Verhalen

Vanuit Puerto Calero zeilen we met een mooie rustige wind naar Islas Lobos, waar we voor anker gaan. Er liggen nog 3 andere bekende Nederlandse boten, waarvan één gepavoiseerd. ze hebben een jarige aan boord. Dat moet natuurlijk worden gevierd en we besluiten met zijn allen op het strand te gaan BBQ-en. Dan zien we een stel Fransen, die met hun rubberbootje over het rif heen de lagoon in willen naar dat strandje. Er staat een flinke branding en het is duidelijk een hachelijke onderneming. We houden het scherp in de gaten en de beslissing blijft heel moeilijk. Een feestje op het strand is waarschijnlijk leuker voor de kinderen, maar juist vanwege die kinderen vinden de verschillende vaders en moeders het risico toch te groot. Zelfs als we ongeschonden heen zouden komen, hebben we nog geen enkel idee hoe het er over een paar uur, voor de terugreis, uit zou kunnen zien.
Plan “B” blijkt ook erg gezellig. Er worden 2 beschikbare Cobb barbecues op het voordek geplaatst. Daarmee is het voordek meteen tot “no-kids-zone” gebombardeerd. Een lijn verbindt de zeereling met de mast en door naar de zeereling aan de andere kant en daarvoor zie je vanaf dat moment eigenlijk vooral nog mannen. De Cobb is een prachtig apparaat. Ik zie een investering voor de Nelly Rose in het verschiet (maar waar laat je het ding). Je stookt hem met heel compacte speciaal voorgevormde houtskool, die erg makkelijk aangestoken kan worden. Je kunt de barbecue, ook als die al uren staat te branden, gewoon optillen en je kookt net als bij een Weber onder een deksel. Je hebt bovendien twee verdiepingen. Onderin liggen de aardappels in de schil en bovenop braden we worstjes, karbo’s en drumsticks.
Er zijn verrukkelijke salades door de dames gemaakt en voor de kinderen als toetje satéstokjes met marshmallows. We zitten met 12 Volwassenen en 8 kinderen op een boot die net zo groot is als de Nelly Rose. We liggen voor anker, het geheel wiebelt heen en weer. Het is heel genoegelijk allemaal!

Daags erna zetten we koers naar Corralejo, waar we de laatste plek aan de pontons veroveren.

Benédicte en Hanneke gaan naar het plaatselijke strandje en genieten van het zonnetje!

De kade hier is één en al restaurantjes op één tuintje na!

De golven zijn subliem om te surfen, wat een geweld. Op de achtergrond is Lanzarote zichtbaar.

Dit is de eerste foto met ons kleine fototoestel. Volgens Nikon mogen we ermee snorkelen dus heeft Hanneke hem echt onder water gehouden om de duizenden visjes, die hier rond de boot zwemmen vast te leggen.
Benedicte vliegt hiervandaan weer naar huis en wij onderzoeken de weerberichten om te kijken hoe we verder zullen gaan. We weten nog niet of we langs de noordkant of de zuidkant van Gran Canaria naar Tenerife willen varen. In Las Palmas komen we zeker nog, maar de zuidkant zien we niet meer als we er nu niet naartoe gaan. De voorkeur is dus duidelijk.

s’Avonds wandelen we nog even langs de gezellige kade. Er zijn meerdere zandsculptuur-kunstenaars bezig geweest. Sommigen verdienen net een centje meer door iets extra’s toe te voegen.
Apropos wandelen. Hanneke zegt altijd, dat iedere sport waar Pim zich in zijn leven mee bezig heeft gehouden specifiek schoeisel nodig had. Nou, zeilen slaat dat allemaal. We hebben bootschoenen, bootlaarzen, schoenen voor in de zwemvliezen, zwemvliezen zonder schoenen, teenslippers, crocqs, wandelschoenen, dinghy schoenen en sandalen. Allemaal nodig. Pim heeft ook nog heel lang sloffen in gebruik gehad voor koude nachten, maar die hebben we al een tijdje niet meer. Aan boord lopen we immers op blote voeten. De schoenen komen nooit vanaf de kant aan dek. Dat doen we om te vermijden dat we kakkerlakken aan boord krijgen. Dat is ook bij vele andere handelingen een bron van zorg.

Het is natuurlijk heerlijk weer en Pim heeft zelfs de zijkantflap van de zonnetent erbij gezet om het koel te houden.

Na ons avondwandelingetje even een drankje op de kade.

Deze soort van tortelduif komt er gezellig bij zitten.
Morgen vertrekken we eerst naar Playa Blanca om de Noren goeiendag te zeggen, die daar inmiddels liggen. Zij hebben op Madeira gewacht op hun bezoek en doen het nu wat rustiger aan.

We lopen nog een laatste rondje door Carrelejo. Het oude deel van het oorspronkelijke vissersdorp is erg knus en de oorspronkelijke bewoners hebben nog een gezellig eigen plekje. De oude mannetjes hebben vrij uitzicht op de haven en de haveningang en ze zitten gezellig te keuvelen en naar de stroom toeristen te kijken die s’avonds op zoek zijn naar een lekker restaurantje. Voor al die restaurants staan animeermannen die proberen de toeristen hun terrasje binnen te kletsen op een vrolijke manier.

‘s Ochtends haalt Pim nog brood in het stadje en daarna vertrekken we uit Carrelejo. Dat moet ook. Passanten mogen hier maar 3 nachten in het kleine haventje aan de steiger liggen, zodat iedereen een keer aan de beurt kan komen.

Ons plekje wordt meteen weer ingenomen door een boot uit Delfzijl. Zij hebben de nacht voor anker gelegen om te wachten op hun beurt.

