Verhalen

De dag is druk aan het krieken. Om 6.25 uur stak de zon de kruin boven de einder.
Gisteren morgen besloten wind en water het eindelijk eens te worden en werd de zeegang eindelijk een beetje comfortabel en dat is tot nu toe zo gebleven. We draaien onze wachten en doen tussendoor regelmatig dutjes, zodat we lekker uitgerust en ontspannen zijn en blijven. We verbazen ons er iedere keer weer over hoe mensen met kinderen dit kunnen doen. Niet alleen doen, maar dan ook nog op een manier dat die kinderen het leuk hebben. Iedere keer spelletjes bedenken, kleine geschillen beslechten, les geven en dat naast de huishoudelijke taken en het varen van de boot. Wij hebben aan die laatste twee taken meer dan onze handen vol. Nou ja, we lezen veel, heel veel.
Pim is nu bezig met “How much is enough” van Robert en Edward Skidelsky. Dat boek is een economisch verantwoorde publicatie over Geld en het Goede Leven. Het vertoont grote overeenkomsten met het werk van Pim, dat binnenkort op zijn eigen website te zien zal zijn. We gaan in Turks and Caicos ruim de tijd nemen om die website werkelijk up and running te krijgen.
We maken ons nu zorgen over onze aankomsttijd in T&C, want we hebben gisteren veel te hard gevaren. Dat is in de eerste plaats de schuld van Nelly Rose, die er, ook dubbel gereefd, geen genoeg van kon krijgen. Ze sneed met kennelijk plezier door het rustiger water. Bovendien helpt de golfstroom een behoorlijk handje mee. Dat effect hadden we onderschat. We dachten aan 0,5-1,0 knoop, maar we denken dat het af en toe misschien wel 2 knoop geweest zullen zijn. We rekenen met een gemiddelde snelheid van 6 knoop, oftewel ongeveer 150 mijl per dag. Het ging gisteren richting de 185 mijl en dat werkelijk spelenderwijs. Twee van dat soort dagen en we zouden alsnog in het pikkedonker tussen de riffen van T&C aankomen. Geen goed plan en we hebben dan de fok ook maar weggedraaid, zodat Nelly Rose eindelijk capituleerde en rond de 5 knoop ging varen. Bovendie varen we nu bij de Navidad banken, een vijftal grote ondieptes, midden in de oceaan, die het net niet tot eiland hebben weten te redden. Dat zal ongetwijfeld de golfstroom wel weer afremmen. We hebben nu nog 170 mijl te gaan. In de loop van de ochtend gaat de fok er weer bij, zodat we rond het middaguur morgen bij Turks zullen zijn. Het is heerlijk hier op zee……

Culebra geeft een heerlijke eerste indruk. Het eiland wordt niet gedomineerd door een cruise terminal en het gemakkelijke geld dat daar door eindeloze winkelcentra aan verdiend wordt. Het vliegveld is lekker kleinschalig en dat vind je overal terug waar we tot nu toe kijken.

Zo’n Omaatje past er hier nog gewoon helemaal bij.

De huizen hebben hier allemaal gezellige kleurtjes en de meesten hebben een tuintje. In twee van die tuinen zien we grote hagedissen of leguanen of iets dergelijks. We komen er dit keer met de camera niet aan te pas, maar dat geven we nog niet op. Door dit doorkijkje zien we Nelly Rose daar beneden mooi liggen.

Deze foto is genomen vanaf de niet meer heffende hefbrug. Het is het kanaaltje, dat de baai, de Ensenada Honda, verbind met de zee aan de zuidkant van Culebra. Het kan er behoorlijk stromen, maar we gaan er op dinghy safari zeker nog een keer doorheen.

Open some days, closed some others. een ideale uiting van “Island Time mon”….

Indrukwekkende Amerikaanse brandweerauto’s vlak naast de brug.

