Verhalen

We hebben de nacht doorgebracht op de Rade de St. Pierre. Het was een prima ankerplek, maar St. Pierre is een triest gezicht. Het is aan het ontvolken en dat betekent ver val. Dat schijnt elders op Martinique ook te gebeuren. De overheid heeft ruim 200 verbeterprojekten opgestart, maar die zijn zo te zien door gebrek aan fondsen of belangstelling ook al weer tot stilstand gekomen, waardoor de algehele sfeer van verval extra versterkt wordt. Ongelooflijk jammer, dat die zinloze trek naar de steden zoveel mensen berooft van een prachtige leefomgeving. Dat hoorde toch bij het begin van de industrialisatie en kan vandaag toch heel anders.
We zijn nu op weg naar Dominica.

We kwamen gisteren om half vijf aan op de rede van Fort de France. Het anker hield meteen goed. Daarna moest de dinghy gereed gemaakt worden voor gebruik. Voor langere overtochten laten we die leeglopen en binden die tussen de mast en de kuip op een stel speciaal daarvoor gemaakte stangen. Als we dagtrips maken, zullen we de dinghy op het voordek binden, maar dat hebben we tot nu toe nog niet gedaan. Voor een kort stukje langs de lijzijde van het eiland, zoals vandaag, slepen we de dinghy aan een lange lijn. Morgen als we oversteken van Martinique naar Dominica zal dat niet gaan. Het water tussen twee eilanden is dan een soort trechter tussen die eilanden, waardoor de wind behoorlijk kan accelereren en er forse golven kunnen staan. Dan kan de dinghy beter op dek liggen.
Aangekomen in Fort de France moest de dinghy dus klaargemaakt worden voor gebruik. Het oppompen, te water laten en erachter hangen van de motor (een apparaat van 34 kg. Dat doen we met de grootzeilval over een lier.) kost alles bij elkaar een klein uur. Daarna voeren we naar Fort de France, waar het nationale trouwdag was. Er stond een file bruidjes aan de arm van hun nieuwbakken echtgenoten te wachten op een foto opportunity bij het park en het fort. Wij kwamen pas om 6 uur aan de kant, en dan is het hier pikkedonker, zodat we daar geen foto’s van kunnen laten zien, maar de opstopping van trouw limo’s was indrukwekkend. FdF was zelf eigenlijk behoorlijk ongezellig donker, met uitzondering van de typische kerk. Ook een aantal andere monumenten, zoals de bibliotheek, zijn in dezelfde stijl gebouwd aan het einde van de 19e eeuw. Stalen frames met daarin cement. Redelijk zeldzaam om een gebouw te zien met klinknagels erin. De kerk was leuk om te zien. Het had ook wel wat van een theater of een bioscoop, maar dat bedoel ik dan niet denigrerend. Eerder een soort Tuschinkski dan een Cineac zal ik maar zeggen.
Verder nodigde de stad niet uit tot een uitgebreide verkenning, die we tot de volgende ochtend hebben uitgesteld. We zijn gewoon een restaurant ingedoken en hebben daar genoten van de voortreffelijke Franse keuken. Het eiland is ècht Frans, maar dan met een heerlijk Carraïbisch sausje. Vriendelijke mensen, die wel snel overschakelen naar het Engels als ze ons kennelijk onbeholpen frans horen, maar dan vervolgens gezellig lachen als we zeggen dat we liever Frans willen spreken.
We zouden ook nog wat verhalen vertellen die we hebben gehoord van andere deelnemers aan de oversteek. Een horrorstory was de overtocht van de kleinste boot van de vloot met drie jonge mannen aan boord, die, vriende op het land, op zee niet goed met elkaar overweg bleken te kunnen. Eén van hen werd apathisch en wilde niet mee aanpakken en dat leidde tot serieuze spanningen, die af en toe griezelig in de buurt van fysiek geweld dreigden te komen. Dan is 24 dagen erg lang, maar wat waren ze blij dat ze er waren. Jammer dat hun tocht voor altijd door die slechte relatie overschaduwd zzal blijven. Oliver gaat nu weer alleen verder met zijn Carlotta, die weer aan boord is gekomen. Het is een gezellig stel en ze zullen ongetwijfeld erg gaan genieten.
Een heroïsch verhaal is het verhaal van de Mad Fish, Russell en Emma met hun kinderen James en Eton, die samen met een opstapper de overtocht hebben gemaakt. Na twee dagen gaf de automatische piloot de geest. Ze hebben 2 uur op 4 uur af de hele tocht verder met de hand moeten sturen. Bij aankomst waren ze doodmoe, maar extra trots op hun prestatie en dus zeer voldaan. Eton en James vonden het wel prima zo, want zij konden verregaand hun eigen gang gaan, omdat de ouders te moe waren om hen veel in de weg te leggen.
Volgende week hebben we internet en gaan we de foto’s doen. Dan ook nog het verhaal van de Girls for Sail en de Stormvogel.

