Verhalen

We binden Klontje goed vast bij het Dinghy Dock Restaurant en gaan met de ferry naar Fajardo op het vasteland van Puerto Rico o.a. om naar de watersportwinkel te gaan voor een nieuwe buitendouche-slang.

Als we na een uurtje aankomen, zie je dat het niet altijd goed gaat.

Grote terminal hier, ze varen ook naar Vieques, een groter eiland. Met de vrachtboot aan de rechterkant gaan we vanavond terug.

Custom’s House, zo ongeveer het enige aardige gebouw in de hele buurt. De woonhuizen zijn allemaal erg basic. Eén verdieping hoog en vier prefab betonnen platen als muren. Het ziet er allemaal niet echt gezellig uit.

We vragen aan de locals wat we hier echt zouden moeten zien. Ze stellen ons voor naar de Fajardo Inn te gaan, een hotel. Als we daar niet erg enthousiast op reageren, wordt er een luxer hotel voorgesteld, maar meer variaties hebben ze niet. Alleen San Juan schijnt nog een echt leuk oud stadsdeel met wat historie te hebben. Verder is de natuur op het eiland heel mooi, maar dat komt later. Nu besluiten we met ons boek en een Bacardi (de nationale trots) Cola op een terrasje te gaan zitten. Na een paar slokken dansen de letters al voor de ogen. Het is een BAAco.

Deze foto zouden we moeten verkopen aan Kenworth. De kraanwagen is een Kenworth en hij heeft een Mack in de takels hangen. Het zijn toch wel indrukwekkende monsters.

We zien allerlei kinderen geüniformeerd uit school komen. Dit is een leuk schooluniform van een of andere meisjesschool.

We eten een slice Pizza, want aan boord krijg je niks. We zitten immers op de terugweg op de vrachtboot. Er is een klein gedeelte gereserveerd voor passagiers. Het is er ijskoud, de airco draait volle toeren. Gelukkig waren we gewaarschuwd en heeft Hanneke een trui meegenomen. Er wordt een afschuwelijke film (the wrath of the Titans) vertoond om iedereen te amuseren. De film is in het Spaans nagesynchroniseerd. Helaas gaat het licht in “de zaal” uit, zodat we niet eens kunnen lezen.
Er wordt wel goed op ons gepast. Het gaat er op zee nogal ruw aan toe. Tegen de wind in met flinke golven, en plankgas. Halverwege de film gaat dan ook ineens even het licht weer aan en loopt de matroos/steward even langs om te controleren of er niemand ziek wordt. Het zou eerder door de film dan door de zeegang kunnen komen, maar vreemd genoeg houdt iedereen zich haaks.

Nadat Pim eindeloos en vooral vruchteloos bezig is geweest met de doucheslang, gaan we diesel halen. De vervangende douche slang, die we hebben gekocht, past wel op de douchekop, maar de andere kant heeft een Amerikaanse aansluiting. Zonde van tijd en geld, maar de provisorische reparatie ziet er goed uit en houdt het misschien wel een tijdje. We gaan dus diesel halen. Met Klontje varen we onder de brug door naar het plaatselijke benzinestation waar we de jerrycans vol gooien met diesel. Het is een tankstation voor auto’s waar je wel met de dinghy maar niet met Nelly Rose of andere schepen met enige diepgang kunt komen. Zo gaat het ook.

We varen eerst naar de boot terug en gooien de inhoud van de jerry cans in de tank van de Nelly Rose. Alweer een klus geklaard. Daarna gaan nog even een paar boodschapjes doen in een echt klein buurtsupertje. Dan zie je pas echt dat dit eilandje van de Ver. Staten is! De ketchup krijgt echt de meeste meters op het schap. Hunts lijkt een volwaardige concurrent te zijn geworden van Henry John Heinz.
Op de terugweg naar de boot ontmoeten we bij het Dinghy Dock Cafe Willeke en Freek van de Indira. De Indira is een Koopmans 40 en we zagen hen vandaag binnenkomen. Het is altijd gezellig om verhalen uit te wisselen. Ze zijn ietsje later dan wij vertrokken uit Rotterdam en gaan ook naar het noorden. (svindira/wordpress.com/). We besluiten dat we nog wel meer verhalen uit te wisselen hebben en we blijven dan ook een dagje langer. We spreken voor de volgende dag af samen te borrelen.