Onze wandeling van en naar het vliegveld, waar we zijn gaan inklaren eindigt bij het Dinghy Dock Restaurant. Daar staat Bill achter de bar. Een Amerikaan, die op zijn ‘Kimuh Saby’ rond vaart en dan af en toe een paar maanden ergens blijft liggen en werkt als bartender. Hij was nu al weer drie maanden hier en vond dat het wel weer tijd werd om verder te reizen. Er kan veel tijd vergaan tussen het opkomen van dat idee en het uitvoeren ervan.

Het DDR ziet er van binnen zeer verzorgd uit. Je zit er fantastisch en je kunt er kennelijk prima eten. Dat gaan wij niet meemaken, want we hebben nog voor drie dagen vlees en dat moet op.

Noem het maar behang. Er hangt in ieder geval één plaat bij van een auto die belastingvrij in Duitsland is gekocht. Of die hier ook op het eiland rondrijdt lijkt twijfelachtig.

Het stortregent zo erg dat je de camera niet buiten de dektent kunt houden. Normaal helpt de zonnetent ook tegen de regen, maar die hebben we wegens gebrek aan noodzaak en vanwege de wind niet opgezet. Een beeld door de buiskap dan maar.

Het was echt rotweer dus en dan kunnen er rare en nare dingen gebeuren. Laten we beginnen met een lesje in de Nederlandse taal:
Schavielen
 : Het doorschuren van touwwerk door het voortdurend ergens langs schuren. Het kan voorkomen worden door een smarting aan te brengen.

Sommige avonturen kun je beter voorkomen en van je fouten moet je leren. Toen ik gisteren onder de wol (nou, onder een enkel lakentje) dook, dacht ik bij mezelf, ik zou eigenlijk de dinghy met een tweede lijn vast moeten zetten. Dat doen we eigenlijk altijd. Meestal is die tweede lijn zelfs een stalen kabel met een slot tegen mogelijke diefstal. Ik lag echter al te lekker en sliep vrijwel onmiddellijk. Vannacht begon het steeds harder te waaien en toen ik om een uur of twee wakker werd gemaakt omdat het hard regende en er wat luiken dicht moesten, voelde ik al nattigheid. Ik liep naar de achterkant van de boot en zag….. niets. De dinghy, Klontje genaamd, had alleen een stuk lijn achtergelaten en was er vandoor. Dat is een uitermate nare ervaring als er door je eigen onachtzaamheid iets zo fout gaat. Op zo’n moment schiet het door je heen hoe belangrijk de dinghy voor je is. Het is bovendien een kostbaar bezit. Het is als de auto op het vasteland.

Ik heb meteen de kustwacht geïnformeerd, want het was niet ondenkbaar, dat de dinghy met de stroom mee, door het kanaal onder de brug door naar de andere kant van het eiland de open zee op zou drijven. Het ronddrijven van een lege dinghy kan voor heel veel paniek zorgen.
Slapen lukte daarna niet al te best meer en ik stond om 6 uur vanochtend al in het klereweer met de verrekijker de oever van de baai af te speuren. Ik zag recht achter ons, vastgebonden aan een vissersboot, een dinghy liggen, die op onze nogal herkenbare Klontje leek. Het zou kunnen dat dit goed ging aflopen, maar het zou nog even duren voor dat bevestigd kon worden. Iedereen sliep nog en het was niet alleen te ver om er naartoe te zwemmen, maar het weer werd ook nog steeds onstuimiger.

Rond een uur of acht kwam er een man langs, die een probleem had met zijn buitenboordmotor. Hij was een proefvaart aan het maken en voer doelloos rondjes met een motor, die niet op toeren wilde komen. Hij was graag bereid om even te gaan kijken en kwam terug met de mededeling, dat de beschrijving, die ik had gegeven, helemaal klopte. Ik riep de kustwacht weer op en meldde dat de dinghy terecht was. Inmiddels waren de omstandigheden echter dusdanig beroerd, dat we er voorlopig niet naar toe zouden kunnen varen. Ik wilde toch al wachten, omdat ik er van uit ging, dat er mensen in de buurt zouden zijn, die een beloning hadden verdiend, maar op dat moment was er nog geen enkele beweging te zien in de buurt van vissersboot of het huis, waar de steiger van die boot bij hoorde.