We hebben inmiddels begrepen, dat de kreet ‘Land Ho’ al te lang de opening is van onze blog. We voelen ons schuldig en vinden dat we onvoldoende laten merken, dat we het leuk vinden dat onze verhalen zo enthousiast gelezen worden. We hebben die verhalen kunnen schrijven omdat we daarvoor tijdens de overtocht de rust hadden. Een maal in St. Lucia in Rodney Bay was het met die rust geheel en totaal gedaan. Het was een te gekke week met alle enthousiaste verhalen en de horrorstories van de andere schepen. Verder moest er natuurlijk ook weer geklust worden, maar eerlijjk gezegd was de sociale drukte de belangrijkste reden van onze radiostilte.
De rust is nu weergekeert. Gisteren was de prijsuitreiking en de sluitingsceremonie van de ARC en vandaag gingen iedereen weer zijns weegs. Velen gingen naar Becquia of naar de Grenadines, maar het zuiden dus. We zijn nu op weg naar het noorden. Vannacht zijn we in Fort de France op Martinique en morgen gaan we naar de Rade de St. Pierre op het zelfde eiland. Doel van de reis is Dominica waar we samen met vriendin Penny bij Naomi (nichtje en petekind van Pim) en haar man Hilton de kerst gaan vieren. Daar zullen we het eiland verkennen. We zullen ook de foto’s van onze reis, samen met wat van de verhalen die we de afgelopen week hebben gehoord, op de  blog gaan plaatsen. Tot de volgende week dus…

Precies om 10 uur lokale tijd, da’s 15.00 uur in Nederland, riep Brian:
“Land Ho!!!!”, land in zicht!
We zijn nog op 40 mijl van St. Lucia en we zien een grote en een kleine
bergtop. We moeten nog 50 mijl naar Rodney Bay, dat aan de andere kant van
het eiland ligt. Helaas zijn we aangewezen op de motor. We hebben het net
nog geprobeerd met de spinnaker, maar zelfs daarmee kwamen we niet boven de
3 knoop. We hebben de gedachte aan zeilen maar opgegeven en kiezen voor een
rum punch rond een uur of negen. Er is daar dan een competitie bezig tussen
4 steelbands en dat willen we niet missen.
Dit wordt de laatste dag van deze overtocht. Bij het ontbijt krijgen we de
laatste gekookte eitjes en ook Brian’s marmelade is bijna op. Hierna alleen
nog gewone jam.
Het is aardig warm en er wordt gehandeld in schaduwplekjes. De klasjes met
vliegende visjes springen vrolijk (of in doodsnood?) het water uit om
vervolgens met flink gespartel de volgende golf in te duiken. Er komt een
tropische vogel rondjes om de boot heen vliegen. Hij heeft een rode bek en
een hele lange staart, geen idee wat het is. We zullen op zoek moeten naar
een tropisch vogelboekje.
Gisteren hebben we nog een goede reden voor een feestje gevonden! We
passeren de 4000 meter diepte grens. Dat betekent, dat we aangekomen zijn op
het continentaal plat van de Amerika’s. De laatste vouw op de kaart passeren
we pas na middernacht. Dat vieren we dan wel op St. Lucia.
We verheugen ons erop om daar de verhalen van de andere boten te horen. Er
liggen nog boten achter ons. Er wordt voor dat gebied nog steeds een
weerbericht afgegeven door de ARC. Ze krijgen zelfs een speciaal weerbericht
om ze door de windstiltes heen te loodsen. We zullen nog genoeg boten mogen
verwelkomen. Wij zien hier nog geen andere zeilboten, maar dat kan naarmate
we dichterbij de finish komen nog veranderen. Hoewel, als boten 2 uur varen,
zeg maar 10 mijl, uit elkaar liggen, zie je ze al niet meer. De finishline
wordt bemand door oud ARCgangers, die om de beurt voor anker gaan liggen
buiten de ingang van Rodney Bay.
Vannacht voeren we langs Barbados, dat kon je zien aan het licht boven de
horizon. Het leek even of we langs de kassen van het Westland of Nunhem’s
Zaden International voeren! Raar zo’n laatste dag op de oceaan voorlopig.
Straks wordt het eiland hoppen. Wat een leven!