Eenmaal aan boord zien we dat er sinds ons vertrek uit Rotterdam op 11 augustus 2012 inmiddels 40.000 “hits” zijn geweest op onze blog www.nellyrose.nl. Dat er best veel mensen kijken stimuleert ons, maar zonder Pieter Tiddens, de broer van Pim, hadden we de handdoek al lang in de ring gegooid. WordPress is voor ons best lastig, maar met een enkele mail naar Pieter zorgt hij er altijd voor, dat het snel weer voor elkaar is. Pieter verzorgt ook de positie en de informatie daarover.

De volgende dag gaan we met de bus naar Flamingo Beach aan de andere kant van het eiland. De bus moet eerst nog wat mensen ophalen bij het resort aan de andere kant van de baai. Voor ons is dat een prachtige gelegenheid om voor de prijs van een rit bijna het hele eiland te zien. Het is een krankzinnige disco bus, met luide muziek, discoverlichting en zelfs een rookmachine. Licht en rook reageren op het geluidsniveau. Als wij hard lachen begint de rookmachine. De eerste bus die reageert op lachende passagiers.

Mensen huren deze golfkarretjes op het eiland. De eerste dag dat we hier waren, zagen we een enkele elektrische golf cart. Helaas hebben we inmiddels gemerkt dat de meeste door knetterende en stinkende motortjes worden aangedreven.

Mooie boom met veel dikke wratten. Je moet niet te dicht onder de bomen staan, want dan wordt je gestoken door die onzichtbare nosseeums. Minuscuul kleine muggenachtige beestjes die gemeen steken. Dat merk je meestal pas na een dag en dan gaat het erg kriebelen. Dat gaat dan pas weer na een dag of twee over. We hebben dan ook een spuitbus “Off” bij ons tegen deze beestjes en een tube tegen de jeuk.

Het is naseizoen en het is dan ook redelijk rustig op het prachtige strand met een heerlijke branding, waar veel mensen met groot plezier in spelen.

De kleur van het water bovenop dit witte zand is spectaculair. Een mooi Caribisch kleurtje.

We zijn niet echt strandmensen en kijken liever wat in de omgeving rond terwijl we wachten op de bus terug. Er lopen een aantal kippen met hun kuikentjes rond en poezen die daar duidelijk een oogje op hebben.

Eenmaal terug bij het DDC is het licht goed om de tarpons voor de steiger te fotograferen. Ze zijn tot een meter groot en zwemmen pas weg als je de motor van de dinghy start.

Eenmaal weer aan boord willen we eigenlijk de dinghy al aan dek hijsen om klaar te zijn voor het voorgenomen vertrek de volgende dag. We besluiten echter om dat iets later te doen. Je weet immers maar nooit wat er nog kan gebeuren. We pakken lekker een boek en gaan zitten lezen en er gebeurt inderdaad wat. Ineens worden we blij verrast als we horen roepen. De Ostrea met Pieter en Sabine en de kids komen vlak langs ons gevaren! (Logboekostrea.nl). We gaan dus weer morgen niet weg…..

We gaan gezellig borrelen op de Ostrea, waar we verwend worden met sushi met tonijn. Die heeft Pieter vandaag met zijn nieuwe – gekregen – hengel gevangen. Wat een ontzettend lekkere vis is dat toch. Als ik de hengel niet toevallig gisteren alweer aan dek had gebracht, zou ik het vandaag alsnog gedaan hebben. We moeten ook weer gaan vissen.

Ook Freek en Willeke schuiven aan bij de borrel. Morgen gaan we weer plannen maken.

‘s Ochtends komen Pieter en Sabine met de kids een kopje koffie drinken. Kleine Pien van 1 1/2
gooit een plastic bekertje overboord en Sabine bedenkt zich geen moment, rukt zich de kleren van het lijf en duikt er achteraan.

Ze varen weg in hun dinghy om te gaan inklaren.
De volgende dag komen Keimpe en Ank met de Gaia binnenvaren. We gaan gezellig bij ze borrelen.
We besluiten om samen met de Ostrea naar Fajardo te varen aan de oostkust van Puerto Rico.

