Het is vreemd dat je van een dag met zoveel problemen toch zo’n goed gevoel over kunt houden.

Het begon met het anker. Wij hebben twee voetschakelaars voor het anker. De schakelaar om het anker omhoog te halen is van meet af aan een beetje eigenzinnig geweest. Op St. Maarten dacht ik het probleem opgelost te hebben, maar de laatste dagen wordt het weer lastig met een geheel nieuw probleem gisterenmorgen. De schakelaar bleef hangen, terwijl het anker omhoog kwam. Het anker ging niet stoppen! Het kwam met de verkeerde kant naar voren omhoog en BANG, het stopte gelukkig toch, omdat de zekering van de lier door overbelasting eruit sloeg. Er ging dus gelukkig niets echt kapot, maar het anker zat verkeerd om in het boegbeslag en vast als een huis. Er was geen beweging in te krijgen. Dat was echter even een secundair probleem, want Hanneke riep van achter het roer, dat dit vast zat als een huis.

Onbegrijpelijk wat daar aan de hand kon zijn, maar het roer zat ook als een huis. We dreven gelukkig richting het open water op redelijke afstand van de catamaran die aan de mooring schuin achter ons lag. Het zal ook onbegrijpelijk blijven, want ineens was het roer weer normaal gangbaar. Oefff, een probleem minder.

We waren op weg van Southport naar de ankerplaats voor Cockburn, een kleine 4 mijl verderop. We voeren maar zo langzaam mogelijk, terwijl Pim zijn hoofd brak over het loswrikken van het anker. Vergeet het maar, er viel niets te wrikken. Muurvast is onwrikbaar vast. Er zijn wel moorings op die ankerplaatsen maar die zijn allemaal privé of voor de boten die daarvandaan komen duiken. Het anker zat vast tussen een kunststof rol aan de achterkant, zo’n zelfde – maar grotere – rol aan de onderkant en het RVS beslag aan de voorkant. Uiteindelijk greep Pim de boormachine en boorde het kunststof tussen de ankerstok en de kleine “stemroller” weg. Daardoor verviel een van de punten die het anker vasthield en kon hij het anker uiteindelijk toch vrij wrikken. We waren net op tijd om het anker naast de Mare Liberum te laten zakken. Later op de dag werden we op nog meer avontuur getrakteerd. Maar eerst de wandeling door Cockburn.

Dit is father Bean, de gepensioneerde rector, van de Anglicaanse Kerk. Hij vertelde enthousiast over het eiland en over zijn ontmoetingen met de astronauten John Glenn en Scott Carpenter en met, toen nog, vice president Lyndon. B. Johnson. Dat verbaasde ons allemaal behoorlijk, maar het blijkt, dat Grand Turk een centrale rol heeft gespeeld in het Mercury Space Program. De astronauten leerden hier niet alleen duiken om te wennen aan gewichtsloosheid, maar de Mercury capsules landden vlakbij Turks in het water en werden hier aan land gebracht. Bovendien stond een van de tracking stations hier op het eiland. Voor de jongere lezers, dit had allemaal te maken met de eerste bemande ruimtevluchten in het begin van de 60er jaren, die culmineerden in de eerste bemande vlucht naar de maan aan het einde van dat decennium.

In de library uit 1887 mogen we achter de PC , voor het eerst sinds dagen weer internet. We fluisteren naar elkaar, want er zitten mensen te studeren.

In het kleine museum van Grand Turk ontmoeten we Nicky, die ons veel vertelt over het wrak, dat hier gevonden is uit de “age of discovery”. Op elke reis die Columbus maakte met zijn vloot, verloor hij wel een paar schepen. In het totaal zijn er aan het begin van de 16e eeuw meer dan 100 schepen vergaan, maar er is er maar één van teruggevonden, en dat was hier op het rif van Caicos.


In het museum zien we de zorgvuldig gepresenteerde resten van dat wrak en bovendien veel informatie over het Mercury programma. Nicky wordt onze introductie met het leven op het eiland hier. Zij is Amerikaanse, heeft lang in Duitsland gewoond en is nu getrouwd met iemand van Grand Turk. Er wonen hier mensen van over heel de wereld, blank en zwart. We zien mensen uit Duitsland, Grenada, Zuid Afrika (leuk om Afrikaans en Nederlands met elkaar te spreken), Canada en nog meer.