Kennelijk zat Dennis van de Magic mee te luisteren naar mijn conversatie met de kustwacht, want hij riep meteen daarna op 16 op, dat hij me graag een lift zou geven, zodra de omstandigheden dat toelieten. We bleven natuurlijk nog in spanning, want we wisten nog niet of de dinghy schade opgelopen zou hebben. Rond een uur of twaalf ging de wind even wat liggen. Dennis had het over ” a lull in the wind”, zoals dat in goed Engels heet. (Hoewel dat eigenlijk een pleonasme is. ‘A lull’ is letterlijk vertaald windstilte, maar het woord ‘lull’ wordt in het Engels inmiddels bij van alles gebruikt wat even minder wordt, vandaar dat het een zinvol pleonasme is.) In ieder geval kwam Dennis mij met zijn dinghy ophalen. We troffen Klontje in goede conditie aan. Er was niemand aanwezig, die ik kon bedanken, maar ik ga er zeker nog een keer langs. Het is een heerlijk opgelucht gevoel de dinghy – aan dubbele lijnen – weer achter de Nelly Rose te zien liggen.

Pim komt terug met onze dinghy na een goed afgelopen avontuur.
Dit is wel een goed voorbeeld van de eisen die het leven op een boot aan je stelt. Je kunt nooit helemaal ontspannen, want je moet alert blijven. Het is een beetje te vergelijken met het rijden op 2 of op 4 wielen. Als je met een auto een keer te hard moet remmen, blokkeert er misschien een wiel of glij je wat, maar als dat op een motor gebeurd ga je meteen onderuit. Het was weer een goede les, waar ik goed buiten had gekund. Als je denkt dat je eigenlijk iets moet doen, dan ben je al aan de late kant.

We gaan ondanks het smerige weer op dinghy safari. De zon komt er af en toe wel door, maar het waait in de baai nog steeds hard en er staat een korte steile golfslag. Met de wind en de golven mee gaat het nog, maar de terugweg gaat een natte ervaring worden. Niets mee te maken, we gaan er op uit.

We varen met ‘Klontje’ onder de brug door. Hier is het water mooi vlak.

In het kanaal komen we kort na de brug langs dit kleine mangrove-eilandje. De hele oever bestaat uit dit soort begroeiing.

Mamacita’s is hier een beroemd restaurant aan het kanaal. We moeten daar nog een keer naartoe, maar voorlopig varen we door. De dinghy aanlegsteiger vinden we iets te basic voor ons Klontje.

Terwijl we langs Mammacita’s varen, zien we een Iguana op het randje zitten. De vorige iguana’s zetten het meteen op een holletje, toen wij er met de camera aankwamen, maar deze is de mensen gewend, ze/hij/het wordt door de mensen verwend.
We varen een rondje door de baai aan de andere kant van het kanaal, met vage plannen om te gaan zwemmen, maar daar zien we vanaf. We zien nu wel waar de ferry’s naar het vasteland vertrekken en besluiten daar informatie te gaan halen voor onze expeditie naar Fajardo (zeg: FaGardo met een fors harde G) op Puerto Rico. Daar is een West Marine en hopelijk hebben die een douche slang voor ons. De onze staat op ontploffen, niet bestand tegen de constante druk van het watersysteem. Het is al de tweede slang die het gaat begeven. We hopen dan ook twee slangen te kunnen kopen. Bij Island Water World op St. Maarten hadden ze de slang, maar toen dachten we dat het nog wel mee zou vallen. Niet dus. Wij gaan morgen op reis met de ferry naar Fajardo.
We meren de dinghy af bij the Dinghy Dock Café en wandelen door Culebra eerst naar Mammacita’s

Ja hoor, de Iguana zit ie er nog steeds. Wat een prachtig dier. Hij beweegt zich uitermate gracieus.

