Verhalen

Vandaag is er zeevlam en ineens is het een stuk kouder. Verderop in het land trekt het langzaam op, een mooi gezicht.

We lopen langs een scheepswerfje, waar ze de traditionele rivierscheepjes bouwen, die vroeger de vaten met wijn vervoerden vanuit het binnenland. De gangen zijn aan elkaar verbonden, zodat de boten geen kielbalk hebben.

We klimmen de nauwe straatjes naar boven en bij Taylor’s krijgen we een rondleiding door de kelders en natuurlijk ook nog 3 glaasjes om de verschillende soorten te proeven.

Mooie ontvangsthal met een rozentuin ernaast.

De rondleiding wordt door een enthousiaste dame gegeven en we leren er echt wat van, heel leuk.

We besluiten om over de brug heen naar het station te lopen, want dat schijnt ook de moeite waard te zijn.

En dat is helemaal waar. Tegeltableaus met voorstellingen uit de Portugese historie.

Bij de boot aangekomen blijken er honderden visjes op bezoek te zijn in de Marina, grappig.

Nog even een fotootje van gisteren, waar we de avond besluiten bij onze stamkroeg San Pedro. Het is zo’n eettentje waar je geen menukaart krijgt en er alleen gevraagd wordt of je vlees of vis wilt. Pim heeft inmiddels een goede relatie opgebouwd met de dochter des huizes, die altijd glimlacht. Mama grilled zelf de vissen, terwijl Papa het overzicht houdt. Natuurlijk zijn er ook nog een stel neven en aanverwanten, die gezamenlijk zorgen dat we een heerlijke avond hebben.

De volgende ochtend ben ik dan toch echt weer eens jarig en Pim heeft de kajuit volgehangen met slingers! Ik kruip eronderdoor om op het achterdek te kunnen douchen met de heerlijke Portugese zeepjes, die we cadeau kregen van de Marina. Als we dan net met een kopje koffie achter de I-pad zitten hoor ik Noors gezang. De buren komen me verrassen met een aubade van Noorse verjaardagsliedjes, vlaggen, zelfgemaakte verjaardagskaarten en een mooi gastenboek met daarin een prachtige limmerick van hen.Het heeft op de voorkant zelfs ons rooslogo!

Natuurlijk is er ook een taartje.

Wat heel erg leuk is, zijn alle berichtjes, die binnenkomen via sms, telefoon, mail en facebook. Ik ben toch zo blij dat we deze reis in deze tijd maken. Zo heb je toch het gevoel, dat iedereen dichtbij is! We skypen en facetimen met de kinderen en kleinkinderen en dat is heel fijn, zo zien we toch kleine Michieltje een beetje opgroeien en kunnen we volgen hoe het Mees en Pieter vergaat nu ze weer in Nederland zijn.
Wat later lopen we over het lokale marktje langs de was-staketsels.

Ik moet lachen als we langs deze BH’s komen, maar als ik er een foto van maak, wordt de mevrouw, die ze verkoopt een beetje boos. Pim loopt erachter en heft zijn handen op met een gebaar van: zo is mijn vrouw nou eenmaal en ach, t’is toch haar maat niet. Ha ha !

s’Avonds gaan we naar het Port-Festival aan onze kant van de rivier de Douro.

Er wordt behoorlijk wat geproefd en het is heerlijk.

Gelukkig kun je ook nog ergens zitten, want het hakt erin.

Wat een onvergetelijke verjaardag was dit!

We werden ‘s morgens wakker en vonden bij het plaatsen van de vlag broodjes bij ons in de kuip. Dit keer niet door de Noren verzorgd, maar als attentie van de marina als compensatie voor de overlast van de bouwactiviteiten. Het is hier nog lang niet klaar, maar het wordt uiteindelijk erg mooi. Zo mooi, dat het uiteindelijk wel erg duur zal gaan worden. Wij nemen de geringe overlast graag voor lief.
Na het ontbijt lopen wij langs de gemeenschappelijke wasplaats van het dorp. Als die in bedrijf is klinkt het net als het Sportfondsebad van al het gekeuvel van de dames.