Nadat we gisteren de blog verstuurd hadden, hebben we de wind uitgemolken voor wat het waard was. Nelly Rose is weliswaar briljant in dat soort condities, en in een wedstrijd kan het heel spannend zijn om uit 4
knoop wind ook minstens 4 knoop snelheid te halen, maar het is een enorm gepriegel. Met halve wind vaart de boot door de eigen snelheid ook wat tegenwind aan. Daardoor is de schijnbare wind sneller en iets scherper (hoger) dan de ware wind. De wind is een
kracht, hoewel we die altijd uitdrukken in snelheid. zolang we druk hebben
in de zeilen, is die kracht beschikbaar. Voor de wind gaat dat niet, want
dan gaat de snelheid van die tegenwind gewoon rechtstreeks in mindering op de
windsnelheid. Aan de wind gaat het ook niet, want de combinatie van de aan
de windse koers en tegenwind is dan een koers hoger dan aan de wind en dan
gaan de zeilen klapperen. Maar halve wind gaat dat prima en Nelly Rose is een perfekte boot om van dit
fenomeen te profiteren. Daar hebben we een paar uur van genoten, maar
uiteindelijk werd het ook Nelly Rose te dol en kwamen we stil te liggen. Dan
beginnen de zeilen te klapperen (en dankzij dat gedoe is onze neerhouder
beschadigd), zodat we het boeltje hebben laten zakken en zijn we gaan
zwemmen. Heel bijzonder in dat diep kobalt blauwe water, dat meer dan 4000
meter diep is. Dertig graden is niet echt enorm verkoelend, maar wel heel
erg lekker.
Vervolgens hebben we nieuwe en wat meer gedetailleerde wind kaarten
binnengehaald. We zitten bij het gebied waar de wind het minste
is. Een eind verderop blijft het ook nog heel licht, in de buurt van de 10
knoop, maar daar kunnen we echt veel meer mee. Na uitgebreid intern beraad hebben we besloten de motor te
starten. Ten eerste omdat Brian dan nog iets te zien kan krijgen van St.
Lucia en ten tweede om nog een beetje van de ARC gekkigheid te kunnen
genieten. Als we met ons tweeën waren geweest, Waren we gewoon blijven dobberen. Lekker een boek lezen en af en toe een duik nemen en wachten op wind. Die kans krijgen we ongetwijfeld nog wel eens.
We hebben tot vanochtend 7 uur op de motor gevaren en toen een paar uur gezeild. In het begin ging dat lekker, maar tijdens het ontbijt was de lol er al weer aardig af. We hebben op dit moment nog 180 mijl te gaan en we hebben nog 70 liter diesel. Dat is genoeg voor 175 mijl, maar we willen wel iets reserve aanhouden. Kortom, nieuwe weerkaarten – waar we overigens maar zeer beperkt vertrouwen in hebben – binnengehaald. Volgens die kaarten krijgen we vanavond om een uur of 8 net voldoende wind om te zeilen. We hebben de motor weer gestart, maar houden een waakzame blik op de windmeter. Zodra daar een ware wind van meer dan 5 knoop uit richtingen tussen noord via het oosten naar het zuiden uitkomt gaan we weer zeilen. Vermoedelijk dus pas vanavond.
De echtgenote van Brian, die deze Nederlandse teksten met behulp van Google vertaalt (moety je kijken hoe Google “Nelly Rose zette er stevig de sokken in” vertaalt) maakte zich zorgen over onze voedselvoorraad. Dat is echt niet nodig. We hebben genoeg aan boord om nog weken te kunnen varen zonder een supermarkt. Alleen de versprodukten zijn nu goeddeels op.
Het gaat ons goed.

