Verhalen

Naomi had kaartjes geregeld voor de wedstrijd van de Miami Dolphins tegen de Carolina Panthers. We hadden fantastische plaatsen. Mooier kan het niet. Ze noemen het Football, maar het heeft niets met ons voetbal te maken, dat door de Amerikanen laatdunkend soccer wordt genoemd. Ons voetbal is ook heel anders. De bal wordt rondgespeeld in een poging een opening te maken. Het houdt je de hele tijd bezig. Football is een serie korte sprints, heftige sprints, met daartussen een hoop andere actie met cheerleaders, teksten op een elektronische krant, de stadionspeaker, het stadion orgel en de mascottes die om en over het veld rennen. De spelmomenten vergen intense concentratie om te kunnen volgen wat er met de bal gebeurd. Die spelmomenten zijn hoogst explosief. Een aantal kerels gebouwd als tanks botsen tegen elkaar, terwijl andere mannen beginnen te rennen. De quarterback krijgt de bal in handen en probeert het overzicht te houden en de bal, in principe volgens een vooraf afgesproken ‘play’, bij een bepaalde speler te krijgen. Soms geeft hij hem stiekem aan iemand die langs komt sprinten, een andere keer gooit hij de bal. Het is een boeiend spel en de hele middag is uitermate vermakelijk, zeker als je er met je neus bovenop zit.

Een van de mascottes van de Dolphins.

Er zijn grote, zware spelers en kleine beweeglijke mannetjes, maar ze zijn zonder uitzondering snel. Er zijn wel veel regels, ook ter bescherming van de spelers bij deze explosie van geweld. Niet iedereen is ‘catch eligible’ of ‘tackle elegible’ en er zijn ook een aantal verschillende manieren om iemand naar de grond te werken die niet mogen. Excessive violence wordt ook bestraft. De scheidsrechter heeft een microfoon en geeft op iedere overtreding een toelichting. Er wordt – op verzoek van de teams – ook gebruik gemaakt van video beelden voor het beoordelen van spelsituaties en dat leidt regelmatig tot andere conclusies.

Grote camera’s gericht op de Cheerleaders, die vrolijk in spagaat zakken.

Ze doen hun dansje en zijn een belangrijk onderdeel van het spektakel. De dochter van onze havenmeester, acht jaar jong, zit nu al op cheerleader school.

Het veld

Het voortdurende theater langs de kant van het veld. Ieder team heeft een hele boel spelers bij zich en er wordt regelmatig gewisseld van opstelling aan de hand van de spelsituatie.

Om van onze plaatsen naar de uitgang te komen moesten we wachten tot de spelers van het veld af waren. Hun tunnel liep direct achter ons. Deze man pakte zijn kind vanaf de tribune en zag nog wat kennissen zitten waar hij even mee kletste. Hij was in uitermate goede doen, want de Panthers wonnen letterlijk in de laatste minuut. Helaas voor Miami, maar het deed voor ons niets af aan het spektakel. Genoten!

Alle foto’s zijn gemaakt door Naomi met haar I-Phone dit keer.

We zijn in een rustige fase van onze reis aanbeland. We blijven een aantal weken in Fort Lauderdale liggen. Hanneke reist van hieruit naar het huwelijk van haar nichtje en Pim kan een aantal dingen doen voor zijn boek de Macht van Tien en de website daarvoor. Het boek gaat 15 januari in productie.
Dit betekent wel, dat deze blog er even wat anders uit komt te zien. Het gaat ineens meer over het leven in Amerika en niet over ons varende leven. We beleven dat Amerikaanse leven dankzij Pim’s nichtje en petekind Naomi, die werkt in Miami bij Royal Caribbean Cruise Lines. We hebben bij haar en haar man afgelopen jaar kerst op Dominíca gevierd en het is leuk hen nu hier weer te zien.

Hanneke was een paar dagen niet lekker vanwege alweer een kaakontsteking, maar na een paar dagen antibiotica knapte ze gelukkig weer aardig op en kan ze mee gaan lunchen met Naomi en Hilton. Hilton werkt ook bij RCCL aan boord van de Oasis of the Seas, het grootste cruise schip ter wereld, dat plaats biedt aan ruim 6000 passagiers. We gaan de volgende week als het schip weer in de haven is, een bezoek aan boord brengen.

We gaan nog even wat boodschappen doen en ondertussen is er weer zo’n wolkbreuk. Dit is niet de standaard onweersbui die bij dit deel van Florida hoort, maar het weer is gewoon instabiel, omdat er een aantal fronten achter elkaar doorkomen. Het is best wel prettig, dat we even niet aan het varen zijn. Als we na de boodschappen weer buiten komen, staat er een meneer met een gigaplu klaar, die ons naar de auto te brengt. Het is een kosteloze service en de man weigert een fooi.

We gingen boodschappen doen bij Wholefoods, een hele prettige supermarkt met heel veel mooie verse producten.

Alles keurig gerangschikt, paprika’s met de steeltjes naar voren. We logeren bij Naomi thuis en Pim heeft aangeboden om vanavond te koken. Hij maakt zijn variant op de ‘wild mushroom risotto’. Morgen gaat Pim met Naomi naar de Miami Dolphins. Daarover later meer.