Onderweg naar de overkant komen we weer een van de talloze glass bottomboten tegen. Ze doen goede zaken, net als de grote catamarans, waar de 106 mensen 4 uur lang op worden beziggehouden.
We gaan eerst op de motor naar Playa Blanca op Lanzarote naar de Marina Rubicon. Onze Noorse maten zijn daar de avond te voren aangekomen, zodat we voor het eerst sinds weken weer even bij elkaar in de buurt zijn. Het is een gezellig weerzien. Ze vertellen, dat ze ook meteen door gaan naar Las Palmas. Er komt slecht weer aan en zij hebben Mia aan boord, die zaterdag vanuit Las Palmas weer naar Noorwegen terug gaat vliegen.
We zien ook de Ostrea, de Mero en de Cedo Nulli weer zien aan de rand van het zwembad. De mannen zijn meer dan een beetje brak, want ze hebben een avond veel plezier gemaakt.

Playa Blanca is veel toeristischer dan Corralejo, maar het is rondom de marina allemaal wel leuk opgezet. Er is twee keer per week een marktje met allerlei snuisterijen, die gretig aftrek vinden bij de rondstruinende Engelsen en Duitsers.

We mochten een paar uur aan de steiger voor de receptie van de haven liggen. Die receptie zit onderin deze namaakvuurtoren en wordt bemand door een Nederlands meisje.

Het geheel maakt een uitermate verzorgde indruk en wordt goed onderhouden. Zo wordt ook dit joekel van een cactus met 3 lijntjes overeind gehouden.

De Noren zijn al klaar om te vertrekken en we zetten snel koers naar Las Palmas. We hebben gezien de weersverwachting besloten om toch naar het noorden van Gran Canaria te varen. De havens zijn hier vrijwel allemaal erg slecht beschermd tegen zuidelijke winden en uit die richting zal het de komende dagen hard gaan waaien. Je ligt dan in die zuidelijke havens op zijn minst onprettig met teveel deining.
Pim gooit de hengel weer uit. Hij heeft na die ellendige meeuw even wat tijd nodig gehad om daar weer moed voor te krijgen. Gelukkig blijft het bij vissen en wordt er niet gevangen.

Na een uurtje halen we de Noren in. Het is heerlijk weer, dus iedereen zit lekker in bikini!
De wind zakt er steeds verder uit en ook de vis wil niet happen. We gaan expres maar met een snelheid van 5 knoop, want we willen niet te vroeg aankomen in de haven, in ieder geval niet in het donker.
We gaan als vanzelf over in het ritme van ‘s nachts doorvaren. Het eten en de afwas zijn klaar vóór het donker wordt, de hengel wordt ingehaald en zo bereiden we ons voor op het wachtlopen.
Dan komt er een bericht door de marifoon: de Noren hebben beet! Tja, die weddenschap hebben wij dus verloren en dat zullen we in Las Palmas straks moeten bezuren met een biertje bij het ontbijt! We zijn benieuwd hoe groot de vis is…
Pim slaapt en ik zie langzaam de boot van de Noren uit zicht verdwijnen. De zee is rimpelloos, maar er staat wel deining. De temperatuur is ongeveer 20 graden. Heel prettig om niet al die beschermende kleren aan te hoeven doen als je op wacht gaat. Het scheelt veel tijd en gymnastiek, want bewegen is toch lastig op zo’n wiebelende boot. Hoe Leonie en Adam dat deden met 2 kleine kinderen blijft een raadsel.
Tegen het einde van Hanneke’s wacht komen er een stuk of 10 dolfijnen meezwemmen, ze springen simultaan naar boven. Pim wordt wakker van haar enthousiaste geroep en geniet mee!
We boffen dat het bijna volle maan is, zodat we ze echt goed kunnen zien.

Bij het ochtendgloren varen we de haven van Las Palmas binnen.

Niet echt scherp, maar meer een sfeerplaatje.

We gaan meteen tanken, zodat we straks niet met 250 andere ARC boten in de rij hoeven als die de dag voor vertrek gaan tanken. Aan de receptie steiger wachten we vervolgens tot het havenkantoor open is. Het inchecken duurt uiteindelijk ongelooflijk lang. Het is een papierwinkel zonder einde. Je betaalt uiteindelijk drie verschillende rekeningen voor ligplaats, belasting en nog iets. Al met al liggen we pas om 11 uur op onze ligplaats G32. Dat zal onze ligplaats voor de komende weken zijn. Het kan zijn, dat we nog een weekje naar Tenerife varen, waar we een nichtje van Pim en haar man gaan opzoeken, maar misschien gaan we dat met de ferry doen. De komende dagen komt er teveel wind en daarna zou het weer motoren worden en dat apparaat hebben we eigenlijk wel weer even genoeg gehoord.

Het is mooi om hier dan eindelijk te zijn. Toen we hier 3 jaar geleden Leonie, Adam en de kids uitzwaaiden, hadden we nog geen idee,dat we hier nu zelf zouden liggen en dat dit keer Leonie en Pieter ons uit komen zwaaien! We zien dit als het einde van de eerste etappe van onze grote reis. De volgende etappe gaat in één stuk. Over nog geen 4 weken vertrekken we naar St. Lucia.
We zullen de komende weken niet veel op de blog schrijven. We zijn dan druk met workshops, bevoorraden, klussen en wat dies meer zij (borrelen), maar we zullen eens in de week een update verzorgen. Een van de klussen, die we moeten doen is kijken hoe we met de satelliet telefoon emails op deze blog kunnen posten, zodat we tijdens de overtocht kunnen blijven communiceren. Het is eigenlijk verbazingwekkend om te zien hoeveel nieuwe dingen we ons de afgelopen maanden eigen hebben moeten maken en we zijn er dus nog steeds niet klaar mee, maar het blijft leuk!

