Verhalen

Ons doel de afgelopen maandag was het ronden van Kaap Finisterre. We hadden in Las Camariñas gewacht op de Noren, die met ons uit La Coruña wilden vertrekken, maar toen motorproblemen kregen. Zondag kwamen zij alsnog. Ze hadden behoorlijk veel wind op het laatste stuk tot 45 knoop over dek. Ze waren dan ook redelijk vermoeid en zegen tevreden bij ons aan tafel, waar we hun aankomstbiertje dronken en de Spaghetti die wij hadden gemaakt verorberden.
Daarna hebben we ze nog snel even rondgeleid door Las Camariñas en een biertje gedronken bij Café Victoria, want veel meer zouden ze niet te zien krijgen van het stadje. We wilden immers voorbij Finisterre en de omstandigheden beloofden voor maandag ideaal te zijn, terwijl er daarna weer veel wind werd verwacht.
We voeren ’s morgens kort na negenen uit met een 10-12 knoop wind van achteren.
We keken nog even achterom naar Las Camariñas.

Een heerlijk briesje over het vlakke water en we hadden dan ook na een paar honderd meter het zeil al staan. We zeilden over bakboord de Ría uit en gijpten kort daarna om de rots in de riviermond met een klooster en de vuurtoren. De rode lijn aan de giek is de bulle talie (vaak ook preventer genoemd), die we al hadden voorbereid voor het voordewindse rak dat zou gaan volgen.

De Noren waren een half uurtje voor ons vertrokken en we haalden hen na twee en half uur in. We hadden afgesproken, dat we van de gelegenheid gebruik zouden maken om elkaars boten in hun element te fotograferen. We hadden geen van beiden nog foto’s van onze varende boten. Vlak voor Finisterre liepen we hen langzaam voorbij. Omdat het werkelijk plat voor de wind was en maar een kort rak van een paar uur, hadden we geen van beide de fok bij staan. Die zou je dan op de boom moeten varen, omdat hij anders zo gaat klapperen en dat is voor een paar uur niet de moeite. We hadden geen haast, de boot liep lekker een kleine 7 mijl per uur en die fok zou er wel bij komen als we na Finisterre hoger aan de wind zouden gaan varen.

Terwijl wij de All-Linn voorbij voeren zagen we dat Linn stond te vissen voor het gemeenschappelijk avondmaal, maar daar is uiteindelijk weinig van terecht gekomen.

Terwijl we bij elkaar langs voeren spraken we af, dat zij als eerste hun genua zouden zetten, zodat ze ons weer in konden halen en we wat beter getuigde boten zouden kunnen fotograferen. Zo konden zij mooi voor ons Kaap Finisterre passeren met hun genua vol bij. Bovendien kropen zij dicht onder de kant en hadden daar veel wind.

Wij belanden in een gebied met heel weinig wind, zodat we heel traag Kaap Finisterre met een gangetje van 2,8 knoop voorbij sukkelden. Dit is het beeld op onze navigatie computer dat wij op dat moment zagen. Het ronden van die kaap is een bijzonder gebeurtenis. Daarna ben je echt in zuidelijke wateren, een ander weersysteem en een ander Galicia.

De wind pikte weer wat op en we waren behoorlijk achtergeraakt op de Noren, zodat ik het roer zelf ter hand nam en aktief zeilen begon te trimmen om de boot goed op gang te houden. Het is bovendien heerlijk om de Nelly Rose te sturen. We liepen hard op de All-Linn in en maakten een paar prachtige plaatjes voor hun plakboeken, terwijl zij de Nelly Rose fotografeerden.

Zo zeilden wij voor hen uit naar Muros, waar zij overigens eerder aankwamen dan wij. Wij bleven zeilen, maar dit keer ging hun truc vlak onder de wal niet op en belandden zij in een windstilte. Wij konden in de riviermonding steeds hoger zeilen, omdat de wind gunstig voor ons draaide. We voeren over stuurboord door tot aan de zuid oever en gingen daar overstag en kwamen met die slag precies bij Muros uit. Vlak voor de haveningang gingen de zeilen weer naar beneden na een werkelijk fantastische zeildag. Muros is een erg leuk stadje, maar daarover later meer.