Alles is groter in de VS; ook de rommelmarkt. Wij waren bij binnenkomst van de stad naar het North Carolina naar het visitor’s centre gegaan. Vrijwel elke Amerikaanse staat heeft zo’n centrum als je via een van de Interstate wegen de staat binnenrijdt. Je weet dan in ieder geval zeker, dat je op de hoogte bent van de belangrijkste of, misschien beter, de bekendste attracties. Zo vertelden de mensen ons daar, dat er ieder eerste weekend van de maand een grote rommelmarkt wordt georganiseerd in Charlotte. Twee keer per jaar is die super groot, “The Extravaganza”. Die was toevallig net dit weekend. Chase en Melanie kenden dit nog niet, ze wonen pas twee maanden in de stad, en zo’n rommelmarkt kan best wel aardig zijn als je net een nieuw en veel groter huis hebt in te richten.
Voor ons is het leuk, omdat je weer een heel ander beeld krijgt van het Amerikaanse leven.

Voordat we echter kunnen vertrekken moet Rocky verwend en verzorgd worden. Rocky moet iedere 2 uur eten en warm gehouden worden, want hij is veel te jong om zonder moeder door het leven te gaan. We amuseren ons er kostelijk mee, ook de honden vinden het interessant en likken zijn snuitje af.

Baasje komt zó terug……. Is de standaard leugen als je er vandoor gaat. Honden hebben geen benul van tijd. Die vinden het prima zo. Voor katten weten we dat niet. De maag zal in beide gevallen wel de belangrijkste graadmeter voor tijd zijn.

We zijn op de rommelmarkt. Het is echt een megasupergrote! We hebben nog geen kwart van de kramen, tenten en stalletjes kunnen bekijken. Toen waren we echt helemaal gaar.

Sommige aanbieders zijn super gespecialiseerd. Roze bordjes zijn erg in.

Maar ook blauwe wekpotjes.

Deze kraam heeft buttons uit de 70er jaren op een originele manier gepresenteerd.

Iemand nog een ketting nodig?

Dit zie je toch niet vaak op een Nederlandse vlooienmarkt. Het zijn volgens de mevrouw echt goede instrumenten. Er ligt een viool tussen uit 1700, maar dat is niet de duurste. De duurste kost $ 7500,00. Er is ook een zilveren klarinet en meer van dat soort rariteiten.

De Geldbiljetten, die werden gedrukt tijdens de burgeroorlog aan beide kanten, waren aanleiding tot een boeiende geschiedenisles van de verkoper. Tijdens de burgeroorlog was alle metaal nodig voor wapens en munitie en er werden dus ook biljetten van een kwartje en vijftig cent gedrukt. Daarmee werden ook de salarissen uitbetaald. De mensen vertrouwden dat voor geen meter en gingen er meteen iets mee kopen. Dat betekende een grote opleving voor de economie. Het werd wegens groot succes lang geprolongeerd. De laatste serie ‘halfjes en kwartjes’ werden een jaar of tien na het einde van de burgeroorlog gedrukt.
In het agrarische zuiden hadden ze geen industriële apparatuur om te drukken en af te werken. Dat gebeurde immers allemaal in het industriële noorden. Toch hadden de. Confederates ook geld nodig. Dat werd met de hand gedrukt, genummerd en getekend en vervolgens met een schaar geknipt.

Mooi in lelijkheid.

We hebben genoten van een paar dagen met Melanie en Chase!

Tijd om weer naar Nelly Rose te gaan en alles klaar te maken voor het volgende stuk richting zuiden. We gaan uitgebreid boodschappen doen bij een grote supermarkt nu we de beschikking over de auto nog hebben. Deze haven heeft geen dieselpomp en we gaan met de Jerrycans diesel halen. Tot onze grote verbazing hebben lang niet alle tankstations in de States dieselpompen. Personenauto’s met diesel zijn hier dan ook een zeldzaamheid. Ook nog langs WestMarine om kaarten van Florida te halen. Alles aan boord brengen is één, maar alles opbergen is twee……

We waren net van North Carolina naar South Carolina gevaren, maar daar hebben we meteen een auto gehuurd om naar Charlotte in North Carolina te rijden. Het lijkt merkwaardig, maar vanuit Beaufort zou het een kleine vijf uur rijden zijn geweest naar Charlotte en vanuit Charleston was het maar drie uur rijden.
Het werd een hele mooie reis, want naarmate we verder landinwaarts kwamen kon je zien, dat de herfst daar verder gevorderd was en konden we genieten van het prachtige kleurenspel dat de bomen hier dan te bieden hebben.

We rijden 3 uur naar het noord westen en zijn nu in Charlotte, de 17e grootste stad van de VS. Wegens ‘BreastcancerAwareness’ maand spuiten de fonteinen hier roze water.

We hadden geen enkel idee van Charleston en wat we daar moesten verwachten. Eigenlijk hadden we het een beetje te doen met Melanie, de dochter van Hanneke’s broer en haar man Chase, dat ze Palo Alto in Californië hadden moeten verruilen voor het hartje van North Carolina; wat kon dat nou zijn? Dat weten we nu. Het is hier prachtig. Dit is natuurlijke een spectaculaire tijd van het jaar, maar dat is dan ook echt besteed aan deze mooie stad. Prachtige herfstkleuren in deze normaal heel groene stad. Het was een gezellig weerzien met Melanie en Chase, twee jaar na hun huwelijk.