De was wordt te drogen gehangen aan een prachtige puzzel van draden en palen, die te complex is om door ons goed op de foto te worden vastgelegd.

Even verderop is de visserijhaven, waar de mannen netten zitten te boeten. Een beeld dat al honderden jaren oud is, maar de maat van de netten is wel wat groter geworden.

We maken samen met een aantal meeuwen jacht op deze meeuw. Wij om een foto van hem (m/v) te maken met, zijn soortgenoten om het krabbetje afhandig te maken. We vragen ons af wanneer en waar zij deze prachtige prooi in alle rust op zal kunnen peuzelen.

Rechts voor de brug is de steiger waar de watertaxi zal komen om ons naar de andere kant te brengen. De kleurrijke huizen zijn niet in die kleur geschilderd, maar betegeld. Tegels met een motief, waardoor het er heel levendig uitziet.
Porto ligt aan de noordkant van de rivier en Gaia, waar alle port gemaakt wordt, aan de zuidkant. We gaan eerst Porto bezoeken. Een stad, die we misschien nooit zouden hebben ontdekt als we deze reis niet zouden zijn gaan maken. We zijn er eigenlijk best tevreden mee, dat we hier nu op eigen kiel zijn beland. We hebben nog geen idee wat ons om de bocht in de rivier te wachten staat, maar we zijn uiteindelijk enorm onder de indruk.

De watertaxi die ons naar de overkant brengt.

Het dorpje aan de overkant van de marina. Ook hier een kleurrijk tafereel.

Als we achterom kijken zien we de marina waar de Nelly Rose ligt.

We vervolgen de reis met dit prachtige oude trammetje, wat nog gewoon in dagelijks gebruik is. Porto heeft wel supermoderne treinstellen voor de metro, maar deze trammetjes doen het nog prima.

Op dit punt verlaten we de tram en duiken meteen de oude stad in. Een echt oude stad met allemaal smalle straatjes. Het ene doorkijkje nog mooier dan het andere. Veel terrasjes voor de vele toeristen, maar er is weinig fantasie voor nodig om je een beeld te vormen van de bedrijvigheid in vervlogen tijden. Hier is een authentiek stuk historie bewaard gebleven.

Op een pleintje maken wij ons plan de campagne. We gaan vandaag dolen. De oude stad is niet echt groot, dus gewoon wandelen is een goede manier om een indruk te krijgen. Wel is er een indrukwekkend hoogte verschil. We bekijken eerst de stad bij de oevers van de rivier en gaan daarna met de funiculaire bij de oude brug naar het hoger gelegen centrum.

Het ene doorkijkje is nog spectaculairder dan het andere.

Aan de rivier de Douro is gisteren aan de overkant in Gaia het jaarlijkse port-festival begonnen. Alle porthuizen leggen hun prachtige traditionele schepen met gehesen zeilen – zolang de wind dat toelaat – voor de deur.

De oude brug heeft twee verdiepingen. De bovenste verbindt het centrum van Porto met het hoog gelegen bewoonde deel van Gaia en het lage deel verbindt de oevers. Aan die oevers in Gaia staan de fabrieken waar de port gemaakt wordt.

Het uitzicht over Porto vanaf het bergstation van de funiculaire. De kerktoren die er uitspringt is van een smalle hoge kerk die we later in de middag bezoeken.

We bezoeken als eerste het bisschoppelijk paleis met de kathedraal, die op de top van de berg als een onderdeel van de verdedigde stadsmuur is gebouwd. Wat opvalt, is het relatief sobere interieur van de kerk.

Speciaal voor de Santiago -gangers een mooi beeld van Jacobus.

Een 18e eeuwse kerk met een redelijk barokkerig interieur. De gevel is pas in de 20e eeuw betegeld.

De smalle kerk waar die hoge toren bij hoort. Binnen is het behoorlijk goud wat er blinkt.