We doen géén wedstrijd, maar maken wel veel foto’s van elkaar. In het begin knalt er bij ons een harpje kapot en lopen we wat achterstand op.

Het is een prachtige zeildag en iedereen geniet. Pieter heeft de windgenerator gevangen en probeert nu zijn vislijn weer terug te krijgen.

De Ostrea is nu op hun verste punt, ze gaan vanaf nu weer richting Nederland.

We gaan een dagje sightseeing in San Juan, de hoofdstad van Puerto Rico.
Pim, Pieter en Pien.

Ook hier weer cruiseships natuurlijk.

Sabine, Mare en Katie bij een klein kapelletje.

Katie legt uit dat dat Jesus is.

De oude stad van Juan is mooi, indrukwekkend, gezellig en zeer kleurrijk. Wordt vervolgd.

Het huis van de gouverneur staat aan het einde van een bewaakte straat.

Er zijn heel veel grappige winkeltjes, die veel meer bieden dan de standaard toeristen shops. Voordat het toerisme de oude stad – om heel begrijpelijke redenen – claimde, waren het waarschijnlijk ook allemaal winkeltjes, maar dan slagers, bakkers en andere kleine negoties voor allerlei behoeften.

Dit “lucifersnijwerk” is een totaal nieuwe kunstvorm.
Je vraagt je af hoe iemand hiertoe gekomen is. Het is boeiend om te zien hoe deze passie geëvolueerd is.

Gewoon op een hoekje van de straat.

San Juan is een leuke stad vol gezellige pleintjes. Het is zaterdag avond en er zijn een heleboel locale mensen een avondje uit. We moeten met het oog op de kinderen natuurlijk op tijd terug en zijn dan ook weg voordat de muziek overal losbarst. Op de nummerplaten van de auto’s staat “Isla del Encanto”. Er wordt hier heel veel en goed gemusiceerd.

De stad zit strak in de verf en ziet er zeer verzorgd uit. Het maakt een welvarende indruk, maar de buitenwijken zijn minder welvarend. De meeste mensen wonen wel in een huis, een bungalow, maar die staan veelal zo dicht op elkaar, dat je jezelf er nauwelijks tussendoor kunt wurmen.

San Juan heeft heel veel mooie doorkijkjes. Wij kiezen natuurlijk deze uit, want hij leidt naar zee.

De welvaart was voor een groot deel te danken aan de opbrengst van de koloniën. De rijkdom werd niet allemaal naar het moederland geëxporteerd. De expats van dientijd leefden er goed van.

s’Avonds eten we op een terrasje en daar komt de straatmuzikant anno 2013 langs. Midden in een lied houdt hij plotseling op, omdat zijn mobieltje gaat. Hij begint een nieuw lied als hij heeft opgehangen. Hoe de vorige liefde afgelopen is zullen we nooit weten.

Zoals wij de optimisten bij de zeilvereniging in een rekje opstapelen, doen ze dat hier met de speedboten. Dit is nog een redelijk bescheiden collectie. In Fajardo zagen we op afstand een paar van die rekken met alleen maar Miami Vice speelgoed. Als er niet minstens drie keer 300 PK achter hangt doe je niet mee. Vier keer 400 hebben we ook gezien.

We gaan naar een goed georganiseerd regenwoud. We beginnen met een bezoek aan het visitors centre waar we als seniors ook weer voor half geld naar binnen mogen. Dit keer moesten we – maar dat hoorden we pas achteraf – een klein half jaartje jokken. De grens was 62. Door het woud loopt een weg, de 191, met parkeerplaatsen voor de verschillende attracties. Het is zondag en daarom best wel druk, maar het is ook echt mooi. De eerste stop is een waterval over een grote vlakke rots. Sabien kruipt er meteen met haar dochters tegenop.

De volgende stop is ons startpunt voor een hike naar een waterval. Het gaat behoorlijk op en neer, maar over een goed betonnen pad, dat mooi stroef is, zodat je nergens uitglijdt. Het nadeel is natuurlijk dat het hele wildleven, op een enkele vogel na, zich van deze route heeft teruggetrokken. Het voordeel is, dat veel mensen veel moois kunnen zien zonder de natuur teveel te verstoren en zonder met machetes zichzelf een weg te moeten kappen. Na een stevige wandeling van een half uurtje komen we bij ons doel: een waterval.