De verschillen in de kosten van het leven tussen California en hier zijn indrukwekkend. Melanie en Chase hebben hier een mooi groot huis met een lekkere tuin gevonden. Het ligt in een gezellige, landschappelijk en architectonisch mooie buurt en aan de rand van een bos. In Palo Alto zou dit soort luxe echt alleen weggelegd zijn voor topmanagers uit Silicon Valley.

Chase had net de dag voor onze komst een katje van 3 weken oud van een gewisse dood gered door het van de straat, waar het halfdood lag, op te rapen. Hij had Melanie vanaf zijn werk gebeld om het katje te komen halen. Die is er meteen mee naar de dierenarts gereden die het voor $30 weer helemaal opknapte. Een dag later was het beestje alweer springlevend en erg gezellig om te vertroetelen.

Charlotte is geen erg bekende stad en doet ook weinig om de trom te roeren. Het is de hoofdstad van Nascar, de Bank of America heeft haar hoofdkantoor hier en het oostelijke hoofdkantoor van de Wells Fargo bank zetelt hier ook.

We gaan naar Nascar Hall of Fame. Een indrukwekkend nieuw gebouw. Nascar is een raceserie die eigenlijk uitsluitend in de Verenigde Staten heel populair is, en dan vooral in de zuidelijk staten. Nascar heeft zijn bestaan te danken aan de drooglegging, toen de stokers van ‘moonshine’ hun producten met snelle auto’s aan de man brachten om uit de handen van de politie te kunnen blijven. In het zeer christelijke zuiden werd er in de weekends natuurlijk niet gestookt, afgeleverd en gedronken (in North Carolina is pas na de olympische spelen in Atlanta de verkoop en consumptie van gedestilleerd vrijgegeven), maar werd er wel geracet tussen de verschillende auto’s om te kijken welke ‘bootlegger‘ de best opgevoerde auto had.

Nascar entrance

In het begin van Nascar waren de auto’s echt afgeleid van de standaard auto’s van Ford, Chevrolet, Hudson en andere merken.

Op deze overzichtsfoto zijn de verschillende types auto nog duidelijk herkenbaar. Herbie had er niet veel mee te maken, maar de film blijft leuk en de Hall of Fame is er voor jong en oud. Tegenwoordig zijn alle auto’s op dezelfde leest geschoeid, en worden ze met stickers aangekleed om te lijken op een Ford, Chevy of een Toyota. Het racen is er niet minder spannend om,

Maar dit soort auto’s hadden toch wel hun hele eigen charme. Er waren twee redenen om op de standaard auto over te stappen. Ten eerste de veiligheid, er zijn nogal wat zware ongelukken bij Nascar geweest met dodelijke afloop, en het indammen van het voortdurende valsspelen. Met alle verschillende modellen was het handhaven van de regels een bijna onbegonnen werk en de belangen in deze hele grote sport werden steeds groter.

Nascar heeft vrijwel ieder weekend een race en dat gaat bijna het hele jaar door. Ze zijn er trots op, dat ze het langste seizoen van welke sport dan ook in de VS hebben. Dat betekent dat ieder raceteam minstens twee volledige racecrews heeft. Die rijden vanuit de werkplaatsen, die vrijwel allemaal in Charlotte zijn, naar de races en terug. De auto’s worden in Charlotte voorbereid voor de volgende race. De trucks zijn rijdende garages voorzien van alles wat er nodig kan zijn.

Pim voelt zich als een kleuter in een speelgoedwinkel en doet natuurlijk aan alle spelletjes mee. Er wordt een race georganiseerd in mooie simulatoren. Voor de race is er een ‘drivers briefing’.

Klaar voor de start….

Chase en Pim vonden het leuk, ondanks dat ze gecrasht zijn.

Overal kun je filmpjes bekijken en actief meedoen. Dit is een van de auto’s uit de tijd van de drooglegging in de dertiger jaren.

Charlotte is een wijds opgezette stad met weinig hoge maar wel mooie gebouwen en met veel groen er tussen.

De city

Stanley had het ons in Annapolis op het hart gedrukt. “Als je in Charleston bent moet je echt in een paardenkar stappen om de stad te verkennen.” We zijn blij, dat we zijn advies hebben gevolgd, want anders hadden we dit zeker niet gedaan en zouden we de stad nooit zo goed hebben gezien.

Onze gids, Philip heeft geschiedenis en filosofie gestudeerd, maar zit nu al acht en een half jaar op de bok. Hij geniet van het buiten rondrijden boven een of andere carrière.

De hoeven zijn normaal beslagen, maar hebben op last van de gemeente ook nog rubberen onderzetters ter bescherming van hun gewrichten en ook is het beter voor het asfalt.

De herberg

De medewerkers van het beroemde Seafood restaurant ‘Hanks’.

