Het barst in Nieuw Zeeland van de auto, truck, tractor en vliegtuig musea. Het zijn echte petrol heads en bovendien zijn veel van de origineel geimporteerde machines in goede staat gebleven. Voor de auto’s is dat waarschijnlijk te danken aan het feit dat in het overgrote deel van het land nooit strooizout op de weg is gekomen.

In Geraldine bezoeken we het Vintage Car and Tractor Museum. Pim heeft in Rusland nog ooit als interim manager leiding gegeven aan een handelsonderneming in machines voor de landbouw. Veel van dat bedrijf moest worden gesloten of afgestoten, maar de John Deere dealerschappen bleven behouden. Het was heel boeiend om met die prachtige John Deere machines te mogen werken en het bedrijf bouwt nog steeds voort op een hele sterke geschiedenis. Het is dan ook leuk om in Nieuw Zeeland een reis terug in de tijd van de landbouwmechanisatie te maken. Buiten is het terecht een  John Deere die als vaandeldrager van die ontwikkeling op de muur van het museum is geschilderd.

Er staan ook weer rissen prachtige oude auto’s. Met de lichtblauwe MG zijn nog Grand Prixs gereden, omder andere op Mount Panorama in Australië.

Alles glanst je tegemoet. De liefhebbende vrijwilligers houden het allemaal heel goed bij.

Het hele museum wordt bestiert door vrijwilligers, die ook het grootste deel van het onderhoud verzorgen. Helaas is het geboortejaar van de meeste van die vrijwilligers  in de zelfde periode in te schalen als deze Rolls Royce

In de eerste jaren waren er nog geen banden voor de traktoren. Deze wielen werkten wel, maar alleen als het terrein echt goed begaanbaar was. Veiligheid en ergonomie speelden in deze vroege ontwerpen nog geen enkele rol. Deze tractor verving echter 9-11 paarden en dat was wel heel erg aantrekkelijk

Tweewiel aangedreven en met motoren van 30-40 PK was het in die tijd een trots bezit voor de boer.

Dit is een 6-serie met een 170 PK motor. Dat is eigenlijk een kleintje tegenwoordig, maar met vierwiel aandrijving en een hele bende techniek, die het apparaat veilig maakt en zorgt dat de bediening heel eenvoudig is.
https://www.deere.com/en_INT/products/equipment/tractors/6r_series/6r_series.page

De oudste tractor die we konden vinden stamt uit 1913. Waar de plaat met Universal tegenaan zit,  is een grote kist. Ongetwijfeld om al het gereedschap in mee te kunnen nemen dat nodig was om het spul aan de praat te houden. Economisch was de tractor in die tijd nog geen concurrent van het paard, maar dat duurde niet lang.

Campervan Anno 1928.

Met een gietijzeren fornuis op kolen gestookt!

Motorfiets van de begrafenisondernemer met zijspan voor de lijkkisten. Harley Davidson uit 1925.

Bentley

Er stonden nog vier hallen vol met oude meuk.

Als we Geraldine binnenrijden valt meteen dit bord op. We hebben het zelf al goed gemerkt. Na een kwartier in de zon begin je al te verbranden en moet je een hoed opzetten en in gaan smeren. Het gat in de Ozonlaag is aan deze kant van de wereld groot en dus moeten alle schoolkinderen ook een hoed op bij hun schooluniform.

Wol is natuurlijk een groot ding hier. In deze winkel liggen uitsluitend door het echtpaar zelfgemaakte truien, vesten, spencers, dassen, mutsen enz… Deze trui heeft het Guinness Book of Records gehaald in 1999. Hij weegt 5,5 kg. (http://www.giantjersey.co.nz linksbovenin) en is nog steeds niet verslagen!

Een klein eindje uit de stad komen we weer zo’n weiland tegen, waar het zwart ziet van de koeien.

