactisch – net als de biertjes van het inmiddels met Noren en Australiërs aangevulde gezelschap bijna op waren, kwam hij steeds aan met chips, vervolgens een rondje olijven en toen nog een keer kaaskoekjes. Daarna hebben we gewoon met nog volle glazen afgerekend om deze potentieel gevaarlijke trend te doorbreken. Luís bleef lachen.

We staan de volgende ochtend om 7.00 uur op, want ook met de tips van Captain Mike hebben we een lang stuk voor de boeg. Het is zeker 12 uur varen richting Cascaïs. Er staat helaas geen zuchtje wind en de verwachting is dat het de hele dag zo zal blijven. Ze noemen de maand september in Portugal ‘motormaand’. We volgen de instructies van Mike nauwkeurig op en gaan helemaal langs Isla da Berlenga om op grote afstand van Peniche de Cabo Carvoeiro te ronden. We hebben nog steeds wel een klein beetje stroom tegen, maar we lopen toch ruim 6 knoop over de grond. We zien op de AIS een van de andere jachten op weg naar het zuiden, die met moeite met 3,5 knoop om Peniche heen gaat. Door naar Mike te luisteren zullen we minstens anderhalf uur eerder aankomen.
Van Isla da Berlenga hebben we helaas geen foto’s. Het was in een lichte nevel gehuld. Het is een populaire bestemming en er lag een grote 4-master en een 3-master voor anker.
Na een uur komt er een klein vogeltje even uitrusten. Dat is nu al de tweede passagier. Op zee is zo iets echt een evenement en probeer je heel voorzichtig je fototoestel te pakken, zonder dat ie schrikt en dat lukte deze keer wel.

Verder blijft het een saaie dag, met een hoop motorgeluid op een redelijk vlakke zee, hoewel de deining altijd aanwezig blijft.

Het loopt allemaal volgens plan. Captain Mike maakte er duidelijk een punt van, dat we Cabo da Roca op 3 mijl afstand zouden moeten passeren. De Australiërs duiken eerder naar binnen en hun snelheid valt meteen ruim een knoop terug. De Noren zagen dat op de AIS en bleven op onze koers varen. Meteen na het ronden van de kaap kregen we het voordeel van de vloedstroom de Río Tejo, de Taag, op. We lopen 8 knoop over de grond en omdat het nog licht is kunnen we doorvaren naar Oeiras. Die haven is op zich al goedkoper dan de schreeuwend dure haven in Cascaïs en bovendien krijgen we daar 50% korting, omdat we meedoen met de ARC. Een goede beslissing, want het is ook nog een mooie nieuwe Marina met een hoop faciliteiten en toegang tot het zwembad, dat ernaast ligt. We spreken hier af met een nichtje van Hanneke en haar man, die 4 uur hebben gereden vanuit hun huis in Spanje om ons op te zoeken. Ze eten gezellig mee aan boord en we spreken voor morgen af in Lissabon.
De Noren zijn veel later en gaan in Cascaïs voor anker, maar doen geen oog dicht, vanwege de deining. Ze liggen stil voor anker, maar de stroom gaat met 3 knoop onder de boot door.
Vlak vóór we bij de marina komen zien we de golven stuk slaan op het oude fort. De marina ligt meteen daar achter.

De volgende ochtend varen we redelijk vroeg naar Lissabon. Het is machtig mooi om hier te varen. We komen langs een mooie Torre en het beeld van Vasco da Gama.

We varen onder de lawaaierige brug door. Het is dezelfde als de Golden Gate in San Francisco.

Even na de brug is de Doca Alcântara. Er is een haven die bijna onder de brug ligt, maar daar doe je geen oog dicht. De brug maakt echt erg veel lawaai en bovendien is onder de brug een uitgaanscentrum. We varen dus graag een stukje verder naar de Doca Alcântara. Daar hoor je de brug ook nog wel, maar dat is te hebben. We besluiten wel, dat we er niet al te lang zullen blijven. Een paar dagen Lissabon is voor ons genoeg. We waren er vorig jaar met de Class Reunion van de MBA-klas van Pim en we hebben toen heel veel kunnen zien. We gaan graag voor een deel op herhaling.
We rijden zwart met de tram de stad in en lopen over grote pleinen, waar de grandeur vanaf straalt en door kleine steil omhooglopende straatjes.

Op het terrasje van volgens mij het leukste pleintje aan de Rue de Garret bij de beroemde Pasteleria drinken we nog een glaasje met nicht en neef. Zij reizen weer verder met hun camper met 3 honden.

Er zijn mooie doorkijkjes en er zijn ook mooi betegelde gebouwen, maar veel minder dan in Porto. We genieten van al het moois.