Er liggen al een aantal boten, die met de ARC mee gaan doen in de haven. Herkenbaar doordat ze de vlag in het want hebben staan. Sommigen met meerdere onder elkaar: die hebben hem dus al vaker gevaren. Op 9 nov. gaat het hier beginnen. Tegen die tijd zullen de meeste van de 267 verwachte deelnemende boten hier wel zijn. Uiterlijk 18 november moet iedereen hier zijn. Allemaal met hetzelfde doel : St. Lucia in de Caribbean Seas! De boten worden vooral op het aspect veiligheid gekeurd en er zullen workshops worden gegeven over Safety, Provisioning en Rigging (tuigage). Er zullen demonstraties worden gegeven bijvoorbeeld met een liferaft in een zwembad en van het afsteken van de verschillende soorten vuurpijlen.
Ondertussen worden er ook borrels georganiseerd waar iedereen elkaar kan ontmoeten, zodat je als je straks aan de overkant aan het varen bent, alvast wat mensen kent, die je geheid weer ergens tegenkomt, want hoewel het cruiserswereldje groeit blijft het relatief klein. Wij krijgen van het havenkantoor het ‘Early Arrivals’ pakketje mee met alle wetenswaardigheden, plattegronden van Las Palmas, kortingsbonnen voor het zwembad, aanwijzingen voor winkels enz.

‘s Avonds komen de Noren langs en wordt er weer gespeeld en gezongen. Er loopt een Engelsman langs op het steiger, die zegt dat ie zingen ook leuk vindt en hij zit even later ook volop mee te doen.

Pim’s kantoor.

De dag erna zoeken we uit waar we dichtbij beschikking hebben over internet en als we net achter ons kopje koffie zitten, komen Aad en Hella langswandelen. Wat een leuk weerzien na Pinn Mill en later Hellevoetsluis. Wij hebben genoten van hun beschrijvingen over het zeilersleventje in hun boeken: ‘Dromen van zout’ en ‘Zeezigeuners’. Dit zijn oude rotten in het vak met een enorme dosis ervaring.

Aad speelt ook even op Pim’s gitaar en zingt een prachtige smartlap.

Waarbij de dames zich niet onbetuigd laten.

We zijn hier naar toe gegaan, omdat er zwaar weer werd verwacht. Als we met behulp van de havenmeester aan ons Ponton aanleggen, blijkt dat er vóór een mooringlijn mist. ( ligt op de grond verankerd) Hij beloofd, dat er ‘s middags een duiker zal komen om die aan te brengen. Dat was afgelopen zondag. Er kwam niemand, dus Pim is maandag een wandelingetje naar het havenkantoor gaan maken, heeft opgebeld, gevraagd naar een andere ligplaats enz… Maar er gebeurt niks.

Maandag komt er een duiker met 3 anderen op het steiger achter onze boot en hij plonst erin en doet iets in het water, wat we niet kunnen zien. Hij stelt vast, dat er helemaal geen tweede mooringline ligt. Pim gaat in discussie met de buddy van de duiker, die met de marifoon contact opneemt met de Capitan del Puerto en krijgt te horen dat we géén 2e mooringlijn krijgen. Pim loopt weer naar het havenkantoor en komt daar de man tegen die ons voor zondag al een duiker beloofd had. Hij zag de Capitan lopen en schoot er meteen achteraan. Heftig gesticulerend zag Pim hoe hij onze zaak bepleitte. Met een tevreden lach op het gezicht kwam hij terug, maakte een obsceen gebaar en zei, dat de duiker in de loop van de middag weer terug zou komen om een en ander op te lossen. Aan het einde van de middag nemen we maar weer contact op via de marifoon en beloven ze ons, dat er over 10 minuten iemand zal komen. Niet dus.

Dinsdag maakt Pim weer zijn wandeling langs de megajachten op weg naar het havenkantoor. Het geval is inmiddels bekend, en er wordt aan gewerkt. in de loop van de dag. We weten, dat het in de loop van de dag echt hard zal gaan waaien en vragen dus of het nu echt gaat gebeuren. ja, geen zorgen, het komt. Weer terug langs alle mega jachten. Ze doen ook mee met de ARC, maar zullen wel wat eerder aankomen dan wij.
In de middag begint te regenen en wat harder te waaien. We roepen weer op over de marifoon en er komt een Seaman (klinkt wel geestig als een Spanjaard dat uitspreekt) komt langs in zijn rubberboot en zegt dat we niet moeten zeuren en dat die storm echt niet komt. Hij vraagt wel een extra lijn en we liggen iets vaster. Hij is net weg als de storm echt losbarst en we raken inmiddels met de achterkant het steiger, waardoor de electriciteitskabel klem komt te zitten. Pim haalt hem weg, we kunnen best even zonder. We hangen het opblaasbare trapje/stootkussen er tussen met nog een extra stootkussen. Het poeiert nu echt met flinke vlagen.
We durven even een borrel te gaan drinken op de Helena Christina van Aad en Hella, waar we later ook een pizzaatje mee gaan eten in de beroemde Sailor’s Bar. Aad loopt even mee als Pim gaat inspecteren of Nelly Rose nog goed ligt. Hij komt in de bar ernaast de assistent havenmeester weer tegen, die hem zegt dat wij bovenaan de prioriteiten lijst staan voor morgen. Ben benieuwd.
De volgende dag stort het van de regen en maakt Pim weer zijn gebruikelijke wandelingetje naar het havenkantoor om te kijken hoe het het er voor staat. Alle duikers zijn aan het werk in de commerciële haven en kunnen misschien morgen komen, is de reactie. Pim heeft van de assistent haven meester de verzekering gekregen, dat hij in het havenlog een opmerking zou plaatsen, dat het echt een slechte situatie is. Hij vraagt of ze het log kunnen checken en verdomd! Het staat erin. Dat verandert de zaak. Wederom de toezegging dat het gaat gebeuren en inderdaad, in de loop van de ochtend komt de duiker en legt een extra mooringline aan. Nelly Rose ligt weer als een huis, maar Pim zal zijn ochtend wandelingetje missen.