We gaan kijken bij een vliegtuigbedrijf, waar je voor $75 zou kunnen vliegen. Er wordt gevlogen met micro lights. De eigenaar/liefhebber rijdt er een een beetje naar buiten, zodat we ze allemaal goed kunnen bekijken. Het zijn vliegmachientjes die in Nieuw Zeeland 600 kg mogen wegen. In Europa is de grens echter 450 kg. Hij had gehoopt op klandizie vanuit Europa, maar het sluit dus allemaal niet goed aan. De motoren zijn tweetakt Rotax motoren. Leuk voor een skelter, maar om er in de lucht op te vertrouwen? We laten het voor wat het is.

Het is weer zo’n enthousiaste man, die blij is om gehoor te hebben en honderduit vertelt. Pim had wel graag in deze Tiger Moth omhoog gewild. Gebouwd onder licensie in Nieuw Zeeland en nog met de originele motor.

De micro lights zijn wel net echte vliegtuigjes. Je mag er alleen niet mee boven de bebouwde kom vliegen. Wel tweezitter met neuswiel, maar het gaat niet echt hard.

Dit is de snelheidsmeter van de Tiger Moth. Ook geen snelheidsmonster. Je kunt er heel langzaam mee vliegen. Met een beetje wind kun je dan bijna rechtstandig landen.

Vader, zoon en vriend zijn er nu weer een voor zichzelf aan het bouwen, maar de volgende wordt weer verkocht. Het ontwerp is weer verbeterd en ze zijn er erg enthousiast over. Aanstekelijk, maar we laten het maar zitten. Als we wel hadden willen gaan vliegen, hadden ze eerst de landingsstrip moeten maaien….

Onderweg naar het noorden stoppen we op een landweggetje om te lunchen. Dit is het uitzicht naar de ene kant.

Dit is de andere kant. Het is genieten!

Er is hier een groot nature reserve park. Er staat een enorm hek omheen om de door europeanen meegebrachte diersoorten buiten te kunnen houden. De stoat, de weasel en de ferret, eten de oorspronkelijke loopvogels van NZ op.

We gaan een kijkje nemen bij een kaasboerderij. Zou het veel verschillen van die bij ons in Buggenum? Zouden ze Gouda kaas maken?

Weinig verschil, alleen maakt Heleen van zuivelboerderij Buggenum ook nog zelf ijs.
We raken in gesprek met de eigenaresse en ze vertelt ons van alles over de melkkoeien in dit land en nog meer interessante dingen.

Nu zijn we in Moeraki. Er liggen perfekt bolvormige stenen op het strand, die gevormd zijn rondom een objekt, een beetje vergelijkbaar met de manier waarop een parel groeit. Ze liggen in de zandstenen kust, die geërodeerd wordt door de zee. Zo komen ze op het strand te liggen. Daar vallen ze uiteindelijk wel uit elkaar.
Zie https://en.m.wikipedia.org/wiki/Moeraki_Boulders.

Sommige stenen breken op hun aderen.

Je moet wel met laag water komen kijken!

Er ligt ook dit dikke zeewier in mooie kleuren.

Van bovenaf zie je het beter.

Dit is ‘flax’, vlas dus. Het zijn hoge planten, die we ook overal langs de weg zien staan. Het lijkt alsof ze heel spectaculair gaan bloeien, maar dat valt reuze tegen. Vroeger werd hier touw van gemaakt.

Weer zo’n voor ons totaal onbekende plant.

Doorkijkje.

De eerste vrouw van de kasteelheer is overleden en zijn tweede vrouw ook. Hij was lid van het parlement en erg veel afwezig. Dat begon zijn derde vrouw te vervelen en zij legde het aan met de zoon uit zijn eerste huwelijk. Er volgden nog wat fatale financiële perikelen en als klap op de vuurpijl beroofde hij zich met een pistool middenin het Parlement van het leven.

Wij zijn nog in Dunedin, aan de zuidoostkant van het Zuideiland.