Hier heb ik echt het allerlekkerste chocoladetaartje van mijn leven gegeten!
s’Avonds eten we met de Noren samen in een zeer lokaal tentje. We krijgen een hete steen voor onze neus, waar we zelf stukjes beef op kunnen grillen met verschillende sausjes.

We kenden dit restaurantje nog van vorig jaar, toen we er met Rudolf en Cees aten. Buitengekomen stond er een lange rij mensen te wachten op ook een plekje.

We gaan s’ochtends al zingend aan boord bij de All-Linn en doen mee met het verjaardagsontbijt voor Eirin. Ze hebben voor de gelegenheid onze verjaardagsslingers geleend.
Rond het middaguur krijgen wij bezoek van Carlos en Anna. Pim en Carlos hebben samen in 1981 op IMD, toen nog Imede, in Lausanne gestudeerd. Vorig jaar organiseerde Carlos de reünie ter gelegenheid van de 30e verjaardag van MBA10, zoals wij in 1981 heetten. Het toeval wilde, dat de klas rond medio augustus dat jaar ook de gemiddelde leeftijd van 30 jaar bereikte. Carlos was toen een van de jonkies van de klas. Anna was toen wel al zijn vriendinnetje en heeft hem ook in Lausanne opgezocht. Het was erg gezellig en veel te kort, zodat Anna ons voor de volgende dag uitnodigde voor een eenvoudige lunch in hun buitenhuisje bij Estoril.
Na dit gezellige intermezzo gingen we met de Noren elektrische fietsen huren. We wisten dankzij de reunie van vorig jaar nog precies waar we naartoe moesten fietsen op een verjaardag en crossten met achtenswaardige snelheid langs de rivier de Taag naar Belèm naar de wereldberoemde Pasteleria “Pastéis de Bélem”.

Waanzinnig lekkere bladerdeegtaartjes gevuld met vanillecréme. Daar doe je dan met een strooibus nog kaneel over en smullen maar.

s’Avonds eten we nog gezellig mee met het verjaardagsdiner van Eirin. Het was een uiterst geslaagde partij.
De volgende ochtend varen we vroeg terug naar Oeiras, waar Carlos ons zal komen halen voor de eenvoudige lunch. De Taag heeft veel tijverschil en de stroom tegen kan oplopen tot 3 knoop. Bij springtij en na stevige regenval kan het stroomop wel tot 5-6 knoop oplopen, maar daar hebben we gelukkig niets mee te maken. We arriveren bijtijds in Oeiras en Carlos voert ons via de toeristische route naar zijn prachtige weekendhuis op de golf van Estoril. Ik weet nu wat Anna onder een eenvoudige lunch verstaat en ik weet niet of ik dat haar zou kunnen nadoen als ik een uitgebreid diner zou willen verzorgen. We krijgen een heerlijke eendenrijstschotel voorgezet, waar Carlos een uitermate passende wijn uit de Douro streek bij serveert. Uit die streek komen ook de port wijnen en dat kun je aan deze heerlijke rode wijn ook proeven. Carlos heeft deze Portugese wijn in Engeland moeten kopen, omdat daar vrijwel alle goede Portugese wijnen naartoe verhuizen. Uiteindelijk bespraken we ook nog de gehele wereld en onze studiegenoten die daarover verspreid wonen onder het genot van een voortreffelijk glas port. Het was een erg gezellige en dierbare ontmoeting, waarbij we ook nog kennis maakten met Joanna, de dochter van Anna en Carlos, en haar vriend Miguel. Het spreekt voor zich, dat Hanneke al snel onder de haren van de lieve Golden Retriever zat.

De volgende dag is wasdag bij het havenkantoor en havenmeester George brengt ons naar een enorme shoppingmall, waar we inkopen gaan doen in de veronderstelling, dat we de volgende dag of donderdag zullen vertrekken naar Madeira. Als we klaar zijn bellen we en haalt George ons ook weer op. De service van deze haven is echt fantastisch.
‘s Avonds zijn we door de Noren samen met de Aussies uitgenodigd voor een echte Noorse Bacalhau. De Noren zijn tot nu toe steeds teleurgesteld in de kwaliteit van deze eveneens Portugese specialiteit. Waarschijnlijk, omdat je daarvoor niet in de toeristische restaurants moet zijn. De Noorse variant is in ieder geval heel erg lekker, meer mediterraan in onze ogen. Er zit veel knoflook, uien, aardappelen, peperkorrels, olijven, tomaat en oh ja, ook bacalhau in en het geheel staat uren te trekken. Er was genoeg. De eerste avond hebben we er met zijn zevenen van gegeten, de tweede avond alleen de Noren zelf en toen was er nog meer dan genoeg over voor ons met zijn tweetjes gisterenavond.