Als we de drukte hier in ogenschouw nemen, denken we allemaal met veel plezier terug aan Dominíca, waar je vergelijkbare bestemmingen hebt waar je in alle rust van kunt genieten.

Het regenwoud is weer een enorme schakering van groene kleuren.

Het is een prachtige hike.

We hebben veel respect voor de kinderen van Pieter en Sabien, die genieten van dit soort uitjes. Zij hadden het laatste stuk naar boven gehold en staan al bij de auto, terwijl wij nog even zitten uit te puffen. Erg gezellig om dit zo met elkaar te doen.

We gaan lunchen in Luquillo, waar ze een straatje met 60 kleine restaurantjes hebben, die ze hier Kioscos noemen. Ze zijn er in alle soorten en maten. Het begint meteen al spannend tussen de lokale Hells Angels, maar er zijn ook luxe en hele eenvoudige eettentjes.

Er liggen allerlei lekkere hapjes in de etalages.

Het is zondag en het is een komen en gaan van mensen.

We belanden in een Peruviaanse kiosk. Hanneke duikt meteen de keuken in om een foto te maken. Even later wordt ze speciaal opgehaald om even met de camera naar de keuken te komen.

De kok gaat flamberen. Pyrotechniek op hoog niveau. Het is verbazend dat er nog iemand in de keuken haren op zijn hoofd heeft.

Het lijkt bijna uit de hand te lopen, maar er maakt werkelijk niemand aanstalten om naar een van de alom aanwezige brandblussers te grijpen.

Al spoedig keert de rust weer.

Aan de overkant van de straat serveren ze vanuit de kofferbak van een auto. Dat lijkt ons toch echt Kiosco voor gevorderden.

Er is naast al het voer ook allerlei andere handel, zoals mooie hangmatten en andere kunst. Sabien koopt nog even wat DVD’s voor de kinderen met princessefilmpjes.

Aan de overkant van de straat staat een hoop volk in de rij voor de fruitshakes. Het was weer een bijzondere en afwisselende dag.

We zijn gisteren om een uur of 5 vertrokken uit de Marina del Rey in Puerto Rico. Het is ongeveer 400 mijl varen. Ons idee was om de eerste nacht heel rustig aan te doen, zodat we rond het middaguur nog zo’n 300 mijl te gaan hebben. Dan is de kans, dat we bij daglicht aankomen het grootst. We gaan naar Cockburn Town, de hoofdstad van Turks and Caicos en gelegen op Grand Turk.
De eerste uren voeren we nog over het relatief ondiepe water rondom Puerto Rico en we dachten dat de zee daarom zo totaal hutsekluts was. We hoopten, de wens was de vader van de gedachte, dat het relaxter zou worden als we bij dieper water zouden komen. In middels varen we over de trog van Puerto Rico, 7000 meter diep, en het is geen haar beter. We kunnen er maar beter aan wennen.
Tijdens die eerste uren waren we live getuige van een conversatie op de marifoon van de Amerikaanse kustwacht met de catamaran Dowadidi, die bij Culebra op een ondiepte was vast komen te zitten en daarbij averij had opgelopen. Ze waren weer van de rotsen afgespoelt, maar konden niet meer sturen en maakten een beetje water. Wij hoorden nog dat de kustwacht met een schip naar hen op weg was, maar dat zou nog een uurtje kunnen duren dus werden jachten in de buurt om assistentie gevraagd. We weten helaas niet hoe het afgelopen is,maar de oproepen bleven onder “panpan”, de tweede noodfase na “mayday” en we gaan er dan ook van uit dat het goed afgelopen is.
We hadden meteen na vertrek uit de marina problemen met de watermaker. Pim heeft op St. Maarten de verkeerde filters gekocht, met gaatjes van 5 micron in plaats van de 20 micron die er eerst op zat; de ene met een lichtblauw stuk plastic, de goede met donkerblauw. In de haven kun je eigenlijk niet proefdraaien in verband met olieresten en andere vervuiling (faeces), dus we testten meteen na het uitvaren. Nou, het water kon meteen op rantsoen en douchen was er al helemaal niet meer bij. De pomp trok het niet door de te kleine gaatjes en wordt dan veel te zwaar belast. Inmiddels heeft Pim het probleem provisorisch verholpen door met een naald heeeel veel kleine gaatjes in de filters te prikken en we maken alweer heerlijk water. Vooral op het douchen kunnen we ons verheugen en groenten koken in zeewater gaat, maar is niet helemaal top (erg zout).
Het is lang geleden dat we een paar nachten op zee waren. We lopen weer 3 uur op 3 uur af en doen het heerlijk rustig aan. We zijn volstrekt alleen op de wereld…..