Een grote kathedraal in het centrum van de stad, waar net de kerst dienst voor de schooljeugd en hun ouders was afgelopen. Het is een presbyteriaanse kerk. De kerkvloer was tot onze verbazing aflopend, als in een theater. De vicar zei dat dit vaak het geval was met presbyteriaanse kerken in Nieuw Zeeland. “to prevent the people from dancing” voegde hij daaraan toe.

Als je Dunedin uitrijdt naar het noorden, lijkt het alsof je zó de containerterminal inrijdt. Het weer knapte later gelukkig op. Je hebt hier echt vier seizoenen op één dag met de daarbijbehorende temperatuursverschillen.

Er worden twee paarden in de trailer geladen om naar het strand te gaan.

De hond mag ook mee en kruipt meteen bij Hanneke op schoot, die daar natuurlijk geen enkel bezwaar tegen heeft.

Het is een beetje vreemd. Cheryll gaat te voet voor ons uit. Zo nu en dan wacht ze ergens en kunnen wij even onze gang gaan. Lekker draven en zelfs even galopperen. Pim’s paard doet raar en dus beperken we de galop maar.

Een impressie.

We zien één meneer, die zijn hond uitlaat en verder uitgestrekte lege stranden, heerlijk!

Het is wel een leuk mens. Na afloop krijgen we cheese met crackers en een kopje thee.

Alweer eeen mooie dag!

Voordat we vertrokken controleerde Oliver, de zaken partner van Cheryll, de hoeven van de paarden. Hij was niet tevreden over het schoeisel van Shannon, de merrie waar Hanneke op zou gaan rijden. Hij zei de prachtige zin:  Shannon’s shoes look shocking Cheryll. Hij deed zijn best om de ijzers goed vast te zetten, maar onderweg  hoorde Hanneke dat de twee achterhoefijzers nog steeds los zaten.

Harry en Shannon kijken ons na, als we weer vertrekken.

We kunnen heel dichtbij dit paartje komen. Lekker samen op het nest.

Daar gaat de boot die toeristen nog dichterbij de albatrossen, zeeleeuwen en penguins gaat brengen. Het strand erachter is de locatie waar we morgen gaan paardrijden.

Mammie kijkt een beetje boos, kwam misschien toch te dichtbij.

Waarschijnlijk woont hier een van de vissers uit deze baai.

De weg is uit de klif gesneden, goed te zien met dit bergje zand met een boom die zich nog vastklampt.

Er staan gezellig geverfde bushokjes, ook van binnen.

Wij draaien linksaf de berg op om naar het enige kasteel van Nieuw Zeeland te gaan. Natuurlijk weer prachtige uitzichten.

We gaan de Camp road op, die ons naar het kasteel brengt. De man die het liet bouwen, refereerde altijd aan het kamp. Dat was het natuurlijk ook tijdens de bouw met 200 mensen gedurende drie jaar. Daarna duurde het nog twaalf jaar voordat de binnenkant gereed was. De bouw begon in 1871.
Het is al vier uur geweest, maar we kunnen nog naar binnen zegt de poortwachter, omdat de tuinen pas om 18.30 gesloten worden.

We lopen naar de ingang door een bos en komen dan in de tuinen. De eerste echtgenoot van Mr.William Larnach begon met de aanleg van de tuinen tegelijkertijd met de bouw van het kasteel.

Het ziet er nogal schots uit.

Dit zijn exclusieve Nieuw Zeelandse planten, waarvan we de naam al niet meer weten.

Eerst maar even een kopje thee drinken in de oude Ballroom. Met scones, cream and jam ofcourse.

Je kunt hier mooi zien hoe een varen omhoog komt en dan langzaam ontrolt.

Wie zou hier wonen?

William wist wel een mooie plek te vinden. Vanuit de toren kon hij de zee aan de andere kant van de peninsula zien.

Prachtige kleuren! We zijn echt op het goede moment hier.

Op deze plek, the petrified forest, zijn resten van fossiele bomen te zien van 180 miljoen jaar geleden.

Het is even zoeken, maar dan begin je er oog voor te krijgen en zie je ze ineens overal. Waanzinnig dat ie al zó oud is!