We struinen het marktje af en kopen bij de vrouwtjes op krukjes achter hun kratjes groente, allerlei mooie dingen om morgen te verwerken in een lekkere spaghettipreu.
De noren komen morgen toch hierheen, zonder nieuwe motor en ze eten een hapje mee.
Ook scoren we 2 tietenkazen, heerlijk!
Eigenlijk moeten we altijd met een fototoestel erop uitgaan. Maar we gingen eigenlijk alleen maar naar de supermarkt. We waren vergeten dat zaterdag in Las Camariñas marktdag is. Marktdag is altijd de moeite waard en een mooi lokaal spektakel; waar ook ter wereld. In Camariñas is het bijzonder, omdat het een klein stadje is. Het heeft ongeveer 3000 inwoners en het is dan ook een heel klein marktje, waar maar een paar serieuze kramen staan. De rest bestaat uit lokale boeren en – vooral – boerinnen, die met een kist aardappelen, een doos bonen en wat strengen uien en knoflook een paar Euro komen bijverdienen.
De vrouwtjes zaten gewoon op de grond of op de kruiwagen waarmee ze naar de markt waren gekomen. Wij sloten meteen vriendschap met een oude tandeloze dame, die haar portemonnee in haar BH bewaarde. Zij hielp ons bij verschillende kramen en vertelde wat we zouden moeten kopen. Als het aan haar had gelegen was de markt na ons bezoek ‘los’ geweest. We moesten ook bonen kopen, die we kennelijk heel erg lang moeten koken. Ik vroeg of dat 10 minuten was, maar het was veel meer. Twintig minuten dan en nog veel meer. Ik krijg de indruk, dat we met die bonen redelijk door onze gasvoorraad heen kunnen komen, maar misschien helpen onze hooimadammen daarbij.
De paprika’s waren fantastisch; diep groen en donker rood of een mengsel van beide kleuren. Het werd allemaal afgewogen met apparatuur die je in Nederland misschien bij de brocante kunt scoren. We kochten ook nog prei en twee mooie kazen in de typische vorm van de streek. Ik ben benieuwd of Hanneke de foto’s, die we daarvan bij terugkeer op de boot hebben gemaakt, bij dit verhaaltje gaat plaatsen.
Die kazen waren overigens bij een echte kraam en hadden ook veel echtere prijzen. Bij de groentedames was het allemaal veel gemoedelijker en het is bizar wat je voor een tientje allemaal kunt kopen. De boot hangt vol met groente en fruit.

Hieronder het resultaat van Pim’s geknutsel met naald en draad!

Wandelingetje door het vissersdorpje.

Ondanks het koude water wordt er gezwommen.

Klein, maar een radar moet je hebben!

Een van de vele projecten hier.

Hier bestellen we een kopje koffie en daar krijgen we een lekker sardientje en een plakje aardappel bij en dit:

Het heet Percebes, ziet er uit als pootjes van kleine beestjes, proeft zout en echt geen idee wat het is. We zoeken het op en vinden het op eetsnob.nl.
Merkwaardig vertaald als de eendenmossel. Het is geen mossel, maar een kreeftachtige en wordt hier als lekkernij beschouwd. Komt uitsluitend voor aan de kust van Galicië. Percebes worden gestoken van de rotsachtige steile oceaankust. De stekers dalen af aan touwen om middenin de woeste branding deze delicatesse los te snijden. In Nederland is het gerecht nooit aangeslagen. Het geheel heeft ons € 2 gekost.

Hangjongeren bij eeuwenoud pelgrimskruis.

Het waait hier nu 35 knoop, dus we blijven gewoon lekker liggen, we hebben geen haast meer, wat een heerlijk gevoel!

Omdat de elastieken en touwtjes waar de Jerrycans mee vast zaten toch onvoldoende bleken, is Pim begonnen met het maken van tuigjes van smeerreep. Een monnikenwerk, maar er is er al ééntje klaar en het resultaat mag er zijn.