Achter het havenkantoor zie je de Cruiseschepen mooi afsteken tegen de zwarte vulkaan.

Ja en eindelijk om 12.00 uur komt er weer een duiker met een compaan met allerlei kettingen en lijnen!

Hij plonst erin en doet wat ie moet doen!

We liggen eindelijk goed en slapen ‘s’nachts ook weer beter.

We komen de dagen hier goed door. De ochtenden komen we rustig op gang en doen kleine klussen en boodschappen. Daarna gaat Pim aan het schrijven en Hanneke maakt een voorraadlijst, zodat we straks weten wat er wel en niet aan boord is. Dat betekent dat alle kastjes worden uitgemest en dan kom je toch weer dingen tegen die je allang vergeten was. Hanneke noteert alles keurig in de iPad. Daarna blijft er nog wel wat tijd over om een beetje te lezen, maar om vijf uur is het klaar.
Rond een uur of 5 verzamelt zich een gezellige hoop zeilers bij de ‘Sailors Bar’. De Nederlanders hebben al gauw minstens twee tafels in gebruik. We ontmoeten oude en maken nieuwe vrienden en het wordt weer een gezellige avond.

Wij hebben een duikuitrusting aan boord voor het geval er iets aan het onderwaterschip zou moeten gebeuren. Dat spul is allemaal splinternieuw en het wordt hoog tijd om ook de duikvaardigheden weer eens op peil te brengen.

Samen met onze Noorse vriend Eirik schrijft Pim zich in bij een plaatselijk duikbedrijf. Met een RIB gaan ze naar de ‘kathedraal’, een rotsformatie bij de noordpunt van het eiland.

Het is een goed idee om weer eens wat te gaan oefenen. Pim heeft in 2000 voor het laatst gedoken op Dominica, het eiland waar we nu de kerst gaan vieren.

Met een aantal andere geoefende duikers vertrekken ze ongeveer een half uur na de afgesproken tijd. Dat is zo vanzelfsprekend, dat we binnenkort ophouden daar nog grappen of opmerkingen over te maken. Het went gewoon.
Pim: We varen met een beschaafde snelheid naar een partij rotsen, waar we normaal gesproken niet in de buurt zouden komen. Nu varen we tussen die rotspartij door. Meteen daarachter zien we een soort van vervlakking op het water. Het is geen neer, maar wel duidelijk een ander golfstructuur dan het water er omheen. Ongeveer 6-7 meter onder de oppervlakte bevindt zich hier het ‘dak van de kathedraal’. Het anker gaat uit en we brengen onze spullen op orde. Je checkt je buddy, die ook bij mij de zaken nog even nakijkt. Hand over het mondstuk en de bril en je rolt achterover het water in. Vanuit de Nelly Rose zouden we het een rustig zeetje vinden, maar, als je er als zwemmer in ligt, is het toch behoorlijk onrustig. Ik moet geweldig wennen aan mijn nieuwe spullen en mijn reserve regulator begint te blazen. We liggen met zijn zessen heel dicht bij elkaar en ik vind het heel onrustig. Mijn luchtverbruik in die eerste paar minuten is erg hoog. Pas als we langzaam langs de ankerlijn naar de bodem gaan begin ik wat tot rust te komen, maar ik ben nog steeds behoorlijk gejaagd en kan nog niet van mijn omgeving genieten. Dan begint het langzamerhand weer terug te komen. Ik klaar mijn oren, blaas mijn bril leeg, blaas wat lucht in mijn drijfvest om me te balanceren voor de diepte en kijk eindelijk eens om me heen. De dive master vraagt hoe het gaat en ook aan Eirik signaleer ik met een handgebaar dat het goed gaat. Ik zie op mijn dieptemeter dat we op 10 meter zitten, maar dat ik al een kwart van mijn lucht verbruit heb. Kilo Uniform Tango. We gaan naar de rand van het dak van de ‘kathedraal’. En zakken langs een loodrechte muur naar het diepste punt van de duik op 27 meter. Op weg naar beneden heb ik het weer redelijk druk met mezelf en vooral met het klaren van mijn oren. Toch begin ik me weer vertrouwder te voelen en ik heb er dan ook nauwelijks (!) moeite mee om de rest van de groep te volgen als ze een grot inzwemmen. Het wordt smaller en zo donker, dat we alleen nog maar het puntje van de zaklantaarn van de dive master zien, maar vrijwel op dat moment draaien we naar rechts en zien we de diepblauwe opening alweer voor ons. Vanaf dit moment zie ik echt het koraal en de visjes. Het is lang niet wat ik in mijn uitermate verwende duikcarrière al heb mogen meemaken, maar het is weer heerlijk om van die gewichtloosheid te genieten en van het bizarre gevoel dat het onderwater ademen je geeft.
We zwemmen nog onder een boog door en gaan over de bodem weer in de richting van de ankerketting. Langzaam gaan we naar boven en maken op 5 meter diepte een veiligheidsstop van 5 minuten. Twee andere duikers waren al weer terug bij de boot en nemen onze spullen van ons aan. Het zit er weer op. Het zal nog een paar duiken kosten om weer echt helemaal comfortabel te worden, zodat ik weer efficiënt met mijn lucht kan omgaan, maar het voelde al weer goed.
Op de terugweg hadden we nog echt een toetje. Opeens begon iedereen tegen mij te schreeuwen, dat ik om moest kijken, terwijl ik riep dat ze mijn kant op moesten kijken. We werden omringd door vliegende vissen! Ik had ze wel eens eerder gezien, maar nooit zo dichtbij. In een RIB zit je laag bij het water en er zaten er zeker een stuk of 20 om ons heen. Uniek.