Dit is Rodney Bay Marina in St. Lucia waar het hele circus van de ARC is neergestreken/aangewaaid/gesleept enz. Er zijn allemaal kleine winkeltjes, een kapper, waar je je voor een tientje (Hanneke dan) kunt laten knippen, een massageparlour, een buurtsupertje, en allerlei restaurantjes, waar het s’avonds goed toeven is. De eerste avond werden we echt onthaald door allemaal vrienden met een fruitmand en rumpuch op het steiger, later werd dat natuurlijk een Pina Colada in de Oceanclub, waar een live reggeaband optrad en waar ook flink gedanst werd tot een aantal zo veel dronken dat ze in het zwembad belanden.

Met dit bootje werd de was opgehaald met de verzekering dat in ieder geval het beddegoed diezelfde middag teruggebracht zou worden. Dat heeft dus 2 dagen geduurd.” Yeah man, island time man!”

2 dagen na ons worden de Noren binnengesleept. Ze hadden onderweg hun schroef verloren, zodat ze weinig behoefte hadden aan hun motor die ook niet lekker liep. Voor de stroomvoorziening maakten zij gebruik van een sleepgenerator. Dat bleek goed te bevallen, maar het binnenhalen was een lastige klus en het risico dat de schroef voor aas wordt aangezien bestaat ook.

Onder deze “Piton” hebben we gedoken.

Er blijkt niet veel vis te zitten, maar wel prachtig koraal in alle soorten, vormen, maten en kleuren.

Babs (is met de Alize meegekomen) neemt hier haar 2e duik na het halen van haar Padi-diploma in Honduras.

We gaan even naar buiten om de watermaker aan te zetten. Die moet om de zoveel dagen even draaien. Ook tanken we vast, zodat we,als Pennie straks aan boord komt, meteen kunnen vertrekken. Vanochtend is Brian weer naar huis gevlogen na een laatste gezamenlijk ontbijt bij Elena’s, de plaatselijke pizzatent.
Daar zat ook de bemanning van de “girls for sail” aan het ‘ontbijt’. Ze waren 6 vrouw sterk aan boord. Na hun aankomst die ochtend om 06.00 uur waren ze meteen doorgegaan naar de kroeg en hadden al aardig wat Merlot op! 2 dagen na hun vertrek stopte de motor. Verhaal daarover volgt nog.

‘s Avonds was de prijsuitreiking met prijzen voor alles en iedereen, naast de prijzen voor de echte prestaties. Zo was er een prijs voor de boot die finishte op dezelfde plaats als zijn startnummer (gewonnen door boot 69). Het was een gezellige happening en een mooie afronding van het evenement.

We gingen nog een laatste keer eten bij de bar die dezelfde naam droeg als de boot van Adam en Leonie, die daar drie jaar geleden mee in St. Lucia waren. De bediening was in Island Time, maar we gingen toch op een redelijke tijd richting Martinique.

Aankomst in Fort de France

Prachtige bloemen, die zomaar onder de boom in het parkje groeien.

De bibliotheek is van staal gebouwd. Zie Pim’s verhaal bij de eerdere blog over Fort de France.

De kerk zit stampvol.

Allemaal leuke straatjes.

Hij staat lekker te trommelen!

Pennie aan het roer.