We gaan nog een ijsje halen bij onze favoriete ijstent, waar een Cubaan achter staat met wie we later nog een biertje dronken. Hij had natuurlijk allerlei mooie tips voor ons ,voor als we straks naar zijn prachtige land gaan. (kan best volgend jaar zijn hoor). Pim kreeg een mooi armbandje van hem met allemaal boze oogjes om de geesten weg te houden en ik kreeg een kralenkettinkje met de vlag van Cuba. Samen met de goodluckcharm, die ik van Matja kreeg en mijn eigen bedeltjes hangt het nu behoorlijk vol om mijn nek.
We hebben een laatste avond voor vertrek uit La Corūna met de Noren en het was weer mooi en laat.
Na het tanken de volgende dag haken ze toch af, omdat hun motor onbetrouwbaar is.

Dit is de oudste vuurtoren ter wereld van de Romeinen.
We zien eigenlijk meteen buiten weer 2 dolfijnen, maar ook deze blijven niet lang, maar laten wel hun onderbuik nog even zien.
Verderop varen Tony en Jane met hun “Capisce”. We kletsen over de Marifoon gezellig.
We halen ze uiteindelijk in en ze komen pas een uur na ons aan in Las Camarinãs.
Alweer dolfijnen en nu een hele groep, echter druk aan het vissen en snel weer weg.

We ronden de kaap en hij is indrukwekkend, vooral die tegenstelling tussen oud en modern.
Pim staat al een hele tijd te sturen, want het waait inmiddels toch wel 20 knoop en na onze goed gecontrolleerde gijp surfen we heerlijk de golven af. Daarbij maken we zelfs een keertje een snelheid van 9.9 knoop! Echt supergaaf!

Let op die mooie tas die aan de beugel hangt met al onze losse rotzooi erin, verrekijker, marifoon, zonnebrillen, waterflesjes, noodmes etc. Gemaakt door www.halversails.nl , top!
Om 18.00 uur lopen we de haven van Las Camarinãs binnen, waar Jaques en Marlene ons uitnodigen voor de borrel.
We krijgen nog bericht van de Noren dat ze waarschijnlijk een hele nieuwe motor moeten installeren en dat ze daar de volgende 8 dagen wel mee zoet zijn. Heel sneu voor ze, maar we gaan elkaar straks in Madeira weer zien gelukkig.

Wasje draaien, zout wegsoppen en naar de markt.

S’avonds komen de Noren een glaasje drinken en het wordt een hele leuke avond met gitaar en samenzang, waarna we veel te laat op een terrasje belanden met een Paella voor ons neus.
Wij gingen daarna naar de boot, maar Noren weten niet van ophouden. We hebben ze de volgende dag niet meer uit hun boot zien komen.
Nog een lekkere wandeling gemaakt om La Corūna eens goed te bekijken.

Hieronder het gebouw dat je als eerste ziet als je hier naar toe vaart, het Oceanografisch Instituut.

Mooi oud kerkje gewijd aan Santiago Matamores. Hij ging ten strijde tegen de Moren.

Het stadhuisplein, waar de avond ervoor nog een sopraan hartstochtelijk stond te zingen.

Sommigen van de oude gebouwen staan er nog, maar de meesten zijn vervangen door hogere met beglaasde balkonnetjes.

Er zijn nogal wat lieden op straat die wat bij proberen te verdienen. We zien onder andere een jongleur, die met stokjes in zijn hand een ander stokje kunstig omhoog gooit. Op zich niet zo bijzonder, maar het wordt wel heel apart als je de stand van zijn ogen in aanmerking neemt. Hij kijkt met zijn rechteroog in zijn linkerbroekzak. Er speelt een hele grote man op een kleine mandoline, er staat een aardige – geen goede – violist te spelen, maar de kroon wordt gespannen door een man met een doedelzak. We zijn in Galicia, Gaelic oftewel Keltisch dus en de doedelzak is een nationaal instrument hier. Wel kun je zien, dat de crisis ook bij de straatmuzikanten heeft toegeslagen, want ‘s mans zak is lek en dat doedelt toch wel heel anders. Hij moet zich de pestpokken blazen, maar ook af en toe stoppen om adem te halen. Op die manier neemt hij toch wel iets heel karakteristieks van de doedelzak weg. We hebben hem beloond voor zijn ijver en bovenstaande foto genomen. Ik had ook graag de jongleur nog op de prent gezet, maar dat werd door Hanneke afgestemd.
We zijn weer eens op weg naar de chandler voor wat reserveharpjes. In de winkel kruipt Pim achter de toonbank en doet of ie daar al jaren werkt en zoekt op zijn gemak uit wat van zijn gading is. De meneer naast Pim is Hr.Pombo, de kleinzoon van de man, die in 1950 de winkel heeft opgericht.