Als we te lang of te dichtbij komen, drukt hij zich plat op de muur, maar verder laat hij het zich allemaal rustig welgevallen.

We dachten, dat dit de ferry naar het vasteland van Puerto Rico zou zijn. alle auto’s moeten er achteruit oprijden, zodat ze er aan de overkant snel afkunnen. We hebben niet kunnen zien of ze in Fajardo ook achteruit erop rijden of dat ze er hier ook achteruit afrijden. We houden het in de gaten. Het schijnt anderhalf uur varen te zijn, maar niet met dit apparaat. Voor voetpassagiers blijkt er een fastferry te zijn.

Die ferry komt net aan juist als wij bij het info hokje worden geïnformeerd over de tariefstructuur voor onze reis naar het vasteland. Het gaat ons per overtocht een hele dollar per persoon kosten. Het wordt bevestigd op dit informatie bord. We horen officieel bij de wat oudere bevolkingslaag.Het duurt nog wel een paar jaar voordat we helemaal voor niets mogen. Wel mooi dat het er ook in Braille staat.

Hanneke valt helemaal voor deze mooie prullenmand. Ze staan hier overal langs de straat. De meesten zijn gewoon wit, maar soms hebben ze dit soort gekke kleurtjes.
We zijn op weg naar onze uitvalsbasis, het DDC.

Opa zit op zijn terras aan de straat te freubelen. Hij maakt een fokje voor zijn model zeilbootjes. Leuke bijverdienste.

Dit zijn de bootjes die wachten op hun tuigage.

Zo ziet de handel er in de etalage een paar deuren verder uit.

Nog even een drankje in de Dinghy Dock Bar met uitzicht op Nelly Rose (en Anita achter de bar) voor we vlak vóór de volgende hoosbui weer aan boord gaan. De terugweg is een kleine teleurstelling. We wilden nog een foto gaan maken van een mooi traditioneel zeilschip wat in de baai voor anker ligt, maar we worden te nat. Hopen dat ie er morgen nog ligt.

We binden Klontje goed vast bij het Dinghy Dock Restaurant en gaan met de ferry naar Fajardo op het vasteland van Puerto Rico o.a. om naar de watersportwinkel te gaan voor een nieuwe buitendouche-slang.

Als we na een uurtje aankomen, zie je dat het niet altijd goed gaat.

Grote terminal hier, ze varen ook naar Vieques, een groter eiland. Met de vrachtboot aan de rechterkant gaan we vanavond terug.

Custom’s House, zo ongeveer het enige aardige gebouw in de hele buurt. De woonhuizen zijn allemaal erg basic. Eén verdieping hoog en vier prefab betonnen platen als muren. Het ziet er allemaal niet echt gezellig uit.

We vragen aan de locals wat we hier echt zouden moeten zien. Ze stellen ons voor naar de Fajardo Inn te gaan, een hotel. Als we daar niet erg enthousiast op reageren, wordt er een luxer hotel voorgesteld, maar meer variaties hebben ze niet. Alleen San Juan schijnt nog een echt leuk oud stadsdeel met wat historie te hebben. Verder is de natuur op het eiland heel mooi, maar dat komt later. Nu besluiten we met ons boek en een Bacardi (de nationale trots) Cola op een terrasje te gaan zitten. Na een paar slokken dansen de letters al voor de ogen. Het is een BAAco.

Deze foto zouden we moeten verkopen aan Kenworth. De kraanwagen is een Kenworth en hij heeft een Mack in de takels hangen. Het zijn toch wel indrukwekkende monsters.

We zien allerlei kinderen geüniformeerd uit school komen. Dit is een leuk schooluniform van een of andere meisjesschool.