We slepen “Klontje” voor het eerst achter ons aan, maar dat doen we alleen aan de lijzijde van een eiland, waar geen grote golven staan.

Nu gaan we door naar St.Pierre

Het is pokkenweer vandaag. dat zijn we helemaal niet meer gewend. We hadden gisteren al met verbazing naar het weerbericht gekeken en zagen, dat het zou gaan regenen en ongezellig fors zou blijven waaien de komende dagen. Tijd voor een belangrijk besluit. We schrappen Barbuda, met pijn in het hart, en blijven een paar dagen hier liggen. Net als we dat besloten hebben zien we naast de boot een schildpad, die zo nu en dan zijn kleine hoofdje boven water uitsteekt en daarmee wat knikt alvorens weer onder water te verdwijnen. Onze camera schiet voor dat detail werk op afstand helaas te kort. Op termijn zal er toch iets met een telelens aan boord moeten komen.
We gaan op verkenning met de dinghy. Iets verder in English Harbour is nog een goed geconserveerd overblijfsel uit ‘Georgian Times’. Het had vroeger een wat andere functie, opslag voor pek en teer, maar het is nu de Admiral’s Inn.
Op weg daar naartoe zien we eerst een rij kolommen uit het water steken waarvan we ons afvragen wat het zou kunnen zijn. We dachten eerst aan een scheepshelling, maar daarvoor lijkt de constructie niet helemaal handig.

Tussen de palen ligt een laag wit zand, maar daarnaast ligt een kanaal. Dat is voor een helling niet zinvol.

Dichterbij gekomen, denken we te zien, dat het kanaaltje er echt bij hoort.

Dan moeten we maar aan land om uit te vinden waarvoor de constructie ooit gediend heeft. In de pilot en op wikipedia komen we er niet achter.

De Admiral’s Inn heeft een prachtige aanlegsteiger en ze zetten er een voortreffelijk bakje koffie.

Deze foto laat duidelijk zien, dat het kanaaltje onderdeel was van de oorspronkelijke constructie.

Het uitzicht leidt ons even af van onze oorspronkelijke missie. Het is een prachtig plekje. Er ligt een koffietafel boek met allemaal prachtfoto’s van Antigua en Nelson’s Dockyard. In dat boek staat een mooie foto van de pilaren met als tekst er onder ‘the Careening Yard’. Geschiedvervalsing! Het ‘careenen’ van de schepen, het hellen van de schepen, gebeurde even terug met behulp van enorme kaapstanders, daar komen nog foto’s van. Een schip werd dan aan zijn ankers vastgelegd midden in het vaarwater en met lijnen aan de mast schuin getrokken, zodat er aan de onderkant van de boot gewerkt kon worden. Deze mooie pilaren hadden er niets mee te maken.

De man aan de balie kon ons niet meer vertellen dan dat het de oude sail loft, de zeilmakerij was. Wij zagen in onze fantasie al hoe de zeilen tussen de palen werden gespannen om er aan te werken, maar dat leek ons ook niet echt handig. Er bleef ons niet anders over dan een bezoek te brengen aan het lokale museum, nou, ‘museum’. De mevrouw die daar de shop bemande kon ons eindelijk het verhaal vertellen.
Het gebouw was inderdaad de zeilmakerij. Dat was een houten gebouw boven op de pilaren met een mooie vlakke houten vloer en een grote sleuf boven het kanaaltje. De zeilen werden met roeiboten daar naartoe geroeid en in het kanaal gesleept, zodat ze vandaar naar boven getakeld konden worden, de zeilmakerij in. Als het werk klaar was, ging het de omgekeerde weg.
Er bestaan helaas geen afbeeldingen van. We zullen het dus met deze bouwstenen en onze fantasie moeten doen.

Oorspronkelijk waren we van plan om gedurende de nacht van Les Isles des Saintes naar Antigua te varen. Dan zouden we in ieder geval met daglicht aankomen bij die onbekende haven. Een beetje optimistisch rekenen overtuigde ons er echt van, dat het ook overdag zou moeten kunnen. We moesten alleen wat geluk met de stroom hebben en voor dag en dauw wegvaren.
Om 05.15 gingen we anker op. Onder de kust van Guadeloupe stond geen wind en voeren we op de motor. Water maken en om de beurt nog even wat bijslapen.