Dit is Stephanie.

Zij heeft hier ooit de TCSPCA opgericht en komt nu nog regelmatig terug voor de spay and neuter clinic. Dat is een programma om de vele honden op het eiland te steriliseren en te castreren. Wilde honden vormen een probleem op het eiland. Mensen gaan hier heel anders om met hun huisdieren dan wij gewend zijn. Dat geldt voor alle eilanden. Als een hond puppies krijgt, dan worden die soms helemaal aan hun lot overgelaten. Sommigen verwilderen dan en sluiten zich aan bij een roedel of ze worden doodgereden, opgegeten of worden ziek. In ieder geval is dat allemaal niet leuk en Stephanie heeft een programma opgezet dat er in voorziet dat de huishonden en katten gesteriliseerd kunnen worden. Deze twee puppies zijn toch geboren en gaan mee naar Canada.

Voor grotere oversteken willen we makkelijk op het voordek kunnen bewegen. Dan laten we de lucht uit Klontje, de dinghy, lopen en wordt hij opgerold in de hoes op het dek gebonden. Voor een trip van een dag of drie tot vier hebben we goed overzicht over het weer wat we kunnen verwachten. We gaan alleen als de condities gezellig blijven. De buitenboordmotor kan daarom op de achterpreekstoel blijven. Als we langer gaan varen dan een dag of vijf worden de weerberichten onzeker en gaat de buitenboordmotor naar binnen.

We hebben deze overtocht tien vliegtuigen en vier schepen gezien, maar geen enkele zo dichtbij als deze. De walvissen zijn helaas alweer naar het noorden vertrokken, maar tot eind maart zijn ze hier bezig met hun voortplanting. Vallende sterren waren er veel, maar we hebben weinig te wensen. Het leven is goed.

We gaan voor anker in Southport op Grand Turk. De dinghy moeten we hier het strand opsleuren, iets wat we niet graag doen. We hebben geen harde bodem en kleinesteentjes kunnen al veel schade veroorzaken. Niet op dit prachtige zandstrand echter. Dat is dan ook de grote attractie voor de cruise schepen die hier komen. Dat, en het fantastische rif. Het wordt hier vergeleken met het Great Barrier Reef, maar dan het op twee na grootste van de wereld.
Voor de mensen die niet gaan duiken of snorkelen liggen hier opblaasbare klimrotsen van PVC in het water. Veel hilariteit en activiteit. Een mooie attractie, beter dan de bananen en fauteuils die achter de verschillende speedboats werden aangesleurd met hard gillende mensen om te laten horen hoe ontzettend leuk ze het hebben.

Nog even een kleine foto (klein, omdat de camera even mistig was geworden vanwege de nogal natte overtocht en de foto dus niet echt scherp is) van het inklaringskantoor. Die eerste ervaringen met Grand Turk waren voor ons niet echt positief. We vroegen ons zelfs af of we dit leuk zouden gaan vinden. Vanmorgen op weg naar Cockburn hadden we bovendien ernstige problemen met het anker. Later op de dag nog weer een wegdrijvende dinghy, waarover later meer, maar we hebben het inmiddels perfect naar onze zin hier.

Hier konden we zien, dat we met een serieuze vis bezig waren. Voor twee dagen eten op zijn minst.

De haak zit er goed in. Deze gaat ons niet ontsnappen.

En dan ziet Pim ineens, dat er een andere vis mee zwemt. Dat is kennelijk een bekend fenomeen bij dolphins. Ze zwemmen in paren.

Bovendien zien we dat het een mooie vis is. Het is duidelijk, we halen hem aan boord om de haak los te maken en hem weer te laten gaan.

Hij is wel een beetje boos op ons!

Hier heeft de vis het opgegeven, maar hij weet nog niet, dat de bevrijding nabij is. Wat een avontuur….. De volgende gaat wel in de pan, maar ik hoop, dat het niet weer een dorade is (volgens Leonie de lekkerste vis die er is). De gehaktballen die avond waren echt – hoe goed ook – een anti-climax.