Het was eigenlijk niet zo heel erg handig om deze duikexpeditie op dit moment te maken, want we gaan op vakantie! Vakantie is immers als je iets anders doet dan in je dagelijkse bestaan. Wij gaan logeren bij Marlies, een nicht van Pim, en haar man Nico, die al een aantal jaren op Tenerife wonen. We gaan slapen in een echt bed in een heus huis. Dat is al een hele tijd geleden. We hangen de zoetgespoelde duikspullen over de giek in de hoop dat die nog redelijk zullen drogen, terwijl Pim even bij de Sailor’s Bar naar de start van de Grand Prix van Abu Dhabi gaat kijken. Dat lukt redelijk. We hangen de spullen toch maar uit in de douche ruimte en sluiten de boot af. Onze plant Basil kan natuurlijk niet vier dagen zonder water, dus die wordt uitbesteed bij de buurman uit Wales. (What, a plant? What do I have to do with it? Hanneke: Well water it of course. Once a day, not too little, not too much, keept it out of the sun and speak with it in gentle tones. You can use some of its leaves for your tomato salad, but don’t rip whole branches out.) Dat leek het juiste moment om haar mee te voeren. Ze is er niet gerust op. We zullen een foto van Basil plaatsen bij terugkeer in Las Palmas.

We vinden een taxi om ons naar de ferry te brengen. Die heeft moeite om de ferry te vinden, maar uiteindelijk komen we er toch aan. het is een plezierige boot, waar Hanneke in een comfortabele stoel in slaap valt terwijl Pim de laatste zin van zijn roman schrijft. De eerste draft is af. er is nog voldoende ruimte voor fijnslijpen, maar het verhaal is er.
De trip met de Ferry naar Tenerife is heel comfortabel en de eerste beelden zijn weer heel leuk.

Mooi dorpje tegen de berg aangeplakt.

Er liggen hier meerdere van die visfabrieken, sommigen van een Nederlandse reder, die er haring mee vangt voor allerlei Dolfinaria in Europa.

Bijna in Santa Cruz.

We worden verwelkomd met een glaasje champagne. Een weerzien in den vreemde heeft toch altijd iets bijzonders.
Ons volgende bericht gaat over Tenerife, het eiland, dat we niet op eigen kiel hebben bezocht.

We logeren in een echt huis bij nicht Marlies en haar man Nico. Dat is toch weer even heel wat anders. Zo genieten we van de voetruimte in bed. Aan boord slapen we in de punt met de voetjes op een breedte van 40 cm en nu hebben we beneden net zoveel plek als boven. Eigenlijk is ook dat gewoon weer even wennen.

Nico en Marlies wonen boven het dorp en tussen de boeren bedrijfjes. Die hebben allemaal een waterreservoir. dat is natuurlijk een algen en muggenkweek. Dat bleek weer een hele vruchtbare omgeving voor de drie visjes die ze in dat reservoir hadden uitgezet. Dit is een deel van nakomelingen van die visjes. Sindsdien hebben je op het heerlijke terras nauwelijks nog last van muggen. De vissen vielen uitgehongerd aan op een homp brood die we erbij gooiden, maar ze eten vooral de algen, zodat behalve de muggen ook de stankoverlast verdwenen is. De tuin is verder een miniboerderij. Er groeit van alles en met hele lange seizoenen.

Nog even wachten en dan dus gewoon uit de boom plukken! De plant sterft dan af, maar heeft een steunboom ernaast, die de functie gaat overnemen.

Dit kenden we nog niet: de Aloë Vera mét bloem.

In schijfjes bij de heerlijke visschotel.

We worden dagenlang schandalig verwend. Dit soort taartjes eten we aan het ontbijt: Ruccola en zongedroogde tomaatjes uit eigen tuin op een paar plakjes geitenkaas: mmmmm!

We maken een tochtje naar de andere kant van het eiland en bezoeken een prachtig, eenvoudig kerkje opgedragen aan de eerste heilige van de Canarische eilanden, Hermano Pedro. Hij was herder tot zijn 24e en vertrok in 1649 naar Guatamala, Cuba en Puerto Rico, waar hij ziekenhuisjes enz. heeft opgericht.

Pim loopt in het midden, de schim van Pim

Zoekt iemand nog een leuk stekkie? De foto is genomen vanuit de dorpskroeg. Tegen de tijd dat je de trap weer bent opgelopen kun je er weer tegen.

Deze berg noemen ze het hoedje, omdat ie op een sombrero lijkt.

Overal die terrassen. Er worden er weer steeds meer in gebruik genomen vanwege de slechte economie. Weinig banen en dus tijd om voor het stukje land te zorgen.

In de verte zie je de rode rots, daar gaan we vanavond naar toe voor een biertje op het strand.

Er hebben hier afgelopen juli enorme branden gewoedt.

Dunja mocht ook mee.

Hier worden films opgenomen als er maanlandschappen nodig zijn.

Deze noemen ze de Cathedraal.

Nico en Pim lezen alle wist-u-datjes over dit vulkaanlandschap.

Koperhoudende rots.

Gezellig samen op een randje muur.

Dit is het favoriete strandtentje van Nico en Marlies vlakbij de Rode Berg. Bij die berg wordt enthousiast gekitesurft. Pim kijkt met meer dan gemiddelde interesse naar alles wat met die sport te maken heeft. In theorie heeft hij het al onder de knie. (Het is een sport, waar je geen speciaal schoenen voor nodig hebt, tenzij je dat minuscule surfboard als schoeisel wilt zien.

De rode rots waar altijd kitesurfers te vinden zijn.

En dan met ondergaande zon, heel mooi.

Ceviche is inmiddels onze favoriete tapas. Het zijn plakjes rauwe vis die in citroensap ‘gegaard’ zijn. Dan een beetje olijfolie, peper en zout en het is heerlijk.

Aan mijn nog wapperende haren kun je zien dat deze met de zelfontspanner is genomen, ik haalde het nét.