Zo ligt hier dus een heel bos!

We komen door prachtige valleien met kleine dorpjes.

Deze mevrouw verzamelt theepotten in alle soorten en maten. Of je maar 2 $ in een potje wilt stoppen als je een foto neemt. Je krijgt je eigen gevoel voor humor en doet er iets mee als je geïsoleerd en afgelegen woont. Er was ook nog een poppentuin.

De meeste huizen zijn vrij saaie bungalows, maar soms staat er nog een leuk oud huis tussen. In het stalletje ervóór verkoopt ze zelfgekweekte planten met een doos met een gleuf erin voor de betaling.

We stoppen om even een boterham te eten bij een meer met veel zwarte zwanen. Bij ons een dierentuindier en hier de norm.

Deze twee paarden hebben net 2 uur op het strand gereden en mogen nu even uitrusten en grazen, vlak naast ons.

In Dunedin, waar we dwarsdoor heen rijden, komen we deze muurschildering tegen. Het is een erg leuke stad en iedereen die over highway one rijdt moet er doorheen. Er is geen rondweg om de stad. Er zijn hier sowieso nauwelijks grote wegen. Alles is enkelbaans met af en toe een inhaalstrook die van te voren wordt aangekomdigd, zodat je meteen goed gas kunt geven om langs de vrachtauto’s en de grotere campers te komen. Die mogen maar 90 km/u en staan hier bekend als mobile roadblock.

We rijden naar de peninsula van Dunedin. Helemaal aan het einde ervan (24km) zit het Royal Albatros centre.

De koeien staan op steile hellingen te grazen.

We zijn verbaasd dat een Albatros zó groot is. We hebben ze natuurlijk op de oceaan zien vliegen, maar dan is er geen referentiekader als ze boven je langs komen. Het zijn wel heel elegant vliegende vogels, maar dat ze tot ruim drie meter spanwijdte kunnen hebben zie je er op zee niet aan af.

Albatrossen worden in hun voortbestaan bedreigt door de visserij, vooral door het long line fishing. Ook de Petrel en andere meeuwen komen vaak in de haken van deze industriele vissers terecht, die met kilometers lange lijnen met meer dan 2500 haken met aas verantwoordelijk zijn voor de bijvangst van wel 100.000 vogels per jaar (https://nl.wikipedia.org/wiki/Langelijnvisserij). Ook zeeschildpadden en bedreigde haaiensoorten zijn het slachtoffer. Dat is nog eens bovenop de gevaren van de enorme overbevissing.

We lopen over een meeuwenscheitpaadje naar de rand van de klif om te kijken of we ze nu ook weer kunnen zien.

We zien ze inderdaad hoog in de lucht langzaam zien zeilen door de lucht. Foto maken heeft geen zin helaas, Maar hier vliegen ze met andere meeuwen met normale grootte, zodat je ineens ziet hoe veel groter de albatros is. Het is overigens uniek, dat ze hier op het vaste land van Nieuw Zeeland nesten en broeden. Verder wonen ze op afgelegen eilanden.  In het albatros centrum leren we weer veel over deze gigantische vogels.

We rijden naar het allerzuidelijkste punt van Nieuw Zeeland. Er is gelukkig een berg, dus we hebben een prachtig uitzicht.

Beneden staat de bekende paal met hoe ver het nog is naar verre plaatsen.

Er ligt ook een gaaf kunstwerk: een schakelketting. Verbindt ie alle landen met elkaar?

Hier zie je de lengte en breedtegraad waar we nu zijn. Dit is het zuidelijkste punt van onze reis en waarschijnlijk het zuidelijkste punt dat we ooit zullen bereiken. Het zijn van die dingen.

Het Stadhuis en het Theater van Invercargill. De schotten kwamen hier als eerste.

We gaan weer paardrijden. Dit keer met Suzi. Zij heeft twee mooie Golden Retrievers. Eén ervan doet ons erg denken aan onze oude Sander.

Hanneke mag op Rua en Pim klimt op Black Jack. Zo gaan we tussen de lupine in de richting vam de rivier.