We zijn duidelijk een beetje verwend geraakt de afgelopen maanden. Als je ergens voor anker hebt, dan heb je ook internet. Niet op Grand Turk. Dit is even een stap terug. We werden wel op een hele bijzondere manier hier verwelkomt. Niet door een klasje vissen, niet door een school vissen, maar door een gemeenschappelijke sportdag van meerdere scholen vliegende vissen. Waar je maar keek stegen ze op en knalden ze tegen de volgende golf aan. Hele bendes vliegende vissen. Het was gewoon een bizar gezicht.
Om half 1 lieten we het anker vallen bij South Port van Grand Turk. We gingen eerst een hapje eten en daarna maakten we de boot klaar voor het verblijf. Vervolgens moesten we de dinghy, die we leeg hadden laten lopen, weer bedrijfsklaar maken, zodat we uiteindelijk om een uur of drie richting de kant gingen. Hoewel het wel op de kaart staat aangegeven is er geen echt dinghy dock; geen keuze, we moesten het prachtige zandstrand op. Vandaar vielen we van de ene verbazing in de andere. Er is hier echt iets goed fout gegaan. Allemaal “derelict” overheids gebouwen; bouwvallen, waar wel nog mensen werken. We vroegen links en rechts waar we moesten zijn om ons aan te melden en kregen dan hele onduidelijke aanwijzingen. We kwamen steeds dichter in de buurt, maar we geloofden de truck chauffeur eigenlijk niet, die ons tussen twee gebouwen door stuurde naar iets wat dood leek te lopen. Toch bleek daar een schuur te staan en verdomd, daarbinnen zaten drie overheidsdienaren elkaar bezig te houden.
We kregen 5 formulieren overhandigd en we moesten vertellen hoe lang we wilden blijven. We hebben daar natuurlijk geen idee van, maarhet werd al rap duidelijk, als we langer dan een week willen blijven, moeten we een cruising permit kopen van $300.-. Het inklaren nu kost ook al $50 en als we weggaan moeten we nog een keer dat bedrag betalen. We zeiden dat we T&C wel erg duur vonden. De jongeman van de inklaring zei, dat het vroeger $15 was, maar dat het land in problemen was geraakt door corruptie. We vroegen of dat van de inklaringsautoriteiten was, maar nee, het was van de hoge heren. Vervolgens begon de uitemate zwaarwichtige (150Kg+ dachten we) mevrouw met de meeste strepen in het lokale dialect tegen de jongen te praten en hebben we maar niet verder gevraagd, maar er is hier iets goed misgegaan.
We weten niet hoe lang we hier gaan blijven. Morgen misschien nog aan land in Grand Turk en dan naar Caicos. Of op dinghy safari om te gaan snorkelen. We zien wel. We blijven foto’s maken, maar we weten nog even niet wanneer we ze kunnen plaatsen. Wordt vervolgd….

Ik lag net te slapen toen ik Hanneke de afgesproken kreet “beetbeet” hoorde roepen. Ik sprint naar buiten, zet de rem strakker en we draaien de fok weg om de snelheid zoveel mogelijk te verminderen. Dan breekt de waardeloze houder af, maar gelukkig had ik de hengel al vast en bovendien zit die geborgd. Dan begint het eindeloze inhalen en weer wat verliezen, inhalen en weer wat verliezen. De lijn was al een heel eind uitgelopen voor dat spelletje begon dus het duurde dan ook zeker 10-15 minuten voordat we hem zo dichtbij hadden dat we ook wat konden zien. De vis voelde duidelijk dat zijn einde naderde en ging nog extra tekeer, maar niet meer helemaal onder water kon hij zich niet echt lekker meer afzetten. Toen ging het fout. Ik zag, dat zijn maatje naast hem zwom en in de buurt bleef. Hanneke keek tegen de zon in en kon dat net niet zien, maar er was geen twijfel mogelijk, hij was niet alleen. We besloten meteen, dat hij terug zou gaan. Hij was te mooi en dan dat vriendinnetje ernaast….
Hanneke deed de handschoenen aan, ik greep de lijn en trok de vis boven de spiegel waar Hanneke hem goed achter de kieuwen vastgreep, zodat ik de haak eruit kon halen. Hij viel nog even op het zwemplatform, maar duwde zichzelf met de staart weer het water in. Tevreden zwom het stel na dit voor hen voortreffelijk afgelopen avontuur weer in de richting van de zon.
Foto’s (bewijsmateriaal dat we echt een 75 cm lange wahoo/dolphin binnen hadden) volgen zodra we weer een normale internet verbinding hebben.