We eten een slice Pizza, want aan boord krijg je niks. We zitten immers op de terugweg op de vrachtboot. Er is een klein gedeelte gereserveerd voor passagiers. Het is er ijskoud, de airco draait volle toeren. Gelukkig waren we gewaarschuwd en heeft Hanneke een trui meegenomen. Er wordt een afschuwelijke film (the wrath of the Titans) vertoond om iedereen te amuseren. De film is in het Spaans nagesynchroniseerd. Helaas gaat het licht in “de zaal” uit, zodat we niet eens kunnen lezen.
Er wordt wel goed op ons gepast. Het gaat er op zee nogal ruw aan toe. Tegen de wind in met flinke golven, en plankgas. Halverwege de film gaat dan ook ineens even het licht weer aan en loopt de matroos/steward even langs om te controleren of er niemand ziek wordt. Het zou eerder door de film dan door de zeegang kunnen komen, maar vreemd genoeg houdt iedereen zich haaks.

Nadat Pim eindeloos en vooral vruchteloos bezig is geweest met de doucheslang, gaan we diesel halen. De vervangende douche slang, die we hebben gekocht, past wel op de douchekop, maar de andere kant heeft een Amerikaanse aansluiting. Zonde van tijd en geld, maar de provisorische reparatie ziet er goed uit en houdt het misschien wel een tijdje. We gaan dus diesel halen. Met Klontje varen we onder de brug door naar het plaatselijke benzinestation waar we de jerrycans vol gooien met diesel. Het is een tankstation voor auto’s waar je wel met de dinghy maar niet met Nelly Rose of andere schepen met enige diepgang kunt komen. Zo gaat het ook.

We varen eerst naar de boot terug en gooien de inhoud van de jerry cans in de tank van de Nelly Rose. Alweer een klus geklaard. Daarna gaan nog even een paar boodschapjes doen in een echt klein buurtsupertje. Dan zie je pas echt dat dit eilandje van de Ver. Staten is! De ketchup krijgt echt de meeste meters op het schap. Hunts lijkt een volwaardige concurrent te zijn geworden van Henry John Heinz.
Op de terugweg naar de boot ontmoeten we bij het Dinghy Dock Cafe Willeke en Freek van de Indira. De Indira is een Koopmans 40 en we zagen hen vandaag binnenkomen. Het is altijd gezellig om verhalen uit te wisselen. Ze zijn ietsje later dan wij vertrokken uit Rotterdam en gaan ook naar het noorden. (svindira/wordpress.com/). We besluiten dat we nog wel meer verhalen uit te wisselen hebben en we blijven dan ook een dagje langer. We spreken voor de volgende dag af samen te borrelen.

Eenmaal aan boord zien we dat er sinds ons vertrek uit Rotterdam op 11 augustus 2012 inmiddels 40.000 “hits” zijn geweest op onze blog www.nellyrose.nl. Dat er best veel mensen kijken stimuleert ons, maar zonder Pieter Tiddens, de broer van Pim, hadden we de handdoek al lang in de ring gegooid. WordPress is voor ons best lastig, maar met een enkele mail naar Pieter zorgt hij er altijd voor, dat het snel weer voor elkaar is. Pieter verzorgt ook de positie en de informatie daarover.

De volgende dag gaan we met de bus naar Flamingo Beach aan de andere kant van het eiland. De bus moet eerst nog wat mensen ophalen bij het resort aan de andere kant van de baai. Voor ons is dat een prachtige gelegenheid om voor de prijs van een rit bijna het hele eiland te zien. Het is een krankzinnige disco bus, met luide muziek, discoverlichting en zelfs een rookmachine. Licht en rook reageren op het geluidsniveau. Als wij hard lachen begint de rookmachine. De eerste bus die reageert op lachende passagiers.

Mensen huren deze golfkarretjes op het eiland. De eerste dag dat we hier waren, zagen we een enkele elektrische golf cart. Helaas hebben we inmiddels gemerkt dat de meeste door knetterende en stinkende motortjes worden aangedreven.