Basil’s back!
We zijn weer thuis en halen meteen Basil op bij de buurman. De Welshman heeft er voortreffelijk voor gezorgd en de plant lijkt wel gegroeid. De man claimt goede gesprekken met Basil te hebben gevoerd, maar vraagt ook de volgende keer wat andere typisch Nederlandse teelt mee te nemen. Dat lijkt ons geen goed idee. We zijn op zich al erg benieuwd of we Basil tot aan de overkant gezond kunnen houden en of we hem dan mogen behouden.
Basil is een prachtige plant om aan boord te hebben. Normaal houdt hij zich geheel rustig, maar als je in de buurt komt, dan laat hij zich ruiken. We weten nog niet of de geur hetzelfde is bij de liefdevolle verzorging van Hanneke en bij het verwijderen van wat blad voor de salade. Zo goed kennen we hem nog niet dat we verwengeur en angstzweet kunnen onderscheiden, maar het fenomeen is absoluut duidelijk. Onze Basil reageert op zijn omgeving.

Het ARC circus is officieel begonnen vandaag! Na maanden van vrijheid zijn we nu ingelijfd bij een circus; vrijwillig, maar toch.

De containerkantoren zijn geopend en er staat al een rij van mensen, die zich willen inschrijven. je moet je overal voor inschrijven. We krijgen ons startnummer: 209. We melden ons meteen aan voor de safety check en we zijn op maandag als 6e boot aan de beurt, zodat we dat lekker snel achter de rug hebben? We krijgen ook onze badges, die we vanaf nu bij alle activiteiten om onze nek moeten dragen. Het lijkt wel een congres. We krijgen zelfs zo’n plastic aktetas, waar we allerlei meer of minder nuttige papieren in aantreffen. Zo zijn er bijvoorbeeld allerlei workshops. Het grootste deel daarvan heeft interessante thema’s en we schrijven dan ook voor de meesten in.
Iedere avond is ‘happy-hour’ en daar zullen we meestal ook wel naartoe gaan. De grote diners laten we een beetje voor wat ze zijn. We hebben weliswaar voor geval van nood een ‘pakkie-deftig’ bij ons, maar we zien dit allemaal niet als nood.
Vandaag kort voor 11.00 uur komt Rob, de safety inspector, aan boord. We beginnen aan dek, werken aan bakboord van achter naar voren en aan stuurboord weer terug. Aan dek is alles in orde. Dan worden de spullen specifiek voor de veiligheid gecontroleerd; het reddingsvlot wordt gecontroleerd, de vuurpijlen worden geteld, de zaklantaarns getest, de bevestiging van de accu’s gecontroleerd, de E.H.B.O kisten en brandblussers nagekeken, de zwemvesten en het noodstuur, de Grab bag en zelfs de oven wordt gecheckt. Die oven moet iets aangepast. Als we ondersteboven zouden gaan – wat we echt nooit hopen mee te maken – dan zou de oven eruit kunnen vallen. De klemmetjes waardoor dat voorkomen moet worden blijken naar buiten gebogen te zijn, waarschijnlijk bij het vernieuwen van de gasleidingen. Het zijn details, maar goed, dat het is opgemerkt. Verder is alles op wat andere kleinigheden na goed voor elkaar. Woensdag komt Rob nog even kijken of het allemaal is opgelost. Hij vond, dat we het uitstekend voor elkaar hebben en dat is een pak van ons hart.
We hebben verder Jerry the rigger besteld. Dat zou niet echt nodig moeten zij. Tuned uit Medemblik heeft alles in juni nog gecontroleerd en waar nodig vernieuwd, maar we hebben sindsdien toch zo’n 3000 mijl gevaren en een volgende gelegenheid laat weer even op zich wachten.
Ook krijgen we hopelijk iemand aan boord, die onze satphone en computer in verbinding met elkaar kan brengen. Het is vooral onze eigen onhandigheid met computers, maar dat deel van de installatie, de boordcomputer en alles wat daarmee is gekoppeld, is eigenlijk het enige waar we nooit gelukkig mee zijn geweest. Aangelegd door mensen die er waarschijnlijk alles van begrijpen, maar die niet meer kunnen praten met binair gehandicapten zoals wij. De dialoog met hen heeft verrassend Babylonische aspecten. Het is wel belangrijk dat het lukt, anders kunnen we geen gezellige updates van onze reis sturen. Geen updates over 3 weken op zee en alles wat we daar gaan beleven. De vissen die we er gaan vangen, de dolfijnen die met ons komen spelen, de dagrecords die we misschien wel gaan varen (hoewel, dat staat al redelijk scherp), de uren zon en meer van dat fraais. We houden u op de hoogte.

We zijn aan de vooravond van de serieuze laatste voorbereidingen voor de grote oversteek en een heleboel feestjes en feesten op weg daar naartoe. Het doet Pim een beetje denken aan de keer dat hij ging parachute springen. Alles en iedereen om hem heen was toen maar met één ding bezig, die sprong uit het vliegtuig. Hier zijn we met honderden mensen bezig met wat voor velen van ons de eerste grote oversteek is. We hebben het er allemaal over en we zijn er allemaal mee bezig. Net als het toen logisch was om op 5 kilometer hoogte uit een vliegtuig te stappen zal het straks logisch zijn om de trossen los te gooien en koers te zetten naar een land duizenden kilometers ver weg. Goed, we hebben tegenwoordig alles wat zo’n trip makkelijk en overzichtelijk maakt, maar het blijft een groot onoverzichtelijk avontuur.
Naast de serieuze kant van de voorbereidingen blijft er een heleboel tijd over voor een hoop flauwekul. Sofie, de dochter van onze Noorse vriend Eirik, komt over uit Noorwegen om een week bij haar vader door te brengen. Sofie is 14 en ze is enerzijds heel wijs en voelt zich op haar gemak met ons als volwassenen, terwijl ze ook nog heel gezellig kan spelen met kinderen die een paar jaar jonger zijn. Als de fotografe van de ARC langs komt om van die kinderen een foto te maken zakt ze als vanzelf een stukje naar beneden om te verbergen dat ze eigenlijk al een hoofd groter is. Ze krijgt ook de volwassenen mee in haar gezellige geestdrift en zo zie je opeens drie blonde vrouwen, die met vlechten aan elkaar verbonden zijn.