De dag is druk aan het krieken. Om 6.25 uur stak de zon de kruin boven de einder.
Gisteren morgen besloten wind en water het eindelijk eens te worden en werd de zeegang eindelijk een beetje comfortabel en dat is tot nu toe zo gebleven. We draaien onze wachten en doen tussendoor regelmatig dutjes, zodat we lekker uitgerust en ontspannen zijn en blijven. We verbazen ons er iedere keer weer over hoe mensen met kinderen dit kunnen doen. Niet alleen doen, maar dan ook nog op een manier dat die kinderen het leuk hebben. Iedere keer spelletjes bedenken, kleine geschillen beslechten, les geven en dat naast de huishoudelijke taken en het varen van de boot. Wij hebben aan die laatste twee taken meer dan onze handen vol. Nou ja, we lezen veel, heel veel.
Pim is nu bezig met “How much is enough” van Robert en Edward Skidelsky. Dat boek is een economisch verantwoorde publicatie over Geld en het Goede Leven. Het vertoont grote overeenkomsten met het werk van Pim, dat binnenkort op zijn eigen website te zien zal zijn. We gaan in Turks and Caicos ruim de tijd nemen om die website werkelijk up and running te krijgen.
We maken ons nu zorgen over onze aankomsttijd in T&C, want we hebben gisteren veel te hard gevaren. Dat is in de eerste plaats de schuld van Nelly Rose, die er, ook dubbel gereefd, geen genoeg van kon krijgen. Ze sneed met kennelijk plezier door het rustiger water. Bovendien helpt de golfstroom een behoorlijk handje mee. Dat effect hadden we onderschat. We dachten aan 0,5-1,0 knoop, maar we denken dat het af en toe misschien wel 2 knoop geweest zullen zijn. We rekenen met een gemiddelde snelheid van 6 knoop, oftewel ongeveer 150 mijl per dag. Het ging gisteren richting de 185 mijl en dat werkelijk spelenderwijs. Twee van dat soort dagen en we zouden alsnog in het pikkedonker tussen de riffen van T&C aankomen. Geen goed plan en we hebben dan de fok ook maar weggedraaid, zodat Nelly Rose eindelijk capituleerde en rond de 5 knoop ging varen. Bovendie varen we nu bij de Navidad banken, een vijftal grote ondieptes, midden in de oceaan, die het net niet tot eiland hebben weten te redden. Dat zal ongetwijfeld de golfstroom wel weer afremmen. We hebben nu nog 170 mijl te gaan. In de loop van de ochtend gaat de fok er weer bij, zodat we rond het middaguur morgen bij Turks zullen zijn. Het is heerlijk hier op zee……

Ik lag net te slapen toen ik Hanneke de afgesproken kreet “beetbeet” hoorde roepen. Ik sprint naar buiten, zet de rem strakker en we draaien de fok weg om de snelheid zoveel mogelijk te verminderen. Dan breekt de waardeloze houder af, maar gelukkig had ik de hengel al vast en bovendien zit die geborgd. Dan begint het eindeloze inhalen en weer wat verliezen, inhalen en weer wat verliezen. De lijn was al een heel eind uitgelopen voor dat spelletje begon dus het duurde dan ook zeker 10-15 minuten voordat we hem zo dichtbij hadden dat we ook wat konden zien. De vis voelde duidelijk dat zijn einde naderde en ging nog extra tekeer, maar niet meer helemaal onder water kon hij zich niet echt lekker meer afzetten. Toen ging het fout. Ik zag, dat zijn maatje naast hem zwom en in de buurt bleef. Hanneke keek tegen de zon in en kon dat net niet zien, maar er was geen twijfel mogelijk, hij was niet alleen. We besloten meteen, dat hij terug zou gaan. Hij was te mooi en dan dat vriendinnetje ernaast….
Hanneke deed de handschoenen aan, ik greep de lijn en trok de vis boven de spiegel waar Hanneke hem goed achter de kieuwen vastgreep, zodat ik de haak eruit kon halen. Hij viel nog even op het zwemplatform, maar duwde zichzelf met de staart weer het water in. Tevreden zwom het stel na dit voor hen voortreffelijk afgelopen avontuur weer in de richting van de zon.
Foto’s (bewijsmateriaal dat we echt een 75 cm lange wahoo/dolphin binnen hadden) volgen zodra we weer een normale internet verbinding hebben.