Mooie boom met veel dikke wratten. Je moet niet te dicht onder de bomen staan, want dan wordt je gestoken door die onzichtbare nosseeums. Minuscuul kleine muggenachtige beestjes die gemeen steken. Dat merk je meestal pas na een dag en dan gaat het erg kriebelen. Dat gaat dan pas weer na een dag of twee over. We hebben dan ook een spuitbus “Off” bij ons tegen deze beestjes en een tube tegen de jeuk.

Het is naseizoen en het is dan ook redelijk rustig op het prachtige strand met een heerlijke branding, waar veel mensen met groot plezier in spelen.

De kleur van het water bovenop dit witte zand is spectaculair. Een mooi Caribisch kleurtje.

We zijn niet echt strandmensen en kijken liever wat in de omgeving rond terwijl we wachten op de bus terug. Er lopen een aantal kippen met hun kuikentjes rond en poezen die daar duidelijk een oogje op hebben.

Eenmaal terug bij het DDC is het licht goed om de tarpons voor de steiger te fotograferen. Ze zijn tot een meter groot en zwemmen pas weg als je de motor van de dinghy start.

Eenmaal weer aan boord willen we eigenlijk de dinghy al aan dek hijsen om klaar te zijn voor het voorgenomen vertrek de volgende dag. We besluiten echter om dat iets later te doen. Je weet immers maar nooit wat er nog kan gebeuren. We pakken lekker een boek en gaan zitten lezen en er gebeurt inderdaad wat. Ineens worden we blij verrast als we horen roepen. De Ostrea met Pieter en Sabine en de kids komen vlak langs ons gevaren! (Logboekostrea.nl). We gaan dus weer morgen niet weg…..

We gaan gezellig borrelen op de Ostrea, waar we verwend worden met sushi met tonijn. Die heeft Pieter vandaag met zijn nieuwe – gekregen – hengel gevangen. Wat een ontzettend lekkere vis is dat toch. Als ik de hengel niet toevallig gisteren alweer aan dek had gebracht, zou ik het vandaag alsnog gedaan hebben. We moeten ook weer gaan vissen.

Ook Freek en Willeke schuiven aan bij de borrel. Morgen gaan we weer plannen maken.

‘s Ochtends komen Pieter en Sabine met de kids een kopje koffie drinken. Kleine Pien van 1 1/2
gooit een plastic bekertje overboord en Sabine bedenkt zich geen moment, rukt zich de kleren van het lijf en duikt er achteraan.

Ze varen weg in hun dinghy om te gaan inklaren.
De volgende dag komen Keimpe en Ank met de Gaia binnenvaren. We gaan gezellig bij ze borrelen.
We besluiten om samen met de Ostrea naar Fajardo te varen aan de oostkust van Puerto Rico.

We doen géén wedstrijd, maar maken wel veel foto’s van elkaar. In het begin knalt er bij ons een harpje kapot en lopen we wat achterstand op.

Het is een prachtige zeildag en iedereen geniet. Pieter heeft de windgenerator gevangen en probeert nu zijn vislijn weer terug te krijgen.

De Ostrea is nu op hun verste punt, ze gaan vanaf nu weer richting Nederland.

We gaan een dagje sightseeing in San Juan, de hoofdstad van Puerto Rico.
Pim, Pieter en Pien.

Ook hier weer cruiseships natuurlijk.

Sabine, Mare en Katie bij een klein kapelletje.

Katie legt uit dat dat Jesus is.

De oude stad van Juan is mooi, indrukwekkend, gezellig en zeer kleurrijk. Wordt vervolgd.

Het huis van de gouverneur staat aan het einde van een bewaakte straat.

Er zijn heel veel grappige winkeltjes, die veel meer bieden dan de standaard toeristen shops. Voordat het toerisme de oude stad – om heel begrijpelijke redenen – claimde, waren het waarschijnlijk ook allemaal winkeltjes, maar dan slagers, bakkers en andere kleine negoties voor allerlei behoeften.