Je kunt aan de kust van Guadeloupe overigens goed zien, dat de Fransen niet alleen croissants als belangrijke cultuur drager hadden geïmporteerd. De kustlijn wordt behoorlijk verziekt door gebouwen die in een alpendorp voor massatoerisme niet zouden opvallen. Jammer, want het is een prachtige kustlijn.
Om kwart over tien waren we bij de noordkant van het eiland en konden we gaan zeilen. We begonnen met één rif, maar al gauw werd duidelijk, dat een tweede rif ook zinvol zou zijn. Toen we daarmee bezig waren trof de eerste vlaag van een squall ons. Snel het rif afgewerkt en we gingen er als een speer vandoor. De stroom stond van oost naar west en gelukkig niet tegen, zoals de Sundancer dat een paar dagen wel had. Ze moesten de hele weg tegen 0,8 knoop stroom knokken.
Voor ons betekende de stroom wel, dat we behoorlijk hoog aan de wind moesten varen om niet onder de rhumbline te komen. Er stond voortdurend 20-22 knoop wind en dat met een forse deining schuin van voren. Dan is de dynamische belasting van en door Nelly Rose veel hoger dan wanneer je op de ruimere rakken vaart. Op de video kun je daar een redelijk beeld van krijgen.
Het ging hard en we kwamen om kwart voor vijf English Harbour in varen. Wat een prachtig plekje. Het uitzicht is rondom heel mooi.

Een prachtig huis op de heuvel.
Het zal daarvandaan een prachtig uitzicht hebben.

Een fort ook uit de tijd van de heer Shirley, die we ook op Dominíca al tegenkwamen.
Bugs en Hellen van de Sundancer II lagen daar al en het was een gezellig weerzien.
Dat het een van de mooiere haventjes is die je kunt treffen blijkt ook wel aan het luxe toerisme dat het aantrekt. Het ene superjacht is nog mooier of groter dan het andere.

Ook start morgen de Oyster round the world Rally. Een toertocht voor Oysters waarvoor voldoende belangstelling blijkt te bestaan.

De volgende ochtend gaan we inklaren en zijn onder de indruk van het gebouw waar we op af varen. Het ziet er allemaal prachtig en met smaak verzorgd uit. De faciliteiten zijn formeel, maar in een mooie omgeving.

Nog wat superjachten.

De havenmeester O’Neil (niet het merk) kwam ons vragen of we wat wilden gaan verliggen, in verband met de verwachte aankomst van een aantal grote schepen, die de ruimte waar wij lagen nodig zouden hebben om te manoeuvreren. We bespraken met hem wat een goede plaats zou zijn en wij verkasten conform verzoek.
‘s Avonds hadden we de Aussies te eten en konden we over onze wederzijdse ervaringen van de eilanden tot nu toe, verhalen.

Vanochtend werden we door luid geroep ruw gewekt. De Leander (http://www.myleander.co.uk/) kwam met haar 2000 ton naar binnen zetten. En wij lagen in de weg! Nou is het ophalen van een anker geen sinecure en zeker niet binnen 2 minuten gedaan en de Leander had haar manoeuvre al ingezet. Het was dichtbij, maar niet overdreven. De begeleiders dachten daar anders over. “Nelly Rose, you have to move!” We startten de motor en lieten de boot wat naar voren lopen en we haalden de anker ketting iets op. Toen lagen we bijna tegen de Sundancer aan en die hoefde niet weg, dus daar zijn we maar blijven liggen.

Later kwam er nog een groot jacht binnen, maar dat voer uiteindelijk toch door.

De wind huilt vandaag regelmatig door de stagen en we zijn dan ook blij dat we lekker hier liggen. Een prachtige baai, met heerlijk zwemwater. We duiken er weer even in……