Morgen meer

De heren hebben lekker gekookt en het werd een erg gezellige avond met gitaar en zang.

We varen s’ochtends om 10.00 uur weer naar buiten en hebben een prachtdag: wind in de rug, zon erbij en niet te veel deining. Het is ongeveer 35 mijl varen en de reis gaat voorspoedig. Om 5 uur liggen we vast in de Marina Douro. Dat is een spiksplinternieuwe faciliteit en het is nog helemaal niet klaar, maar er wordt hard aan gewerkt. Wij krijgen 50% korting omdat we deelnemers van de ARC zijn. Naast ons liggen Engelsen met ook een ARC vlag in het want.
We doen de hoezen over de opgevouwde/opgerolde zeilen en leveren de was in. Die wordt overmorgen weer aan boord gebracht. Er is nog geen wasmachine.
Het aangrenzende vissersdorpje heeft betegelde huisjes en een paar kroegjes. Bij taberna San Pedro stappen we naar binnen, omdat er veel lokalen zitten en het er gezellig uitziet.

De sardientjes worden op straat op de grill gelegd en ze smaken fantastisch! Als toetje gaan we voor Crême Bruleé. Ze worden buiten gebrandmerkt.

We zullen een week in Porto blijven. Dat geeft ons de kans om de stad en de bijzondere streek goed te verkennen. Er is een vandaag een port-festival gestart en daar zullen we ook nog wel wat van meepakken.

We slenteren s’avonds door de mooie achterstraatjes van Bayona en drinken wat in de Strijkijzer-kroeg.

Zelfs de tafeltjes zijn strijkplanken.

We motoren recht tegen de wind in naar Viana do Castelo.

We kijken s’avonds een filmpje en gaan lekker op tijd naar bed. Jetlag, een uur tijdverschil!

Leonie had al aangeraden om dit niet over te slaan en ze heeft helemaal gelijk, we vinden het prachtig en genieten van al het moois.

Mooi kerkje/museumpje, kennelijk opgeknapt met EU geld.

Vlak vóór het altaar liggen de graven onder glas tentoongesteld.

Ik had eigenlijk nog nooit gehoord van Viana do Castelo, de eerste stad die we aandoen in Portugal. Dat zegt meer over mij dan over Viana, want dat is een stad met een rijk verleden. Een verleden, dat goed bewaard is gebleven en ook vandaag nog welvaart uitstraalt. Viana heeft een eeuwenoude handelstraditie. Ze handelden met de Engelsen, die vissersnetten naar Viana transporteerden in ruil voor Portugese ‘fortified’ wine. Portuguese wine à Port Wine. Viana is nog steeds een haventje met commerciële activiteiten en een vissersvloot, maar ook toerisme is kennelijk een belangrijke bron van inkomsten. Terecht, want het is een prachtig stadje.
We hebben de afgelopen dagen leren omgaan met onze dinghy en buitenboordmotor. Van die buitenboordmotor hebben we alle prachtige stickers afgesloopt, zodat het apparaat er niet meer zo spiksplinter uitziet. Om de motor zit een touw geknoopt. Dat is niet omdat hij kiespijn heeft, maar daaraan bevestigen we de grootzeilval, zodat we het geheel daarmee naar de dinghy kunnen laten zakken en het ook weer mee aan boord kunnen hijsen. Dat is eenvoudiger dan de handmatige benadering die we de eerste keer hebben geprobeerd en waarbij het erg weinig scheelde of we hadden hem in het water laten kieperen (altijd met een lijn geborgd, maar toch). Het touw zal uiteindelijk door een mooi tuigje worden vervangen.
We varen met veel plezier met Klontje, zoals de dinghy heet. Een paar dagen geleden voeren we door een stuk water waar duidelijk een hele school makrelen aan het dansen of aan het eten was. We voeren heel langzaam om van het spektakel te genieten. Ineens gaf ik heel even een extra beetje gas en toen sprong de hele school even een stukje uit het water. Dat leek eerst toevallig, maar ook bij herhaling reageerde de school duidelijk op de impuls van de motor.