De dochter van Eirik, Sofie, vlecht haar haren en die van Hanneke en Lynn aan elkaar.

Overdag wordt er serieus gewerkt. We hebben gezien, dat ons grootzeil te lijden zou kunnen hebben van de lange rakken voordewind die we verwachten op de oversteek. We willen versterkingen laten aanbrengen op de plekken waar het grootzeil de zalingen raakt. Die plekken moeten worden gemarkeerd in het grootzeil. We wachten al dagen op de juiste weersomstandigheden om dat te doen, maar het gaat ons niet lukken met zijn tweetjes. Er is steeds teveel wind. We vragen Eirin, die vaak in de mast van zo’n groot Noors zeil trainingsschip is geklommen om de zeilen op te doeken, om ons te komen helpen. Onverdroten laat zij zich de ruim 15 meter omhoog hijsen om stukken tape in het zeil te plakken waar de patches moeten komen. Wij doen samen het werk aan dek wat nodig is om haar omhoog en het zeil bij de zalingen te krijgen.

Eirin heeft plezier in deze klauter partij. Ze is volkomen op haar gemak op weg naar boven. Haar ervaring op het tall ship gevaren is veel extremer dan deze eenvoudige rit in een stoeltje naar boven. Vroeger stond ze regelmatig boven op een ra en is daardoor totaal gewend aan grote hoogtes en wiebelen in een mast. Het duurt niet lang of de klus is geklaard en het zeil kan op de steiger opgevouwen worden en naar de zeilmaker gebracht.

Pim haalt de karretjes, waarmee het grootzeil in de mast vastzit, en de zeillatten uit het zeil. Beter om het met zo min mogelijk dingen die kwijt kunnen raken naar de zeilmaker te brengen.

Het is de laatste avond van Sofie voordat ze weer terug gaat naar haar moeder in Noorwegen. Ze heeft onze boot nog niet gezien en daarom komt het hele spul voor ‘Sundowners’ – het dagelijkse happy hour – nog even bij ons een glaasje fris drinken. De gitaar wordt er bij gehaald en onder begeleiding van vader Eirik zingen Sofie en Pim het mooie Noorse volkslied Tir na Noir. Daarna vertolkt Sofie nog een solo. Ze kan werkelijk prachtig zingen (14 jr.). Ze vertolkt het lied.
Aansluitend gaan we door naar Sundowners in het Dinghypark. Dan moet je wel je ARC- pasje bij je hebben, anders kom je er niet in. Dus als we op pad gaan is het net als in de wintersport: “Pas bij je?”
Je maakt voortdurend kennis met allerlei mensen uit alle windstreken. De Nederlanders kennen elkaar snel allemaal, maar je ziet ze ook voortdurend praten met Engelsen, Australiërs, Duitsers, Scandinaviërs en ga zo maar door. Het gaat overal en nergens over. Over de voorbereidingen en de a.s. oversteek, stoere verhalen over de reis tot nu toe en over alles wat er te zien is geweest. Het gonst allemaal van die zelfde begeestering. Leuk om al die malle mensen, die net zo gek zijn als wij te ontmoeten.
Aansluitend aan de Sundowners lopen we naar de welkomstparty, die wordt gesponsord door de lokale watersportwinkel, die hier natuurlijk een fortuin aan ons allemaal verdient. Als we daar gaan winkelen moeten we nummertjes trekken, net zoals bij de bakker op zaterdagmorgen. Menigeen moet een uur wachten voor ze aan de beurt zijn. Onbegrijpelijk wat mensen zo op het laatste moment nog nodig kunnen hebben.
Het is een fantastische partij met een echte topband. De leadgitarist is een echt karakter. Hij kwam op zijn Harley net op tijd voor het optreden aanknallen.

De mannen zijn goede showmasters en de zanger is een kei. Ze zouden een goede Deep Purple coverband kunnen zijn. We genieten en ook aan de inwendige mens wordt gedacht. Dat is maar goed ook, want de drank is gratis en ‘plentifull’.

Dit is Oliver (Engels) met zijn echtgenote Carlotta (Spaans). Wij hebben hen eerder ontmoet in St. Catherines Haven in London op een van onze proefvaarten. Zij varen met de kleinste boot die meedoet, een Rival 32.

Mooie partij! Wij genieten tot en met de laatste toegift van de band en de rode wijn. Morgen een verjaardagspartij, maar vanaf donderdag wordt het allemaal wat serieuzer. Dan komt Thomas om te helpen met de laatste technische problemen en beginnen de workshops. Sundowners blijft er wel bij horen, maar een alkoholluwe dag mag ook wel eens.

De spanning stijgt, maar het gewone leven gaat ook door. Sabine viert haar verjaardag dan ook aan boord met alle oude en nieuwe vrienden op de Ostrea.

De volwassenen staan achterop.

Op het voordek worden spelletjes voor de kinderen georganiseerd. De Engelsen kijken vol verbazing naar het koekhappen, en we leggen hen uit, dat dit een traditioneel onderdeel is van onze koninginnedag.

De volgende ochtend verzamelen we bij de Real Club Nautico voor onze workshops over ‘Emergencies at Sea’ en ‘Rigging’ en ‘Provisioning’. Allemaal nuttige informatie wordt over ons uitgestort.

In de pauze genieten we van het uitzicht van de mooie jachtclub met een eilandje in het zwembad!