De dag is druk aan het krieken. Om 6.25 uur stak de zon de kruin boven de einder.
Gisteren morgen besloten wind en water het eindelijk eens te worden en werd de zeegang eindelijk een beetje comfortabel en dat is tot nu toe zo gebleven. We draaien onze wachten en doen tussendoor regelmatig dutjes, zodat we lekker uitgerust en ontspannen zijn en blijven. We verbazen ons er iedere keer weer over hoe mensen met kinderen dit kunnen doen. Niet alleen doen, maar dan ook nog op een manier dat die kinderen het leuk hebben. Iedere keer spelletjes bedenken, kleine geschillen beslechten, les geven en dat naast de huishoudelijke taken en het varen van de boot. Wij hebben aan die laatste twee taken meer dan onze handen vol. Nou ja, we lezen veel, heel veel.
Pim is nu bezig met “How much is enough” van Robert en Edward Skidelsky. Dat boek is een economisch verantwoorde publicatie over Geld en het Goede Leven. Het vertoont grote overeenkomsten met het werk van Pim, dat binnenkort op zijn eigen website te zien zal zijn. We gaan in Turks and Caicos ruim de tijd nemen om die website werkelijk up and running te krijgen.
We maken ons nu zorgen over onze aankomsttijd in T&C, want we hebben gisteren veel te hard gevaren. Dat is in de eerste plaats de schuld van Nelly Rose, die er, ook dubbel gereefd, geen genoeg van kon krijgen. Ze sneed met kennelijk plezier door het rustiger water. Bovendien helpt de golfstroom een behoorlijk handje mee. Dat effect hadden we onderschat. We dachten aan 0,5-1,0 knoop, maar we denken dat het af en toe misschien wel 2 knoop geweest zullen zijn. We rekenen met een gemiddelde snelheid van 6 knoop, oftewel ongeveer 150 mijl per dag. Het ging gisteren richting de 185 mijl en dat werkelijk spelenderwijs. Twee van dat soort dagen en we zouden alsnog in het pikkedonker tussen de riffen van T&C aankomen. Geen goed plan en we hebben dan de fok ook maar weggedraaid, zodat Nelly Rose eindelijk capituleerde en rond de 5 knoop ging varen. Bovendie varen we nu bij de Navidad banken, een vijftal grote ondieptes, midden in de oceaan, die het net niet tot eiland hebben weten te redden. Dat zal ongetwijfeld de golfstroom wel weer afremmen. We hebben nu nog 170 mijl te gaan. In de loop van de ochtend gaat de fok er weer bij, zodat we rond het middaguur morgen bij Turks zullen zijn. Het is heerlijk hier op zee……