We liggen hier vlakbij een brug voor auto’s en treinen, die ontworpen is door Hr. Eiffel, al 150 jaar oud. 3 andere bruggen zijn inmiddels herbouwd, maar deze doet het nog goed.

Het is echt het ene mooie straatje na het andere!

Vanavond zijn we uitgenodigd door de All-Linn, waar de heren, (Marinecommandanten) voor ons gaan koken, terwijl wij de dames (Marineofficieren) zullen verpozen met ” aan de Amsterdamse Grachten” Ik vermoed tenminste dat het zo’n avond gaat worden.

We worden wakker in potdichte mist en blijven lekker hier liggen. We ontmoeten weer een paar nederlanders, die ook op de boot wonen en naar Brazilië willen. Altijd leuk om elkaars verhalen te horen. We trekken een paar baantjes in het zwembad en gaan naar ons favoriete Praza de Constitutión voor een café con lêche.

Binnen vind ik een mooie foto van hoe het hier in 1930 was, met vrouwen ,die manden op hun hoofden dragen.

Nu ziet het er zo uit:

Overal grappige details.

Jut en Jul zitten te wachten op kruimeltjes.

Het is nu nog rustig in dit prachtige straatje, dat doorloopt tot aan de haven. Later kun je over de hoofden lopen en is het heel gezellig. De volgende dag is er weer een zonnetje gelukkig.
Dik biedt aan om te helpen met de windmeter die af en toe dienst weigert en gaat de mast in om te kijken. We zijn blij met de elektrische lier!

We liggen in een gloednieuwe Marina met alles erop en eraan. Bijna tegenover de niet zo nieuwe Supermercado, dat is heerlijk, hoef je niet zo ver te sjouwen met de handel. We gaan op onderzoek door het mooie oude stadje en genieten ondertussen van het heerlijke weer.

Dit mooie ronde rode visje hebben we s’avonds in de pan gegooid, was erg lekker klaargemaakt door Pim.

De volgende dag blazen we voor het eerst onze dinghy op en dopen haar : “Klontje” en wensen haar een behouden vaart.

We gaan nog even de stad in, dit keer met fototoestel.

heel oud kerkje met dito graanopslaghuisje.

Beetje jammer van die BMW.

De oude Mercado.

Overal leuke doorkijkjes

Oma heeft het rustig.

Griezelig al die draden boven de straat, maar hier heel normaal

Deze kroeg heeft dezelfde hobby als Pim en doet ons denken aan de bijkeuken in Buggenum.

Het stadhuis is ook mooi.

We liggen hier prima, want s’nachts begint het keihard te poeieren.
De volgende dag varen we samen met de All-Linn naar twee baaien verderop en gaan daar allebei voor het eerst ankeren. Het lukt allemaal uitstekend en we hebben goed kunnen slapen, al ging Pim er natuurlijk wel 3 keer uit, omdat het nog steeds 20-25 knopen (windkracht 6) woei.

Daags daarop doorgevaren naar Islas Ons, waar Eirik naar ons toe kwam zwemmen om naar ons anker te kijken en eigenlijk ook wel voor een biertje, waarna hij door Eirin als taxi weer werd opgehaald.

Eigenlijk heb je voor dit eiland een speciale ankervergunning nodig, daar het een natuurreservaat is, maar we wagen het er op.

Het was om kwart over 8 een mooie zonsopgang, die alleen door Pim werd gezien. Ik lag nog lekker te slapen na een gezellige avond met de Noren. (www.all-linn.blogspot.com) We gaan met Klontje naar het nudistenstrand, waar gelukkig niemand te vinden is en klauteren naar de vuurtoren.

Vandaag varen we naar Vigo en Eirin vaart een dagje met ons mee.

Bij de Real Club Nautico de Vigo staat een karavaan klaar met Optimistjes om de combi Galicië te gaan zeilen dit weekend.

Mooie oude stad met van die leuke pleintjes en natuurlijk heerlijk weer!