Dit “lucifersnijwerk” is een totaal nieuwe kunstvorm.
Je vraagt je af hoe iemand hiertoe gekomen is. Het is boeiend om te zien hoe deze passie geëvolueerd is.

Gewoon op een hoekje van de straat.

San Juan is een leuke stad vol gezellige pleintjes. Het is zaterdag avond en er zijn een heleboel locale mensen een avondje uit. We moeten met het oog op de kinderen natuurlijk op tijd terug en zijn dan ook weg voordat de muziek overal losbarst. Op de nummerplaten van de auto’s staat “Isla del Encanto”. Er wordt hier heel veel en goed gemusiceerd.

De stad zit strak in de verf en ziet er zeer verzorgd uit. Het maakt een welvarende indruk, maar de buitenwijken zijn minder welvarend. De meeste mensen wonen wel in een huis, een bungalow, maar die staan veelal zo dicht op elkaar, dat je jezelf er nauwelijks tussendoor kunt wurmen.

San Juan heeft heel veel mooie doorkijkjes. Wij kiezen natuurlijk deze uit, want hij leidt naar zee.

De welvaart was voor een groot deel te danken aan de opbrengst van de koloniën. De rijkdom werd niet allemaal naar het moederland geëxporteerd. De expats van dientijd leefden er goed van.

s’Avonds eten we op een terrasje en daar komt de straatmuzikant anno 2013 langs. Midden in een lied houdt hij plotseling op, omdat zijn mobieltje gaat. Hij begint een nieuw lied als hij heeft opgehangen. Hoe de vorige liefde afgelopen is zullen we nooit weten.

Zoals wij de optimisten bij de zeilvereniging in een rekje opstapelen, doen ze dat hier met de speedboten. Dit is nog een redelijk bescheiden collectie. In Fajardo zagen we op afstand een paar van die rekken met alleen maar Miami Vice speelgoed. Als er niet minstens drie keer 300 PK achter hangt doe je niet mee. Vier keer 400 hebben we ook gezien.

We gaan naar een goed georganiseerd regenwoud. We beginnen met een bezoek aan het visitors centre waar we als seniors ook weer voor half geld naar binnen mogen. Dit keer moesten we – maar dat hoorden we pas achteraf – een klein half jaartje jokken. De grens was 62. Door het woud loopt een weg, de 191, met parkeerplaatsen voor de verschillende attracties. Het is zondag en daarom best wel druk, maar het is ook echt mooi. De eerste stop is een waterval over een grote vlakke rots. Sabien kruipt er meteen met haar dochters tegenop.

De volgende stop is ons startpunt voor een hike naar een waterval. Het gaat behoorlijk op en neer, maar over een goed betonnen pad, dat mooi stroef is, zodat je nergens uitglijdt. Het nadeel is natuurlijk dat het hele wildleven, op een enkele vogel na, zich van deze route heeft teruggetrokken. Het voordeel is, dat veel mensen veel moois kunnen zien zonder de natuur teveel te verstoren en zonder met machetes zichzelf een weg te moeten kappen. Na een stevige wandeling van een half uurtje komen we bij ons doel: een waterval.

Als we de drukte hier in ogenschouw nemen, denken we allemaal met veel plezier terug aan Dominíca, waar je vergelijkbare bestemmingen hebt waar je in alle rust van kunt genieten.

Het regenwoud is weer een enorme schakering van groene kleuren.

Het is een prachtige hike.

We hebben veel respect voor de kinderen van Pieter en Sabien, die genieten van dit soort uitjes. Zij hadden het laatste stuk naar boven gehold en staan al bij de auto, terwijl wij nog even zitten uit te puffen. Erg gezellig om dit zo met elkaar te doen.

We gaan lunchen in Luquillo, waar ze een straatje met 60 kleine restaurantjes hebben, die ze hier Kioscos noemen. Ze zijn er in alle soorten en maten. Het begint meteen al spannend tussen de lokale Hells Angels, maar er zijn ook luxe en hele eenvoudige eettentjes.