Straat in het centrum

Het ene huis is hier nog mooier dan het andere. Hoewel de stad na de oorlog in verval dreigde te raken is de opleving net op tijd gekomen om er voor te zorgen, dat al deze huizen in goede staat bewaard zijn gebleven. Het is ondoenlijk om hier in een enkel blog een goed overzicht van te geven. De stad is een bezoek van iedereen,die daar de gelegenheid voor heeft, meer dan waard.

In de zomers wordt het hier erg warm en dat met een hoge luchtvochtigheid. De veranda’s zijn daarom gebouwd in de richting van de zee, zodat de zeewind die ‘s middags opsteekt wat verfrissing kan brengen.
Het is niet aan te bevelen de stad in juli en augustus te bezoeken. Voor de bloemen en bloeiende bomen is waarschijnlijk april-mei ideaal en nu is de temperatuur erg aangenaam.

Dit is een privé-koets. Veel van de karren hebben een of twee muilezels ervoor gespannen; die kunnen beter tegen de hitte in de zomer.

Er hangen vanwege Halloween grote spinnenwebben in het hek.

Een Crêpe Myrtle Tree, ooit geïmporteerd vanuit Maleisië en nu een van de meest geliefde bomen in de straten, omdat ze heel lang heel mooi bloeien.

Studentenhuis in de universiteitsbuurt. Veel van de grote huizen waren in handen van de disputen gevallen en werden als ‘frat-houses behoorlijk uitgewoond. Daar is een einde aan gekomen. Dit is een van de laatste huizen die nog in handen van zo’n ‘fraternity’ is.

Steppingstone. Werden gebruikt om makkelijk in een koets te kunnen klimmen; je ziet ze overal nog, er mag hier niets worden veranderd.

Nadat jarenlang huizen gebouwd waren naar oud Engels voorbeeld, begon men rond de tijd van dit huis te werken aan een eigen Amerikaanse stijl.

Prachtig spinnenweb!

Het op één na grootste privé-huis in de stad. Het is gebouwd door een ‘blockade-runner’; mensen die met speciaal daarvoor gebouwde snelle schepen er in slaagden de blokkade van Charlestown door de Union troepen te doorbreken. Zodoende konden de producten vanuit het zuiden, katoen en rijst, toch naar Engeland en andere markten vervoerd worden.

Deze ‘Italiaanse’ villa is net volledig gerestaureerd.

En ook een enkel wit(te) huis

Mooie onbekende boom.

Oude gevangenis met bijbehorende werkplaats. De galgen, die rechts ervan stonden opgesteld, zijn pas enkele tientallen jaren geleden afgebroken.

Dit zijn goedkope huizen, die zijn gebouwd als onderdeel van Roosevelt’s ‘New Deal’ programma in de dertiger jaren van de vorige eeuw. Ze zien er goed uit en zijn ook vandaag nog heel geliefd.

De voorkant met mooi ijzerwerk.

Het begin van de CityMarket. Het is een behoorlijk lang complex. Misschien hebben we maandag nog tijd om te gaan kijken wat er zich binnenin afspeelt.

Einde van de tour. Morgen gaan we NellyRose achterlaten en met de gehuurde auto rijden naar Charlotte; een stad 4 uur hiervandaan, waar een nichtje van Hanneke woont.

Het welkom in Elizabeth City was echt hart verwarmend. De mensen probeerden er echt wat van te maken, maar alle enthousiasme kan niet goed maken, dat het een redelijk verlopen stadje is, dat al in de ‘Great Depression’ afscheid heeft moeten nemen van zijn rijke verleden. Oude foto’s laten grote bedrijvigheid en mooie gebouwen zien, maar daar is maar weinig van over.

Zo ziet het museum er grandioos uit, maar het valt een beetje tegen. Het is een leuke geschiedenis les over het leven in vroeger tijden, maar er is weinig echt bezienswaardig. Een uitzondering is een schilderij van Elisabeth I, die in werkelijkheid een stuk minder aantrekkelijk was dan Cate Blanchett in de film over haar leven. Het museum had natuurlijk een schilderij van de virgin queen, waar de stad naar genoemd is aan het begin van de 19e eeuw, maar niemand vond het een echt aantrekkelijk schilderij. Op een goede dag kwam er echter iemand op bezoek, die verstand had van schilderijen en die vaststelde, dat het waarschijnlijk een op hout geschilderd origineel portret van hare majesteit betrof, en dat de waarde ervan zeker rond een miljoen dollar zou kunnen bedragen. Sindsdien is dit schilderij het pronkstuk van het museum.

We zijn in North Carolina duidelijk in een van de eerste zuidelijke staten terecht gekomen. North Carolina was de laatste staat, die zich voor de burgeroorlog aansloot bij de afscheidingsbeweging, maar het accent is er niet minder duidelijk zuidelijk om. Misschien heeft dat er iets mee te maken, dat dit bord geplaatst moest worden. Wij zijn nog niet eerder zo’n bord tegengekomen.

Er wordt uitgelegd hoe het leven er hier aan toe ging. De meeste boeren hadden wel een stuk of 5 slaven en een enkele plantagehouder kon er soms wel 200 bezitten. We leren ook weer over de Civil War.