We zijn gisteren om een uur of 5 vertrokken uit de Marina del Rey in Puerto Rico. Het is ongeveer 400 mijl varen. Ons idee was om de eerste nacht heel rustig aan te doen, zodat we rond het middaguur nog zo’n 300 mijl te gaan hebben. Dan is de kans, dat we bij daglicht aankomen het grootst. We gaan naar Cockburn Town, de hoofdstad van Turks and Caicos en gelegen op Grand Turk.
De eerste uren voeren we nog over het relatief ondiepe water rondom Puerto Rico en we dachten dat de zee daarom zo totaal hutsekluts was. We hoopten, de wens was de vader van de gedachte, dat het relaxter zou worden als we bij dieper water zouden komen. In middels varen we over de trog van Puerto Rico, 7000 meter diep, en het is geen haar beter. We kunnen er maar beter aan wennen.
Tijdens die eerste uren waren we live getuige van een conversatie op de marifoon van de Amerikaanse kustwacht met de catamaran Dowadidi, die bij Culebra op een ondiepte was vast komen te zitten en daarbij averij had opgelopen. Ze waren weer van de rotsen afgespoelt, maar konden niet meer sturen en maakten een beetje water. Wij hoorden nog dat de kustwacht met een schip naar hen op weg was, maar dat zou nog een uurtje kunnen duren dus werden jachten in de buurt om assistentie gevraagd. We weten helaas niet hoe het afgelopen is,maar de oproepen bleven onder “panpan”, de tweede noodfase na “mayday” en we gaan er dan ook van uit dat het goed afgelopen is.
We hadden meteen na vertrek uit de marina problemen met de watermaker. Pim heeft op St. Maarten de verkeerde filters gekocht, met gaatjes van 5 micron in plaats van de 20 micron die er eerst op zat; de ene met een lichtblauw stuk plastic, de goede met donkerblauw. In de haven kun je eigenlijk niet proefdraaien in verband met olieresten en andere vervuiling (faeces), dus we testten meteen na het uitvaren. Nou, het water kon meteen op rantsoen en douchen was er al helemaal niet meer bij. De pomp trok het niet door de te kleine gaatjes en wordt dan veel te zwaar belast. Inmiddels heeft Pim het probleem provisorisch verholpen door met een naald heeeel veel kleine gaatjes in de filters te prikken en we maken alweer heerlijk water. Vooral op het douchen kunnen we ons verheugen en groenten koken in zeewater gaat, maar is niet helemaal top (erg zout).
Het is lang geleden dat we een paar nachten op zee waren. We lopen weer 3 uur op 3 uur af en doen het heerlijk rustig aan. We zijn volstrekt alleen op de wereld…..

Zoals wij de optimisten bij de zeilvereniging in een rekje opstapelen, doen ze dat hier met de speedboten. Dit is nog een redelijk bescheiden collectie. In Fajardo zagen we op afstand een paar van die rekken met alleen maar Miami Vice speelgoed. Als er niet minstens drie keer 300 PK achter hangt doe je niet mee. Vier keer 400 hebben we ook gezien.

We gaan naar een goed georganiseerd regenwoud. We beginnen met een bezoek aan het visitors centre waar we als seniors ook weer voor half geld naar binnen mogen. Dit keer moesten we – maar dat hoorden we pas achteraf – een klein half jaartje jokken. De grens was 62. Door het woud loopt een weg, de 191, met parkeerplaatsen voor de verschillende attracties. Het is zondag en daarom best wel druk, maar het is ook echt mooi. De eerste stop is een waterval over een grote vlakke rots. Sabien kruipt er meteen met haar dochters tegenop.

De volgende stop is ons startpunt voor een hike naar een waterval. Het gaat behoorlijk op en neer, maar over een goed betonnen pad, dat mooi stroef is, zodat je nergens uitglijdt. Het nadeel is natuurlijk dat het hele wildleven, op een enkele vogel na, zich van deze route heeft teruggetrokken. Het voordeel is, dat veel mensen veel moois kunnen zien zonder de natuur teveel te verstoren en zonder met machetes zichzelf een weg te moeten kappen. Na een stevige wandeling van een half uurtje komen we bij ons doel: een waterval.

Als we de drukte hier in ogenschouw nemen, denken we allemaal met veel plezier terug aan Dominíca, waar je vergelijkbare bestemmingen hebt waar je in alle rust van kunt genieten.

Het regenwoud is weer een enorme schakering van groene kleuren.

Het is een prachtige hike.

We hebben veel respect voor de kinderen van Pieter en Sabien, die genieten van dit soort uitjes. Zij hadden het laatste stuk naar boven gehold en staan al bij de auto, terwijl wij nog even zitten uit te puffen. Erg gezellig om dit zo met elkaar te doen.

We gaan lunchen in Luquillo, waar ze een straatje met 60 kleine restaurantjes hebben, die ze hier Kioscos noemen. Ze zijn er in alle soorten en maten. Het begint meteen al spannend tussen de lokale Hells Angels, maar er zijn ook luxe en hele eenvoudige eettentjes.

Er liggen allerlei lekkere hapjes in de etalages.

Het is zondag en het is een komen en gaan van mensen.

We belanden in een Peruviaanse kiosk. Hanneke duikt meteen de keuken in om een foto te maken. Even later wordt ze speciaal opgehaald om even met de camera naar de keuken te komen.