Er liggen allerlei lekkere hapjes in de etalages.

Het is zondag en het is een komen en gaan van mensen.

We belanden in een Peruviaanse kiosk. Hanneke duikt meteen de keuken in om een foto te maken. Even later wordt ze speciaal opgehaald om even met de camera naar de keuken te komen.

De kok gaat flamberen. Pyrotechniek op hoog niveau. Het is verbazend dat er nog iemand in de keuken haren op zijn hoofd heeft.

Het lijkt bijna uit de hand te lopen, maar er maakt werkelijk niemand aanstalten om naar een van de alom aanwezige brandblussers te grijpen.

Al spoedig keert de rust weer.

Aan de overkant van de straat serveren ze vanuit de kofferbak van een auto. Dat lijkt ons toch echt Kiosco voor gevorderden.

Er is naast al het voer ook allerlei andere handel, zoals mooie hangmatten en andere kunst. Sabien koopt nog even wat DVD’s voor de kinderen met princessefilmpjes.

Aan de overkant van de straat staat een hoop volk in de rij voor de fruitshakes. Het was weer een bijzondere en afwisselende dag.

We zijn gisteren om een uur of 5 vertrokken uit de Marina del Rey in Puerto Rico. Het is ongeveer 400 mijl varen. Ons idee was om de eerste nacht heel rustig aan te doen, zodat we rond het middaguur nog zo’n 300 mijl te gaan hebben. Dan is de kans, dat we bij daglicht aankomen het grootst. We gaan naar Cockburn Town, de hoofdstad van Turks and Caicos en gelegen op Grand Turk.
De eerste uren voeren we nog over het relatief ondiepe water rondom Puerto Rico en we dachten dat de zee daarom zo totaal hutsekluts was. We hoopten, de wens was de vader van de gedachte, dat het relaxter zou worden als we bij dieper water zouden komen. In middels varen we over de trog van Puerto Rico, 7000 meter diep, en het is geen haar beter. We kunnen er maar beter aan wennen.
Tijdens die eerste uren waren we live getuige van een conversatie op de marifoon van de Amerikaanse kustwacht met de catamaran Dowadidi, die bij Culebra op een ondiepte was vast komen te zitten en daarbij averij had opgelopen. Ze waren weer van de rotsen afgespoelt, maar konden niet meer sturen en maakten een beetje water. Wij hoorden nog dat de kustwacht met een schip naar hen op weg was, maar dat zou nog een uurtje kunnen duren dus werden jachten in de buurt om assistentie gevraagd. We weten helaas niet hoe het afgelopen is,maar de oproepen bleven onder “panpan”, de tweede noodfase na “mayday” en we gaan er dan ook van uit dat het goed afgelopen is.
We hadden meteen na vertrek uit de marina problemen met de watermaker. Pim heeft op St. Maarten de verkeerde filters gekocht, met gaatjes van 5 micron in plaats van de 20 micron die er eerst op zat; de ene met een lichtblauw stuk plastic, de goede met donkerblauw. In de haven kun je eigenlijk niet proefdraaien in verband met olieresten en andere vervuiling (faeces), dus we testten meteen na het uitvaren. Nou, het water kon meteen op rantsoen en douchen was er al helemaal niet meer bij. De pomp trok het niet door de te kleine gaatjes en wordt dan veel te zwaar belast. Inmiddels heeft Pim het probleem provisorisch verholpen door met een naald heeeel veel kleine gaatjes in de filters te prikken en we maken alweer heerlijk water. Vooral op het douchen kunnen we ons verheugen en groenten koken in zeewater gaat, maar is niet helemaal top (erg zout).
Het is lang geleden dat we een paar nachten op zee waren. We lopen weer 3 uur op 3 uur af en doen het heerlijk rustig aan. We zijn volstrekt alleen op de wereld…..