Eén afdeling gaat over ‘The making of the movie “Gone with the wind” , naar het gelijknamige boek van Margaret Mitchell uit 1936. Deze foto is van de Première in 1939. Mitchell kreeg voor het boek de Pulitzer prijs en de film was genomineerd voor 13 Oscars en heeft er uiteindelijk 8 gekregen. De film staat nog steeds in de top 10 van de beste of belangrijkste films aller tijden. Pim dacht er even over om het boek te gaan lezen, maar in de museum winkel blijkt, dat de pocket meer dan 1300 bladzijden dik is. Of het nou werkelijk de moeite waard is om er zoveel tijd aan te besteden? Hoewel het indertijd een redelijk baanbrekend boek was, schijnt het toch, vanuit onze huidige tijd bezien, de slavernij wat te romantiseren. Er zijn nog veel meer boeken die gelezen moeten worden.

Met dit soort bootjes zeilden ze over de Albemarble Sound. Die is half zo groot als het IJsselmeer.

Dit is een van de weinige oude gebouwen, die goed bewaard is gebleven. Hiervan is de gevel in ieder geval nog intact. Even later kwamen we in de hot dog winkel, met een kleurloze herstelde renovatie gevel, maar met een duidelijk interieur uit de vorige eeuwwisseling. Het historisch besef heeft het onderspit moeten delven tegen de economische realiteit. Dat is jammer, want het was echt ooit een belangrijk stadje. Andere oudere steden zoals Edenton en Hertford hebben na een oorspronkelijke belangrijke periode geen echte opleving gekend en zijn dus in hun oorspronkelijke staat bewaard gebleven. Daar plukken ze nu de vruchten van.

Hout was een belangrijk product van de streek. Door de Great Depression zijn de meeste lumbering companies echter failliet gegaan en daarna is het nooit meer goed gekomen. De huidige crisis gaat daar nog eens dunnetjes overheen. Er zijn veel leegstaande winkels, de shopping centra zijn buiten de stad en het centrum ziet er nogal desolaat uit.

Deze bioscoop is in 1920 gebouwd, maar allang niet meer in gebruik. Het warenhuis daarnaast is ook opgehouden, waarschijnlijk weggeconcurreerd door JC Penneys op het winkelgebied buiten de stad.

We gaan naar een beroemde Hot Dogtent. De dogs kosten maar $ 1 per stuk en smaken werkelijk voortreffelijk.

Het interieur is niet alleen ouderwets, het is ook best wel oud. Het gebouw stamt uit 1900 en heeft een oude houten lambrizering en een tinnen plafond.

Dit is Main Street, maar er gebeurt niet zo veel.

Dit was ooit een benzine station van Pure Oil. Het dak is gemaakt van geglazuurde tegeltjes. Het is net door iemand gekocht die er iets leuk van wil maken. Je hoopt zo voor die vriendelijke enthousiaste volhouders hier, dat het gaat lukken.

Grappige planten vol besjes.

De stad heeft betere tijden gekend.

We eten in Quality Seafood Market, waar de krabbenpoten in ieder geval groot genoeg zijn.

Het is ook een afhaalservice.

Er zitten kleurrijke mensen op hun nummertje te wachten.

Neem vooral een kijkje op het menu onder positie. Pieter heeft er weer een mooi kaartje opgeplaatst van de ICW.

Het is flink moerassig hier en er zijn geen huizen te bekennen. Het kanaalstuk is indertijd gegraven door slaven. Omdat ze dit moeras goed leerden kennen, hebben velen het als een vluchtweg naar de vrijheid gebruikt, toen het noorden van de U.S wel al de slavernij had afgeschaft.

Het is heerlijk weer en geen schip te zien hier op dit stukje.

Als het water ietsje breder wordt, worden we ingehaald door dit moderne jacht. Hij vaart hier even rustig, terwijl hij ons inhaalt en geeft daarna weer ruim gas. Dit soort schepen varen tot drie keer de afstand, die wij bij daglicht kunnen afleggen. Ook zij varen niet ‘s nachts. De beroepsvaart doet dat misschien wel op de ICW, maar voor de pleziervaart wordt het echt afgeraden. Dit soort jachten varen gewoon hard en verstoken daarbij kostelijke hoeveelheden brandstof. Hoewel, de diesel kost hier minder dan €0,75 per liter.

Amerikanen houden van hun airco en dus moet je dan de hele boot van plastic hoezen voorzien. Het ziet er niet uit. Overigens zal het nu niet zijn om de kou binnen te houden, maar de warmte. Het is echt van dat typische herfstweer. In de zon en uit de wind is het lekker en is een enkele polo warm genoeg, maar in de wind en uit de zon moet je meteen twee extra lagen aandoen. Toch snap ik de lol niet van het jezelf opsluiten in zo’n plastic tent. Je wilt toch buiten spelen?

Geen lawaai, niks, alleen midden in de natuur. Voor ons zeevaarders is dat groen wel weer eens leuk.
We ankeren in de eerste verbreding van het vaarwater, die ook diep genoeg is om de vaargeul te verlaten. In het eerste deel stond er naast de vaargeul misschien maar een meter water en konden alleen kleine vissersbootjes er komen. Hier is het ook nog maar 3 meter diep. De route van de ICW wordt aangegeven in landmijlen; ongeveer 10% korter dan de zeemijl. We hebben vandaag 60 landmijlen gevaren. We gaan vroeg naar bed. Morgen door, of eigenlijk een stukje terug, naar Elisabeth City. Dat ligt aan het einde van de alternatieve route door de Dismal Swamp.