We maken nu plannen voor het vertrek, maar laten dat afhangen van de Noren, die misschien hulp nodig hebben vanwege motorproblemen.

Nelly Rose is gedoopt en heeft al mooie tochten achter de rug. Het is een prachtschip en de zee ligt voor haar open!

We zijn vandaag met de bus naar St. John gereisd. St. John is de grote stad van het eiland en bovendien ook de haven waar de cruise schepen binnenkomen. Een groter contrast tussen een aankomst in English Harbour met je eigen boot en de aankomst aan boord van één van de drie cruise liners die er vandaag voor anker lagen kun je je nauwelijks voorstellen.
We reizen met mini bussen, waar in Nederland misschien een man of 15 in zouden kunnen plaatsnemen, maar die hier, dankzij de klapstoeltjes in het gangpad 25 mensen kunnen vervoeren. Je gaat gewoon langs de kant van de weg staan en houdt de hand op en de bus stopt. Als je dan weer uit wilt stappen roep je gewoon, dat je eruit wilt en dan stopt de bus. Dan stop je de buschauffeur per persoon drie Eastern Caribbean Dollars in de hand en rijdt hij weer tevreden verder. Voor een ritprijs van €1,- zijn wij aan de andere kant van het eiland.

Zodra je het gebied van English Harbour verlaat, verandert de wereld. Het is echt een gated community en daarbuiten woont de lokale bevolking. Eenmaal buiten de poort staan er weer kriskras door elkaar , vooral, houten huisjes en cafeetjes en restaurants in een bonte verscheidenheid van kleuren. Het toerisme en de jachthaven zijn hier aan deze kant van het eiland duidelijk de bron van inkomsten. De baai van Falmouth is een stuk groter dan het ernaast gelegen English Harbour en er liggen veel meer schepen; gewone cruisers en superjachten. Echte cruiseliners kunnen hier niet naar binnen, omdat het te ondiep is.
We komen aan op het busstation van St. John, dat meteen naast de public markets ligt. Speciale gebouwen voor vlees, vis en groenten en fruit.

Op de markt voor groente en fruit is dit meisje erg geïnteresseerd in de foto’s die Hanneke van haar maakt. Helaas mag het spelletje van de moeder, oma of tante niet al te lang duren. Die ziet er kennelijk iets in wat haar niet bevalt. Jammer.

De weeg systemen zijn nog van voor de tijden van Van Berkel’s patent. Het muntgeld dat er naast ligt zijn EC$. Bij harde wind, en ook bij niet zo heel harde wind, kun je ze beter niet zo laten liggen.

De kinderen gaan gewoon mee naar het werk en slapen dan in een mand onder de toonbank.

Barbecue op straat. Het rook heerlijk, maar we hadden net geluncht.

De vader des vaderlands, Sir Vere Cornwall Bird, father of the Nation and National Hero. De bloemen op het monument zijn vers.


Ook Mondriaan kent een rastavariant.

En aan de andere kant lag er nog zo een. Dit zijn relatieve kleintjes, met maar een paar duizend passagiers. Veel passagiers van de Duitse boot waren ‘s morgens al met een hele serie busjes naar English Harbour getransporteerd. Verder zijn er ongetwijfeld een grote hoeveelheid mensen naar de eindeloze stranden aan het Noorden van het eiland gebracht.

In de stad liepen er merkwaardig weinig blanke mensen rond.

Kennelijk zijn de oude telefooncellen omgebouwd tot hotspots.