De kok gaat flamberen. Pyrotechniek op hoog niveau. Het is verbazend dat er nog iemand in de keuken haren op zijn hoofd heeft.

Het lijkt bijna uit de hand te lopen, maar er maakt werkelijk niemand aanstalten om naar een van de alom aanwezige brandblussers te grijpen.

Al spoedig keert de rust weer.

Aan de overkant van de straat serveren ze vanuit de kofferbak van een auto. Dat lijkt ons toch echt Kiosco voor gevorderden.

Er is naast al het voer ook allerlei andere handel, zoals mooie hangmatten en andere kunst. Sabien koopt nog even wat DVD’s voor de kinderen met princessefilmpjes.

Aan de overkant van de straat staat een hoop volk in de rij voor de fruitshakes. Het was weer een bijzondere en afwisselende dag.

Het huis van de gouverneur staat aan het einde van een bewaakte straat.

Er zijn heel veel grappige winkeltjes, die veel meer bieden dan de standaard toeristen shops. Voordat het toerisme de oude stad – om heel begrijpelijke redenen – claimde, waren het waarschijnlijk ook allemaal winkeltjes, maar dan slagers, bakkers en andere kleine negoties voor allerlei behoeften.

Dit “lucifersnijwerk” is een totaal nieuwe kunstvorm.
Je vraagt je af hoe iemand hiertoe gekomen is. Het is boeiend om te zien hoe deze passie geëvolueerd is.

Gewoon op een hoekje van de straat.

San Juan is een leuke stad vol gezellige pleintjes. Het is zaterdag avond en er zijn een heleboel locale mensen een avondje uit. We moeten met het oog op de kinderen natuurlijk op tijd terug en zijn dan ook weg voordat de muziek overal losbarst. Op de nummerplaten van de auto’s staat “Isla del Encanto”. Er wordt hier heel veel en goed gemusiceerd.

De stad zit strak in de verf en ziet er zeer verzorgd uit. Het maakt een welvarende indruk, maar de buitenwijken zijn minder welvarend. De meeste mensen wonen wel in een huis, een bungalow, maar die staan veelal zo dicht op elkaar, dat je jezelf er nauwelijks tussendoor kunt wurmen.

San Juan heeft heel veel mooie doorkijkjes. Wij kiezen natuurlijk deze uit, want hij leidt naar zee.

De welvaart was voor een groot deel te danken aan de opbrengst van de koloniën. De rijkdom werd niet allemaal naar het moederland geëxporteerd. De expats van dientijd leefden er goed van.

s’Avonds eten we op een terrasje en daar komt de straatmuzikant anno 2013 langs. Midden in een lied houdt hij plotseling op, omdat zijn mobieltje gaat. Hij begint een nieuw lied als hij heeft opgehangen. Hoe de vorige liefde afgelopen is zullen we nooit weten.

‘s Ochtends komen Pieter en Sabine met de kids een kopje koffie drinken. Kleine Pien van 1 1/2
gooit een plastic bekertje overboord en Sabine bedenkt zich geen moment, rukt zich de kleren van het lijf en duikt er achteraan.

Ze varen weg in hun dinghy om te gaan inklaren.
De volgende dag komen Keimpe en Ank met de Gaia binnenvaren. We gaan gezellig bij ze borrelen.
We besluiten om samen met de Ostrea naar Fajardo te varen aan de oostkust van Puerto Rico.

We doen géén wedstrijd, maar maken wel veel foto’s van elkaar. In het begin knalt er bij ons een harpje kapot en lopen we wat achterstand op.

Het is een prachtige zeildag en iedereen geniet. Pieter heeft de windgenerator gevangen en probeert nu zijn vislijn weer terug te krijgen.

De Ostrea is nu op hun verste punt, ze gaan vanaf nu weer richting Nederland.

We gaan een dagje sightseeing in San Juan, de hoofdstad van Puerto Rico.
Pim, Pieter en Pien.

Ook hier weer cruiseships natuurlijk.

Sabine, Mare en Katie bij een klein kapelletje.

Katie legt uit dat dat Jesus is.

De oude stad van Juan is mooi, indrukwekkend, gezellig en zeer kleurrijk. Wordt vervolgd.