Vlak vóór Elizabeth City komt de Coast Guard overvliegen. Ze hebben hier hun luchtvaart afdeling en trainingscentrum voor piloten. Hiervandaan worden vluchten gemaakt om ijsbergen op de Atlantische Oceaan in de gaten te houden en om de Amerikaanse kust te bewaken.

Elisabeth City, waar we 48 uur voor niks aan de Citydock mogen liggen. En ja, je bent Hollander of je bent het niet!

We worden zeer hartelijk welkom geheten door een comité van de plaatselijke VVV. Met wijn, bier en kaas met crackers en een gloedvol betoog van de mevrouw om toch vooral het museum te gaan bekijken. We mogen morgen bij haar kantoor fietsen komen lenen om boodschappen te gaan doen. Alle bootvrouwen krijgen een echte roos aangeboden en de kapiteins een vliegenmepper.
Ze doen dit feestje als er 5 nieuwe boten zijn binnengekomen, dus iedereen blij dat wij ook nog kwamen als vijfde. We raken natuurlijk gezellig aan de praat met de bemanningen van de andere boten en wisselen ervaringen uit over de ICW. Het echtpaar van een van de andere boten is, hoewel ze Amerikaans zijn, in 2003 naar Cuba gevaren. Gewoon stiekem. De Cubanen zeiden er niets van, ze stopten papieren als een los velletje in het paspoort, zodat de Amerikaanse douane bij terugkomst er niets van merkte.

We liggen hier middenin de stad aan het Waterfrontpark.

Meeuw met maar één poot.

We hebben er lang over getwijfeld. Cruisers hebben de gewoonte om verhalen spannender te maken dan ze zijn. Zo ook over de Intra Coastal Waterway, de ICW. “Met jullie diepgang zou ik er niet aan beginnen” hebben we in meerdere talen horen vertellen. “De ICW wordt slecht onderhouden en is op sommige plaatsen behoorlijk ondiep”. “Je moet in ieder geval een verzekering afsluiten met een sleeponderneming, want die zul je zeker nodig hebben.” “Hoe hoog zijn jullie eigenlijk? Wat? 62 voet? Maar de bruggen zijn maar 65 voet en dan moet er niet aan gewerkt worden of moet het water niet extra hoog zijn, want dan kom je er niet onderdoor” “Ik heb een neef, die zijn hele windex en marifoon eraf getikt heeft. Dat hele setje kwam naar beneden vallen, maar viel gelukkig op de bimini, want anders waren de gevolgen niet te overzien geweest.” Dat laatste commentaar was overigens wel heel nuttig. Dat neefje had de lamp, die midden onder de brug hangt geraakt, en die lamp steekt onder de brug uit. Daar is het dus minder dan 65 voet en je moet de brug dus niet precies in het midden passeren.
We hebben ons door deze verhalen niet laten overtuigen en hebben besloten om in ieder geval tot Beaufort over de ICW te gaan. Daarna wordt het een stuk lastiger vanwege stroom en eb en vloed en denken we er nog eens rustig over na. In Georgia schijnt het vaarwater bovendien te kronkelen als een dronken slang, maar dat zien we allemaal later wel weer. Voorlopig zijn we hier aan begonnen en vinden we het leuk. Het is weer eens iets anders.

Het seminar op de boatshow van Annapolis was wel erg nuttig. Er zijn wat afwijkende regels, maar daar kun je over lezen. Daarnaast is er ook een gedragscode, die minder duidelijk uit de boekjes naar voren komt. Ook kregen we nog bemoedigende woorden van voor ons onbekende Nederlandse medecruisers. Zij hebben de ICW naar het noorden gevaren en zijn maar een paar keer vast komen te zitten. Ze hebben een vergelijkbare kiel aan die van de Nelly Rose en ze konden iedere keer weer snel loskomen uit de modder.

We varen zondagochtend om zeven uur weg, want de eerste dag moeten we een heel eind komen. We komen eerst nog langs wat Navy scheepswerven, waar hard geklust wordt.