Deze man is de koning van het weer.

Hij verteld wat we onderweg mogen verwachten, squalls etc.

Grootste probleem is natuurlijk: Waar laat je het allemaal?

De lokale watersportwinkel doet zulke goede zaken, dat je een nummertje moet trekken en dan anderhalf uur moet wachten tot je aan de beurt bent.

Thomas (Zinschitz Yachtservice) is nu ook hier om te helpen met de kapotte windmeter. We halen een nieuwe bij de chandler in de hoop, dat daarmee het probleem is opgelost. Thomas stopt de nieuwe achterin zijn t-shirt en gaat zeker 3 keer de mast in. Het blijkt echter dat de kabel een breuk heeft.

Als er geklust wordt aan de boot ligt alles overhoop.

De speakers buiten in de kuip doen het niet meer en juist als je midden op zee zit is het soms heerlijk om keihard ‘Pirates of the Caribbean’ of ‘Boccherini’ aan te zetten.

Om de speakers te kunnen repareren moeten wel de bakskisten helemaal leeggehaald worden.
Ons grootste weerkerende probleem is ruimte gebrek. Hanneke wordt steeds creatiever in het vinden van oplossingen. Zo had Gerd Jan ons een keer verteld, dat ze tijdens de Volvo Ocean Race de reserve spinakers vacuüm zuigen om plaats te sparen. We hebben voor vertrek bij het Kruidvat een aantal vacuüm zakken gekocht. Met behulp van een geleende heuse stofzuiger, sommige boten hebben echt alles aan boord, zuigen we onze survival suits vacuüm. Dat zijn lomp grote dingen, maar zo nemen ze nauwelijks nog plaats in. Ook de dubbele dekbedden worden op die manier klein gemaakt. We zullen ze voorlopig niet meer nodig hebben.

We blijven aan van alles en nog wat klussen. Dat hoort erbij, maar het leidt iedere keer weer tot een geweldige chaos op de boot. De reserve onderdelen liggen helemaal achterin in een prachtig kastje dat Job daar voor ons gemaakt heeft. Een goede plek, want je hebt er zelden iets uit nodig, maar als het dan zover is, dan moet alles wat in de ‘schuur’ ligt eruit gehaald worden. Thomas installeert een ventilator in onze kajuit en daarvoor moeten alle kleren uit een rij kastjes. Verder gebruiken we allemaal gereedschap en dat ligt dus ook overal; chaos is het woord.
Een van de klussen is het repareren van de windmeter, die ons eigenlijk al sinds Falmouth in de steek is gaan laten. Eerst viel hij af en toen uit, daarna deed hij het af en toe, maar vanaf Lissabon was het helemaal gebeurd. We zijn van achteren naar voren gaan doormeten en het zal niemand verbazen, dat de fout dan ook voorin zat. Eén van de draadjes in de 5-aderige kabel was kennelijk onderbroken. We moesten dus een nieuwe draad door de mast gaan peuteren. Onze mast is een doorgestoken mast met een waterslot erin. De kabels gaan door een pijp door een plaat en dan weer naar boven door die plaat een andere pijp in. Iedereen die daar een keer een nieuwe draad heeft moeten doorvoeren kijkt ons meewarig aan als we dit vertellen. De mast zal er misschien wel af moeten. Dit is het moment om contact op te nemen met Jerry the Rigger. Pim vindt hem samen met zijn schaduw Ross tijdens de Sundowners en maakt een afspraak voor de volgende morgen. “We’ll see what we can do…..”

Dit is de beroemde Jerry the Rigger. Hij is hier om de tuigage van schepen te controleren en is een superspecialist op zijn gebied. Hij slaagt erin met behulp van de beschadigde kabel een touwtje door de mastvoet te trekken. Dat was al een zucht van verlichting waard. bij het doorvoeren van de andere kant van dat touwtje trokken we de kabel bij een mastdoorvoer naar buiten en een meevaller! We trokken de beschadigde plek naar buiten. Het bleek dat ons kotterstag in de mast om de kabel gedraaid zat, waardoor die kabel was beschadigd. We hebben de kabel gerepareerd en de kotterstag opnieuw doorgevoerd. Binnen de twee uur was de hele klus geklaard. Jerry en Ros zijn helden. Ze lopen liever naar boven dan zich te laten hijsen door onze elektrische lier. Dat gaat veel sneller. Op weg naar beneden geven ze hun ogen goed de kost. Onze radar bleek behoorlijk los te zitten. De aluminium steunen werken een beetje en slijpen elkaar dan wat af, waardoor ruimte ontstaat. Iets om in de gaten te houden.
Gisterenavond is Brian gearriveerd. Hij is een oud vriendje nog uit de Cadettijd en zal ons vergezellen op de oversteek. We kunnen Nelly Rose makkelijk met zijn tweeën varen, maar voor onze eerste lange oversteek leek het ons wel handig en veilig om met zijn drieën te zijn.

We gaan gedrieën naar de officiële opening van de ARC2012.

Alle bemanningen zijn gegroepeerd volgens nationaliteit en we lopen in optocht om de hele Marina achter onze nationale vlaggen aan.
Pieter en Sabine lopen met de vlag van Sinterklaas. Met 3 kleine kinderen aan boord moet daar ook aandacht aan geschonken worden en hoe meer vlaggen hoe meer beter.

Ondanks dat het natuurlijk allemaal een beetje overdreven is, het zijn tenslotte niet de Olympische Spelen, heerst er een leuke sfeer met zoveel nationaliteiten.

Bij het havenhoofd aangekomen zijn er een aantal uitstekende speeches (kort) van verschillende belangrijke mensen en worden de 30 nationale vlaggen, meestal door kinderen, gehesen. Het gaat een beetje wanordelijk, maar iedereen heeft plezier en daar gaat het om.

Alle vlaggen hangen in top, het feest kan beginnen!