We rijden een poosje langs deze brede rivier en duiken dan het bos in.

Het gaat omhoog en omlaag, stappend en in draf rakelings langs de bomen en we zitten te genieten.

Uiteindelijk belanden we op het strand, waar we een flink eind gaan draven. Het galopperen gaat Hanneke goed af, maar ligt voor Pim hier net buiten zijn comfort zone. Op de terugweg gaat dat al veel beter.

We gaan onderweg naar het noorden een kopje thee drinken bij een oude mijn. Hij is nu omgetoverd in een klein paradijsje vol mooie bloemen en planten en eenden.

Zo zag het er vroeger uit.

Dit alles hebben ze in elf jaar voor elkaar gekregen!

Invercargill is de hoofdstad van Southland en Southland gaat vooral om landbouw en veeteelt. Verder is er in de buurt geen echte stad meer te vinden. Dat betekent dat er in Invercargill dealers zijn voor alle landbouwmachines en tractoren. Alle bekende merken zitten er aan de hoofdweg. Voor auto’s gaan de Southlanders ook naar Invercargill. Het is een aaneenschakeling van showrooms van erkende merken en er is een levendige handel in gebruikte auto’s, motoren, quads en alle soorten golfkarretjes en dat soort handige karretjes. Het is een stad voor Petrolheads, en het heeft zelfs een mooi circuit:Terretonga. Daar kwamen in vroeger tijden voor de Tasman Series grote namen op af zoals Stirling Moss, Jim Clark, Graham Hill, Jack Brabham en nog een heel rijdje van die halfgoden. In Europa was het dan winter en hier en in Australie was er een perfecte serie om de heren ook in die tijd van de straat te houden.
Verder is de stad bij petrolheads op de kaart gezet door Burt Munro en zijn akties in Bonneville, en daarom is het niet eens echt gek dat Dave Brown, een van de beste replica bouwers van oude sportwagens, hier zijn workshop heeft. Dat kan, omdat hij hier gek genoeg ook de toeleveranciers heeft, zoals de man die voor hem de carosserie delen kan maken met ‘The Wheel’, een veelal vergeten stukje vakmanschap. Dave maakt alles wat hij niet meer origineel kan kopen helemaal nieuw.

Dave Brown, een autobouwer van het speciale soort. Hier staat hij voor een Jaguar D-type in een twee persoons uitvoering. Daar zijn er oorsponkelijk maar weinig van gemaakt, omdat het eigenlijk echt een auto voor het circuit was. De tweepersoons versie is lang niet zo stijf als de eenzitter, omdat er een veel groter gat in de carrosserie zit, maar je kunt in ieder geval met zijn tweeën op reis (Zonder baggage en alleen met mooi weer).

Dit is een uniele auto. Het wordt een Ford GT40 spider, waar er oorspronkelijk maar één van gebouwd is, die op Sebring heeft gewonnen. De auto moet eigenlijk helemaal opnieuw bedacht worden, omdat constructie in die tijd niet gebeurde aan de hand van volledig geengineerde ontwerptekeningen. Problemen werden tijdens de bouw opgelost. Paul is een specialist op dit gebied en is vrij snel na de start van het project zeven jaar geleden (!)  erbij betrokken geraakt. Hij is nu een paar weken overgekomen om enkele knelpunten op te lossen. Het wordt een schoonheid.

Dit moet het worden.

Alle onderdelen, zoals de hoge druk slangen en zelfs de carburateurs, worden nieuw gemaakt. De kostprijs van dit soort replica’s loopt dan ook erg in de papieren en je praat over meerdere hondedduizenden dollars. De originelen van dit soort auto’s zijn echter vele miljoenen waard, dus als je die niet hebt, dan moet je wat anders….

Voor de carroseriedelen worden houte mallen gemaakt die als hulpmiddel dienen voor de man die de panelen dan met ‘The Wheel’ moet maken.