Uiteindelijk liggen we na een uur varen met 3 andere zeilboten en een aantal motorboten te wachten voor de eerste brug, die op het halve uur omhoog gaat, om half negen dus. Direct naast de eerste brug, waar een snelweg overheen gaat, ligt een spoorbrug. Die staan hier altijd open, tenzij er een trein overheen gaat. Deze spoorbrug was dicht en er kwam inderdaad een goederentrein aan met 4 locomotieven ervoor. Het geheel ging desondanks heel traag voorbij. We begonnen pas na een tijdje de wagons te tellen en kwamen toch nog tot 100 wagons. Het zullen er misschien de helft meer geweest zijn. Je wilt liever niet voor de spoorbomen staan te wachten waar dat setje voorbij komt, want dan sta je wel even. Geen wonder, dat in Amerikaanse actiefilms degene die achtervolgd wordt er nog net even voorlangs wipt. Er volgen nog zeker 4 bruggen, waarvan sommigen hoog genoeg zijn en anderen opgeroepen moeten worden op kanaal 13. De bruggen zijn voor ons inderdaad krap. Het is hoog water en de 65 voet, die geldt bij gemiddeld hoog water, wordt gereduceerd tot 64 voet. Bij één brug vragen we het achterop komende superjacht om ons pas na de brug in te halen, om te voorkomen, dat zijn hekgolf ons net die ene voet extra optilt.
De motorboten zijn hier bijzonder hoffelijk. Ze roepen je op als ze je gaan inhalen en bieden dan een “slow pass” aan. Ze nemen dan gas terug, zodat de massale hekgolf wegvalt en en gaan langzaam voorbij. Zodra ze dan voorbij zijn, duiken wij achter hen en geven zij weer gas. Om te zorgen, dat dit inhalen zo kort mogelijk duurt, gaan wij even helemaal van het gas af, zodat zij weer snel door kunnen; een goed samenspel.

Men is hier helemaal wat hoffelijker dan we in Nederland gewend zijn. het personeel van Rijkswaterstaat zou een voorbeeld kunnen nemen aan hun collegae hier. Wij roepen ze op “This is south bound (zodat ze weten waar we vandaan komen) Sailing Vessel (zodat ze weten dat er een mast op staat) Nelly Rose (dat schrijven ze allemaal op) good morning/afternoon (doorhalen wat niet van toepassing is). We would like to pass at your next opening. Ze komen dan terug met de mededeling op welke exacte tijd de volgende opening zal zijn en dat gebeurt dan ook. Zo ook bij deze diagonale brug. Zodra je door de brug bent hoor je dat te melden. De Amerikanen bedanken dan ook de brugwachter nog even. Iets in de geest van:”Nelly Rose clear. Thanks for opening and have a nice day.” Bij alle bruggen meldde de brugwachter zich dan nog even terug als iedereen erdoor was en zei dan nog iets vriendelijks. Maakte toch een wat andere indruk dan het gedoe bij de Volkeraksluizen, waar de sluismeester (!) ooit een knalgele boot over de luidspreker toeriep: “Kan dat pak vla aan de bakboord oever gaan liggen?”

We moeten ook door een sluis. De karavaan bestaat inmiddels uit zes motorboten en drie zeilboten, die keurig één voor één naar binnen geroepen worden, zodat een linehandler ze allemaal kan helpen om de landvasten om een paal te leggen. De meeste boten geven de voorkeur aan de stuurboord wal, die dan ook vol komt met de motorboten. Wij gaan aan de bakboord kant, waar we verwelkomt werden door de vriendelijke vrouwelijke sluiswachter, die ook onze lijnen aanpakt. Omdat het bijna Halloween is deelt ze – alleen aan de bakboord wal – snoepjes uit. Voor de stuurboord wal heeft ze geen tijd, want het verval is maar 30 centimeter. Het is verplicht om in de sluis een zwemvest aan te hebben. We denken niet dat ze vriendelijk blijft, als je tegen die code zou zondigen.

Wij zijn de south bound groep. Onder op het bord, en de sluiswachter riep dat nog eens duidelijk om op kanaal 13 wordt iedereen uitgenodigd om commentaar te geven op de dienstverlening. Wat ons betreft een dikke voldoende.

Als we de sluis uitkomen, steken er achter ons wat Canadese ganzen over.

Dit eerste stuk van de ICW is een combinatie van natuurlijke, maar wel uitgediepte vaarwateren en een gegraven kanaal. Dit is het natuurlijke deel.

De ICW heeft een eigen markering, die bestaat uit gele driehoeken en vierkanten. De Amerikaanse betonning werkt volgens het principe van Red Right on Return. Als je de haven weer binnenloopt, heb je aan stuurboord de rode merktekens. De vaart naar het zuiden wordt gezien als een ‘return’ naar het zuiden en de gele driehoeken, zoals je die hier in het rode merk ziet, geven de stuurboord kant van de ICW aan. Meestal valt dat, zoals hier samen met de betonning in het kanaal, waar de rode markeringen ook een driehoekige vorm hebben.

Zo zie je hier het gele vierkant in de vierkante groene markering.

Het blijft echter wel oppassen geblazen, want soms is een onderdeel van de ICW ook een ander vaarwater, zoals in de Pasquotank River, die vanuit de Albermarle Sound naar het noorden gaat. Red Right Return betekent, dat de rode merktekens van de rivier, varende naar het noorden, aan de stuurboord zijde liggen, maar het blijft het vierkante merk voor de bakboord oever op weg naar het zuiden van de ICW, Rood, vlakvóór Elisabeth City.Navigeren met totaal andere hulpmiddelen dit keer. Soms kan dat heel verwarrend en toch cruciaal zijn. Je moet hier echt steeds weten waar je bent. Wij varen met een papieren kaart en werken met pijltjes gemaakt van isolatietape om boei voor boei aan te geven waar we zijn. De boeien worden verplaatst en aangepast aan de diepgang, zodat je jezelf echt daarop moet oriënteren en niet op de elektronische navigatie. Daarvoor is de foutmarge te klein.