Tijdens het eten spraken we ook over berging aan boord, over planning van lange reizen en over de merkwaardige Scandinavische gewoonte om een soort pruimtabak, Skruf, achter de lippen te schuiven. Het geeft nicotine af, maar het vervuilt de longen niet. Kennelijk moest de EU wetgeving aangepast worden om Zweden in de EU toe te kunnen laten, want zonder Scruff geen Zweden in de EU. Als je dat spul met zijn drieën gebruikt heb je er nogal wat van nodig en de veel diepere buikdenning van de Noorse boot was dan ook wel erg handig. Met de Nelly Rose hadden ze nooit genoeg mee kunnen nemen en nu nog nodigen ze naar iedere tussenstop landgenoten uit om voor aanvulling te zorgen.
Woensdag werd het duidelijk, dat het onverstandig zou zijn om al te gaan varen. We hebben geen haast en waarom zou je dan het sop kiezen als je weet dat je een paar dagen windkracht 6 voor de kiezen krijgt met langere periodes van windkracht 7 ertussendoor. We schuiven eerst het vertrek één dag door, maar het blijkt al gauw, dat het waarschijnlijk zondag wordt voor we gaan vertrekken.
Dat is eigenlijk irritant. Het wordt dan wachten. In Madeira willen we een week of drie blijven liggen, maar dat is dan helemaal anders. Dat is dan het plan en daar verheug je je op om daar invulling aan te geven. Hier hebben we de eerste dagen in hoog tempo de belangrijkste sights bekeken en prachtige plaatsen zoals Sintra hebben we van het vorig jaar nog vers in het geheugen. Natuurlijk zijn er altijd klusjes te doen aan de boot en ook nemen we de tijd om de kwallen die hier in de haven zwemmen te bestuderen.

Dit soort kwallen zwemmen langs de boot. Het lijkt wel of ze gaan knabbelen aan de havenmuur. Geen idee of deze kwallen erg giftig zijn. We zagen er één waar allerlei kleine visjes achteraan zwommen, die knabbelden aan zijn tentakels. Anna vertelde ons overigens, dat er hier aan de kust zeer giftige soorten gesignaleerd zijn met 3 tot 7 meter lange tentakels. Ze heten Portugese man of war, maar horen hier eigenlijk niet thuis. Het strand is hier afgezet en 2 dagen lang heeft men het schoongemaakt, zodat kinderen niet konden worden gestoken.

We gaan de dag erna naar het station en opnieuw naar Lissabon om naar een bedrijf te gaan dat Sim cards verkoopt voor onze satelliettelefoon.

In de schaduw zit Oma haar waren al schreeuwend aan de man/vrouw te brengen.

Het is hier inmiddels een stuk kouder en ik heb weer een lange broek aan, maar de bloemenpracht houdt het nog wel even vol.
Naar het zich nu laat aanzien zouden we eventueel morgenavond kunnen uitvaren, maar het kan ook zijn, dat we wachten tot zondag. De afstand naar Porto Santos bedraagt 480 mijl en we verwachten er op ons gemakkie een dag of 4 over te doen. We weten nog niet hoe we moeten bloggen met de satphone. (RTFM: read the f…….g manual). Dat gaan we nog wel leren, maar of het deze trip al lukt? Tot het volgende blog….

De spanning is te voelen in de haven. Morgen gaan er minstens 5 boten op reis. Net zoals wij gaan de Noren, een Deens en een Fins schip richting Porto Santo. De Australiërs gaan naar het zuiden, omdat zij via Marokko naar Las Palmas willen gaan. Daar zien we hen hopelijk weer terug. Iedereen is bezig met allerlei dingen die nog af moeten voor het vertrek, het vullen van de water en dieseltanks, de laatste boodschappen, het nalopen van de tuigage. Wij hebben daarnaast ook een houder voor onze vishengel gemonteerd en, als teken van groot vertrouwen in die hengel – het zal echt van de spullen moeten komen – ook een constructie gemaakt waarop we vis kunnen fileren zonder dat de hele kuip een bende wordt. We hopen dat we foto’s kunnen tonen van die installatie als die eenmaal in gebruik is.
We zijn er allemaal klaar voor. We hebben lang genoeg gewacht en de weerberichten zijn werkelijk prachtig. Alleen zal er zeker in het begin best een stevige deining staan na al de wind van de afgelopen dagen. We maken ons daar niet echt zorgen over.
We kregen van de Noren foto’s, die zij maakten van Nelly Rose nog op weg naar Lissabon, toen wij hun onderweg inhaalden. We hebben hen op gepaste wijze gegroet toen wij er voorbij voeren. We wilden deze foto’s toch nog even laten zien. Tot in Madeira!