Stelletje studenten uit Portugal komen de boel opluisteren.

Een eindje verderop wordt de Tango gedemonstreerd! Kortom weer een mooie dag!

Ons doel de afgelopen maandag was het ronden van Kaap Finisterre. We hadden in Las Camariñas gewacht op de Noren, die met ons uit La Coruña wilden vertrekken, maar toen motorproblemen kregen. Zondag kwamen zij alsnog. Ze hadden behoorlijk veel wind op het laatste stuk tot 45 knoop over dek. Ze waren dan ook redelijk vermoeid en zegen tevreden bij ons aan tafel, waar we hun aankomstbiertje dronken en de Spaghetti die wij hadden gemaakt verorberden.
Daarna hebben we ze nog snel even rondgeleid door Las Camariñas en een biertje gedronken bij Café Victoria, want veel meer zouden ze niet te zien krijgen van het stadje. We wilden immers voorbij Finisterre en de omstandigheden beloofden voor maandag ideaal te zijn, terwijl er daarna weer veel wind werd verwacht.
We voeren ’s morgens kort na negenen uit met een 10-12 knoop wind van achteren.
We keken nog even achterom naar Las Camariñas.

Een heerlijk briesje over het vlakke water en we hadden dan ook na een paar honderd meter het zeil al staan. We zeilden over bakboord de Ría uit en gijpten kort daarna om de rots in de riviermond met een klooster en de vuurtoren. De rode lijn aan de giek is de bulle talie (vaak ook preventer genoemd), die we al hadden voorbereid voor het voordewindse rak dat zou gaan volgen.

De Noren waren een half uurtje voor ons vertrokken en we haalden hen na twee en half uur in. We hadden afgesproken, dat we van de gelegenheid gebruik zouden maken om elkaars boten in hun element te fotograferen. We hadden geen van beiden nog foto’s van onze varende boten. Vlak voor Finisterre liepen we hen langzaam voorbij. Omdat het werkelijk plat voor de wind was en maar een kort rak van een paar uur, hadden we geen van beide de fok bij staan. Die zou je dan op de boom moeten varen, omdat hij anders zo gaat klapperen en dat is voor een paar uur niet de moeite. We hadden geen haast, de boot liep lekker een kleine 7 mijl per uur en die fok zou er wel bij komen als we na Finisterre hoger aan de wind zouden gaan varen.

Terwijl wij de All-Linn voorbij voeren zagen we dat Linn stond te vissen voor het gemeenschappelijk avondmaal, maar daar is uiteindelijk weinig van terecht gekomen.

Terwijl we bij elkaar langs voeren spraken we af, dat zij als eerste hun genua zouden zetten, zodat ze ons weer in konden halen en we wat beter getuigde boten zouden kunnen fotograferen. Zo konden zij mooi voor ons Kaap Finisterre passeren met hun genua vol bij. Bovendien kropen zij dicht onder de kant en hadden daar veel wind.

Wij belanden in een gebied met heel weinig wind, zodat we heel traag Kaap Finisterre met een gangetje van 2,8 knoop voorbij sukkelden. Dit is het beeld op onze navigatie computer dat wij op dat moment zagen. Het ronden van die kaap is een bijzonder gebeurtenis. Daarna ben je echt in zuidelijke wateren, een ander weersysteem en een ander Galicia.

De wind pikte weer wat op en we waren behoorlijk achtergeraakt op de Noren, zodat ik het roer zelf ter hand nam en aktief zeilen begon te trimmen om de boot goed op gang te houden. Het is bovendien heerlijk om de Nelly Rose te sturen. We liepen hard op de All-Linn in en maakten een paar prachtige plaatjes voor hun plakboeken, terwijl zij de Nelly Rose fotografeerden.