We tanken vlak na de sluis. Het is een pitstop van 10 min en dat is echt wel een beetje een record. Toch zijn we het konvooi natuurlijk kwijt en hoewel we hard doorgassen halen we ze net niet in voor de volgende brug. We houden de brugwachter echter op de hoogte van onze vordering. Als we er bijna zijn, zien we de brug net dichtdraaien. De brugwachter meldt zich echter en zegt dat hij even het verkeer doorlaat, en dan meteen weer voor ons zal openen, zodat we voor de volgende brug in ieder geval weer aansluiting hebben.

Dit is een van de lange en Napoleontisch rechte stukken gegraven kanaal. Het is toch niet saai, want de oevers zijn mooi.

Het was een grijze dag met de neus in de wind. We willen opschieten en dus accepteren we maar een dagje motoren. Morgen draait de wind en komt er ook iets meer, zodat we weer eens lekker kunnen zeilen.

De zon schijnt weer, we hebben tot hier kunnen zeilen en nu zijn we weer terug in Norfolk, Navy Capital of the US.

Blokkertentje bovenop het vliegdekschip

Raar gezicht als ie niks hoeft te duwen.

Ze staan er weer keurig opgesteld voor het weekend bij.

Deze man zit op de boegspriet van de ‘American Rover’, een oude driemaster, waarmee toeristen rondgevaren worden langs al het Navygeweld. We liggen weer een nachtje in de Waterside Marina, zodat we de was kunnen doen en lekker lang onder de douche kunnen staan. We gaan bovendien twee keer naar de bioscoop. De eerste avond naar Gravity en de tweede avond naar Rush. Rush is wat ons betreft de duidelijke winnaar.
De Waterside Marina ligt op het startpunt, de 0-mijl, van de Intra Coastal Waterway, waar we zondag morgen in alle vroegte aan zullen beginnen. Het eerste stuk is lang en er zitten een hoop bruggen in, die op weekdagen in de spits niet draaien. Dat betekent in de praktijk in deze tijd van het jaar, dat je pas om half tien door de eerste brug kunt, en dan moet je die dag al na een mijl of 20 de reis afbreken, omdat de volgende stop dan niet meer haalbaar is. We gaan dus zondagmorgen met de eerste zonnestralen onderweg. We zijn benieuwd.

Het is woensdag en er staat werkelijk geen zuchtje wind als we ‘s morgensvroeg de rivier afvaren. Het duurt 2 uur voor we op het punt zijn, waar we eergisteren de rivier opdraaiden vanuit de Chesapeake Bay. Het was echt de moeite waard.

Bij de ingang naar Oxford ligt een bataljon vissersboten.

Pim spot al een pelikaan. We komen weer in iets warmere streken.

De plaatsen waar op de heenweg de visarenden hun nest hadden, zijn nu ingenomen door aalscholvers.

Een sleepboot met zo’n driehonderd meter erachter een grote bak.

Als we net voor anker liggen na deze windloze dag, komt deze mevrouw in haar kano met een eend achter haar aan, langs. Het dier volgt haar, sinds haar geboorte een half jaar geleden, overal. Ze worden ongeveer 25 jaar oud. Thuis hebben ze een soort eendenkooi gebouwd. Wel overdekt, want nadat een van haar vorige eenden haar nek had gebroken, terwijl ze amoureus werd bejegend door een mannetje, vond ze het wel genoeg. Ze aait het beest en de eend luistert als het vrouwtje zegt dat ze in de kano moet springen. Ze wordt zelfs meegenomen op vakantie en in de auto.

Eindelijk kunnen we aan het eind van de middag weer buiten blijven zitten en een boek lezen.

Dankzij onze lessen in St. Michaels herkennen we ‘s ochtends als we wegvaren van Solomons Island dit vaartuig meteen als een Oesterboot, die met een dreg aan een hijskraan oesters ophaalt.

De buit wordt binnengehaald. Het is ongelooflijk om te zien hoe de korf keer op keer afgeladen vol met oesters naar boven komt, zonder dat de boot van plaats verandert.

De schipper en zijn vrouw/vriendin/werkneemster sorteren de vangst, maar kunnen het tempo maar net bijhouden. Je kunt zien hoe vol de korf is en zo komt hij iedere keer weer naar boven. We kunnen ons niet voorstellen hoe de bodem er hier uit moet zien. Als wij snorkelen of duiken in de warme heldere wateren verder naar het zuiden, dan ziet het er heel anders uit. Veel opgeruimder zullen we maar zeggen.

We varen ongeveer 10 uur naar Fishers Bay vandaag.

Aan stuurboord komt het Naval Airforce trainingcenter in zicht. Om 08.00 uur wordt net het ‘Star Spangled Banner’ getoeterd en nog geen 5 min. daarna stijgen de eerste jets op. Even later zijn er twee jets een hele serie steile bochten aan het vliegen met de naverbrander aan. Wat een ongelooflijke herrie maakt dat.

De eerste signalen dat we weer in warmere streken komen!

We ankeren ‘s avonds in een rustig baaitje, waar we geen internet hebben. Lekker boekjes gelezen.