Na een week het voortreffelijke Kubbuli (naar de oude naam die de Carib aan Dominíca hebben gegeven) zijn we nu toe aan Waddadli, hetgeen zoveel betekend als ‘welkom’.
Dat doet overigens denken aan een shoppingtrip van Pim met Hilton, nog in Dominíca. Ze moesten naar een chandler om vlaggetjes voor deze eilanden te kopen. Toen dat gelukt was moest er een biertje gedronken worden. Tijdens dat biertje vertelde Hilton, dat hij zich altijd liet scheren in Roseau. Dat leek Pim ook wel wat. Op naar de kapper van Hilton, die overigens vertelde, dat de kapper hem altijd elektrisch scheerde. Dat bevreemdde Pim, maar hij had ‘A’ gezegd. Eenmaal binnen in het hard oranje geschilderde huisje, keek de kapper hem aan en vroeg of hij niet de voorkeur gaf aan het mes? Pim sprak die voorkeur uit, waarop zijn gezicht nat werd gespoten en de barbier met het – weliswaar vlijmscherpe – mes meteen aan het werk ging. Scheerschuim blijkt een overbodige luxe of beter gezegd, lijkt overbodig. Toen hij na de behandeling de after shave of alcohol over het gezicht spoot dacht Pim daar even anders over. Het leek wel alsof er jodium op een schaafwond werd gedaan. Na afloop moest dit succes natuurlijk ook weer even gevierd worden met een Kubbuli.

Het schoonheidsideaal is kennelijk tegenwoordig ook afhankelijk van de attributen. Het mobieltje komt op dezelfde plaats als het haar en de cosmetica.

Religie lijkt heel belangrijk op het eiland.

Op weg naar de stad telden we zeker een twintigtal kerken. De ene kerk zit strakker in de lak dan de andere en dat heeft misschien iets te maken met de buurt waar die kerk staat. Zo lijkt het er ineens op, dat er een sociale structuur rondom het kerkbezoek op het eiland bestaat.
In de bus mochten we niet vloeken. Dankzij de flits merkten we, dat dit zelfs in lichtgevende letters was geschreven.

We naderen de thuishaven weer. Dit is het uitzicht over de baai ernaast, de baai van Falmouth. Uit het Engelse Falmouth vertrokken wij op 21 augustus naar de overkant van de Golf van Biskaje. Nelson deed dat in de 17e eeuw en ging meteen hiernaartoe.

We naderen de eigen veilige souvenir winkeltjes van onze gated community weer.
In Nelson’s Dockyard de gangspillen die werden gebruikt om de schepen te hellen. Er waren er vier, maar één ervan heeft het niet overleefd.

Om deze assen werden lijnen gespannen vanuit de top van de tuigage, waarmee de boten scheef getrokken konden worden. Het onderhoud werd in vredestijd door de bemanningen van de schepen zelf gedaan, maar als de Fransen weer eens lastig waren en er oorlog was, was er een professionele ploeg aan het werk, om de fregatten zo effectief mogelijk in de vaart te kunnen houden.

Dit is de laatste uit de fotoserie van de oversteek. Naarmate we dichter in de buurt van St. Lucia kwamen werd het weer rustiger en zagen we de zon wat meer.

We voeren een Brits gastenvlaggetje in het wand ter ere van Brian.

De stoere zeebonk Brian, die er met de dag meer naar verlangt zijn baard af te snijden, maar we hadden afgesproken dat dit pas na aankomst zou gebeuren. Ook Pim heeft spijt van die afspraak, maar ja…..

Het weer is zodanig licht, dat we 2 dagen de gennaker hebben opgehad. De eerste nacht hebben we die zelfs laten staan, maar dat zullen we nooit meer doen na de avonturen die we dankzij dat mooie zeil de tweede dag rond een uur of vijf hebben beleefd (de broach).

Op enig moment was er helemaal geen wind meer en zijn we maar eens lekker in de oceaan gedoken. Het dichtstbijzijnde land is op 4 kilometer afstand; naar beneden!