Deze mooie ronde vormen zijn het resultaat van ongelooflijk vakmanschap

Hij maakt vrijwel alles zelf, want een ander houdt zich volgens hem nooit exact aan de bijzondere maten.

Hij heeft ook een projekt lopen met de wielen van een Sulky voor de paardenraces.

de GT40 hieronder is het oorspronkelijke bodywork van de auto van Sid Taylor en Denny Hulme. Er moet een nieuwe auto ‘onder’ komen

Het is vandaag erg warm, 29*. Een mooie dag om door het park te wandelen. Een park met vrijwel uitsluitend geimporteerde schoonheid. Niet omdat de Nieuwzeeuwse flora niet mooi zou zijn, maar omdat de immigranten zich gewoon thuis wilden voelen.

Het lijkt herfst, maar deze boom heeft gewoon deze kleur bladeren.

Voorjaar dus.

Middenin de kassen staat dan ineens weer een boot rechtovereind?

Hele kleurrijke plantjes.

Het is wel bijna Kerstmis, volop kerstrozen.

Er is ook een dierenafdeling. Dit is een Merino schaap. Oorspronkelijk door Britten meegenomen uit Wales. Ze blijken niet erg sterk te zijn of eigenlijk zijn het slechte moeders. Bij het minste of geringest excuus laten ze hun lam aan het lot over. Er wordt onder meer gekruist met Texelaars in de hoop die eigenschap te verbeteren en kwaliteit van de wol toch te behouden.

Konijn voor Pampus.

We drinken een kopje in het theehuis achter de beelden.

Een van die verdomd aardige dingen in Nieuw Zeeland: Bij de speeltuin staat deze schommel voor rolstoelen. Brillant!

Grappig hoe de boom ineens gaat vertakken.

Reuzen-Rhododendrons!
We bezoeken ook het Museum en komen er achter dat morgenavond hier een film wordt vertoond. Een live-vertolking van  ‘Hamlet’ van het National Theatre in London met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol. Daar gaan we naar toe.

Het is een gebied met grote rotsblokken. Duidelijk een overblijfsel uit de ijstijd, toen de gletscher nog tot hier kwam.

Er staan een paar vervallen en onbewoonde huisjes in de buurt, maar verder is het hier leeg.

Dit huis is wel bewoond en het heeft een bloemrijk voortuintje met witte aronskelken.

Dit zie je in Nederland bijna nooit meer. Een kalf dat bij haar moeder drinkt. Nieuw Zeeland is het land van de Campina koeien. Ze hebben hier geen stallen. Het vee staat altijd buiten, ook het melkvee.

Mooie vissersboot.

We gaan in Invercargill (zuidelijkste stad van NZ) naar de Hardware Store van E.Hayes, waar tussen de te verkopen spullen allerlei auto’s tentoongesteld staan.

Kast vol cylinders uit de garage van Burt Munro, de lokale held die op de Saltflats in Bonneville (Utah) met zijn opgevoerde Indian uit 1920 harder dan 200 mijl per uur reed. Zie de film: ‘The Fastest Indian’ met in de hoofdrol Anthony Hopkins.

In de Fastest Indian.    Dit is de Mock Up, waar Anthony in reed. De originele staat hier ook. Het is een waargebeurd verhaal en het heeft Invercargill op de kaart gezet!

Zo zag een Indian uit 1920 er standaard uit, voordat Burt er mee aan de slag ging.

Maar je kunt in deze winkel ook gewoon alle denkbare en ondenkbare hardware kopen zoals deze pikhouwelen. Hoe kun je zonder?

Hoefijzers in alle soorten en maten.

Middenin Invercargill ligt een groot park met een golf ernaast. We gaan een kijkje nemen.

Pim zit in de stam van een Sequoia. De hoed is geen overbodige luxe. De zon brandt hier zo heftig, dat je binnen de twintig minuten fors kunt verbranden.

De rozentuin ziet er prachtig uit en we zijn weer net in het goede seizoen om schitterende, heerlijk geurende rozen te zien en te ruiken.

NELLY?