We zijn duidelijk een beetje verwend geraakt de afgelopen maanden. Als je ergens voor anker hebt, dan heb je ook internet. Niet op Grand Turk. Dit is even een stap terug. We werden wel op een hele bijzondere manier hier verwelkomt. Niet door een klasje vissen, niet door een school vissen, maar door een gemeenschappelijke sportdag van meerdere scholen vliegende vissen. Waar je maar keek stegen ze op en knalden ze tegen de volgende golf aan. Hele bendes vliegende vissen. Het was gewoon een bizar gezicht.
Om half 1 lieten we het anker vallen bij South Port van Grand Turk. We gingen eerst een hapje eten en daarna maakten we de boot klaar voor het verblijf. Vervolgens moesten we de dinghy, die we leeg hadden laten lopen, weer bedrijfsklaar maken, zodat we uiteindelijk om een uur of drie richting de kant gingen. Hoewel het wel op de kaart staat aangegeven is er geen echt dinghy dock; geen keuze, we moesten het prachtige zandstrand op. Vandaar vielen we van de ene verbazing in de andere. Er is hier echt iets goed fout gegaan. Allemaal “derelict” overheids gebouwen; bouwvallen, waar wel nog mensen werken. We vroegen links en rechts waar we moesten zijn om ons aan te melden en kregen dan hele onduidelijke aanwijzingen. We kwamen steeds dichter in de buurt, maar we geloofden de truck chauffeur eigenlijk niet, die ons tussen twee gebouwen door stuurde naar iets wat dood leek te lopen. Toch bleek daar een schuur te staan en verdomd, daarbinnen zaten drie overheidsdienaren elkaar bezig te houden.
We kregen 5 formulieren overhandigd en we moesten vertellen hoe lang we wilden blijven. We hebben daar natuurlijk geen idee van, maarhet werd al rap duidelijk, als we langer dan een week willen blijven, moeten we een cruising permit kopen van $300.-. Het inklaren nu kost ook al $50 en als we weggaan moeten we nog een keer dat bedrag betalen. We zeiden dat we T&C wel erg duur vonden. De jongeman van de inklaring zei, dat het vroeger $15 was, maar dat het land in problemen was geraakt door corruptie. We vroegen of dat van de inklaringsautoriteiten was, maar nee, het was van de hoge heren. Vervolgens begon de uitemate zwaarwichtige (150Kg+ dachten we) mevrouw met de meeste strepen in het lokale dialect tegen de jongen te praten en hebben we maar niet verder gevraagd, maar er is hier iets goed misgegaan.
We weten niet hoe lang we hier gaan blijven. Morgen misschien nog aan land in Grand Turk en dan naar Caicos. Of op dinghy safari om te gaan snorkelen. We zien wel. We blijven foto’s maken, maar we weten nog even niet wanneer we ze kunnen plaatsen. Wordt vervolgd….

Hier konden we zien, dat we met een serieuze vis bezig waren. Voor twee dagen eten op zijn minst.

De haak zit er goed in. Deze gaat ons niet ontsnappen.

En dan ziet Pim ineens, dat er een andere vis mee zwemt. Dat is kennelijk een bekend fenomeen bij dolphins. Ze zwemmen in paren.

Bovendien zien we dat het een mooie vis is. Het is duidelijk, we halen hem aan boord om de haak los te maken en hem weer te laten gaan.

Hij is wel een beetje boos op ons!

Hier heeft de vis het opgegeven, maar hij weet nog niet, dat de bevrijding nabij is. Wat een avontuur….. De volgende gaat wel in de pan, maar ik hoop, dat het niet weer een dorade is (volgens Leonie de lekkerste vis die er is). De gehaktballen die avond waren echt – hoe goed ook – een anti-climax.