Zo zeilden wij voor hen uit naar Muros, waar zij overigens eerder aankwamen dan wij. Wij bleven zeilen, maar dit keer ging hun truc vlak onder de wal niet op en belandden zij in een windstilte. Wij konden in de riviermonding steeds hoger zeilen, omdat de wind gunstig voor ons draaide. We voeren over stuurboord door tot aan de zuid oever en gingen daar overstag en kwamen met die slag precies bij Muros uit. Vlak voor de haveningang gingen de zeilen weer naar beneden na een werkelijk fantastische zeildag. Muros is een erg leuk stadje, maar daarover later meer.

We struinen het marktje af en kopen bij de vrouwtjes op krukjes achter hun kratjes groente, allerlei mooie dingen om morgen te verwerken in een lekkere spaghettipreu.
De noren komen morgen toch hierheen, zonder nieuwe motor en ze eten een hapje mee.
Ook scoren we 2 tietenkazen, heerlijk!
Eigenlijk moeten we altijd met een fototoestel erop uitgaan. Maar we gingen eigenlijk alleen maar naar de supermarkt. We waren vergeten dat zaterdag in Las Camariñas marktdag is. Marktdag is altijd de moeite waard en een mooi lokaal spektakel; waar ook ter wereld. In Camariñas is het bijzonder, omdat het een klein stadje is. Het heeft ongeveer 3000 inwoners en het is dan ook een heel klein marktje, waar maar een paar serieuze kramen staan. De rest bestaat uit lokale boeren en – vooral – boerinnen, die met een kist aardappelen, een doos bonen en wat strengen uien en knoflook een paar Euro komen bijverdienen.
De vrouwtjes zaten gewoon op de grond of op de kruiwagen waarmee ze naar de markt waren gekomen. Wij sloten meteen vriendschap met een oude tandeloze dame, die haar portemonnee in haar BH bewaarde. Zij hielp ons bij verschillende kramen en vertelde wat we zouden moeten kopen. Als het aan haar had gelegen was de markt na ons bezoek ‘los’ geweest. We moesten ook bonen kopen, die we kennelijk heel erg lang moeten koken. Ik vroeg of dat 10 minuten was, maar het was veel meer. Twintig minuten dan en nog veel meer. Ik krijg de indruk, dat we met die bonen redelijk door onze gasvoorraad heen kunnen komen, maar misschien helpen onze hooimadammen daarbij.
De paprika’s waren fantastisch; diep groen en donker rood of een mengsel van beide kleuren. Het werd allemaal afgewogen met apparatuur die je in Nederland misschien bij de brocante kunt scoren. We kochten ook nog prei en twee mooie kazen in de typische vorm van de streek. Ik ben benieuwd of Hanneke de foto’s, die we daarvan bij terugkeer op de boot hebben gemaakt, bij dit verhaaltje gaat plaatsen.
Die kazen waren overigens bij een echte kraam en hadden ook veel echtere prijzen. Bij de groentedames was het allemaal veel gemoedelijker en het is bizar wat je voor een tientje allemaal kunt kopen. De boot hangt vol met groente en fruit.

Hieronder het resultaat van Pim’s geknutsel met naald en draad!

Wandelingetje door het vissersdorpje.

Ondanks het koude water wordt er gezwommen.

Klein, maar een radar moet je hebben!

Een van de vele projecten hier.

Hier bestellen we een kopje koffie en daar krijgen we een lekker sardientje en een plakje aardappel bij en dit:

Het heet Percebes, ziet er uit als pootjes van kleine beestjes, proeft zout en echt geen idee wat het is. We zoeken het op en vinden het op eetsnob.nl.
Merkwaardig vertaald als de eendenmossel. Het is geen mossel, maar een kreeftachtige en wordt hier als lekkernij beschouwd. Komt uitsluitend voor aan de kust van Galicië. Percebes worden gestoken van de rotsachtige steile oceaankust. De stekers dalen af aan touwen om middenin de woeste branding deze delicatesse los te snijden. In Nederland is het gerecht nooit aangeslagen. Het geheel heeft ons € 2 gekost.

Hangjongeren bij eeuwenoud pelgrimskruis.

Het waait hier nu 35 knoop, dus we blijven gewoon lekker liggen, we hebben geen haast meer, wat een heerlijk gevoel!