Terwijl we de genaker bij hadden staan kwamen er 3 dolfijnen en die zwommen gezellig met ons mee. Onder het hoofdje ‘video’ op de homepagina van het blog staat daar een filmpje van. Daar staat ook nog en video van vlak na de start en van Brian.

Alweer een feestje dat met 1 biertje gevierd mocht worden. We zijn 38 jr. getrouwd! We vertrokken vanuit Rotterdam op de dag dat we elkaar 40 jaar geleden ontmoetten en nu dit. Het geeft iedere keer een hele andere kleur aan dit soort gedenkwaardige dagen.

We hebben maar weinig echt mooie zonsopgangen of -ondergangen gezien, maar deze was in ieder geval adembenemend!

St. Lucia (van het verhaal Land Ho) begint contour te krijgen.

Om 18.00 uur is het donker als we uiteindelijk aankomen. De rumpunch staat al klaar!
Na 19 dagen alleen maar water om je heen, is het heerlijk om weer mensen te zien.

Het einde van een gedenkwaardige reis, met dank aan Brian, waardoor we in alle rust en zonder ooit echt moe te worden aan dit soort unieke ervaringen konden wennen.

Zoals eerder gezegd, over onze viservaringen willen we het niet meer hebben. Toch ving Nelly Rose regelmatig vliegende vissen voor ons. De grootsten waren een kleine 20 centimeter lang.

Dit vliegende visje kwam voor het laatst even buurten. Het zal wel een heel onervaren jonkie geweest zijn.

De eerste vouw in de kaart! Het tweede biertje van de overtocht.

Stoere Brian.

Een iets groter exemplaar, maar nog wat mager.

Een mooie wolkenpartij belicht door de zonsondergang en zo waren er nog wel een paar. Daar kon je dan niet onderdoor kijken en dan wist je dat je narigheid op je af kreeg.

Hier hebben we er maar een van gezien.

Het wordt steeds warmer, de boter begint te smelten, we moeten nu echt rechtsaf. Wij kozen de traditionele route. De rechtstreekse koers is een 400 mijl korter en de vergelijkbare boten die zo voeren waren dan ook veelal één of twee dagen eerder in St. Lucia. Daarvoor moesten ze dan wel een zware storm trotseren, die bij een aantal boten forse schade veroorzaakte.

De broodbakmachine staat om de andere dag cardanisch op het fornuis. Het is heerlijk brood, dat ook de tweede dag nog heel best te eten is.

Nog zo’n mooie, helaas kun je geen foto van de nachten overvol met sterren maken.

We maken ons er even een beetje met een Jantje van Leijen af. We worden om 10 uur opgepikt voor een ontdekkingstocht over Dominica en we willen wel al de fotoserie van de overtocht beginnen. Dit zijn beelden van de eerste week.

Vliegende start. We waren als een van de laatsten aangesloten in de drukke file de haven uit en daardoor wat laat bij de start, maar zo was het toch nog druk genoeg.

238 boten op de startlijn. Niet alle boten zouden St. Lucia halen. Een van de eersten die terug moest was een 60 voet Oyster, die problemen had met de hydrauliek. Na een dag repareren vertrokken zij alsnog om meteen weer terug te kunnen. Dit keer vanwege elektrische problemen. Uiteindelijk heeft de familie toen een villa gehuurd op St. Lucia en het vliegtuig genomen.

Flinke golven! We hadden gelukkig vooraf genoeg bolognese gekookt om rustig aan de zeegang te wennen. Later was Hanneke gewend en kon ze al apekooiend ons voortreffelijk voederen. Er volgen natuurlijk nog meer foto’s van de oversteek, de foto hieronder geeft al een mooie impressie van hoe het er aan toe ging die eerste paar dagen. Nat en veel wind met een ruige zee. We liepen veelvuldig in compleet oliegoed, dat we eigenlijk al ver weg hadden opgeborgen.

De zon schijnt weer!

De vis, die zich niet liet vangen. Ineens begon de lijn uit te lopen, maar de vis was sterker dan het verzamelde vistuig. Hebben we het verder niet meer over gehad.

Het passeren van de Kreeftskeerkring wordt op gepaste wijze gevierd.

Het gaat lekker!
Er komt gauw nog meer.